Οι εκδόσεις Βακχικόν και το Επί Λέξει Βιβλιοπωλείο σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Ασημίνας Ξηρογιάννη Μια απέραντη ματιά, ποιήματα 2018 – 2023.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Άννα Αφεντουλίδου, ποιήτρια, κριτικός
Άννα Γρίβα, ποιήτρια, μεταφράστρια
Ευσταθία Δήμου, φιλόλογος, συγγραφέας.
Ποιήματα διαβάζει η Ασημίνα Ξηρογιάννη
Στο Επι Λέξει βιβλιοπωλείο
(Ακαδημίας 32, Αθήνα)
(δείγμα γραφής)
Με ό,τι μέχρι τώρα
επέλεξες
είχες
αίματα
γδαρσίματα
ανίατες
-Θα γύρναγες
πίσω να τα ξεκίναγες
αλλιώς;
-Δε γίνεται
Αδύνατο
Πώς να πετάξω
ό,τι είναι δικό μου
*
Στιγμές
έρχεται
+
με βρίσκει
Όχι στο κεφάλι
Όχι στην καρδιά
Στο κέντρο
Στα σωθικά
Όταν γίνομαι ακριβής
χρησιμοποιώντας τις λέξεις
που ψάχνω
γίνομαι η γκόμενα
που είναι στις γόνιμες
*
ΔΙΑΨΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ
Μαλώνουν δυο μεγάλοι
αρσενικοί τάρανδοι
για την ελαφίνα
Ο γέρος
θα χάσει
Τότε γεμάτος
ντροπή
θλίψη
ατελείωτη στεναχώρια
θα κουρνιάσει
κάτω από ένα έλατο
μέσα στο χιονισμένο
δάσος
Σιγά-σιγά
θα αρχίσει
να μεταμορφώνεται
σε άνθρωπο
*
ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ
ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΑΜΕ
Ποτέ κοιμητήριο
Πάντα ο τάφος των νεκρών
Στην αρχή κοντά μας
έξω
από το καλύβι
Μετά στην άκρη του χωριού
Τώρα εκεί που αράζουν
φορτηγά
Δίπλα στη σκουπιδιάρα
του Δήμου
+
ο νεκρός
***
Ο Σταύρος Καμπάδαης γεννήθηκε το 1975 στο Αννόβερο και ζει στην Αθήνα. Εξασφαλίζει
τον άρτο τον επιούσιο ως μηχανολόγος μηχανικός. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές
συλλογές. Η τελευταία ποιητική συλλογή έχει τίτλο “Κρεμάλα, η λέξη είναι ποιητής” και
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ενύπνιο (Απρίλιος 2023).
στην παρουσιαση της κοινής ποιητικής συλλογής
του Κώστα Θ. Ριζάκη και του Γιώργου Δελιόπουλου
Κατά ανεφίκτου γλυφές 1: της γυναικός τριάντα παγιδεύσεις
-με εισαγωγή της Ευσταθίας Δήμου και εικαστικά της Γλύκας Διονυσοπούλου-
την Παρασκευή 9 Ιουνίου 2023 και ώρα 8 μ.μ.
στον φιλόξενο κήπο του καφέ του Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών
(Πατησίων 44)
Για τη συλλογή θα μιλήσουν οι:
Γιώργος Γώτης, συγγραφέας
Κώστας Κρεμμύδας, ποιητής, εκδότης του περ.Μανδραγόρας
Μάνια Μεζίτη, ποιήτρια, μεταφράστρια
Ποιήματα θα απαγγείλει η Ασημίνα Ξηρογιάννη, ποιήτρια
Εκεί θα τα βρεις.
Κάποιο κλειδί
Που θα πάρεις
Μονάχα εσύ που θα πάρεις
Και θα σπρώξεις την πόρτα
Θ’ ανοίξεις το δωμάτιο
Θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως
Ζαλισμένα τα ποντίκια θα κρυφτούν
Οι καθρέφτες θα λάμψουν
Οι γλόμποι θα ξυπνήσουν απ’ τον άνεμο
Εκεί θα τα βρεις
Κάπου – απ’ τις βαλίτσες και τα παλιοσίδερα
Απ’ τα κομμένα καρφιά, δόντια σκισμένα,
Καρφίτσες στα μαξιλάρια, τρύπιες κορνίζες,
Μισοκαμένα ξύλα, τιμόνια καραβιών.
Θα μείνεις λίγο μέσα στο φως
Ύστερα θα σφαλίσεις τα παράθυρα
Προσεχτικά τις κουρτίνες
Ξεθαρρεμένα τα ποντίκια θα σε γλείφουν
Θα σκοτεινιάσουν οι καθρέφτες
Θ’ ακινητήσουν οι γλόμποι
Κι εσύ θα πάρεις το κλειδί
Και με κινήσεις βέβαιες χωρίς τύψεις
Θ’ αφήσεις να κυλήσει στον υπόνομο
Βαθιά βαθιά μες στα πυκνά νερά
Τότε θα ξέρεις. (Γιατί η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε, αλλά ο καλύτερος τοίχος για να κρύψουμε το πρόσωπό μας)
*Από τη συλλογή «Η συνέχεια», 1954.
Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.
Βαφτίσια
«Σκοτώθηκε ακαριαία» δήλωσαν.
«Θεός σχωρέσ’ τον» μοιρολόγησαν.
Είκοσι εφτά χρόνων παλικάρι
έπεσε απ’ την ξεχαρβαλωμένη
σκαλωσιά στο γιαπί που δούλευε
για ένα ξεροκόμματο.
Έφυγε ανάσκελα
με τα μάτια του ορθάνοιχτα
και το κεφάλι του βουτηγμένο
σε μια λίμνη αίματος.
Και τώρα «Θεός σχωρέσ’ τον» λένε
και βαφτίζουν τη δολοφονία
«εργατικό ατύχημα»
για να σώσουν το τομάρι τους.
Λες και κινδυνεύει ποτέ το τομάρι
το δικό τους.
Μιλούν αυτοί που δεν γνωρίζουν
τι θα πει λιοπύρι και μεροκάματο,
που δεν έχουν πιάσει ασβέστη και χώμα.
Μόνο βαφτίσια στα αίτια των θανάτων,
«εργατικό ατύχημα»,
«εργατικό δυστύχημα»,
ρίχνοντας ψευτοεπιδόματα
ντυμένα με δακρύβρεχτες δηλώσεις
στους τάφους των εργατών.
***
Καμώματα
Άνθρωποι κι άνθρωποι
πάνε βόλτες οικογενειακά,
κάνουν συνάξεις φιλικές,
μαγειρεύουν φαγητά λαχταριστά,
διαβάζουν βιβλία λογοτεχνικά,
αγοράζουν ρούχα φινετσάτα,
γράφουν και ποιήματα κάπου-κάπου,
αλλά ποτέ δεν αναρωτιούνται
γιατί τα κάνουν όλα αυτά.
Σε τι αποσκοπούν με τούτα
τα καμώματα.
Από την ποιητική συλλογή «Περιγραφές του ανεκπλήρωτου», εκδόσεις Κάκτος, 2022.
Ο Δημήτρης Μπαλτάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 1999. Σπούδασε στο τμήμα Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 2021 με βαθμό «Άριστα». Είναι μεταπτυχιακός φοιτητής στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Έχει παρακολουθήσει πληθώρα επιμορφωτικών σεμιναρίων, εκπαιδευτικών ημερίδων και επιστημονικών συνεδρίων. Έχει φοιτήσει στο σεμινάριο «Επιμέλεια και Διόρθωση Κειμένου» του Κέντρου Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης του ΕΚΠΑ. Ποιήματά του έχουν βραβευθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, όπως της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά, του Συλλόγου Επιστημόνων Κεντρικής Μακεδονίας «Αριστοτέλης» και του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας-Κύπρου, και έχουν φιλοξενηθεί σε αντίστοιχες ποιητικές ανθολογίες. Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές «Η Αρχή» (εκδόσεις Οσελότος, 2019), «Μελωδίες λήθης» (εκδόσεις Αποστακτήριο, 2021), «Το όνομα του έρωτα» (εκδόσεις Αποστακτήριο, 2022). Η ποιητική συλλογή «Περιγραφές του ανεκπλήρωτου» αποτελεί το τέταρτο λογοτεχνικό του έργο.
* Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.
Είμαστε ξένοι.
Δεν θα σε ξαναδώ,
δεν θα με ξαναδείς,
δεν θα μιλήσουμε,
θα χαθούν τα κορμιά μας σε άλλους χώρους.
Είμαστε -στην ουσία- δύο άγνωστοι
βγαλμένοι εως εδώ με κάποιον περίεργο τρόπο,
χαμένοι όμως στην ίδια αυτή καθημερινότητα,
αυτή που με πνίγει και σε πνίγει.
Είμαστε γνωστοί αγνώστων,
φίλοι φίλων,
συγγενείς συγγενών,
και κάπως ανορθόδοξα σε ρωτάω κάθε φορά «το όνομά σου;»
-λες και δεν συστηθήκαμε ποτέ πριν ξανά.
Είμαστε κρυφοί στα λόγια,
κρυφοί σε όλα,
μιλούμε για ό,τι πιο επιφανειακό μας έρθει,
μα ποτέ για «εμάς».
Είμαστε φανεροί στις πράξεις μας,
φανεροί στις κινήσεις μας και σε ό,τι μας αντιπροσωπεύει,
βγάζουμε δειλά τα χέρια μας έξω από τις τσέπες μας
μήπως και μας αγγίξουν,
μα κατα βάθος φοβόμαστε.
Είμαστε δυο σταλαγματιές ακατέργαστου ονείρου
με φιλοδοξίες, με φόβους και δισταγμούς,
είμαστε μια άυλη ψυχή.
Είμαστε μια μετάφραση συναισθημάτων,
αυτών που νίωθουμε μα δεν λέμε.
Είμαστε ψυχές χαμένες,
βγαλμένες σε έναν κόσμο πολύπλοκο να τον καταλάβεις.
Είμαστε εν τέλει κάτι.
-28-03-2023-
Ο Μάκης Τσίτας είναι ένας πληθωρικός συγγραφέας για τον οποίο έχω εκφραστεί πολλές φορές μέσα στα χρόνια, ακριβώς επειδή έχω γνωρίσει καλά το έργο του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα βιβλία που έχει γράψει για παιδιά. Αναφέρομαι και στο θεατρικό του έργο και στα πεζά του κείμενα. Τον διακατέχει πάντοτε ο μεγάλος εκείνος ζήλος ενός ανθρώπου δημιουργικού που επικοινωνεί με τους αναγνώστες του και αφουγκράζεται τις ανάγκες τους.
Αυτή τη φορά θα μιλήσω για το βιβλίο με τις παροιμίες που εξέδωσε σε συνεργασία με τη Ράνια Μπουμπουρή και κυκλοφορεί από τις δημοφιλείς εκδόσεις Ψυχογιός. Και θα το κάνω με μεγάλη χαρά, καθώς ο Μάκης Τσίτας για άλλη μια φορά με εκπλήσσει με τις επιλογές του. Και εξηγούμαι: είναι υπέροχη η ιδέα του να συνεργαστεί και να δημιουργήσει τη σειρά «Η παράδοσή μας» σε πείσμα των ψηφιακών καιρών μας. Είναι ανάγκη να φέρνουμε σε επαφή τα παιδιά από μικρή ηλικία με τις παραδόσεις του τόπου τους, να τους γνωρίσουμε τα ήθη και τα έθιμα της Ελλάδας, τον λαογραφικό πολιτισμό, τα επιτεύγματα των αρχαίων μας προγόνων. Και υπάρχει αυτή η ανάγκη, γιατί τόσο πολύ τα παιδιά επηρεάζονται από τον τεχνολογικό πολιτισμό και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που είναι δύσκολο πολλές φορές να αυτοπροσδιοριστούν αναφορικά με την εθνική τους ταυτότητα. Επίσης, γεγονός είναι πως βομβαρδίζονται καθημερινά και καθώς μεγαλώνουν με χιλιάδες πληροφορίες – πολλές από τις οποίες είναι όχι μόνο ψευδείς και ανακριβείς αλλά και ανούσιες. Όσο για τη γλώσσα, υπάρχει θέμα σοβαρό, με την καλλιέργειά της, ειδικά στις …ηλεκτρονικές μας μέρες!
Μα παροιμίες…θα πει κανείς; Ναι, φυσικά, παροιμίες. Δεν είναι διόλου ντεμοντέ ή κάτι παρωχημένο. Παροιμίες ίσον αξίες. Όπως αυτές πέρασαν από στόμα σε στόμα, μέσα στην παράδοση, όπως πέρασαν από γενιά σε γενιά, όπως διασκέδασαν με αυτές οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας σε όλα τα χωριά και τα νησιά του τόπου μας. Καλό είναι να τις μαθαίνουν σήμερα τα παιδιά, να στοχάζονται πάνω σε αυτές οι έφηβοι, να τις ξαναθυμούνται οι μεγαλύτεροι. Μέσα στις παροιμίες αποθησαυρίζεται η σοφία ενός ολόκληρου λαού. Αυτή η λαϊκή σοφία είναι πολύτιμη για τα νέα άτομα, είναι αποστάγματα λογικής, συναισθήματος, γνώσης, και στοχασμού, ακόμα κι ενσυναίσθησης. Μας οδηγούν όλους να σκεφτούμε την πολυμορφία και τον πλουραλισμό της ζωής, που μπορεί να έχει την τάση να μας ξεπερνά, αλλά καλό είναι να είμαστε πάντα έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε. Ή και όχι. Επιπροσθέτως, οι παροιμίες συχνά έχουν σκωπτική διάθεση, είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικές, και ουσιαστικές σε αυτά που καταδεικνύουν ή υποβάλλουν. Με αυτές μπορεί να παίξει άνετα κανείς, συνδυάζοντας τη μάθηση με το κωμικό στοιχείο και με το παιχνίδι. Είναι ωραίο που σε κάθε παροιμία η παρουσίαση γίνεται μέσα από μία εικόνα που καταλαμβάνει μία σελίδα ολόκληρη. Δίνεται και μία συνοπτική επεξήγηση ώστε να δοθεί από τον διδάσκοντα ή τον γονιό που θα το διαβάσει στο παιδί η ακριβής σημασία της κάθε παροιμίας. Τι χρειάζεται κάποιος για να κάνει ένα τέτοιο βιβλίο; Πρώτα πρώτα κέφι, αγάπη για τα βιβλία, και κυρίως αγάπη για τα παιδιά που για ν΄ αναπτυχθούν χρειάζονται διαρκώς νέα ερεθίσματα, από τις μικρές ακόμα ηλικίες.
Άξια λόγου η περίφημη και ιδιαιτέρως ελκυστική εικονογράφηση της ταλαντούχας Ανδριάνας Ρούσσου. Συμπληρώνει όμορφα το όλο εγχείρημα και αποδεικνύει πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι μια συνεργασία όταν γίνεται με διάθεση δημιουργική από όλες τις πλευρές που συνεργάζονται και συνεισφέρουν.
https://www.booktimes.gr/review/i-paradosi-mas-i-paroimies/?fbclid=IwAR3xVjB2pAZweeeUi51aw-7Scwy65RnD-wZioiktNaTUYOEdYjX-MP7ow6M
Κρατώ στα χέρια μου το νέο βιβλίο του Γιάννη Φαρσάρη με τίτλο Σουσάμι Άνοιξε. O Γιάννης Φαρσάρης αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο ευφυής και ευέλικτος είναι, καθώς γράφει για ένα σύγχρονο και ελκυστικό θέμα. Έχει μεγάλη ιστορία ο ίδιος σε ό,τι αφορά τις ψηφιακές δράσεις. Είναι –μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών– ο άνθρωπος πίσω από την πλούσια, την εξαιρετική πραγματικά διαδικτυακή βιβλιοθήκη Openbook και το πολύπλευρο και πάντα ενημερωμένο και πολυδιαβασμένο περιοδικό Fractal (μαζί με την Ελένη Γκίκα).
O Φαρσάρης δίνει εξαιρετικά μαθήματα δημιουργικότητας σε όσους εμπλέκονται με το διαδίκτυο παντοιοτρόπως, αλλά και σε όσους γράφουν και επιθυμούν να επικοινωνήσουν τα έργα τους. Το διαδίκτυο μπορεί να αποτελέσει ένα πολύτιμο εργαλείο αρκεί να χρησιμοποιείται με ιδιαίτερο και αποδοτικό τρόπο. Η λειτουργική χρήση του μπορεί να αποφέρει καρπούς σε πολλούς τομείς και να οδηγήσει σε καινοτομίες. Προτείνονται λύσεις, ιδέες, κατευθύνσεις. Δεν είναι διδακτικός ή επικριτικός ο συγγραφέας. Παρόλο που γνωρίζει καλά το θέμα, ο έμπειρος Φαρσάρης κρατά χαμηλό προφίλ. Σε ωθεί να σκεφτείς, να διερευνήσεις, να ανακαλύψεις και να προσεγγίσεις πρακτικές αναφορικά με το ενδεχόμενο διαδικτυακό σου πρόσωπο, αλλά και την ψηφιακή κάθε φορά συμπεριφορά σου. Φέρνει παραδείγματα, σχολιάζει, στοχάζεται πάνω σε πράγματα που έχει παρατηρήσει ότι συμβαίνουν, αλλά δεν έχουν καλά αποτελέσματα. Πώς θα μπορούσε κάτι να γίνει αλλιώς; Πώς τα ψηφιακά μέσα μπορούν να υπηρετούν τη ζωή μας σήμερα ώστε να έχουμε μονάχα κέρδος και όχι κόστος στον κοινωνικό, στον οικονομικό, στον συναισθηματικό τομέα;
Βασική πρότασή του για την απελευθέρωση της δημιουργικότητας, η προσφορά του έργου του δημιουργού στον κόσμο, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να ασχοληθεί ελεύθερα με αυτό. Γενικά προτείνει ευφάνταστες δράσεις για τη διάδοση ενός έργου χωρίς να αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στο διαδίκτυο. Η φιλοσοφία του εστιάζει στο πώς μπορεί ο κάθε συγγραφέας να μοιραστεί το πόνημά του χωρίς φόβους και δεσμεύσεις, πετυχαίνοντας γόνιμες πολιτιστικές διαδράσεις. Κι όλα αυτά σήμερα που, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, η κοινωνία και η οικονομία βρίσκονται σε «ψηφιακό μετασχηματισμό» (σελ. 40). Πιστεύει ότι δεν έχει νόημα να κυνηγήσει κανείς να μπει στο σύστημα. Αντίθετα, έχει σημασία να μην ακολουθήσει την πεπατημένη και να φεύγει σε νέα μονοπάτια, να είναι πειρατής, να έχει θετική διάθεση για νέα λάφυρα και ανακαλύψεις. Είναι συνάμα αποτελεσματικό και γοητευτικό να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα έχοντας στο μυαλό τη διάδοση του έργου του, το οποίο απλόχερα θα χαρίσει στον κόσμο ολόκληρο. Άλλωστε αυτός είναι ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκε, να φτάσει ως τους αναγνώστες. Οπότε όλα τα εμπόδια πρέπει να υπερνικηθούν. Κάνει λόγο και για την αυτοέκδοση –σημείο των καιρών– και το σκεπτικό που τη συνοδεύει. Άλλωστε έχει παρέλθει η εποχή που οι εκδότες κρατούσαν τα ηνία και ρύθμιζαν αυτοί και μόνο τα πράγματα σχετικά με την έκδοση ενός βιβλίου.
Το Σουσάμι Άνοιξε είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για όποιον θέλει να πάρει στα χέρια του και να ρυθμίσει την τέχνη του (συνεπώς και τη ζωή του). Είναι ένα εγχειρίδιο-κλειδί αναφορικά με τη σωστή διοχέτευση της ευλογημένης δημιουργικότητας, αλλά με τον δημιουργό να κρατά χαμηλό προφίλ. Ο Φαρσάρης προτείνει ευθαρσώς: «Ασχολήσου με τη δημιουργικότητα μέσα σου κι όχι με εσένα στον χώρο της δημιουργικότητας. Μην ξοδεύεσαι, μην αναλώνεσαι, μην εκτίθεσαι. Έχει χορτάσει ο κόσμος έπαρση και αυταρέσκεια. Μην προσπαθήσεις εσύ να αποδείξεις τίποτα, αν δεν μπορεί από μόνη της η δουλειά σου να το αποδείξει» (σελ. 61-71). Η τέχνη οφείλει να ταξιδεύει ελεύθερη, αφού μάλιστα «είν΄ ένας τρόπος, όπως λέει ο Αμερικανός συγγραφέας Έλμπερτ Χάμπαρντ. Αν λοιπόν ψηφιοποιηθεί, αν ανέβει σε ένα pdf κάπου σε μια πλατφόρμα, τότε ξεκινά την περιπλάνησή της μέσα στον κόσμο μας» (σελ. 77). Ο συγγραφέας προτρέπει τον δημιουργό να βγάλει προς τα έξω το έργο του, να μαγέψει τους ανθρώπους και να τους κάνει να λατρέψουν τις ιδέες του (σελ. 245).
Κλείνοντας, σε ένα εύστροφο και καλογραμμένο βιβλίο που είναι γεμάτο σοφία, αλλά και αμεσότητα και αλήθεια, ο Φαρσάρης με θάρρος προσεγγίζει το θέμα του. Καταθέτει προσωπικές εμπειρίες, επικαλείται αυθεντίες, αλλά κυρίως παραθέτει εύγλωττα παραδείγματα και γνώσεις πολύτιμες για όποιον ενδιαφέρεται να τις αξιοποιήσει και να προχωρήσει.
https://www.booktimes.gr/review/sousami-anoixe/?fbclid=IwAR0atZwKkg2p7zH7QmA8_iWRM4-A7qQTzvzpZ7_kWIdv4DZckLo_UnDmphk
ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ
ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΣΑΣ!!!!
