ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΟΥΣΙΑΣ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Τριάντα δυο καταιγίδες

Τριάντα δύο χαρμολυπικές καταιγίδες  
ένας ήλιος επαίτης και ρακένδυτος
ριψοκινδυνεύουν την διαμονή τους. 

Όταν ανοίγουν οι πόρτες και τα παράθυρα έρχεται ένα σύννεφο αναμονής

ανάπηρης νοσταλγίας.

Το κουτί με τον καφέ, η ζάχαρη και τα άλλα τρόφιμα αδειάζουν εικονικά με μηχανικές κινήσεις
Το σπίτι φιλοξενεί σε κάθε γωνιά τους σκιώδεις ανθρώπους που πέρασαν
κάποιες επισκέψεις φίλων
γυρνάω πίσω με τις πατερίτσες του παρελθόντος
βγαλμένος απ΄το γύψινο παρόν
Δεν ξέρω που κρύβεται το μέλλον
'Όταν σου άνοιξα και μπήκες δεν ονειρεύτηκα τίποτα
'Όλα κρυμμένα στις γραμμές του σώματος

που υποτάσσει τον εγκέφαλο.
Αφήγηση δευτερολέπτων που προσδοκά να ζει για μέρες.
Oι μπόρες κι ένας ήλιος
στέκουν έξω από μένα
Σκούζουν την νύχτα  και την μέρα φωτίζουν ό,τι ψάχνω.

 

2021 Αύγουστος

***

Το ποίημα του φόβου

Φόβος να λείπεις.
Να μην σ’ αγγίζω.
Να λείπω, να διστάζω,
Nα μην υπάρχεις δίπλα μου.
Να ανοίγει η πόρτα απ’τον αέρα.
Όταν νυχτώνει
Να με συντροφεύει ο βοριάς  
αυτή η αυταπάτη της γιορτής.
Oι αισθήσεις μου επαναστατημένες
λιώνουν τον φόβο
Τον δήμιο της λύπησης και του οίκτου.

Τον νταβατζή της χαράς

***

  Xωρίς πρόσκληση                              
 
    
Μπροστά στην αδυναμία του λευκού χαρτιού
να πάρει ζωή αυθύπαρκτα
Αναρωτιέσαι
Τι ληστεύει τις πιο εύθραυστες νύχτες;
Πώς ανοίγει το πιο κλειστό ανθρώπινο όστρακο;
Προχωράμε
Γυρνώντας  γύρω από τον εαυτό μας
Γήϊνοι αυτιστικοί μάνας που μας αποκλήρωσε
Γιατί καθόμουν στη γωνία και σε κοίταγα να κλαίς;
Γιατί δεν γύρισα να σου πω πως σ'αγαπάω;
Εκείνο το ελεεινό απόγευμα
Πιάστηκα από την ανημπόρια σου                     .
Πως είναι δυνατόν να έφυγα; Ηλίθια τραγικότητα
Ηλίθιας ανάγκης για προφύλαξη
Από τι να προφυλαχθώ…
Tόσο που πετροβόλησα το δένδρο

***

Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.

EΛΕΝΗ ΣΑΚΚΑ /// Αερικό

 

Αρχέγονη πορεία το μονοπάτι της ζωής·
κάθε δάκρυ λυγμός σε ηπειρώτικο μοιρολόϊ,
κάθε έρωτας δοξαριά σε κρητική μαντινάδα.
Περιπλανώμενος Οδυσσέας εγώ, χωρίς πυξίδα,
με σκισμένα πανιά
σε ερημικά νησιά καταφεύγω
χαραγμένα πάνω σε πάπυρους λιωμένους από αιώνες·
απέραντο γαλάζιο να με σκεπάζει
να με ενώνει με το άπειρο.
Όμως, ο δύσμορφος Πολύφημος,
από τα βάθη της γης εμφανίζεται
και ενδύεται λαμπρότητα και ωραιότητα
για να επιβλέπει τα πάντα με εθελούσια αποδοχή.
Φυγάδας με δόλο καταφέρνω ν΄αντισταθώ
και ερημίτης όπως πάντα να βρεθώ σε απάγκιο λιμάνι.
Αναδύονται τείχη προστασίας από θυελλώδεις ανέμους,
σκοτεινιάζει το φως, καλύπτονται τ΄άστρα,
μα είναι χάρτινα τα τείχη και οφθαλμαπάτη το σκοτάδι·
περιπέτεια η αλήθεια, περιπέτεια η ζωή.
Ο φιλόμουσος Αίολος με συμπονά
και μου χαρίζει το ασκί των ανέμων να ορίζω,
δεμένο με χρυσή κλωστή.
Ο Ζέφυρος τους απελευθερώνει, γιατί ασφυκτιούν·
τρικυμίες και θύελλες
από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη με σπρώχνουν
αιώνες τσακισμένη ανθρώπινη φιγούρα.
Μελωδία απόμακρη, παράξενη από άφυλες Σειρήνες
αδυνατεί να με συγκινήσει και να με προσεγγίσει
αερικό σε κύματα, λαγκάδια, βουνά καταφεύγω,

για να γλυτώσω ή να πεθάνω…

Άφθαρτη ετικέτα , Το σκαθάρι  , 1 η Έκδοση Αθήνα , Απρίλιος 2021

*Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay

Σπανός – Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης

Στις 2 & 3 Σεπτεμβρίου, στο Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης. Ώρα έναρξης παράστασης: 21.00

Η παράσταση είχε αναβληθεί στις 8 & 9 Αυγούστου, λόγω των έκτακτων συνθηκών που επικρατούσαν από τις πυρκαγιές σε περιοχές της επικράτειας

Σπανός

2 & 3 Σεπτεμβρίου • Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης, Ιωάννινα

Κατηγορία: Θέατρο

Παραγωγή: Οθόνιον

Ώρα: 21.00

 

 

Για κρατήσεις στις 2 Σεπτεμβρίου 

Για κρατήσεις στις 3 Σεπτεμβρίου

Η παράσταση αξιοποιεί ως βασικό άξονα το κορυφαίο βυζαντινό έργο που επιγράφεται Ακολουθία του ανοσίου τραγογένη σπανού. Πρόκειται για μια μοναδική σάτιρα του ύστερου Βυζαντίου σε μορφή εκκλησιαστικής ακολουθίας, που είναι γραμμένη σε δημώδη γλώσσα και παρουσιάζεται για πρώτη φορά. Λογοτεχνικά, η παράδοση του Σπανού φθάνει έως τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ο οποίος είχε συνθέσει μια ομάδα σατιρικών ύμνων.

Μέσα από τη σύμβαση του ενυπνίου η παράσταση είναι ένας ποιητικός στοχασμός για τη μοναξιά και τη δοκιμασία στην έρημο, το ευάλωτο και εύθραυστο του εαυτού, του διαφορετικού ανθρώπου που θεωρείται «μη φυσιολογικός» και στιγματίζεται συλλογικά.

Ένας σπανός ταπεινός καλόγερος ζει απομονωμένος σε ένα μοναστήρι. Το καθαρό του πρόσωπο και η ευγένεια τον κάνουν στόχο σε μια ομάδα μοναχών που τον πειράζουν με αστεία και δοκιμάζουν την πίστη του. Ένα βράδυ, ενώ προσεύχεται, κοιμάται. Στον ύπνο του, σε όνειρο, εμφανίζονται τα μέλη της μοναστικής κοινότητας να επιτελούν μια παράξενη λειτουργία ειδικά για αυτόν και μάλιστα τον εξαναγκάζουν να λάβει μέρος. Είναι η ακολουθία για τον σπανό καλόγερο που είναι τόσο διαφορετικός και θεωρείται λειψός από τους υπόλοιπους «κανονικούς» μοναχούς.

 

Συντελεστές

Σύλληψη – Κείμενο – Σκηνοθεσία: Ιωσήφ Βιβιλάκης

Μουσική: Γεράσιμος Παπαδόπουλος

Σκηνογραφική επιμέλεια – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Φιγούρες: Νικόλας Τζιβελέκης

Φωτισμός: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη

Κίνηση: Κορίνα Κόκκαλη

Ήχος: Αλέξανδρος Παπαευθυμίου

 

Ερμηνεύουν:

Σπανός: Στεφανία Γουλιώτη

Παίκτης σκιών Α΄: Άθως Δανέλλης

Παίκτης σκιών Β΄: Νίκος Τζιβελέκης

Βοηθός παικτών: Κατερίνα Μιχαλάκη

Χορός ψαλτών-τραγουδιστών

Κορυφαίος πρωτοψάλτης: Αχιλλέας Χαλδαιάκης

Μέλη χορού – Μουσικοί επί σκηνής: Δημήτρης Μηλιώτης, Γεράσιμος Παπαδόπουλος, Αλεξάνδρα Παπαστεργιοπούλου, Θεολόγος Παπανικολάου, Γιάννης Πλευρίτης, Χάρης Τρασάνης, Ηλιάνα Φιλέα, Νίκος Χαλδαιάκης

****************

ΠΗΓΗ:https://digitalculture.gov.gr/2021/07/spanos-archeo-theatro-dodonis/?fbclid=IwAR0cHz2GbubdBry1muK_YmCLPs6rscpV4M5UDoKH8QQoL1pUqFI2kynbKJY

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// Είπαν πως είν’ ο διάολος

Φέρνει το κακό
Επιβουλεύεται τον άνθρωπο
Μάγισσα είναι
Ο άντρας τη φοβάται
Το κεφάλι σκύβει
Στο σώμα της κοιμάται
Αλλά εφιάλτες βλέπει

Ψευδαίσθηση ταυτότητας
Έστω κι αρνητικής
Χροιά ποιητική
Ουτοπική σαν φύση
Παραπλανητική

Εκείνη είναι πάσχουσα
Πάντα εκδηλωτική
Το αρσενικό γνωρίζει
Μόνο αν τη σαγηνεύσει,
θα σωθεί.

Αναδημοσίευση από το ηλεκτρονικό περιοδικό « Μονόκλ»

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ //// Ανθολογία νέων Αλβανών ποιητών/Αntologjia e poetëve [...] shqiptarë

 

Περιγραφή

Δίγλωσση έκδοση.

Ανθολόγηση-Πρόλογος: Γιορίνα Κριέζιου
Μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη

Βιόλα Ισουφάι, Αλίσα Βελάι, Λίντια Ντούσι, Άνι Γκίκα, Αζέμ Καζίμι, Μπελφιόρε Κόζε, Ερβίνα Χαλίλι, Ρούντινα Σούπι, Νούρι Εμρούλαϊ, Καστρίμ Θάκι

Viola Isufaj, Alisa Velaj, Ledia Dushi, Ani Gjika, Azem Qazimi, Belfjore Qose, Ervina Halili, Rudina Çupi, Nurie Emrullai, Kushtrim Thaqi

Για αγορά του βιβλίου ηλεκτρονικά : 

https://ekdoseis.vakxikon.gr/shop/ekdoseis/vakxikon-poetry/anthologia-neon-alvanon-poihton/

Ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης εξ ιδίων

 

Το Γραφείον Ποιήσεως και το Culture Book παρουσιάζουν το πρώτο e-book για την σύγχρονη ελληνική ποίηση με τίτλο «Ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης εξ ιδίων», που ανθολόγησαν ο Αντώνης Δ. Σκιαθάς και ο Τριαντάφυλλος Η. Κωτόπουλος.

Η «Ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης εξ ιδίων» αφορά ποιητές και ποιήτριες που γράφουν στην ελληνική γλώσσα και οποίοι/ες επέλεξαν ανέκδοτα ποιήματά τους από την ποιητική τους παραγωγή και παρουσιάζονται σ΄αυτήν την ανθολογία.

Καταγράφονται 183 ποιητές και ποιήτριες απ΄ όλες τις «ηλικιακές γενιές» που δημιουργούν σήμερα. 

Στο παρακάτω λινκ μπορείτε να διαβάσετε την Ανθολογία:

https://www.culturebook.gr/grafeion-poihsews/oi-poiites-aftoanthologoyntai/anthologia-sigxronis-ellinikis-poiisis-ex-idion-1-1.html

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

Αγαπητοί αναγνώστες,

επειδή ο τρόπος επικοινωνίας έχει αλλάξει ή μάλλον έχουν προστεθεί νέες παράμετροι -λόγω μιας ρύθμισης του blogger, μπορείτε να στείλετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση στα e-mail:

varellaki@gmail.com (με 2 l όντως)

και 

minaxirogianni@gmail.com

ώστε να λαμβάνετε ενημέρωση από το varelaki

Στο θέμα βάλτε την ένδειξη: ENHMEΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ VARELAKI

Σας ευχαριστούμε θερμά

ΖΩΗ ΚΑΡΑΠΑΤΑΚΗ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                         Η επιστροφή

                                                       Ύπνωσας  ύπνον ψυχή μου , κενόν , κεῖσαι καί ρέγχεις , έως πότε ;

                            

                                                                                                                               από τον Ύμνο της Ανάστασης

            Επέστρεψε ο Οδυσσέας στην Ιθάκη

                                    Πατάει με τα μεστωμένα πόδια του

                                                                              το χώμα

                                    και εισπνέει βαθιά τον αέρα του νησιού

                                    Θέλει να φύγει απ' τα ρουθούνια του

                                    η οσμή της πυρπολημένης Τροίας

                                    Περιφέρει το βλέμμα του ολόγυρα

                                    πάνω στα ίχνη μιας ήσυχης ζωής

                                    Πόσο θα 'θελε να σβηστεί ο ήχος

                                    των μετάλλων απ' τη μνήμη του

          Δεν έχει άλλα αισθήματα

                                    Πιστεύει ότι θ' αποκτήσει μόλις δει

                                                                      τους δικούς του

        αυτός έφτασε εκεί δεμένος απλώς

                                    σε μια άκρη του ατελείωτου πανιού

                                    που ύφαινε τόσα χρόνια η γυναίκα του

                                    όπως του έγραφε στα λίγα γράμματά της 

     Η Πηνελόπη τώρα τον πλησιάζει αργά

                                    ένας αέρας σαλεύει τα φορέματά της

                                    κι αυτά φτιάχνουν  σκιές ανήσυχες  στο 

                                                                                       έδαφος

                                    Σηκώνει το βλέμμα του να την κοιτάξει

                                    Η Πηνελόπη  όμως δεν έχει πρόσωπο

                                    Στη θέση του βλέπει 

                                    ένα αχνό ξέθωρο μήλο

                                    και γρήγορα καταλαβαίνει ότι είναι αυτό

                                    που ο Πάρις είχε προσφέρει στην Αφροδίτη

                                                                                     κάποτε

*****

                                                        Επιλεκτικά

                              Είναι σκληρή και αβάσταχτη η μοναξιά

                              μέσα στους άλλους

                              Όχι όμως και σε ιδιωτικό χώρο

                              Εκεί οι καρέκλες τα ρούχα που κρέμονται σε αναμονή

                              για μια άλλη απόπειρα προς τα έξω , τα βιβλία 

                              το βάζο με τα άνθη   

                              τη σέβονται

                              χωρίς θορύβους και περιττολογίες

                              της δίνουν το σχήμα τους

                              φέρονται δίχως αμφιβολία συντροφικά

                              Φτάνεις στο σημείο 

                              να διαβάζεις τη γλώσσα τους

                              κι αυτά τη δική σου

                              Μετά την αποδοχή αυτή

                              και την αμοιβαία κατανόηση

                              ξεσφίγγεις τους ιμάντες των άκαρπων σκέψεων

                              και κατεβάζεις το διακόπτη του alarm

                              Το τζάμι του παραθύρου εξάλλου

                              επιτρέπει την επιλεκτική επαφή 

                              με το έξω

 

* Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από το Pixabay

ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ /// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ 2009-2017[ εκδ.Βακχικόν]

 

Την  Τετάρτη 23.06.21

 θα παραγματοποιηθεί στο χώρο του εν λόγω βιβλιοπωλείου

 μια συνάντηση με την συγγραφέα Ασημίνα Ξηρογιάννη,

η οποία θα το υπογράψει το  νέο βιβλίο σε όσους επιθυμούν να το προμηθευτούν ,

και θα συνομιλήσει μαζί τους!

ΤΟ VARELAKI ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ

 

Γιώργος Χ. Θεοχάρης
“Δίφορη μνήμη”
σελίδες: 184 | 

 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ (Από το οπισθόφυλλο)

Η Δεσφίνα της Φωκίδας, ορεινό χωριό στους πρόποδες του Παρνασσού, γενέθλιος τόπος του συγγραφέα, τόπος φιλόξενος στον κόπο και στον πόνο, αναδύεται στη Δίφορη μνήμη μέσα από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, μέσα από την καταγραφή γεγονότων του 19ου και του 20ού αιώνα στις εφημερίδες, μέσα από τις μαρτυρίες καθημερινών ανθρώπων, μέσα από φωτογραφίες όπου ακινητεί η συγκίνηση.

Ένα αίσθημα ευθύνης, ένα αίτημα δικαίωσης κινεί τον συγγραφέα να αναμοχλεύσει το παρελθόν: εδώ η μνήμη έχει το πάνω χέρι. Δίνει τον λόγο σε αγαπημένα πρόσωπα της οικογένειας για να δούμε την ψυχή πίσω από το παράπονό τους, καταγράφει με άμεσο και ακαριαίο τρόπο στιγμές της ζωής που περιέχουν το σύνολο του βίου. Οξυδερκής παρατηρητής, επίμονα ρεαλιστής, αποφεύγει τους εξωραϊσμούς – έχει ζήσει τη δύσβατη ζωή των χωρικών της Δεσφίνας. Οι έρωτες και τα πάθη τους, τα εύθυμα περιστατικά και οι χαρούμενες στιγμές, η βία και το άδικα χυμένο αίμα περιγράφονται με ένα ρίγος συγκίνησης που συχνά λοξοδρομεί από την πεζογραφία και γίνεται ποίηση.

Ας μη μας ξεγελούν τα σήματα του τόπου, οι εκκλησίες, τα χωράφια με τα ονόματά τους, τα βουνά και τα ποτάμια: ο Γιώργος X. Θεοχάρης δεν μιλά μόνο για τον μικρόκοσμο της Δεσφίνας. Μας δίνει ένα συναξάρι με τους βίους απλών ανθρώπων, που παρόμοιους θα βρούμε σε όλη την ελληνική ύπαιθρο.

Ο Συγγραφέας

Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης γεννήθηκε στη Δεσφίνα Φωκίδας τον Δεκέμβριο του 1951. Σπούδασε Δημοσιογραφία και Δημόσιες Σχέσεις. Συνταξιοδοτήθηκε από τη βιομηχανία παραγωγής αλουμινίου, στα Άσπρα Σπίτια της Παραλίας Διστόμου, στη Βοιωτία, όπου και ζει.

Εξέδωσε έξι ποιητικά βιβλία, καθώς και ένα βιβλίο ιστορικής έρευνας για τη Σφαγή στο Δίστομο το 1944, για το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας το 2011. Η συλλογή Πλησμονή οστών ήταν στη Βραχεία λίστα του Κρατικού Βραβείου Ποίησης 2018. Επιμελήθηκε, από το 2014, πέντε Ανθολογίες ελληνικών ποιημάτων. Μετείχε στη σύνταξη της έντυπης εφημερίδας Book Press. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά και αλβανικά.

Διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό Εμβόλιμον (Τιμητική Διάκριση των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων για τη συμβολή του στη λογοτεχνία, 2014). Μετείχε στην Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικής Λογοτεχνίας. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών.

******

ΠΑΤ ΠΑΡΚΕΡ
Αγάπη , Δικαιοσύνη, Ελευθερία
Επιλογή ,μετάφραση : Nίκη Κωνσταντοπούλου 

Βακχικόν 2021

Ολόκληρη η ποίηση της Πατ Πάρκερ αποτελεί πρωτίστως μια πράξη αγάπης· μια καθημερινή, επίμονη, επαναστατική πράξη αγάπης, όπως ακριβώς η στάση ενός ευσυνείδητου πολιτικού όντος. Αγάπη, Δικαιοσύνη, Ελευθερία είναι τα τρία συστατικά της ποίησης μα και της ύπαρξής της. Η ίδια υποστήριζε πως χωρίς Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει Αγάπη. Η Πάρκερ θα γράψει για όλα εκείνα που την πονάνε. Για τους σκλάβους προγόνους της, την πατριαρχία των ανδρών αδιακρίτως, λευκών και μαύρων, τη διαφυλετική αγάπη και φιλία, τις γυναίκες, αλλά και για τον ομοφυλοφιλικό έρωτα δίχως ενοχές και κοινωνικές καταπιέσεις. Θα καυτηριάσει το πολιτικά ορθό, θα ασκήσει κριτική και θα επιχειρηματολογήσει κατά των κοινωνικών ανισοτήτων. Θα δώσει φωνή σ’ εκείνους που δεν έχουν μ’ έναν λόγο χειμαρρώδη αλλά και υποδειγματικά υπομονετικό. Ελεύθερη, μαχήτρια, αντισυμβατική, θα δώσει αγώνα ως το τέλος της ζωής της με κύριο όπλο την πένα της.

Η Νίκη Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα το 1981. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Γαλλία. Το 2014 εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή "Απόψε νιώθω μια ντροπή" (εκδόσεις Περί τεχνών). Ποιήματά της και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά και άρθρα της έχουν συμπεριληφθεί σε γαλλικά βιβλία. Έχει γράψει κείμενα για μουσικές παραστάσεις που παρουσιάστηκαν σε θέατρα της Αθήνας και της Πάτρας. Ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί και συμπεριλαμβάνονται στον δίσκο Προορισμός του Χρήστου Κωνσταντόπουλο.

Πηγή : Bιβλιονέτ