ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΑΝΝΑ ΚΟΥΣΤΙΝΟΥΔΗ /// ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΚΟΣ ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ

    

	συγγραφέας : Κουστινούδη Άννα σειρά: Μελέτες-Δοκίμια σελ. 128 διαστ. 14.5 x 21.5
	1η έκδοση Κυκλοφορεί

****

 Η  πραγματικότητα που βιώνουμε ως ανθρώπινα υποκείμενα, όπως και η επίσημη Ιστορία μας, είναι συνυφασμένες με το λόγο, την αφήγηση και τις πάσης φύσεως μικρο-ιστορίες του άμεσου περιβάλλοντός μας. Και τούτο συμβαίνει επειδή η εύθραυστη ύπαρξή μας δομείται από την άρρηκτη σχέση μας με το γλωσσικό κώδικα, καθώς και με τα πολιτιστικά του παράγωγα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που στην πορεία του χρόνου ορίσαμε ως λογοτεχνία. Το λογοτεχνικό κείμενο, πεζό ή ποιητικό, στην προσπάθειά του να νοηματοδοτήσει, να κωδικοποιήσει, να ανοικειώσει ή απλά να αποδομήσει τον περιβάλλοντα κόσμο, όπως και τη σχέση μας μ’ αυτόν, δεν αναγιγνώσκεται απλά, αλλά προσεγγίζεται ταυτόχρονα και ερμηνευτικά, αφού η ερμηνευτική διαδικασία αποτελεί παράλληλο και ουσιώδες μέρος της ανάγνωσης αυτής καθαυτής. Σύμφωνα με τον θεωρητικό της λογοτεχνίας Χάρολντ Μπλουμ, η ανάγνωση κειμένων του εκάστοτε λογοτεχνικού κανόνα δεν αποτελεί παρά μια εγνωσμένη παρανάγνωση τους, ως αναπόσπαστο συστατικό της αναγνωστικής πράξης, και είναι αυτή που τελικά διαμορφώνει τη σύγχρονη λογοτεχνική σκηνή ενός τόπου, επειδή όπως ισχυρίζεται, δεν υπάρχουν κείμενα, παρά μόνο σχέσεις ανάμεσα στα κείμενα που αλληλοεπιδρούν και πυροδοτούν νέες, συχνά πρωτοποριακές, αναγνώσεις, μια και κάθε ισχυρή, όπως τη χαρακτηρίζει, ανάγνωση, δεν είναι παρά μια απόλυτα επιτυχημένη παρανάγνωση που επιτελείται πάνω σε προϋπάρχοντα κείμενα από τους νεότερους συγγραφείς και αναγνώστες. Υπό αυτό το πρίσμα, τα δεκαπέντε κριτικά κείμενα που απαρτίζουν την παρούσα συλλογή και που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα ελληνικά έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά τα τελευταία τρία, περίπου, χρόνια, αποτελούν λοξές (παρα)αναγνωστικές, ματιές σε ποιητικά και πεζά κείμενα Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών και λογοτέχνιδων μέσω μιας σειράς θεωρητικών ρευμάτων. Αντανακλούν την προσωπική της γράφουσας πρόσληψη τους, όπως αυτή διαμορφώθηκε κατά την μακρόχρονη ενασχόλησή της με τη θεωρία και κριτική της λογοτεχνίας στο Αγγλοαμερικανικό, κυρίως, πεδίο των ανθρωπιστικών σπουδών, προτίθενται δε να διαβαστούν –και να ερμηνευτού– ως τρόποι ανάγνωσης (ή και παρανάγνωσης) των εν λόγω κειμένων.

http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=2205

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// Ο Αρχίλοχός του - Γρηγόρης Τεχλεμετζής

Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφορεί το ιστορικό μυθιστόρημα του Γρηγόρη Τεχλεμετζή, Ο Αρχίλοχός του.




Τι θέλει ο Αρχίλοχος από τον Δημήτρη; Γιατί τον επισκέπτεται στα όνειρά του; Γιατί γεγονότα και εικόνες από μια απόμακρη εποχή έρχονται ανεξέλεγκτα στο μυαλό του; Μήπως τρελάθηκε; Εκδικούνται τα όνειρα; Ένα ιστορικό μυθιστόρημα, για τη γοητευτική φυσιογνωμία του ποιητή Αρχίλοχου, με φόντο το Αιγαίο και την πολυτάραχη, αποικιακή Αρχαϊκή εποχή. Καινοτόμος, τολμηρός, απόλυτα ώς ανεπίτρεπτα ανθρώπινος, σκωπτικός, ηδονιστής, βλάσφημος, εκδικητικός, άγαρμπα ειλικρινής, χωρίς να νοιάζεται για την υστεροφημία του, θέλοντας μόνο να ζήσει απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή, γεμάτος κέφι και ζωντάνια, σατίρισε την αριστοκρατική τάξη και τα ιδανικά της κι έστρεψε την ποίηση στον ψυχικό κόσμο του καθημερινού ανθρώπου. Ερωτεύτηκε, απογοητεύτηκε, πολέμησε, αγαπήθηκε και μισήθηκε, παραδίδοντάς μας ένα αδρό και σφριγηλό έργο . Ταυτόχρονα, ο εγκλεισμός του ανθρώπου στις επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις και η καταπλάκωση των δυνατοτήτων, των ονείρων και των επιθυμιών του, ακολουθώντας τους σύγχρονους κοινωνικούς ρυθμούς και απαιτήσεις. Ένα βιβλίο με ποικιλία τρόπων γραφής, που αφομοιώνει παρελθόν και παρόν, δημιουργώντας ένα ενιαίο και ταυτόχρονα αντιφατικό κλίμα.

Το βιβλίο περιέχει 177 χρήσιμες παραπομπές.

Ο Γρηγόρης Τεχλεμετζής γεννήθηκε το 1968 και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε θετικές επιστήμες. Διηγήματα, δοκίμια και σχόλιά του σε έργα συναδέλφων του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Το μυθιστόρημά του με τίτλο "Αφιερωμένο στην Έλενα", κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ηριδανός (2007). Από το 2011 διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό "Ο Σίσυφος". Έχει βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Δείγματα δουλειάς του και περισσότερα στοιχεία θα βρείτε στο blog του: www.tehlemetzis.blogspot.com.

Πηγή:.culturenow.

"ΑΝΚΟΡ" 30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΤΤΙΣ

"ΑΝΚΟΡ" 

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΤΤΙΣ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
ΑΡΧΙΣΕ Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

τηλ 210 5226260, Δευτέρα έως Παρασκευή 9.00-18.00

Σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, βασισμένο σε ποίηση του Θωμά Τσαλαπάτη. Η μουσική σύνθεση είναι του Παναγιώτη Βελιανίτη, σταθερού συνεργάτη του Θεάτρου Άττις και τα εξαιρετικά κοστούμια της ΛΟΥΚΙΑΣ, επίσης σταθερής συνεργάτιδας του Θεάτρου Άττις. Παίζουν οι Σοφία Χιλλ και Αντώνης Μυριαγκός.

"ENCORE"

30 YEARS OF ATTIS THEATRE.
 
Premiere at November 25th, 2016

Booking in advance has started. 

 
(tel. 0030 210 5226260/ email:attis@otenet.gr)

Directed by Theodoros Terzopoulos and based on poems by Thomas Tsalapatis. The music composition is written by Panagiotis Velianitis, stable collaborator of Attis Theatre, and the exceptional costumes are designed by LOUKIA, a stable collaborator of Attis Theatre as well. With Sophia Hill and Antonis Myriagkos

.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// Ασημίνα Ξηρογιάννη μτφρ. Μισέλ Βόλκοβιτς εκδ. Le miel des anges

Ασημίνα Ξηρογιάννη
μτφρ. Μισέλ Βόλκοβιτς
εκδ. Le miel des anges

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΧΛΩΠΤΣΙΟΥΔΗΣ

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη αποτελεί μία από τις πιο δυναμικές  φωνές  των ποιητών της αγανάκτησης, καθώς αναζητά διαρκώς νέα εκφραστικά μέσα και εκθέτει την ποιητική της σε συνεχείς στιχουργικούς πειραματισμούς. Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ένα από τα σημαντικότερα -κατά τη γνώμη μας- ποιητικά βιβλία της κρίσης, το «εποχή μου είναι η ποίηση» (Γαβριηλίδης, 2013), μεταφράστηκε από τον Μισέλ Βόλκοβιτς και κυκλοφορεί στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, «Mon époque, c’est la poésie».

Έγραφε τότε ο Δήμος Χλωπτσιούδης στην κριτική του για την τόσο ενδιαφέρουσα και ριζοσπαστικής έμπνευσης ποιητική συλλογή:

(…)Πιστή στην πειραματική φύση της τέχνης, η Ξηρογιάννη εγκαταλείπει το ύφος των μικρής έκτασης ποιημάτων της, δείχνοντας ότι η ποίηση δε γνωρίζει καλούπια. Πρόκειται για μία ιδιάζουσα λογοτεχνική προσέγγιση που κινείται μεταξύ ποίησης για την ποίηση και κοινωνικής ποιητικής, καθώς σταθερά κέντρο αναφοράς είναι τα κοινωνικά βιώματα της εποχής μας…

Με όχημα ποιήματα για την ποίηση η Ξηρογιάννη πρωτοπορεί θίγοντας τα κοινωνικά πάθη, Όλες οι συνθέσεις που κριτικά ταξινομούνται "για την ποίηση" στην ουσία είναι μία εκφραστική οδός με αφετηρία το ερώτημα αν χρειαζόμαστε την ποίηση σε τούτους τους καιρούς. Η δημιουργός επιστρατεύεται και απαντά αρνητικά μέσα από την ποίηση (!!!)

Αρνείται το ρόλο του απομονωμένου ποιητή και στρέφει το βλέμμα της στα σκοτεινά κελιά των ατομικών δραμάτων, στα στενά σοκάκια της περιθωριοποιημένης κοινωνίας. Δεν ικανοποιείται με το ρόλο του θεατή σε μία τραγωδία.  Διεκδικεί έναν ενεργό ρόλο για την ποίηση που να συνδέει το αισθητικό αποτέλεσμα με τον κοινωνικό βίο. Απεμπολεί το εξώκοσμο στοιχείο κι αναζητά την υπερβατική δύναμη της ποίησης μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο που τη γεννά, είτε μιλά για τις ασχήμιες και τα βάσανα, είτε για τις χαρές. Η ποίηση δεν είναι ένα απλό καταφύγιο, αλλά μία μαχητική τέχνη που βιώνει τα δικά της πάθη μαζί με τους ανθρώπους...

Η αποφθεγματική διατύπωση λειτουργεί ως επίλογος σε ένα αφηγηματικό μοτίβο που μοιάζει με εξομολογητικό ύφος. Είναι και η στιγμή που αποκαλύπτεται ότι η ποιητική της δεν είναι προσωπική ούτε εξομολογείται σε κάποιον ανώνυμο ακροατή, αλλά ένα ποιητικό τέχνασμα. Και σε τούτο ακριβώς έγκειται η καινοτομία της Ξηρογιάννη. Το εξομολογητικό ύφος (με α΄ και β΄ ενικό γραμματικό πρόσωπο) είναι μία φενάκη που προσδίδει μία θεατρική διάσταση στην ποιητική της. Η αφηγηματική διατύπωση σε αντίθεση με την επιλογική αποφθεγματική αφαιρετικότητα του επιμύθιου εντείνει τη δραματικότητα μέσα από ένα σχήμα κορύφωσης…

Σε μία άλλη ερμηνεία όμως το α΄ ενικό πρόσωπο αποτελεί το συλλογικό υποκείμενο των ποιητών της αγανάκτησης και της κρίσης. Είναι σα να απευθύνεται στον κάθε ένα ποιητή της εποχής της, δίχως να περιμένει απαντήσεις, αλλά έργα. Τούτη η θεώρηση επιβεβαιώνεται από το γεγονός πως άλλοτε το ποιητικό υποκείμενο είναι ένα ποίημα ή ένας ποιητής, και πάλι όμως ως ένα συλλογικό υποκείμενο(...)

https://tovivlio.net/%ce%9c%ce%b5%cf%84%ce%ac%cf%86%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ae%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%bf/

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ /// Περί τρέλας

                                         Περί τρέλας

Εκδόσεις Κοβάλτιο ▪ Νοέμβριος 2016 (α΄ έκδοση)

Μετάφραση: Λαμπριάνα Οικονόμου - Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

Αριθμός σελίδων:128  ▪ Τιμή: €12,19    

                                   ISBN: 978-618-82781-1-0

Με την κυκλοφορία του βιβλίου «Περί τρέλας» (μτφρ.: Λαμπριάνα Οικονόμου – Μιχάλης Παπαντωνόπουλος) εγκαινιάζεται η σειρά De Natura Hominis από τις Εκδόσεις Κοβάλτιο. Η έκδοση περιλαμβάνει επιστολές των Αντονέν Αρτώ, Βιρτζίνια Γουλφ, Φρήντριχ Νίτσε, Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Μαίρη Σέλλεϋ.

     Πέντε από τις σημαντικότερες διάνοιες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και φιλοσοφίας αποκαλύπτουν, αποτυπώνουν, εμβαθύνουν ή βυθίζονται στην ψυχική τους κατάρρευση με εξομολογητικό τόνο.

     Ο Αρτώ γράφει από την ψυχιατρική κλινική του Ροντέζ, όπου νοσηλεύεται, στους γιατρούς και στη μητέρα του (1943-1945). Η Γουλφ αποτυπώνει την εμπειρία της ψυχικής διαταραχής στη φίλη της Έθελ Σμάιθ (1930), ενώ με τα σημειώματά της στον Λέοναρντ Γουλφ και στην αδελφή της Βανέσσα Μπελ, λίγες μέρες πριν αυτοκτονήσει, δηλώνει αποφασισμένη «να βάλει τέλος σε αυτή την τρέλα». Ο Νίτσε συντάσσει τα περίφημα «Γράμματα τρέλας» τις πρώτες μέρες του 1889, μετά την κατάρρευσή του στο Τορίνο, υπογράφοντας άλλοτε ως Διόνυσος και άλλοτε ως Εσταυρωμένος. Ο Πόε αποκαλύπτει το «τρομερό κακό» που έχει παραλύσει τη συνείδησή του − για μοναδική φορά στο πλαίσιο της ιδιωτικής του αλληλογραφίας. Η Σέλλεϋ, με την ήδη κλονισμένη ψυχική της υγεία, σκιαγραφεί τον εφιάλτη της κατάθλιψης μετά τον θάνατο του συζύγου της και Άγγλου ποιητή Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ.

     Τριάντα τέσσερις επιστολές που συνθέτουν την αγωνιώδη κραυγή του απόκληρου πνεύματος προς την κοινωνία.

     Την έκδοση συμπληρώνει «Αντί προλόγου» η «Επιστολή στους Ιατρικούς Διευθυντές των Ψυχιατρείων», που δημοσιεύθηκε το 1925 στο περιοδικό των Γάλλων υπερρεαλιστών «La Révolution Surréaliste».

ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΚΟΕΝ /// ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙΣ ΠΟΙΗΣΗ

 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ :Λίνα Νικολακοπούλου

`
Πάρε τη λέξη πεταλούδα. Για να πεις αυτή τη λέξη δε χρειάζεται να κάνεις τη φωνή σου πιο ελαφριά από ένα γραμμάριο, ούτε χρειάζεται να την εφοδιάσεις με μικρά σκονισμένα φτερά. Δε χρειάζεται να φανταστείς μιαν ηλιόλουστη ημέρα ή ένα χωράφι με ασφοδέλους. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι ερωτευμένη ή να έχεις ερωτευτεί τις πεταλούδες. Η λέξη πεταλούδα δεν είναι η πραγματική πεταλούδα. Υπάρχει η λέξη, μα υπάρχει και η πεταλούδα. Αν μπερδέψεις αυτά τα δύο, οι άνθρωποι θα έχουν κάθε δικαίωμα να σε κοροϊδεύουν. Μην το παρακάνεις με τη λέξη. Μήπως προσπαθείς να υπονοήσεις ότι αγαπάς τις πεταλούδες τελειότερα από οποιονδήποτε άλλον ή ότι πραγματικά αντιλαμβάνεσαι τη φύση τους; Η λέξη πεταλούδα είναι απλά ένα δεδομένο. Δεν είναι μια ευκαιρία για να πλανιέσαι στον αέρα, να πετάξεις ψηλά, να πιάσεις φιλία με τα λουλούδια, να συμβολίσεις την ομορφιά και το εύθραυστο ή να υποδυθείς την πεταλούδα με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
` Μην υποδύεσαι τις λέξεις. Ποτέ μην προσπαθήσεις να υψωθείς από το πάτωμα, όταν μιλάς για πέταγμα. Ποτέ μην κλείνεις τα μάτια, μην τινάζεις απότομα το κεφάλι σου στο πλάι, όταν μιλάς για θάνατο. Μην καρφώνεις τα φλογισμένα σου μάτια πάνω μου όταν μιλάς για έρωτα. Αν θέλεις να με εντυπωσιάσεις όταν μιλάς για έρωτα, βάλε το χέρι σου στην τσέπη ή κάτω από το φόρεμά σου και χαϊδέψου. Αν η φιλοδοξία σου και η πείνα σου για χειροκρότημα σε έκαναν να μου μιλήσεις για έρωτα, θα ‘πρεπε να μάθεις πώς να το κάνεις χωρίς να ξεφτιλίζεις τον εαυτό σου ή το κείμενο.
`
Ποια είναι η έκφραση που απαιτούν οι καιροί; Οι καιροί απαιτούν μη έκφραση έτσι κι αλλιώς. Η εποχή δε ζητάει καμιά απολύτως έκφραση. Έχουμε δει φωτογραφίες με χαροκαμένες ασιάτισσες μητέρες. Δε μας αφορά η αγωνία των οργάνων σου που πασπατεύεις.


` Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να εκφράσεις με το πρόσωπό σου, που να μπορεί να συναγωνιστεί με τη φρίκη αυτής της εποχής. Μην προσπαθήσεις καν. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να φέρεις τον εαυτό σου αντιμέτωπο με τη χλεύη εκείνων που έχουν νιώσει αυτά τα πράγματα βαθιά. Έχουμε δει στις ειδήσεις ανθρώπους στο έπακρο του πόνου και του ξεριζωμού. Όλοι ξέρουν ότι τρως καλά κι ότι πληρώνεσαι κιόλας για να σταθείς εδώ. Κάνεις αυτό που κάνεις μπροστά σε ανθρώπους που βίωσαν την καταστροφή. Αυτό θα έπρεπε να σε κάνει πολύ μετρημένη. Πες τις λέξεις, δώσε το δεδομένο, κάνε στην άκρη.
` Όλοι ξέρουν ότι υποφέρεις. Δεν μπορείς να πεις στο ακροατήριο όλα όσα ξέρεις για τον έρωτα με κάθε γραμμή που θα απαγγέλεις για τον έρωτα. Παραμέρησε και θα ξέρουν ό,τι ξέρεις γιατί ήδη το ξέρουν. Δεν έχεις να τους μάθεις τίποτα. Δεν είσαι πιο όμορφη απ’ αυτούς. Ούτε πιο σοφή. Μην τους βάζεις τις φωνές. Μην τους βιάζεις στην ψύχρα. Αυτό είναι κακό σεξ. Αν τους δείξεις το περίγραμμα των γεννητικών σου οργάνων, τότε δώσε τους κι αυτό που τάζεις. Να θυμάσαι ότι στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δε θέλουν έναν ακροβάτη στο κρεβάτι τους.
` Ποια είναι η ανάγκη μας; Να είμαστε κοντά στο φυσικό άντρα, να είμαστε κοντά στη φυσική γυναίκα. Μην παριστάνεις ότι είσαι μια λατρεμένη τραγουδίστρια μ’ ένα τεράστιο πιστό ακροατήριο, που σε ακολούθησε στα πάνω και στα κάτω της ζωής σου μέχρι τούτη εδώ τη στιγμή. Οι βόμβες, τα φλογοβόλα κι όλα τα σκατά κατέστρεψαν πολλά περισσότερα από δέντρα και χωριά. Κατέστρεψαν και τη σκηνή. Νόμισες ότι το επάγγελμά σου θα γλίτωνε από τη γενική καταστροφή; Δεν υπάρχει πια σκηνή. Δεν υπάρχουν πια φώτα της ράμπας και προβολείς. Στέκεσαι μέσα στον κόσμο. Γι’ αυτό να είσαι σεμνή. Πες τις λέξεις, δώσε τα δεδομένα, παραμέρισε. Στάσου μόνη. σαν να είσαι στο δωμάτιό σου. Μην το παίζεις.
` Αυτό είναι ένα εσωτερικό τοπίο. Είναι μέσα. Είναι πολύ προσωπικό. Σεβάσου την προσωπική ησυχία του υλικού. Αυτά τα κομμάτια γράφτηκαν στη σιωπή. Το θάρρος του παιχνιδιού είναι να το αρθρώσεις. Η πειθαρχία του είναι να μην το παραβιάσεις. Κάνε το ακροατήριο να νιώσει την αγάπη σου για μια τέτοια ήσυχη συνθήκη, παρόλο που αυτή είναι ανύπαρκτη. Να είστε καλές πουτάνες. Το ποίημα δεν είναι σλόγκαν. Δε μπορεί να σε διαφημίσει. Δε μπορεί να προωθήσει τη φήμη σου ως ευαίσθητης. Δεν είσαι επιβήτορας. Δεν είσαι η γυναίκα φονιάς. Όλες αυτές οι βλακείες περί γκάνγκστερ του έρωτα. Είσαι σπουδάστρια της πειθαρχίας. Μην «παίζετε» τις λέξεις. Οι λέξεις πεθαίνουν όταν τις «παίζετε», μαραίνονται και μετά, το μόνο που απομένει είναι η φιλοδοξία σας.
` Πες τις λέξεις με την ακρίβεια που θα τσέκαρες έναν κατάλογο πλυντηρίου. Μην αρχίσεις να συγκινείσαι με το δαντελένιο μπλουζάκι. Μην καυλώνεις όταν λες βρακί. Μην αρχίζεις να ανατριχιάζεις με την πετσέτα. Τα σεντόνια δεν πρέπει να σου βγάζουν μιαν ονειροπόλα έκφραση στα μάτια. Δεν υπάρχει λόγος να κλάψεις με τη λέξη μαντίλι. Οι κάλτσες δεν είναι εδώ για να σου θυμίζουν παράξενα και μακρινά ταξίδια. Όλα αυτά είναι απλά η μπουγάδα σου. Είναι μόνο τα ρούχα σου. Μην κάνεις μπανιστήρι μέσα από αυτά. Απλά φόρα τα.
`
Το ποίημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πληροφορία. Είναι το Σύνταγμα της έσω χώρας. Αν το απαγγείλεις με στόμφο και το φουσκώσεις με ευγενικές προθέσεις, τότε δε θα είσαι καλύτερη από τους πολιτικούς που τόσο περιφρονείς. Τότε, θα είσαι απλά κάποιος που κουνάει μια σημαία και κάνει την πιο φτηνή έκκληση σ’ ένα είδος συναισθηματικού πατριωτισμού. `
Να σκέφτεσαι τις λέξεις σαν επιστήμη, όχι σαν τέχνη. Είναι μια αναφορά. Είσαι ομιλήτρια σε μια συνεδρίαση του Κλαμπ Εξερευνητών του Ομίλου του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ. Αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν όλα τα ρίσκα της ορειβασίας. Σε τιμούν, παίρνοντας ως δεδομένο ότι τα γνωρίζεις. Αν τους τρίψεις τη μούρη μέσα σ’ αυτά, θα είναι σαν να τους προσβάλλεις για τη φιλοξενία τους. Μίλα τους για το ύψος του βουνού, τον εξοπλισμό που χρησιμοποίησες, να είσαι συγκεκριμένη όσον αφορά στις επιφάνειες και το χρόνο που σου χρειάστηκε για ν’ ανέβεις. Μη χειριστείς το ακροατήριο για να εκμαιεύσεις κομμένες ανάσες κι αναστεναγμούς. Αν γίνεις άξια γι’ αυτά, αυτό δε θα οφείλεται στην εκτίμηση που είχες εσύ για το συμβάν, αλλά στη δική τους. Αυτό θα γίνει από τα στατιστικά στοιχεία κι όχι από το τρέμουλο της φωνής σου ή το σκίσιμο του αέρα με τα χέρια σου. Θα γίνει με τα δεδομένα και την ήσυχη οργάνωση της παρουσίας σου.
` Απόφυγε τη διάνθιση. Μη φοβηθείς να είσαι αδύναμη. Σου πηγαίνει να ‘σαι κουρασμένη. Μοιάζεις ότι θα μπορούσες να συνεχίζεις πολύ ακόμα. Έλα τώρα στην αγκαλιά μου. Για μένα είσαι η εικόνα της ομορφιάς.
`
**Απόσπασμα από το βιβλίο ποιημάτων του «Death of a ladies΄ man» σε Μετάφραση Λίνας Νικολακοπούλου

Πηγή:http://www.poiein.gr/archives/32998/index.html

ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ /// 100 ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ /// ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Πηγή:https://www.efsyn.gr/arthro/ta-pathi-sti-logotehnia-apo-100-syggrafeis

Συντάκτης: 

efsyn.gr

Εκατό μικρά διηγήματα και ποιήματα μελών της Ένωσης περιέχονται στο συλλογικό έργο «Τα πάθη στη λογοτεχνία. 100 φανατικοί συγγραφείς», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε συνεργασία με την Εταιρεία Συγγραφέων.
Η ανθολογία των κειμένων έχει ως θέμα τα συναισθήματα που σε υποτάσσουν, που σε υποβάλλουν, που σε εξουσιάζουν, που σε συνεγείρουν, που σε εκστασιάζουν, αλλά και τάσεις, αδυναμίες και συμπεριφορές που υπερβαίνουν τη λογική. 
«Στην ιστορία του πάθους το ζήτημα ουδέποτε επικεντρώθηκε στο αρχέγονο σημείο συνάντησης του Αδάμ με την Εύα, αλλά, μάλλον, στην σύγκρουση 'Αβελ και Κάιν» σημειώνει στον πρόλογό του ο Δημήτρης Καλοκύρης υπογράφοντας με την… ειδικότητα «παθολόγος». Η Ηρώ Νικοπούλου στην εισαγωγή της έκδοσης σημειώνει το εξής:

Ο ορισμός της τραγωδίας στην Ποιητική του Αριστοτέλους θα μπορούσε να γίνει ένας πρώτος οδηγός πλεύσης για το θέμα μας αν και στην σύγχρονη λογοτεχνία η προϋπόθεση της κάθαρσης δεν φαίνεται να παίζει καίριο λόγο όσο στην αρχαία τραγωδία και την κλασική λογοτεχνία. Αλλά και πάλι πως θα μπορούσαμε να ορίσουμε το πάθος με περισσότερη ακρίβεια;

Και συνεχίζει: «Με πολλά μοιάζει να μπορεί να παθιαστεί κανείς, είναι άραγε αυτό αρκετό; Κατά την γνώμη μας αυτό που κάνει την διαφορά είναι το κόστος. Μόνο έτσι νοείται το πάθος. Όταν κοστίζει, και κοστίζει ακριβά».
Καταλήγει αναφέροντας ότι τα πάθη φαίνεται να είναι το κύριο πιάτο της λογοτεχνίας, το σπέσιαλ μενού της  απαριθμώντας ενδεικτικές εκδοχές του πάθους με τα οποία ασχολούνται οι εκατό «παθολόγοι». 
Τα θέματα αυτά είναι η αλαζονεία, το μίσος, η ηδονοβλεψία, η καταβαράθρωση του έρωτα, το έγκλημα πάθους, η ερωτική προδοσία, τα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός και άλλα.


Οι συγγραφείς που ανθολογούνται στον τόμο είναι οι παρακάτω:
Κούλα Αδαλόγλου, Γιώργος Αδαμίδης, Δημήτρης Αλεξίου, Διαμαντής Αξιώτης, Ευγένιος Αρανίτσης, Θανάσης Βαλτινός, Αναστάσης Βιστωνίτης, Χάρης Βλαβιανός, Σπύρος Βρεττός, Γιώργος Γαβαλάς, Μιχάλης Γκανάς, Κωστής Γκιμοσούλης, Ηλίας Γκρης, Στάθης Γουργουρής, Τάκης Γραμμένος, Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Βερονίκη Δαλακούρα, Ζέφη Δαράκη, Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, Σοφία Διονυσοπούλου, Φίλιππος Δρακοντειδής, Λίλυ Εξαχοπούλου, Μαρία Ευσταθιάδη, Γιάννης Ζαρκάδης, Αλέξης Ζήρας, Γιώργος Θεοχάρης, Κώστας Καβανόζης, Γιάννης Καισαρίδης, Δημήτρης Καλοκύρης, Βασίλης Καραγιάννης, Τασούλα Καραγωργίου, Διονύσης Καρατζάς, Αγγέλα Καστρινάκη, Νίκος Κατσαλίδας, Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Νατάσα Κεσμέτη, Ηλίας Κεφάλας, Νένα Κοκκινάκη, Δήμητρα Κολλιάκου, Μάνος Κοντολέων, Θωμάς Κοροβίνης, Ζέτα Κουντούρη, Παναγιώτης Κουσαθανάς, Χλόη Κουτσουμπέλη, Στάθης Κουτσούνης, Αχιλλέας Κυριακίδης, Μαρία Κυρτζάκη, Μαρία Λαγγουρέλη, Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, Θέμης Λιβεριάδης, Κώστας Λογαράς, Βάκης Λοϊζίδης, Ευτυχία Αλεξάνδρα- Λουκίδου, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αργυρώ Μαντόγλου, 'Αρης Μαραγκόπουλος, Πρόδρομος X. Μάρκογλου, Θανάσης Μαρκόπουλος, Ανδρέας Μήτσου, Δημήτρης Μίγγας, Μάριος Μιχαηλίδης, Μιχάλης Μοδινός, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Ηρώ Νικοπούλου, Παυλίνα Παμπούδη, Μάκης Πανώριος, Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Σωτήρης Παστάκας, Νάσα Παταπίου, Γιάννης Πατίλης, Μάριος Ποντίκας, Μανόλης Πρατικάκης, Βασίλης Ρούβαλης, Γιώργος Ρούβαλης, Γιώργος Ρωμανός, Λιάνα Σακελλίου, Χρήστος Σαμουηλίδης, Σωτήρης Σαράκης, Αγγελική Σιδηρά, Ντίνος Σιώτης, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Μαρία Σκιαδαρέση, Αντώνης Σκιαθάς, Κώστας Σουέρεφ, Έρη Σταυροπούλου, Αγγελική Στρατηγοπούλου, Κλαίτη Σωτηριάδου, Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Γιάννης Τζανετάκης, Δέσποινα Τομαζάνη, Νίκος Τριανταφυλλόπουλος, Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Νίκη Τρουλλινού, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Μάκης Τσίτας, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Λεία Χατζοπούλου-Καραβία, Γιώργος Χουλιάρας, Α.Κ. Χριστοδούλου και Χάρης Ψαρράς.

Oi βραχείες λίστες για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2016

Το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακοίνωσε τις βραχείες λίστες για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Ανέστιος-Ημερολόγια, Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, Εκδόσεις Άγρα

Τελευταία έξοδος. Στυμφαλία, 
 Μιχάλης Μοδινός, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Ο άσος στο μανίκι, Γιάννης Πλιάγκος, Εκδόσεις Κέδρος

Ο κηπουρός κι ο καιροσκόπος, Δημήτρης Φύσσας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Νίκη, Χρήστος Χωμενίδης, Εκδόσεις Πατάκη


ΔΙΗΓΗΜΑ-ΝΟΥΒΕΛΑ


Η εξαίσια γυναίκα και τα ψάρια, Ανδρέας Μήτσου, Εκδόσεις Καστανιώτη

Το καλό θα 'ρθει από τη θάλασσα, Χρήστος Οικονόμου, Εκδόσεις Πόλις

Γκιακ, Δημοσθένης Παπαμάρκος, Εκδόσεις Αντίποδες

Ο δάσκαλος αγαπούσε το βωβό σινεμά, Λάκης Παπαστάθης, Εκδόσεις Πόλις

Νοέμβριος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Εκδόσεις Πατάκη

ΠΟΙΗΣΗ

«Terrarium, Το πείραμα του Ward», Γαλάνη Ελένη, Εκδόσεις Μελάνι

Η σπηλιά με τα βεγγαλικά, Δαράκη Ζέφη, Εκδόσεις Νεφέλη

Μνήμη σχεδόν πλήρης, Κακάρογλου Λεωνίδας, Βιβλιοπωλείον της Εστία

Επί ανέμων, ασπαλάθων κι απήγανων, Ντάντος Χρήστος, Εκδόσεις Οροπέδιο

Κρύβε λόγια, Παπαγεωργίου Χρίστος, Εκδόσεις Κίχλη

ΔΟΚΙΜΙΟ-ΚΡΙΤΙΚΗ


Μετά θάρρους ανησυχίαν εμπνέοντος. Η κριτική πρόσληψη του Γ.Μ. Βιζυηνού (1873-1896), Λάμπρος Βαρελάς, Εκδόσεις University Studio Press

Ανιχνεύοντας την «αόρατη γραφή». Γυναίκες και γραφή στα χρόνια του ελληνικού διαφωτισμού-ρομαντισμού, Σοφία Ντενίση, Εκδόσεις Νεφέλη

«Σαν κι εμένα καμωμένοι», Ο ομοφυλόφιλος Καβάφης και η ποιητική της σεξουαλικότητας, Δημήτρης Παπανικολάου,
 Εκδόσεις Πατάκη

Καλή και ανάποδη. Ο πολιτισμός του πλεκτού, Κατερίνα Σχινά, Εκδόσεις Κίχλη

Κουλτούρα και λογοτεχνία. Πολιτισμικές διαθλάσεις και χρονότοποι ιδεών, Δημήτρης Τζιόβας, Εκδόσεις Πόλις

ΧΡΟΝΙΚΟ-ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Τα παιδιά του Οικοτροφείου, Θεόδωρος Κώτσιος, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Ο κόσμος κατ' εμέ. Ο βίος και τα πάθη μου, Ροβήρος Μανθούλης, Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Δημοσιογράφος ή ρεπόρτερ. Η αφήγηση στις ελληνικές εφημερίδες, 19ος-20ός αιώνας, Νίκος Μπακουνάκης, Εκδόσεις Πόλις

Αυτοί που επέζησαν. Αντίσταση, εκτόπιση, επιστροφή. Θεσσαλονικείς Εβραίοι στη δεκαετία του 1940, Ρίκα Μπενβενίστε, Εκδόσεις Πόλις

Ο φερετζές και το πηλήκιο, Παύλος Τσίμας, Εκδόσεις Μεταίχμιο


ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ


Κατερίνα Ζησάκη, Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, Εκδόσεις Μανδραγόρας

Χρίστος Κυθρεώτης, Μια Χαρά, Εκδόσεις Πατάκη

Παναγιώτης Λογγινίδης, Αναίτια εποχή, Εκδόσεις Κέδρος

Ειρήνη Μαργαρίτη, Φλαμίνγκο, Εκδόσεις Μελάνι

Μαρία Φίλη, Το πιο Παράξενο Απόκτημα των Εντόμων, Εκδόσεις Μελάνι

πηγή:lifo.gr

Το πρόγραμμα της 5ης Λογοτεχνικής Σκηνής (18-19/11/2016)

 

 

πηγή :entefktirio.

ΒΙΒΛΙΑ / ΒΙΒΛΙΑ /ΒΙΒΛΙΑ

                                              

Κριτικές βιβλίων από την Ασημίνα Ξηρογιάννη
Πρώτη δημοσίευση στο http://fractalart.gr/tag/asimina-xirogianni/


«Άτακτα συννεφάκια»,  Δημήτρης Β. Βασιλείου, ποιητική συλλογή – Εκδόσεις ΑΩ
 http://fractalart.gr/atakta-synnefakia-dimitris-vasileioy/


Robert Fisher «Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία», Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Opera, σελ. 131
http://fractalart.gr/o-ippotis-me-ti-skouriasmeni-panoplia/


 Τζάννι Ροντάρι «Παραμύθια σαν πλατύ χαμόγελο». Μετάφραση: Αναστασία Καμβύση, Εικονογράφηση: Λάουρα Καντόνε, εκδ. Μεταίχμιο, 2013, σελ. 149
 http://fractalart.gr/paramythi-san-platy-xamogelo/

Τρία βιβλία για παιδιά 5-12 χρονών

 http://fractalart.gr/tria-vivlia-gia-paidia/


Κώστας Θ. Ριζάκης «Επιτάφιος δρόμος», εκδ. Γαβριηλίδης, σελ. 173

http://fractalart.gr/epitafios-dromos/ 




Η εικόνα είναι παρμένη από :εδώ