ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΤΙ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΣΤ' ΑΛΉΘΕΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ /// ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

                                                                   

Τι κοιτάζει στ' αλήθεια ο ποιητής


Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Πόλις, 2016
106 σελ.

_____________________________________________________



ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

Για μια στιγμή μόνο αν σταθείς
ακίνητος κάτω από τη βροχή

ν' αφουγκραστείς τον ήχο της
επάνω στην ομπρέλα σου
και να δεις τα φώτα του δρόμου
πολλαπλασιασμένα στις σταγόνες της,

για μια στιγμή μόνο αν σταθείς εκεί,
δεν χρειάζεται να γράψεις
κανένα ποίημα εκείνη την ημέρα.



                                         

 

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΠΑΙΧΝΙΔΟΤΟΠΟΣ ///ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ//ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΙΧΛΗ

                                  

                                       Γιώργος Αλισάνογλου

Παιχνιδότοπος

Τραύμα για 9 μήνες και 3 εποχές

Εκδόσεις Κίχλη

Σελίδες: 104 . Σχήμα: 15 x 23 εκ. . ISBN: 978-618-5004-41-5 . Τιμή: 10,00 ?

        Στο κέντρο του Παιχνιδότοπου του Γιώργου Αλισάνογλου, μιας ποιητικής σύνθεσης που αποτελείται από τέσσερις ενότητες και 58 ποιήματα, βρίσκεται η κυοφορία. Μια γυναίκα μετανάστρια ενώ κυοφορεί τον γιο της -που είναι και ο αφηγητής του βιβλίου- περιδιαβαίνει τα ερείπια της Ευρώπης και του κόσμου καταγράφοντας εξωτερικούς και εσωτερικούς πολέμους, την αποτυχία των ουτοπιών και των επαναστάσεων, συνομι­λώντας συγχρόνως με τη Μνήμη, δηλαδή την ιστορία και την τέχνη. Ο αφηγητής γεννιέται στα Όρια της Άνοιξης, στο μεσοδιάστημα ζωής και θανάτου. Προσπαθεί να μιλήσει, να καταγράψει όσα μπορεί. Κυρίως, όσα δεν μπορεί. Στον Παιχνιδότοπο τη θέση του παραδοσιακού ποιητικού υποκειμένου έχει καταλάβει το βασίλειο των λέξεων· ένα σύμπαν από ετερόκλητα ποιητικά υλικά που αποτυπώνουν τον αιμάτινο κύκλο της ιστορίας· ένα σύνολο θραυσμάτων ποιητικού λόγου που μιλούν για το βαθύ τραύμα του πολέμου, του έρωτα και της γραφής.

Ο Γιώργος Αλισάνογλου γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975. Σπούδασε κοινωνιολογία. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς σχέσεις και στην Κλινική κοινωνιολογία. Από τον Νοέμβριο του 2005 ίδρυσε και διευθύνει τις εκδόσεις και το βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν στη Θεσσαλονίκη. Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές. Επίσης, ασχολείται με τη μετάφραση. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Έχει λάβει μέρος σε διεθνή φεστιβάλ ποίησης, αναγνώσεις κτλ.

[ Δείγμα γραφής ]

[ Νάρκες]

Όνειρο η γυναίκα με τις κομμένες αρτηρίες

ο Δούναβης που θα έφερνε πίσω τον πατέρα

η πτώση του Τείχους στα νυφικά σου τριαντάφυλλα

Όνειρο η ψυχή που άρχισε να φουσκώνει σαν μπαλόνι

μέχρι που έκρυψε τον ήλιο

Όνειρο ότι θα ερχόμουν στον κόσμο από το αίμα των χεριών σου

ο άντρας που χάθηκε στα υδροφόρα θεμέλια δυο πολιτισμών

το φάντασμα με το νυφικό που κρεμάστηκε στο Τείχος

Όνειρο το φως που γιγαντώθηκε πάνω από τα φτασμένα όρια

κι έμεινε εκεί απόμακρο από τις εποχές

να φωτίζει το τέλος της ιστορίας

Όνειρο ήταν η ανάσα σου πάνω στις μικρές ανοιξιάτικες νάρκες 

***

[ Θραύσμα - τα ]

Το πρωί είμαι θραύσμα μολυβένιο

με ρίχνει ο στρατιώτης στο μάτι του αλόγου

καλπάζει η γονιμότητα της φωτιάς

Τη νύχτα είμαι πέταλο λευκού ανθού

με ρίχνει ο στρατιώτης σε κείνη που αγαπά

μαραινόμαστε κι αυτή κι εγώ

Δεν μας καταλαβαίνουν' είμαστε το πηγαινέλα

του εαυτού μας που δεν ταιριάζει σ' αυτά τ' αυτιά

Σε μια εποχή που ο πόλεμος εισχωρεί παντού

μες στα κόκκινα των μαλλιών σου φύκια π' ανεμίζουν,

το έμβρυο είχες κρύψει

[μας είχαν κόψει τα λαρύγγια

σε αντάλλαγμα τα ανάκτορα μιας πόλης ]

***

[ Ερυθρά Θάλασσα ]

Ζήσαμε πολύ καιρό περιπλανώμενοι ανάμεσα στους ζωντανούς

μέσα στην φλόγα της λάμπας Έζησαν πολύ καιρό πετρωμένοι

πλάι σε μας τους νεκρούς μέσα στις ρίζες του βυθού Στο τραγικό

φινάλε του δρόμου μια νέα χώρα θα φανεί στον ορίζοντα, ίσως

μια ελεγεία, μια φούγκα για σένα και για μένα Θα σωριαστούμε

με πάταγο ο ένας πάνω στον άλλον μη ξεχωρίζοντας νεκρούς,

ζωντανούς Φυσαλίδες στην επιφάνεια μιας θάλασσας ερυθράς

που δεν θα βλέπουμε πώς μέσα μας κηλίδα ωχρή θα απλώνει

στις ρωγμές, στων μεταναστών τα αιφνίδια ρήγματα

                                                          σε πρόσκαιρη έλλειψη ελπίδας

______________________

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΠΕΝΘΙΜΟ ΜΠΛΟΥΖ ΚΑΙ 'ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ///ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΡΡΙΚΟΣ ΣΟΦΡΑΣ [ΚΙΧΛΗ 2015]

Πένθιμο μπλουζ

Και άλλα ποιήματα

W. H. Auden

μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς
επιμέλεια: Ερρίκος Σοφράς

Κίχλη, 2015
88 σελ.

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

                                                               

___________________________________________________________________________________

   Ανήκει στους «Ποιητές του '30» ή τη λεγόμενη «Γενιά του Ώντεν», μαζί με τους Louis MacNeice, Cecil Day-Lewis, Stephen Spender, Christopher Isherwood, Edward Upward και Rex Warner.

                                                              

Αντισυμβατικός, πιστός(προερχόμενος από μια βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια,πιστή στο δόγμα του αγγλικανισμού)αλλά και ομοφυλόφιλος,επηρεασμένος από τον Καβάφη,τον Μπρεχτ,τον Γκαίτε,τον 'Ελιοτ,τον Σαίξπηρ και τους αρχαίους λυρικούς,

φορέας μιας ιδιαίτερης ευαισθησίας,λάτρης της γλώσσας,ακούραστος μελετητής φιλοσοφίας και πολιτικής,πολυταξιδεμένος,πολύπλευρος,πολυμαθής, χαρακτηρίστηκε ως ''ποιητής της πόλης και της Ιστορίας''.Μια ποιητική ιδιοσυγκρασία σε διαρκή εγρήγορση,οπαδός της αμφιβολίας ,του στοχασμού,ένα είδος λογίου,που φαίνεται να δίνει το στίγμα μιας αυθεντίας.Ο λόγος για τον Γ.Χ,Ωντεν που συνταιριάζει στα ποιήματά του ρίμα και σκέψη,τραγούδι και στοχασμό.Τού αποδόθηκαν αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Κρατικό Βραβείο της Αυστρίας για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία και το Βραβείο Πούλιτζερ για την Ποίηση. Εξέδωσε συνολικά δεκαεφτά ποιητικές συλλογές από το 1930 έως το 1974, χρονιά που πέθανε από ανακοπή καρδιάς στη Βιέννη, σε ηλικία 66 ετών.

    Σε  δίγλωσσο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη o Eρρίκος Σοφράς (που έχει μεταφράσει απαιτητικά ποιητικά έργα: Ντίκινσον, Μπωντλαίρ, Πέννα) ανθολογεί, μεταφράζει και σχολιάζει δώδεκα αντιπροσωπευτικά ποιήματα του Ώντεν, κυρίως από τη συλλογή του "Another Time" / "Μια άλλη φορά" (1939). Ποιήματα ερωτικά και πολιτικά, άλλα έμμετρα και άλλα σε ελεύθερο στίχο, ελεγειακά, στοχαστικά και κάποια ανάλαφρα (γραμμένα για να μελοποιηθούν).Περιδιαβαίνοντας στα ποιήματα ,κινητοποιούμαστε ψυχικά από το βλέμμα του 'Ωντεν πάνω στα πράγματα ,καθώς και από τον διακριτικό τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τα συναισθηματικά του φορτία,ώστε αυτά να μην λειτουργούν εις βάρος της γνήσιας και αληθινής ποίησης.Η συμβολή του έμπειρου μεταφραστή εδώ είναι φανερή.

'' Αυτός που πιο πολύ αγαπάει'' το τελευταίο ποίημα της μικρής αυτής,αλλά σημαντικής συλλογής.Πραγματεύεται τον ανανταπόδοτο έρωτα με  έναν τρόπο γενναίο.Αυτός που αγαπάει έχει δύναμη και αξία,κι ας μην τον αγαπούν.Αποτελεί ο ίδιος πηγή φωτός.Χαρακτηριστικοί οι στίχοι :'' [...[ Ποτέ μην σε φοβίζει η αδιαφορία/ Από τον άνθρωπο ή τα θηρία/'Αν τ' άστρα .δίχως ανταπόκριση από μας,/όλο πάθος καίγονταν μεμιάς;/Aφού η αμοιβαία αγάπη δεν κρατάει,/Ας είμαι εγώ που πιο πολύ αγαπάει./
''H πτώση της Ρώμης'' ένα αλληγορικό και πολιτικό ποίημα .Στοιχεία όπως η αλλοτρίωση,ο ηδονισμός,η μοναξιά,η δυσαρέσκεια των πολιτών εγγράφονται μέσα στο ποίημα που θα μπορούσε να είχε τον τίτλο '' Η πτώση του σύγχρονου πολιτισμού '' και είναι αφιερωμένο στον σημαντικό Βρετανό κριτικό λογοτεχνίας Cyril Connolly(1903-1974).
'Αν γινότανε να σου το πω''.Πρόκειται για μια βιλανέλλα:Απόδοση στα ελληνικά του ιταλικού όρου “vilanella”. Ποίημα με σταθερή μορφή που προήλθε από ιταλικά τραγούδια με αγροτικό και ποιμενικό περιεχόμενο. Πέρασε στην έντεχνη γαλλική ποίηση τον 16ο αιώνα και απέκτησε τη σταθερή της μορφή. Μια βιλανέλλα αποτελείται συνήθως από πέντε τρίστιχες στροφές [τερτσίνες] και μια τελική τετράστιχη στροφή. Ο πρώτος και ο τρίτος στίχος της πρώτης στροφής επαναλαμβάνονται ως ρεφρέν εναλλάξ στις υπόλοιπες τέσσερις, αυτούσιοι ή παραλλαγμένοι, και συνθέτουν τους δύο τελευταίους στίχους στης τετράστιχης στροφής. Στον 20ο αιώνα εκτός από τον 'Ωντεν βιλανέλλες έχουν γράψει μεταξύ άλλων ο Τόμας Χάρντυ, ο Τζαίημς Τζόυς, ο Ρόμπερτ Λόουελ, η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ, η Σύλβια Πλαθ, ο Ντύλαν Τόμας και ο Σέιμους Χήνυ.Εδώ ο Χρόνος παραμένει σιωπηλός ,όλα τα ξέρει ,αλλά δεν μπορεί να μιλήσει.

Μια μικρή γεύση να πάρουμε και από το ποίημα ''Στη μνήμη του Γ.Μπ.Γέητς'',που πέθανε το 1939 στη Νότια Γαλλία.Τριμερής σύνθεση,φόρος τιμής για τα τον αποχαιρετίσει στο Μεγάλο Ταξίδι.Στίχοι που αποτυπώνουν εύγλωττα το κλίμα και την ατμόσφαιρα του ποιήματος:''H μέρα του θανάτου του ήταν μια σκοτεινή κρύα μέρα./Ανέγγιχτα άφησαν τα ποιήματα από το θάνατο του ποιητή./Το ρεύμα των αισθήσεών του είχε κοπεί./Ποιητή,κατέβα ως το βυθό/σ' ένα σκοτάδι ψηλαφητό'''Οσο για το ''Προσφυγικό Μπλουζ''...είναι ένα πολιτικό ποίημα πραγματεύεται τους διωγμούς των Εβραίων από τους ναζί που ξεκίνησαν το 1933.
Ακολουθεί το ποίημα Επίγραμμα σ' έναν τύραννο:'' Μια κάποια τελειότητα αυτό που αποζητούσε,/ Κι η ποίησή του, ευκολονόητη, βατή'/Η τρέλα των ανθρώπων πολύ του ήταν γνωστή/Και παθιαζόταν για στρατεύματα και στόλους'/Συγκλητικοί σε γέλια ξέσπαγαν όταν γελούσε,/Σαν έκλαιγε,μικρά παιδιά πεθαίνανε στους δρόμους/'' 'Υφος αλέγκρο και σατυρικό,μας δίνει την εικόνα της τυραννικής παράνοιας.Γράφτηκε το 1939 ,όταν οι Χίτλερ,Φράκνο, Μουσσολίνι,Στάλιν,αφάνιζαν την Ευρώπη.
Την δεύτερη οριστική εκδοχή του Πένθιμου Μπλουζ μελοποιεί ο Μπεντζαμιν Μπρίττεν ,στενός φίλος του 'Ωντεν.Ακόμα το ποίημα ακούστηκε στην ταινία του Mike Newell ''Tέσσερις γάμοι και μια κηδεία''.Στο ''Μα τι ναι αυτό που  το λένε αγάπη;'' ψηλαφίζει την υφή του συναισθήματος αυτού,που αποτελεί και αιώνιο μυστήριο συνάμα στις ανθρώπινες συνειδήσεις.
MUSEE DES BEAUX ARTS .Εδώ  είναι εμφανής η αναφορά σε έργα του Ζωγράφου Μπρέγκελ του Πρεσβύτερου.Ποιά η θέση του πόνου στη ζωή των ανθρώπων;Mήπως όποιος τον αγνoεί διαπράττει ύβρη τιμωρείται;
Ιδιαίτερο είναι το ''Νανούρισμά '' του ,όμορφο λυρικό ποίημα,με ρεαλιστική ωστόσο προοπτική για τα θέματα του έρωτα.
Ο Ρεμπώ,έχει ''λυρικό και αβρό '' φίλο τον Βερλαίν.Μοιραίος δεν είναι μόνο ο Άδης,αλλά και ο Ποιητής που συνηθίζει να απορυθμίζει τις αισθήσεις του αναγνώστη.Αφού μετρήσαμε αντίστροφα,από το τέλος προς την αρχή,φτάσαμε αισίως και στο πρώτο ποίημα της μικρής αυτής συλλογής που φέρει τον τίτλο '' Who' s Who'' και είναι εμπνευσμένο από την αληθινή βιογραφία ενός ράφτη.
     Ο Σοφράς στην αρχή του βιβλίου παραθέτει ένα άκρως κατατοπιστικό και λειτουργικό σημείωμα στο οποίο παραθέτει καίριες πληροφορίες για τη ζωή του ποιητή,αναφέρεται στις παντός είδους επιρροές του,στις ενασχολήσεις,τις πεποιθήσεις,στον χαρακτήρα του .Σημειώνει πόσο υποδειγματικά απαιτητικός υπήρξε με το έργο του.Θεωρούσε ότι το ποίημα είναι ένας ζωντανός οργανισμός και
με αυτήν την οπτική επέστρεφε συχνά στα κείμενά του για να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι,να διορθώσει ένα στίχο ίσως.Γλώσσα απλή ,αφαιρετική,ενεπιτήδευτη.Παρόλο που έγραψε και σε ελεύθερο στίχο '' τον γοήτευαν οι κανόνες και οι δεσμεύσεις:το μέτρο,η ομοιοκαταληξία,το σονέτο,το λίμερικ'',αναφέρεται χαρακτηριστικά στο Σημείωμα του Σοφρά.Το Σημείωμα ακολουθούν σελίδες με σημαντικά σχόλια για τα ποιήματα και την ιστορία αυτών.Έπειτα τα ποιήματα μεταφρασμένα,στη συνέχεια τα ποιήματα στη γλώσσα που γράφτηκαν και τέλος, ένα παράστημα με πλούσιες εικόνες του 'Ωντεν,καθώς και συνοδευτικές λεζάντες που φωτίζουν ακόμα πιο πολύ τις φωτογραφίες,οι οποίες καλύπτουν την περίοδο από το 1928 έως το 1960.
    Μια καλαίσθητη και προσεγμένη έκδοση που αξίζει να έχουμε στην βιβλιοθήκη μας.Μάς γνωρίζει τον 'Ωντεν,μάς βάζει στο κλίμα της ποίησης και της κοσμοθεωρίας του.Μάς εξοικειώνει  με τον δημιουργό που αποσπασματικά μόνο γνωρίζαμε από λίγες και διάσπαρτες μεταφράσεις του στον ελληνικό χώρο.

4ο ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ

φωτογραφία Φώτης Νατσιούλης

Συμμετέχουν οι :

 

 

Βόλος :

Χρίστος Παπαγεωργίου 

Καρδίτσα:

Ελευθερία Κυρίτση 

Δανάη Σιώζου

Λάρισα:

Θάνος Γώγος

Κατερίνα Ζησάκη

Στάθης Ιντζές

Σταύρος Καρακωνσταντάκης

Κώστας Λάνταβος

Θεόδωρος Μπασιάκος

Σωτήρης Παστάκας

Πέτρος Σκυθιώτης

Αντώνης Ψάλτης

Θωμάς Ψύρρας

Τρίκαλα:

Αγαθοκλής Αζέλης

Παρασκευή Αλέξη

Ελένη Αλεξίου

Ηλίας Κεφάλας

Γεωργία Κολοβελώνη

Βάσω Χριστοδούλου

Κέρκυρα:

Χάρις Κοντού

Κρήτη:

Νίκος Ερηνάκης

Ευαγγελία Κουλιζάκη

Στέργια Κάββαλου

Νάξος :

Μαρία Φίλη

Σαντορίνη:

Αλέξιος Μάινας

Σίφνος :

Σταμάτης Πολενάκης

Έυβοια: 

Μαρία Κουλούρη

Χίος:

 Βασιλεία Οικονόμου

-

Παρουσιάζει ο Γιώργος Σαράτσης

ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ /// Νιζίνσκι-Το πουλί που υπερίπταται της θάλασσας

Νιζίνσκι-Το πουλί που υπερίπταται της θάλασσας  

Μια αλληγορία για την τέχνη και την πραγματικότητα. 

Ο Βάσλαβ Νιζίνσκι (1889-1950), Ρώσος χορευτής πολωνικής καταγωγής, είναι ένας από τους μεγαλύτερους χορευτές και χορογράφους του εικοστού αιώνα. Χορογράφησε μόνο τρεις παραστάσεις (Το απομεσήμερο ενός φαύνου, Παιχνίδια, Ιεροτελεστία της Άνοιξης) σε μουσική των Ντεμπισί και Στραβίνσκι. Στις χορογραφίες του βασίστηκε σε γεωμετρικά μοτίβα, έσπασε κάθε παραδοσιακή χορευτική φόρμα, η δε τολμηρότητά τους προκάλεσε ένα τεράστιο σκάνδαλο στην εποχή του. Σήμερα θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές του σύγχρονου χορού. Είναι ο πρώτος που εισήγαγε σημειογραφία για το χορό. Το 1919 εισάγεται, παρά τη θέλησή του, σε ψυχιατρική κλινική, μετά από διάγνωση σχιζοφρένειας. Πάνω από τριάντα χρόνια θα μπαίνει και θα βγαίνει σε διάφορα ψυχιατρικά ιδρύματα Λίγο πριν, και εν αναμονή του εγκλεισμού του, γράφει ένα συγκλονιστικό κείμενο γνωστό σαν “Ημερολόγιο”.

Αυτό το κείμενο αποτέλεσε την έμπνευση της παράστασης “Νιζίνσκι-Το πουλί που υπερίπταται της θάλασσας”, μια καθαρά θεατρική πράξη που αντλεί την υπόστασή της από την εκπληκτική δύναμη του “Ημερολογίου”. Σημεία, χειρονομίες, στάσεις του σώματος που θυμίζουν ιερογλυφικά και μορφές αγγείων, τονισμοί αποτελούν τα κύρια στοιχεία της θεατρικής γλώσσας. Ένα ποιητικό θέατρο πιο κοντά στη μαγεία και την τελετουργία, πολύ διαφορετικό από το παραδοσιακό δυτικό θέατρο το οποίο έχει ως κυρίαρχο μέσο το διάλογο. Ο ηθοποιός χρησιμοποιώντας σα μοναδικό εργαλείο το σώμα του, αναζητεί συνεχώς να γεμίσει τον άδειο χώρο, με καταστάσεις ψυχικές – ονειρικές, παραισθήσεις και οράματα, ιδέες και σύμβολα. Η μουσική, ο φωτισμός, η αρχιτεκτονική, η πλαστικότητα, δομούν και αποδομούν το σκηνικό χώρο, από μικρό δωμάτιο ψυχιατρικού ασύλου σε τεράστια σκηνή θεάτρου, από την κορυφή του όρους Σινά στις χιονισμένες πλαγιές των Άλπεων. Θέλουν να εξετάσουν τον εγκέφαλό μου να δουν πως λειτουργεί αυτός ο εγκέφαλος. Θα με κλείσουν στο άσυλο; Όχι δε νομίζω. Γιατί είμαι ένας τέλειος χορευτής, Εξάλλου αγαπούν αυτά τα παράξενα πλάσματα που εμφανίζονται κατά καιρούς. Στο τέλος θα με αφήσουν να ζήσω εν ειρήνη, ένα θεότρελο παλιάτσο. Εγώ πολλές φορές σου ζήτησα να περπατήσουμε αλλά εσύ με θεωρείς τρελό. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Νιζίνσκι κάνει τον τρελό. Λένε ότι ο Νιζίνσκι είναι ένας χορευτής, ένας αγύρτης. Δεν με καταλαβαίνεις. Κάποτε θα πουν ότι ο Νιζίνσκι έμοιαζε με το Θεό. Τότε κι εσύ θα με πιστέψεις. 

Ερμηνεία: Αντρέας Θεοχάρης

Σκηνοθεσία, επιμέλεια κειμένου: Αντρέας Θεοχάρης 

Τα σχέδια έκανε  για την παράσταση ο  Sergio Vieira.


Διάρκεια Παράστασης: 80 λεπτά. Θέσεις: 30 
  
Ημέρες Παραστάσεων: Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00. 

Πρεμιέρα: Κυριακή 27 Μαρτίου 

Είσοδος: Κανονικό 10 €. Μειωμένο (φοιτητικό/νεανικό/ ανέργων/άνω των 65) 5 €. 


Θέατρο Κορύβαντες, Μυλλέρου 78 Μεταξουργείο (σταθμός μετρό: Μεταξουργείο) Τηλέφωνα: 6977930787, 2155404045 email: koryvantes@gmail.com , Ιστοσελίδα: www.theatrokoryvantes.blogspot.gr

'' ΤΗΕ 25th hour PROJECT “ //// ΝΕΟ e-book

                                                                     

Η μία ιδέα έφερε 365 συμμετοχές, και ο ένας ολόκληρος χρόνος ιστοριών το e-book!

Το “25^th hour” project ήταν ένα λογοτεχνικό εγχείρημα που διήρκησε από τις 

15 Μαΐου 2014 μέχρι και τις 14 Μαΐου 2015. Η διάθεση του project αυτού ήταν

να ανεβαίνει κάθε μία μέρα και ένα κείμενο από διαφορετικό 

συγγραφέα. Γεννήθηκαν δηλαδή ιστορίες, διηγήματα, στίχοι, ποιήματα, 

παραμύθια, με έναν ίδιο τίτλο: 25^η ώρα. Από σήμερα λοιπόν, το “25^thhour” 

project γίνεται e-book!

Παρακάτω ακολουθεί το link για δωρεάν κατέβασμα:

 
www.updot.gr/2016/03/10/25th-hour/

ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ: Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σας προσκαλούμε σε μια βραδιά με αναγνώσεις ποιημάτων

                                                         

(Source: http://bit.ly/1HpHzbL.)

Αθήνα, στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118), 17/3/2016, στις 7:30 μ.μ.

ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν
σε μια βραδιά με αναγνώσεις ποιημάτων.
Ελάτε να ενώσουμε τις φωνές μας
διαβάζοντας τα αγαπημένα μας ποιήματα
και ακούγοντας μελοποιημένη ποίηση
από τις μουσικούς


Ελένη Καραβούζη (κιθάρα, φωνή) και Ιωάννα Κάππου (φωνή).
Τη βραδιά θα συντονίσει ο ποιητής Στάθης Κουτσούνης.
Διαλέξτε το αγαπημένο σας ποίημα
και ελάτε να το διαβάσετε στην παρέα μας
την Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016, στις 7:30 το βράδυ,
στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
(Ιπποκράτους 118, Αθήνα).


Μεταξύ άλλων συμμετέχουν και διαβάζουν οι: 

Δημήτρης Αλεξίου, Μαριγώ Αλεξοπούλου, Βάσω Βασιλού-Παπαγεωργίου, Γιώργος Βέης, Τάσος Γαλάτης, Μιχάλης Γκανάς, Κωστής Γκιμοσούλης, Αντώνης Γκόλτσος, Τάσος Γουδέλης, Αγγελική Δαρλάση, Γεράσιμος Δενδρινός, Αγγελική Δημουλή, Γιάννης Ευσταθιάδης, Αλέξανδρος Ίσαρης, Στέργια Κάββαλου, Τάσος Καπερνάρος, Νίκος Κατσαλίδας, Κώστας Κατσουλάρης, Έφη Κατσουρού, Νίκος Κιαδάρης, Ζέφη Κόλια, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Ευαγγελία Κουλιζάκη, Χρίστος Κυθρεώτης, Ελευθερία Κυρίτση, Κέλλυ Μαλαμάτου, Ειρήνη Μαργαρίτη, Γιώργος Μαρκόπουλος, Έλενα Μαρούτσου, Ανδρέας Μήτσου, Μάριος Μιχαηλίδης, Μιχάλης Μοδινός, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Ιωάννα Μπαμπέτα, Ελένη Μπούρα, Κων/νος Μπούρας, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Αργύρης Παλούκας, Αλέξης Πανσέληνος, Νώντας Παπαγεωργίου, Χρήστος Παπαδημητρίου, Ειρήνη Ρηνιώτη, Ντίνος Σιώτης, Σταυρούλα Σκαλίδη, Γιάννης Στεφανάκις, Αλέξανδρος Στεφανίδης, Γιώργος Συμπάρδης, Κλαίτη Σωτηριάδου, Πασχαλία Τραυλού, Θωμάς Τσαλαπάτης, Τηλέμαχος Χυτήρης

TO VARELAKI ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΤΟ (.poema..) : BΙΒΛΙΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΟΘΥΡΙΔΑ

                                                                    

(Source: http://bit.ly/21dKsr4.)

ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:
e-poema

	Βιβλία στη γραμματοθυρίδα (.poema..)
	Το περιοδικό υποδέχεται και παρουσιάζει βιβλία ποίησης που κυκλοφορούν κατά το χρονικό διάστημα της κυκλοφορίας εκάστου τεύχους, προσφέροντας ένα βιβλιοπωλικό βήμα, πρώτο σημείο προβολής σε μια νοερή ηλεκτρονική «προθήκη». Αποστολή αντιτύπων στην ταχυδρομική διεύθυνση: περιοδικό (.poema..) | Τ.Θ. 6068 | 240 04 Κορώνη Μεσσηνίας  ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ  Στάζουν μεσάνυχτα, Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2013 *Σου ζήτησα να μου φυτέψεις λίγα αγκάθια στο στήθος Αρνήθηκες Δε σ' ενοχλεί που θα πονέσω Δε σ' ενοχλεί που πονάω Αλλά που θα τ' αφαιρέσεις από πάνω σου Τα έχεις μετρημένα ΜΕΛΕΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Θέμα αρτιμέλειας, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013 * Είτε στη δίνη των αναθυμιάσεων - λόγω ελαφρότητας διαφθοράς σήψης: Είτε ναυάγιο στον βυθό - λόγω βάρους αδιαφορίας αταραξίας: Θέμα προτίμησης η γεύση της ασφυξίας. ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΕΡΟΚΩΣΤΑ Χαράζει, Μανδραγόρας, Αθήνα 2013 * Μπορεί από ζωή να μη ξέρω, ξέρω όμως από πόρτες. Από το πώς χτυπάει η πόρτα, ξέρω ποιος δεν θα μπει. Χτυπώ μόνο τις πόρτες που δεν ξέρω ποιος θα μου ανοίξει. Oταν μου κλείνουν μια πόρτα, ξέρω ποιος δεν είμαι. ΘΑΝΟΣ ΓΩΓΟΣ Μεταιχμιακή χαρά, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013 ΧΙ Δύο σχήματα μπλέκονται στο φόντο Ο καμβάς θα χάσει τη ζωγράφο Και εξεγείρονται χιλιάδες μες στο σχήμα Εραστές που ψάχνουν το κλειδί της Για το κλειδί που είχε μες στο σώμα Κατάπιαν όλοι και μια πέτρα Κάποιοι πρέπει να πεθάνουν Να νοσταλγεί για να κοιμάται. ΚΩΣΤΑΣ ΖΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Η επίσκεψη του ποιήματος, Εκδόσεις Τόπος, Αθήνα 2013 Κρόσσια στον άνεμο Μέρα με άνεμο και χαμηλά κυματίζουν στη θάλασσα κοπάδια αλαφιασμένων αμνών. Ο χαρταετός πετά ψηλά και μοιράζει τα κρόσσια της ουράς που τον κρατεί ύστερα κατεβαίνει στο λόφο του κοιμητηρίου στο ανοικτό σκάμμα, εκεί τον βρίσκουν πλαγιασμένο τα παιδιά με τον κομμένο σπάγγο οδηγό. ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ Αμμος, Ποιείν, Αθήνα 2013 * Φως, άφθονο, ακίνδυνο έπεφτε κατακόρυφα στις πέτρες τρυφερά τους σμίλευε τα πρόσωπα. Αυτό είναι το πολύ που έχω, έλεγε καθώς ξεδίπλωνε η αγάπη το λευκό της. Και τα  χέρια τους ζεστά πάνω στον ασβέστη Ντρεπόταν τόση σιωπή. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΥΡΙΤΣΗ Χειρόγραφη πόλη, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Λευκό ντιβάνι Η αρχή του περιττού Αντιμιλά στο Απέριττο Αβασάνιστοι γκρεμοί Ομολογήστε τη γνώση σας Πώς σπέρνει ο ήλιος φώς στην πέτρα Ο θάνατος πώς εργάζεται Μικροί είναι οι δρόμοι Μοιάζουν οι μέρες μεγάλες, οι έχθρες Καλοσυνάτες Ανεξερεύνητες Το χιόνι πυκνό κάνει τα δέντρα σπουδαία                                                                        Οπως κάθε τι που πάντα μας διαφεύγει ΕΥΤΕΡΠΗ ΚΩΣΤΑΡΕΛΗ Βερντάντι, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Αλκοολούχα περάσματα                   (Ι) Ο χρονισμός κάθε τοκετού συναισθημάτων δεν αποθηκεύεται στις προβολές της ζωής. Θα αυτοσχεδιάζει πάντα Η κυοφορούσα Για να περισώσει Την επιτιμητική αγάπη. Κι αν ψάχνεις σε θερμοκοιτίδες Θα ανταμώνεις Μονάχα πρόωρες αγάπες. ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΑΛΙΔΑΣ Οφις οικουρός, Εκδόσεις του Φοίνικα, Αθήνα 2013 Η κάθοδος του όρθρου Από τριγμούς τρελών, παρθένων αηδονιών, σπάνε τα πουπουλένια τσόφλια της αυγούλας, σκάνε τα κυκλάμινα, ανατριχιάζει άσπρη μέρα. ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ Η Διαθήκη, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Η άγνωστη Την πρόφτασε ξημέρωμα στη σκάλα. Της λέει: Καμιά γυναίκα. Καμιά γυναίκα δεν μου έδειξε τη θάλασσα. Του σεντονιού της αμμουδιές ακόμα το κορμί του αυλακώνει. Ας ήξερα τουλάχιστον Ποιο είναι τ' όνομα σου. Του λέει: Ονειρο είναι ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ Ποτάμι κόκκινο - χάικου με τίτλο, Μανδραγόρας, Αθήνα 2013 * Σαφάρι Ολη τη νύχτα κυνηγάω τη μέρα μ' ένα μαχαίρι. ΧAΡΑ ΝΑΟΥΜ Αγρυπνες αντιλόπες, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Ες αεί Κι όποτε πότισα εκείνο το τριαντάφυλλο ποτίστηκαν μαζί οι εσταυρωμένοι Κάτω απ' το περβάζι μου Γιατί τι άλλο είναι τα ποιήματα Από χιλιάδες χέρια που τεντώνονται αιμόφυρτα από λουλούδι σε λουλούδι ΝΙΝΑ ΝΑΧΜΙΑ Τώρα που ξέρω, λείπεις, Χαραμάδα, Πάτρα 2013 Ατιτλο Θυμάμαι αυτό το αμιγώς μισοχαμόγελο Μείγμα συγκίνησης και έκπληξης Ενδιαφέροντος και αγωνίας Το μεστό σου χέρι έσφιγγε λίγο την αμφιβολία μου Η απουσία σου ένα εκτόπισμα που μεγαλώνει μέσα μου Σαν μια μπάλα υδρογόνου Και μου μεταδίδει τους κραδασμούς της καρδιάς σου Μ' αυτήν την ουσιαστική συγκίνηση, υπάρχω Στον καταγγελτικό και παράλογο κόσμο μου ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα: 32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη (1966-2013), Μανδραγόρας, Αθήνα 2013 εργατική πρωτομαγιά ωραία που ήταν η συγκέντρωση στην πιο μεγάλη μας πλατεία ωραία τα μάρμαρα ωραία τα μέγαρα ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο οι εργάτες είχαν ήδη φύγει να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές με τις γυναίκες τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια απόμεινες εσύ απόμεινα εγώ να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο και τα στολισμένα μπαλκόνια ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ  Εποχή μου είναι η ποίηση, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013   Στην ποιήτρια που θέλω να γίνω Σου 'ρχεται στο στόμα ο τίτλος. Αυτός θα σε οδηγήσει στο περιεχόμενο (αντίστροφη πορεία τελικά). Το ποίημα δεν λέει να ησυχάσει. Στριφογυρνά μέσα στο σώμα σου παιδεύεται να βγει. Μα είναι δύσκολες οι συνδέσεις. Γιατί ποίημα σημαίνει φως. Και σένα τώρα οι περιστάσεις σε καλούν. Ελα, μέτρησε τις δυνάμεις σου Αν μπορείς να κάνεις φως τα σκοτάδια του σήμερα. ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΤΣΗΣ Νερό στο κύμα, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013 * Η επιμονή του καθρέφτη, o Vermeer Μ’ εμπόδιζε το είδωλό μου να δω (που στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη) κι ευγενικά του ζήτησα να παραμερίσει Τίποτα, να επιμένει ακίνητο εκείνο Όχι δεν άφησα την υπομονή μου να εξαντληθεί πήρα το σφυρί και ήσυχα έσπασα τον καθρέφτη… Εφυγε άπρακτος και απογοητευμένος ο Jan Vermeer που ΄ρθε μετά να φτιάξει κοιτώντας τον καθρέφτη την προσωπογραφία του Κι αυτό που τον είχε πειράξει περισσότερο δεν ήταν τόσο ο σπασμένος καθρέφτης όσο το άδειο δωμάτιο… ΜΑΡΙΑ ΤΡΑΝΟΥ Ο τροπαιούχος Ζογκλέρ, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Στο μέλλον όμως στο μέλλον Συνέχεια πρέπει να είσαι με μια σκούπα στο χέρι Ο ουρανός αδειάζει μαύρες στάχτες μικρές. Πέφτουν αργά, με τις ώρες. Δεν τις κοιτάω άλλο, φτάνει, Ποιος ξέρει από πότε έχει αποθέματα. Θα περιμένω να τελειώσουν να πλύνω. Μυρίζει σαν καμμένο μαλλί, Στις ειδήσεις δεν είπε τίποτα για πυρκαγιά. Η γειτόνισσα λέει πως καίγεται καρδιά φτιαγμένη από νύχια, Γι' αυτό μυρίζει έτσι. Η γειτόνισσα είναι τρελή. Γλιτώνει και δεν τη μαζεύουν στα σφουγγαράδικα Γιατί είναι πιο μπαμπόγρια από μένα. Οσο και να λένε τα κλείσανε δεν κάνει να πιστεύεις κανέναν. ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ Το σώμα του νερού, Κέδρος, Αθήνα 2013 Καραμελένια τρένα Προφέρω το όνομά σου συλλαβή προς συλλαβή καραμελένιο τρένο σε παιδική γιορτή. Τα χιόνια λιώνουν αλλάζουν δρόμο οι ανεμοστρόβιλοι. Το ριγέ τετράδιο που αντιστεκόταν σθεναρά μου άνοιξε επιτέλους τα φύλλα του γιατί θυμήθηκε πως είχα ερωτευθεί τη μητέρα του τη λεύκα με το κόκκινο μαντίλι. KΑTEΡΙΝΑ ΧΑΝΔΡΙΝΟΥ Συμπαθές αγρίμι, Ενδυμίων, Αθήνα 2013 Μεσημεριανό όραμα Καθόσουν στο γραφείο των παιδικών μου χρόνων               -το άσπρο- κι έτσι όπως είχε μπλέξει ο ήλιος ανάμεσα στα μαλλιά σου μοιάσαν προς στιγμή με τα δικά μου. Στα χέρια σου, κρατούσες σελίδες χειρόγραφες, γεμάτες -που αποδείχτηκε πως ήταν τα γραπτά μου- και μου τις επέστρεφες. Είπες. Επειδή τη γραφή σου την ποθώ, απάλλαξέ τη απ' τη μανιέρα. Και τίποτ' άλλο δεν είπες παρά κρατούσες τα γραπτά μου σα να 'ταν πλάκες και σαν εσύ ο Μωυσής.

Φίλιπ Πούλμαν: “Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική όσο χρειάζονται αγάπη και φαγητό και καθαρό αέρα και παιχνίδι”

Ο Φίλιπ Πούλμαν (Philip Pullman) είναι ένας Βρετανός συγγραφέας που έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία. Το παρακάτω κείμενο το έγραψε για τη δέκατη επέτειο του Astrid Lindgren Memorial Award το 2012.
Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική όσο χρειάζονται αγάπη και φαγητό και καθαρό αέρα και παιχνίδι. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τροφή, η ζημιά γίνεται γρήγορα ορατή. Αν δεν αφήσεις ένα παιδί να έχει καθαρό αέρα και παιχνίδι, η ζημιά είναι επίσης ορατή, αλλά όχι τόσο γρήγορα. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί αγάπη, η ζημιά μπορεί να μην είναι φανερή για μερικά χρόνια, αλλά είναι μόνιμη.
Αλλά αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική, η ζημιά δεν είναι τόσο εύκολα ορατή. Είναι εκεί όμως. Τα σώματα τους είναι αρκετά υγιή• μπορούν να τρέξουν και να πηδήξουν και να κολυμπήσουν και να φάνε λαίμαργα και να κάνουν πολύ θόρυβο, όπως έκαναν πάντα τα παιδιά,  αλλά κάτι λείπει.
Είναι αλήθεια ότι μερικοί άνθρωποι μεγαλώνουν χωρίς να συναντήσουν ποτέ κάποιου είδους τέχνη, και είναι απόλυτα ευχαριστημένοι και ζουν καλές και πολύτιμες ζωές, και στων οποίων τα σπίτια δεν υπάρχουν βιβλία, και δεν ενδιαφέρονται πολύ για τις εικόνες, και δεν βρίσκουν κάποιο νόημα στη μουσική. Λοιπόν, αυτό είναι εντάξει. Ξέρω τέτοιους ανθρώπους. Είναι καλοί γείτονες και χρήσιμοι πολίτες. 
Όμως άλλοι άνθρωποι, σε κάποιο στάδιο της παιδικής ή νεανικής τους ηλικίας, ή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι από ένα είδος που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ. Είναι τόσο ξένο σε αυτούς όσο η σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Αλλά μία μέρα ακούν μία φωνή στο ραδιόφωνο να διαβάζει ένα ποίημα, ή περνούν από ένα σπίτι με ένα ανοιχτό παράθυρο όπου κάποιος παίζει πιάνο, ή βλέπουν μία αφίσα από έναν συγκεκριμένο πίνακα σε κάποιου τον τοίχο, και τους αγγίζει τόσο πολύ που αισθάνονται ζαλάδα. Τίποτα δεν τους προετοίμασε γι’αυτό. 
Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι είναι γεμάτοι με μία λαχτάρα, παρόλο που δεν είχαν καμία ιδέα πριν ένα λεπτό• μία λαχτάρα για κάτι τόσο γλυκό και τόσο απολαυστικό που σχεδόν τους πληγώνει. Κλαίνε σχεδόν, αισθάνονται λύπη και χαρά και μόνοι και ευπρόσδεκτοι από αυτήν την εντελώς νέα και παράξενη εμπειρία, και θέλουν απεγνωσμένα να πλησιάσουν το ραδιόφωνο, παραμένουν έξω από το παράθυρο, δεν μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από την αφίσα. Το ήθελαν αυτό, το χρειαζόντουσαν όπως ένας πεινασμένος χρειάζεται τροφή, και δεν το ήξεραν. Δεν είχαν ιδέα.

Έργο του καλλιτέχνη Bob and Roberta Smith (via S Edition)

Έτσι είναι και για ένα παιδί που χρειάζεται μουσική ή εικόνες ή ποίηση και τα συναντάει τυχαία. Αν δεν υπήρχε η εν λόγω ευκαιρία, ίσως να μην το γνώριζε ποτέ, και θα μπορούσε να περάσει όλη του τη ζωή σε μία κατάσταση πολιτιστικής λιμοκτονίας χωρίς να το γνωρίζει. 
Οι συνέπειες της πολιτιστικής λιμοκτονίας δεν είναι δραματικές και γρήγορες. Δεν είναι τόσο εύκολα ορατές. 
Και, όπως λέω, μερικοί άνθρωποι, καλοί άνθρωποι, καλοσυνάτοι φίλοι και χρήσιμοι πολίτες, απλά δε το βιώνουν ποτέ• είναι απολύτως πλήρεις χωρίς αυτό. Αν όλα τα βιβλία και όλη η μουσική και όλοι οι πίνακες του κόσμου ήταν να εξαφανιστούν εν μία νυκτί, δε θα ένιωθαν άσχημα• ούτε καν θα το παρατηρούσαν.
Αλλά αυτή η λαχτάρα υπάρχει σε πολλά παιδιά, και συχνά δεν ικανοποιείται ποτέ, διότι δεν έχει αφυπνισθεί ποτέ. Πολλά παιδιά σε κάθε μέρος του κόσμου πεινάνε για κάτι που τροφοδοτεί και θρέφει την ψυχή τους.
Εμείς λέμε, ορθώς, ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα σε τροφή και στέγη, παιδεία, ιατρική περίθαλψη , και ούτω καθεξής. Πρέπει να καταλάβουμε ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εμπειρία του πολιτισμού. Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι χωρίς ιστορίες και ποιήματα και εικόνες και μουσική, τα παιδιά θα πεινάσουν. 


Πηγή: Astrid Lindgren Memorial Award/Μετάφραση: The Whole Cow http://thewholecow.net/3238-2/

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΣΠΥΡΟΣ Λ. ΒΡΕΤΤΟΣ //// ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΛΥΣΙΣ /// 3+1 ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗ [.poema...2015]

                                      

Μια κάποια λύσις

3+1 δοκίμια για τον Κ.Π. Καβάφη

Σπύρος Λ. Βρεττός

poema, 2015
109 σελ.

Ο Σπύρος Βρεττός συνομιλεί με την Ασημίνα Ξηρογιάννη σχετικά με το βιβλίο.


Δοκίμια για τον Καβάφη, λοιπόν!Δεν είναι γραμμένα όλα την ίδια χρονική περίοδο,αυτό που υπάρχει τελευταίο στο βιβλίο έχει γράφτηκε πρώτο.Ποιές διεργασίες έγιναν μέσα σας για να αποφασίσετε να γράψετε βιβλίο για τον Καβάφη;Aπό ποιά πίστη εκκινείτε;

 Δεν χρειάζονταν πολλές και ιδιαίτερες διεργασίες για τον Καβάφη. Όταν κάτι υπάρχει μέσα σου αυτοδικαίως, κάποια στιγμή αυτοδικαίως θα σε προκαλέσει και για το περισσότερο. Η ποίηση του Καβάφη ερχόταν και ξαναερχόταν μέσα μου. Το καλό είναι ότι έρχονταν μέσα μου ποιήματα που δεν τα είχα πολυσυνηθίσει. «Έφταιγε» σε αυτό και η δική μου, ιστορικού τύπου, ενασχόληση με τα πράγματα και τα γεγονότα του παρόντος. Θέλω να πω ότι η ιδιοσυγκρασία μου έγερνε προς τα εκεί, ώστε τελικά προέκυψαν κατά τρόπο αυτοδίκαιο, όπως είπα, τα δοκίμια για τον ιστορικό, βασικά, Καβάφη. 


 Ο Καβάφης γράφει σε ένα στίχο του αναφερόμενος στο ποίημα:'' Σε δημιούργησα και συ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα''. Ποιά και πόση η δύναμη του Καβαφικού ποιήματος ,ώστε να εκπλήσσει το δημιουργό του; 



Στο ποίημα «Στον ίδιο χώρο», ένα από τα τελευταία του ποιήματα, ο Καβάφης αναφέρεται στο περιβάλλον της οικίας του και γενικότερα στο αστικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο κινείται για πολλά χρόνια. Ένα περιβάλλον που ο ποιητής αισθάνεται πως το δημιούργησε ο ίδιος «μες σε χαρά και μες σε λύπες: με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα». Τι θα περίμενε κανείς από το περιβάλλον που ο ίδιος δημιούργησε; Μια ανταπόδοση. Αυτή την ανταπόδοση φανερώνει ο Καβάφης με τον στίχο: «Κ’ αισθητοποιήθηκες ολόκληρο για μένα». Το περιβάλλον λοιπόν δεν το αισθητοποιεί ο ποιητής, αλλά αυτό είναι που αισθηματοποιείται ολόκληρο για τον ποιητή. Θα μπορούσε να πει: Σε δημιούργησα και σ’ αισθηματοποίησα. Όμως λέει: Σε δημιούργησα κι εσύ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα. Με όσα περιστατικά και μ’ όσα πράγματα κι αν γεμίσει κανείς το περιβάλλον του, όσες χαρές και όσες λύπες κι αν νιώσει μέσα σε αυτό, η αληθινή, ολοκληρωτική αισθηματοποίηση έρχεται μετά από όλα αυτά και έρχεται σαν ανταπόδοση. Αυτό το ποίημα ταιριάζει απόλυτα και στο πλέον δραστικό ποιητικό περιβάλλον του Καβάφη, που είναι το ιστορικό περιβάλλον. Ο Καβάφης φτιάχνει τα ιστορικά του ποιήματα με τον ίδιο τρόπο που ζει μέσα στο αστικό του περιβάλλον. Βάζει στα ποιήματά του τα αναγκαία ιστορικά «περιστατικά» και όλα τα «πράγματα», δηλαδή τους «φτωχικούς» και «αντιποιητικούς» του τρόπους, και ανακαλύπτει εκ των υστέρων το «αίσθημα» που παράγει το ιστορικό του ποίημα. Η ολοκλήρωση του ποιήματός του γίνεται από το ίδιο το ποίημα, γίνεται με την «αισθηματοποίησή» του. Ακόμα και η ειρωνεία του Καβάφη δεν είναι από τα «πράγματα» εκείνα που θα μπορούσαν να τον κάνουν να αισθανθεί ότι η χρήση της παράγει το «αίσθημα» του ποιήματος. Διότι ο Καβάφης δεν χρησιμοποιεί την ειρωνεία ευκαιριακά και προκειμένου να αποφέρει «αίσθημα». Εμφορείται από αυτήν και την ξεχνάει ως ποιητικό τρόπο, αφού δεν είναι απλώς ένας τρόπος, αλλά ένα παντεποπτικό βλέμμα. Είναι το ένστικό του, η ανάσα του. Ώστε λοιπόν μπορούμε να πούμε πως όντως η ολοκληρωτική αισθηματοποίηση του ιστορικού καβαφικού ποιήματος έρχεται εκ των υστέρων (σε αντίθεση π.χ. με τα ερωτικά του ποιήματα, όπου μετέρχεται ποικίλους ποιητικούς τρόπους
για να δημιουργήσει το «αίσθημα») και μάλλον εκπλήσσει τον «ιστορικό» Καβάφη, με τον τρόπο που εκπλήσσει και τον αναγνώστη της καβαφικής ιστορικής ποίησης. 



 O Kαβάφης έγραψε ποιήματα που έχουν χαρακτηριστεί από τους μελετητές ως '' ιστορικά''.'Hξερε '' πολλή '' ιστορία;


3. Όπως γράφω στο βιβλίο μου «Για να συμβεί ένα ιστορικό ποίημα, δεν χρειάζεται ο ποιητής να ξέρει «πολλή» Ιστορία». Διαβάζοντας τον Καβάφη δεν έχω, ευτυχώς, την αίσθηση ότι ο ποιητής «γνώριζε» πολλά και πιστεύω πως ούτε κι ο ίδιος ήθελε να μεταδώσει την αίσθηση αυτή. Άλλωστε, η ανατρεπτική του ειρωνεία, όντας ειλικρινής, στοχεύει στο να τον καταδείξει, κάποιες φορές, παρά τα ιστορικά φαινόμενα, και ως σκοπίμως «ανιστόρητο». Και μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ένα ιστορικό ποίημα: μέσα σε ένα «ανιστόρητο» τάχα περιβάλλον. Κάποτε λοιπόν τον ενδιαφέρει να ανατρέψει κατά κάποιο τρόπο την σοβαρότητα της Ιστορίας, ώστε η δική του ποιητική ιστορία και το δικό του ποίημα να φαίνεται πιο ισχυρό μέσα σε ένα ματαιωμένο γενικότερο πλαίσιο. 



 Τί σας έλκει περισσότερο στον Καβαφικό στίχο;


Θα έλεγα ότι στον Καβάφη αυτό που με έλκει δεν είναι τόσο ο στίχος, ο οποίος μπορεί να είναι ακόμα και εντελώς στεγνός, μέχρι και αντιποιητικός, αλλά το συνολικό ποίημα. Ίσως αυτό να σχετίζεται με αυτό που είπα παραπάνω, ότι δηλαδή τόσο για τον ποιητή όσο και για τον αναγνώστη το ποίημα μοιάζει να «αισθηματοποιείται» στο τέλος του ή ίσως και μετά από αυτό. Στο τέλος αναδεικνύεται το άρωμα της ειρωνείας. Στο τέλος συγκολλιέται το ποίημα με όσα συγκολλητικά στοιχεία έχει ήδη μέσα του. Βέβαια δεν μπορεί να παραγνωριστεί η ωραία ευθύτητα του καβαφικού στίχου και η αποφθεγματική της διάσταση. Δεν μένω όμως σε αυτά. Το σύνολο του ποιήματος μού μιλάει περισσότερο. 



Tο έργο του θεωρείται διαχρονικό .Πώς διαβάζεται μέσα στο πλαίσιο της εποχής που διανύουμε;Μέσω ποιάς κίνησης της ιστορίας
φιλοσοφεί  και γίνεται παραινετικός;

 Το έργο του Καβάφη είναι όντως διαχρονικό. Και δεν χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τα ιστορικά από τα ερωτικά ποιήματα ή από τα παραινετικά. Όλα λειτουργούν διαχρονικά. Άλλωστε ο Καβάφης τον προσωπικό ερωτικό του χρόνο τον έχει μετατρέψει στα ποιήματά του σε χρόνο ιστορικό. Από κάποια στιγμή και μετά, τα ερωτικά του ποιήματα αναπτύσσονται με τον τρόπο του ιστορικού ποιήματος. Ο νέος του ποιήματος μοιάζει πλέον να ανήκει στην Ιστορία. Ο έρωτας αποκτάει ιστορική διάσταση. Ο Καβάφης προσχωρεί, είτε προγραμματικά, κατά τα τελευταία του χρόνια, είτε άθελά του, στο ενιαίο του κυκλικό «αφήγημα». Η ενότητα του έργου του αυτό φανερώνει: έναν Καβάφη που αποβλέπει σ’ αυτό το ενιαίο «αφήγημα», στο οποίο μπορεί να χωρέσει μια πλήρης, όσο γίνεται, και συνεκτική εικόνα για την Ιστορία. Μια Ιστορία κυκλικά επανερχόμενη. Ο Καβάφης είναι κοντά στην αέναη κυκλική κίνηση της Ιστορίας και στην κυκλική επαναφορά της. Όσο κι
αν φαίνεται κάποιες φορές να «καθοδηγεί» προς ένα «τέλος» της Ιστορίας (π.χ. σε κάποια του ποιήματα με φιλοσοφικές, παραινετικές προεκτάσεις), εν τούτοις μόνο μέσω μιας κυκλικής κίνησης της Ιστορίας μπορεί ο ίδιος να γνωρίζει, ώστε τελικά να φιλοσοφεί και να γίνεται παραινετικός. Επειδή λοιπόν κανένα τέλος της Ιστορίας δεν είναι προ των πυλών, αλλά αυτή δείχνει να ξαναφέρνει στο προσκήνιο τον παλιό και γνώριμο εαυτό της, η ποίηση του Καβάφη δεν χάνει την διαχρονικότητά της. Ο ιστορικός της χρόνος έρχεται και ξανάρχεται μπροστά μας. Φωτογραφίζει την τρέχουσα πραγματικότητα. Την φανερώνει. Η καβαφική ποίηση διαβάζεται σα να είναι γραμμένη σήμερα.