ΠΛΗΓΕΣ [Α.Η Ξηρογιάννη,εκδ.Γαβριηλίδης,2011]

                                                                           

Πληγές

Ασημίνα Ξηρογιάννη

Γαβριηλίδης, 2011
46 σελ.


ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ 
* από την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου


    Αν ένας ορισμός,από τους πολλούς που θα μπορούσαμε να δώσουμε στην ποίηση είναι:'' μετουσίωση αισθήσεων και εντυπώσεων,συναισθημάτων και συγκινήσεων σ' ένα δομημένο όλον με όχημα τις λέξεις,τότε στην ποιήτρια Μίνα Ξηρογιάννη συναντάμε την ταυτοποίηση τούτου  του,μεταξύ τόσων άλλων,ορισμού της ποιητικής πράξης.
     Η ποίηση της Μίνας Ξηρογιάννη , ήδη από την προηγούμενη συλλογή της '' Η προφητεία του Ανέμου'' δίνει το σαφές στίγμα της δημιουργού:Ποίηση απλή ,όχι απλουστευτική, ολιγόστροφη συνήθως,πυκνή και περιεκτική.
    Είναι γνωστή η παθογένεια πολλών νέων στη θητεία της ποίησης:στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τον άθλο που λέγεται ποιητικό γίγνεσθαι,παίρνουν ατραπούς δύσβατες,επιστρατεύουν γλωσσικά εργαλεία δυσνόητων ή σπάνιων λέξεων,χρησιμοποιούν πληθώρα καλολογικών στοιχείων,ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι στο ποίημα αρκούν το ουσιασζτικό και το ρήμα,τα επίθετα και κατηγορούμενα οφείλουμε να χρησιμοποιούμε με φειδώ.Υπό αυτήν την έννοια ,για όλους εμάς που επιθυμούμε να διακονήσουμε αυτή την μετουσίωση αισθήσεων και εντυπώσεων σε ποιητικό οικοδόμημα,η εκ των υστέρων χειρωνακτική,εν πολλοίς δουλειά αποτελεί αναγκαία συνθήκη.Είναι η περίπτωση της ποιητικής που καταθέτει η Μίνα Ξηρογιάννη στην δεύτερη συλλογή της ''Πληγές''.
     Κοινωνώντας μας στιγμές και συγκινήσεις,εικόνες και αισθήσεις,η ποιήτρια οικονομεί αυστηρά τα μικρά σε μέγεθος οικοδομήματά της,εξαίρετα στο βάθος νοήματά της.Λίγο όπως το σπίτι ως κτίσμα και το περιεχόμενό του.Σημειώνει ,π.χ.στην σελίδα 27:''Mην φοβάσαι τις αρνήσεις.Τελικά μόνο αυτές προάγουν τα ειλικρινή αισθήματα''.Πιο αφαιρετικά στη σελ.14: ''Aναζητούσα τα κομμάτια μου ,μα εκείνα ταξίδευαν στο πολύχρωμο του κόσμου''.Η πορεία προς τη σιωπή,το άπιαστο της νύχτας που γεννά απελπισίες,τα πρωινά που ανατέλλουν στον καθαρμό,και,πάλι  άπ' την αρχή.Βαδίζει η ποιήτρια σ' ένα αέναο που ίσως και η ίδια να μην επιθυμεί την κατάργησή  του.Σ' αυτήν την πορεία,η αναζήτηση της ποιητικής ως πράξεως,που τελεσφορεί σε επιτυχημένο αποτέλεσμα,είναι από τα κύρια μελήματα και τις δημιουργικές αγωνίες της Μ.Ξ.
    Αν συνδέσουμε την πρώτη συλλογή '' Η προφητεία του Ανέμου'' με την τωρινή,αποκομίζουμε την εντύπωση ότι οι '' Πληγές'' εμπεριέχονται παρενθετικά μέσα στην ''Προφητεία''.Επιπλέουν βρίσκουμε πολλά ποιήματα να συνδιαλέγονται ανάμεσα στις δύο συλλογές.Διαβάζουμε,έτσι :' '' λέξεις σε λευκή κόλλα .Αυτό είμ εγώ.Τίποτα και όλα.Και από την άλλη μεριά: ''Eγώ ποτέ δεν είμαι εκείι που θέλω.Κι όταν είμαι εκεί που θέλω,θα 'θελα να μουν αλλού.''.
   Αφ' ενός :δύο δίστιχα από την πρώτη:'' Tην κάθε μέρα την προσέχω σαν κόρη οφθαλμού.Μην μου πέσει κάτω και γίνω κατά τι φτωχότερη'' και,''Σπατάλη είναι να σκορπίζεσαι σα φύλλο.Μα ποιός θεωρεί τα φύλλα αμελητέα;'' Aφ' ετέρου :''Aνύποπτα κινούμαι μές στο χρόνο.Σαν σκιά φύλλου που γλιστράει ανώδυνα στο δρόμο''.
Και,μαζί:''Λίγο ακόμα και οι γραμμούλες μας θα συμπέσουν''.
Αν στην πρώτη της συλλογή η Μ.Ξ. διακατέχεται από  τη αγωνία του έρωτα,θέμα προσφιλές στην ποίηση,αναζητώντας την ιδανική συν-ύπαρξη,στην ανά χείρας ''Πληγές'' η ποιήτρια αναστοχάζεται για την δυνατότητα του εαυτού,του εγώ.Μετάβαση άρα από το ''εμείς''-κατακτημένο ή μη- στο ''εγώ''-προς κατανόησιν και εν δυνάμει κατακτητέο.Φερ 'ειπείν :'' Θέλω να πάρω ένα δρόμο.Να πω : '' Θα πάω από δω''.Και να πάω''.
    'Εν κατακλείδι,παρ' ότι η Μίνα Ξηρογιάννη είναι νέα ηλικιακά,η ποίησή της έχει κατακτήσει τα αναγκαία εργαλεία για την περαιτέρω πορεία της ποιητικής της παραγωγής στο μέλλον.


                                         Αμαλία Ρούβαλη/Αθήνα 8 Ιουνίου 2012

ΝΙΚΟΛΑΣ ΓΚΟΓΚΟΣ: ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Κλάδος Ελαίας                                       

Μες τη νυχτερινή κιβωτό
και τον ημερήσιο εγκιβωτισμό,
κουρντιστά ενός θεού ασύλληπτου
& μιας θεάς τόσο ωραίας,
τραβάμε κουπί.
Τα ζούδια μας μαγικά˙
τα πτηνά μας αποδημητικά˙
το κλάμα στέρεψε.
Ήταν ένας κατακλυσμός από
δάκρυα, κρεμαστή μια πυξίδα
ξεκούρντιστη απ’ τα παντελόνια
της κηδείας, με μια καδένα δουλική και
μια χούφτα χώμα στη γροθιά μου
να την αδειάζω πάνω στο κοφίνι
του πατέρα μου.
Προπορεύομαι μισότυφλος, μόνος
μ’ ολόμαυρα ρούχα και μια
προφυλαγμένη κόκκινη καρδιά
ασεβής, αθίγγανος, αρμενιστής
της κιθάρας του, εξόριστος της
εξουσίας, κλαρί ξερό που γυρεύει
να ματώσει κοντά σου. 

                                               

                                                                   Νικόλας Γκόγκος_MMXIII

Φωτό: Olive branch_Steven Noble

 
ΒOMBA ΒΑΘΟΥΣ


Κι ανοίχθησαν οι ουρανοί σαν λιποψύχησα,
βγήκα περίπατο στη νύχτα του Μερκαμπάχ,
είδα την αυξομείωση της ακτινοβολίας των συστρεφόμενων
επισκεπτών απ’ το διάστημα, έγινα ο ίδιος το τοτέμ και το
σκιάχτρο μου.
Δερματοβάτης πλανήθηκα, μύρισα την αποφορά της ανθρώπινης αμαρτίας
και το λιβάνι των προφητών. Είναι αλήθεια˙
φοβούνται οι άνθρωποι περισσότερο αυτό που δεν καταλαβαίνουν.

                                                                                Νικόλας Γκόγκος_MMXIV

Φωτό: Ezekiel’s Wheel in St. John the Baptist Church in Kratovo, Skopje_Fresco from the 19th century.

Limbo
                                                        


Κάποιος από μηχανής
Θεός μας έριξε στο limbo
Ξεκρέμαστοι ψυχανεμίζουμε
σαν κουρελάκια
Χρονοβόρε
μαύρο καραβόπανο μου ύφανες
για ένα ταξίδι στα άστρα που δεν έγινε
κι όμως να ήξερες πόσο
κάτω απ’ τη φλούδα ακόμη
σ’ αγαπώ.

                                        Νικόλας Γκόγκος_MMXII


                                                        

Φωτό: Odd Nerdrum_In Limbo

***Το ιστολόγιο του ποιητή : https://nicholasgogos.wordpress.com/

TO VARELAKI ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ /// ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ /// ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ του ΝΙΚΟΥ ΣΚΟΥΦΟΥ

Oι εκδόσεις Momentum σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Αντίστροφη ενηλικίωση» του Νίκου Σκούφου, 

την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου και ώρα 8.00 μ.μ. στο MONK Grapes & Spirits, Καρόρη 4, Αθήνα 

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο ποιητής Κώστας Παπαγεωργίου.

 Ποιήματα από τη συλλογή θα διαβάσει η Μαρί Κυριακού.

Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος (1913-2016): Φιλόσοφος, ακαδημαϊκός, Έλληνας

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ

Απεβίωσε  ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες διανοούμενους, μια μέρα πριν συμπληρώσει τα 104 χρόνια ζωής.

Ο Κωνσταντίνος Ι. Δεσποτόπουλος γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1913 και ήταν πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός, ο γηραιότερος εν ζωή πρώην υπουργός στην Ελλάδα από την εποχή της Μεταπολίτευσης.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών (μαθητής του Κωνσταντίνου Τσάτσου) και έγινε διδάκτορας αυτού. Εξελέγη καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έχει διδάξει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στο πανεπιστήμιο Νανσύ στη Γαλλία. Σε νεαρή ηλικία συνδέθηκε με στενή φιλία με τους Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Κωνσταντίνο Τσάτσο και Γεώργιο Καρτάλη. Στη διάρκεια της Κατοχής υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ. Το 1945 ανέλαβε την προεδρία του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Νέων, με αποτέλεσμα το 1947 να απολυθεί από την θέση του στο πανεπιστήμιο και να εκτοπιστεί στην Μακρόνησο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1950.

Το 1989 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου παιδείας στην κυβέρνηση Γρίβα και το 1990 στην κυβέρνηση Ζολώτα. Έχει τιμηθεί πλείστες φορές ενώ το 1984 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας το 1993 ανέλαβε πρόεδρος. Επίσης ήταν επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας και μέλος διαφόρων ξένων ακαδημιών. Έχει εκδώσει πάνω από 30 βιβλία σχετικά με φιλοσοφικά και ιστορικά θέματα.

Το 1990 προτάθηκε από τον Ενιαίο Συνασπισμό (όπου μετείχε και το ΚΚΕ) κατά την τέταρτη και πέμπτη ψηφοφορία για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Έλαβε 21 ψήφους κατά την διαδικασία της ψηφοφορίας στην Βουλή, ερχόμενος πίσω από τους Κωνσταντίνο Καραμανλή (πρόταση της Νέας Δημοκρατίας που τελικά εξελέγη) και Ιωάννη Αλευρά (πρόταση του ΠΑΣΟΚ).

Πηγή: εφημερίδα Καθημερινή.

            frear

φωτό :http://popaganda.gr/despotopoulos-athens/

AΛΕΞΙΟΣ ΜΑΙΝΑΣ ///// ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                                        

φωτό: Αλέξιος Μάινας

Αλέξιος Μάινας – «Το ξυράφι του Όκαμ», εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014






~~..~~





                                                    
                                                          (Εξάχνωση πεζοδρομίου, 01:10)
                                   Μπροστά σου δεν υπάρχει οδός και πίσω σου χαλάει





(Exordium)

Τα καναρίνια
εύκολα κίτρινα πουλιά σχεδιασμένα πρόχειρα
φωνάζουν το σκοτάδι
κι οι κόπροι της αλάνας γαβγίζουν και τα πεύκα.
Ο λεγόμενος καιρός, αν ήρθε
θα πέθανε τη νύχτα
όπως πεθαίνουν οι τηλεοράσεις.
Ρέματα με μπαζωμένες βροχές
και μισογδαρμένες κνήμες
σπασμένοι φράχτες ξύλινες κολόνες
μια γειτονιά από συνάψεις τοίχων
και ξεραμένες λάμπες ηλεκτρικού.

Πάνω απ’ τις στέγες η εκπνοή της στάχτης
αναζητεί κάτι ακόμα να κάψει.




                                                                   ~~..~~




                                                           ( Vita brevis, vita brevis, 02:33)
                                          Η  νύχτα ήταν μόνη της κι απέναντι τα σπίτια





(Argumentatio)

Βέβαια θα πεις
ο Θεός αν υπήρξε
ήταν μεγάλος απατεώνας
κι εμείς που δεν πιστεύαμε
φορούσαμε τα παλτά
και βγαίναμε για τσιγάρο στο μπαλκόνι
με τις πετρωμένες απ’ το κρύο πιπεριές
ενώ εκείνος έμενε στο σαλόνι
και μιλούσε σε όσους θα πέθαιναν.




                                                                  ~~..~~

                                               


                               (02:55) Στη βιτρίνα πάντα το κορνμπίφ





(Recapitulatio)



Το κόασμα της στροφής του βενζινάδικου
με τις λαδιές των τριαξονικών και το ανάχωμα της ερήμωσης
είναι ατέλειωτο και κούφιο.
Τα αδέσποτα που πιάστηκαν οιμώζουν ασταμάτητα
και σέρνουν με τις αλυσίδες τους σχήματα στο χαλίκι.
Ο στύλος της γωνιάς βήχει αποκόμματα αλογόνων.
Η σκιά του διαβάτη αναρριπίζεται στην άσφαλτο
κι ανεβαίνει στον χτισμένο λόφο με τη γη των ευυπόληπτων.
Οι άνθρωποι του τέλους του δρόμου
κλεισμένοι στα σπίτια τους περιμένουν.
Ο φόβος μεγαλώνει τη σημασία της ύλης.




                                                            ~~..~~




                        (Πεισμώνουν τα ιερά, πεισμώνει κι η αμέλεια, 04:15)
                                                                 Σκούντα τον πλησίον σου




(Conclusio)



Το δικαστήριο των νοημάτων αθώωσε πολλούς.
Αρκετοί καταδικάστηκαν να τριγυρνούν
στις αλάνες της εξαφάνισης ή στα κάτεργα της φήμης
κάτω απ’ τους εξώστες των ιδανικών.
Υπέγραψαν την ισοπέδωση
ή τον εγκλεισμό τους στην ιστορία
με βίους και έργα, έργα και πολιτείες
πολιτείες και πολέμους.

Εσύ όμως, Τηλέμαχε, πρέπει να διαλέξεις πλευρά
δε δικαιούσαι μερίδιο λωτού.




~~..~~


                                                                                  



                                                                                   Αλέξιος Μάινας,
                                             από τη συλλογή: «Το ξυράφι του Όκαμ»,
                                                                     εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014





                                                   

φωτό: Αλέξιος Μάινας

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ ///ΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΟΒΑΛ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

                                                              

                                                                

Μόλις Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν

                                         

                                                

                      (ΜΙΑ ΣΑΡΚΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ 
                                    ΩΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ )




                                       Πόσες φορές ακόμη
                                 Μουσική λιωμένη
                                 Από χιόνι  παγωμένο
                                 Στο στόμα θα γευόσουν;

                           
                                 'Eχω γεμίσει ύπνο

                                               *

                      (ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΙΚΡΟ ΨΕΜΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 

                                ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΟΥ

                   ΔΥΟ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ)     

                                     Δημιουργεί χώρο το ελάχιστο

                                     Αλλά σε αυτήν την έκταση

                                     Όλο συνοψίζω φυγή

                                     Και αυτή όλο επικολλάται

                                     Στο δέρμα

                                     [Δημιουργούνται σημεία και στίξη.]

                                               *

                        ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ  

                                    ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ

  

                            Στην λιακάδα ξεκουράζονται

                            Τα χθεσινά βροχερά απομεινάρια

                            Μιας σκέψης

                            Σαν μακέτα ενός αρχικτέκτονα

                            Που

                            Μόλις

                            Κατάπιε

                            Μια

                            Αλυκή Αλίκη

                            Σε κολλώδη ήβη

                            Χαιδεύει

                            Την

                            Κοιλιά

                            Του

                            Σε

                            'Ενα

                            Μοντάζ

                            Αποτυχίας

                            Που

                            Διήρκησε

                            Μήνες

                            Οχτώ

                            Και

                            Συναπτές

                            Λέξεις

                          

                                                     *

                                      ΤΕΡΑΤΟΣ - ΓΕΝΕΣΗ 2

                         Στην αρχή  και στο τέλος του έρωτα

                         Ερωτεύεσαι με τον ίδιο τρόπο

                         Με ίδια αυταρέσκεια

                         Στην αρχή για το άγνωστο

                         Στο τέλος για το οικείο που        απομακρύνει

                         Στη διάρκεια για το παραλήρημα

                         Με τον ίδιο ορμητικό στοχασμό αρχίζεις

                         Την ίδια γοητεία για τη γοητεία

                         Την ίδια γοητεία για το ξεφλούδισμά της

                         Έτσι με πληρότητα για το συγγενές και το ανόμοιο

                         Φεύγεις

                         Με ένα κενό να χάσκει σαν γέλωτας σατυρικός

                         Που δείχνει τα δόντια

                         Μετρημένα φιλιά του χρόνου

                         Που υπήρξαμε και δεν υπήρξε

                         'Ενοχοι της ενοχής της αυταπάτης

                         Για διάρκεια

           
                          

ΑΙΦΝΙΔΙΑ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ /// Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

                                                                     

H Iστορία των παθών

[Αυτοβιολογία]

Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης

Γαβριηλίδης, 2014
112 σελ.


*** 




ΓΡΑΦΕΙ  Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ 

---

'Οταν δεν μιλάμε για έ ν α μόνο πάθος,αλλά για πολ λά.'Οταν  τα πάθη συμπλέουν και εμπλέκονται με τη γραφή.' Οταν τα πάθη στιγματίζουν τη γραφή και η ιστορία τους αποτελεί και ιστορία του συγγραφέα.Είναι ένα πάθος έρωτας,είν΄ένα πάθος σιγουριά ;Aν δεν σε παραλύει,αλλά σε ενδυναμώνει ,τότε θαυμάσια πράγματα μπορούν να συμβούν.Στην ''Ιστορία των Παθών '' (μέρος της σειράς Αιφνίδια ντοκυμαντέρ) ο Γιώργος -Ίκαρος Μπαμπασάκης μιλά για πάθη  ατέρμονα και ισχυρά και πώς αυτά συμβάλουν στον προσδιορισμό της συγγραφικής ταυτότητας .Μια ανατομία των παθών που με την ποικιλομορφία και την  ιδιάζουσα γεωγραφία τους  αποκαλύπτουν ,προσδιορίζουν και ερμηνεύουν το υποκείμενο και την τέχνη που αυτό παράγει Ό

  Tα πάθη επιτείνουν το χάος  μάλλον παρά το υπονομεύουν ,αλλά είναι γοητευτικά.Τα πάθη αποτελούν ίσως στρατηγική επιβίωσης του συγγραφέα.Πολλοί ερωτοτροπούν  με τη μέθη  και όχι με το πίνειν-όπως ο Νόρμαν Μέιλερ,ο Τσαρλς ,Μπουκόφσκι,ο Μάλκομ Λόουρι ,ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ.''Κρασάκι αμέριμνο '',δύο μόνο λέξεις,είναι ολιγόλεκτο του Νίκου Καρούζου.Ενώ κι ο Ηλίας Λάγιος τραγούδησε το ποτό  με κάθε τρόπο και ύφος .Είναι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς πώς μπορεί να συνδεθούν το μπουκάλι με το χαρτί και πόσα θαύματα μπορούν να κάνουν.Η απόλαυση που το ποτό προσφέρει φλερτάρει με την περιπλάνηση στον  κόσμο  των λέξεων.Η οινοποσία γιορτή ,η λογοτεχνία γιορτή στη συνείδηση του πότη συγγραφέα.Πίνει και γράφει.Γράφει και πίνει.Η ιστορία της γραφής του ,των εμμονών και των ιδεών του είναι ίσως η ιστορία της μέθης του.Πίνει όπως αναπνέει.Γράφει όπως πίνει.




Δέστε την ιστορία των ιδεών.Το αλκοόλ λύνει την γλώσσα.Είναι η πνευματικότητα τραβηγμένη ως τον παραλογισμό της λογικής,είναι ο νους που προσπαθεί να κατανοήσει μέχρι τρέλας,γιατί να υπάρχει η κοινωνία αυτή,τούτη η Βασιλεία της Αδικίας.(Μαργκερίτι Ντυράς,Αυτοβιογραφία)


To αλκοόλ βιώνεται σε πλήρη συμφιλίωση με την καθημερινή ζωή.Διατηρώντας φιλίες με το νερό,με το γέλιο,με το φιλί και με το κλάμα αναδείχνεται σε ισόβιο συνοδό της ύπαρξης.(Κωστής Παπαγιώργης,Περί μέθης)




    Και να  ταν μόνο  το αλκοόλ.Ο Μπαμπασάκης προβάλλει συνδέσεις της γραφής και της τέχνης γενικότερα και με τον καπνό.Το δεύτερο μέρος ,οι σελίδες του καπνού ταξιδεύουν τον αναγνώστη στα έργα δημιουργών που λάτρευαν να καπνίζουν .Ο Μαλλαρμέ με ένα σονέτο του εκθειάζει το πούρο,ο Σάρτρ θα χαρακτηρίσει το καπνίζειν ''οικειοποιητική καταστροφική αντίδραση'','' μικρή αποτεφρωτική θυσία'' και '' θυσιαστική τελετουργία''.Το τσιγάρο ή την πίπα του θα τα χαρακτηρίσει  '' μικρό θερμαντήρα ανάμεσα στα δάχτυλα.''Ο ίδιος μάταια αποπειράθηκε να κόψει το κάπνισμα.Το ίδιο συνέβη και με τον Σάμιουελ Μπέκετ.Και ο Αντρέ Μπρετόν .Και ο Αντρέας Εμπειρίκος και ο Βύρων Λεοντάρης και αρκετοί  άλλοι κουβαλούν σαν φυλαχτό την επικίνδυνη συνήθεια,αντιδρούν στην υγιεινή μα ανιαρή  κανονικότητα,εμπνέονται και εμπνέουν με ένα τσιγάρο στο χέρι ,σνομπάροντας το μαύρο του θανάτου που σαν απειλή κρέμεται πάνω άπ 'τα κεφάλια τους.Η γοητεία που δέχονται είναι ανεξέλεγκτη σε βαθμό να θεωρούν τη ζωή λιγότερο άξια ν ατη ζήσει κανείς χωρίς τσιγάρο.Η αλήθεια για το αντικείμενο διαστρεβλώνεται στο όνομα ενός ιδιάζοντος βλέμματος για τα πράγματα,στο όνομα μια ελευθεριότητας γεμάτη απολυτότητα και εγωισμό.


Αλλόκοτο παρόδοξο το τσιγάρο:θέλει να μιλήσει,σιωπώντας'να φανερώσει,αποκρύβοντας'να ζωντανέψει,σκοτώνοντας,αναλίσκοντας(Αννί Λεκλέρ,Πυρογραφίες)


Τρίτο μέρος του βιβλίου:Σελίδες γεμάτες πιόνια με πρωταγωνιστές ντεντέκτιβ και ποιητές,όπως ο Μάρλοου ,ο ήρωας του Τσάντλερ ,και ο δικός μας Καρούζος ,καθώς και διάφορους ανθρώπους της τέχνης.Η φαντασία χορεύει ταγκό με την πραγματικότητα,οι γοητευτικές αφορμές και προεκτάσεις συνεχίζονται.Πρωταγωνίστρια η μεγάλη πλανεύτρα ,η σκακιέρα.Επιρρεπής σε αισθήσεις και αισθήματα ,επιφυλάσσει ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις σε όσους μπλέκουν μαζί της.Το χειρότερο,έχει την τεράστια δύναμη και κείνη να εθίζει,δύναμη ανάλογη με αυτή του τσιγάρου και του ποτού.Πολλοί έγραψαν ποιήματα για το σκάκι,μεταξύ των οποίων και ο Μανόλης Αναγνωστάκης,ο Μιχαήλ Στασινόπουλος,ο Μπόρχες,ο Πεσσόα,ο Πάουντ ,ο Ομάρ Καγιάμ,ο Ντεμπόρ.


''Ο Διάβολος λέει στους σκακιστές:Aλλά μήπως διέκοψα την παρτίδα σας;O ένας από αυτούς απαντά:Δεν πειράζει,έτσι κι αλλιώς ήμουν εξαρχής χαμένος.Ο Διάβολος κάνει γι' αυτόν την επόμενη κίνηση:Noμίζετε;Ρουά και ματ.Κερδίσατε.Είναι τόσο απλό το σκάκι.''
(Guy Debord,In girum imus nocte et consmimur igni,μτφση,Αντρέας Βαρίκας,εκδ.Γαβριηλίδης).


 Ενδιαφέρον βιβλίο με πολλές αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα .Με αυτοβιογραφικό του δημιουργού στίγμα .Πώς αλήθεια οι έξεις γίνονται λέξεις !Πώς τα πάθη αποτελούν πρώτο υλικό της τέχνης!Γιατί τα πάθη και οι αμαρτίες είναι πάντα ''γλυκά'' μες τη σκληρότητά τους;Γίνεται να έχεις τακτοποιήσει το χάος σου και να κάνεις τέχνη;Γίνεται να ζεις μια νοικοκυρεμένη και άμεμπτη  ζωή και να έχεις την ανάγκη για δημιουργία;Aπό την άλλη όποιος δημιουργός είναι βουτηγμένος στα πάθη είναι και σπουδαίος;Ο Μπαμπασάκης ,αφού έχει και προσωπικά ανάλογα βιώματα,τάσσεται υπέρ των παθών,τούς υποκλίνεται και καταθέτει την άποψη ότι ναι,τα πάθη με όλες τις ψυχολογικές κυρίως προεκτάσεις που κουβαλούν και συνεπάγονται,φτιάχνουν τον δημιουργό,τον συνθέτουν ,τον ευεργετούν από την άποψη ότι του δίνουν ισχυρά στοχαστικά και βιωματικά ερεθίσματα.Τελικά είναι οξύμωρο αυτό που συμβαίνει με τα πάθη:από τη μία φθείρουν από την άλλη είναι αντίδοτο στη φθορά. Είναι η φύση τους τέτοια.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// Η ΑΡΝΗΣΗ ΣΟΥ /// ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ : HΛΙΑΣ ΣΕΛΛΟΥΝΤΟΣ

marc sagall

Η  ΑΡΝΗΣΗ ΣΟΥ

 
Την άρνησή σου την έκανα καράβι
που θα με ταξιδεύει στα χρόνια που θα ΄ρθουν.
Κυματάκι της θάλασσας που πάνω του θα χαϊδεύομαι
Φωνούλα μέσα μου που τραγουδάει για αθωότητα.
Την άρνησή σου την έκανα στίχους ηχηρούς,
την έκανα στιγμή ολόκληρη γεμάτη από σένα,
ελπίδα ότι μπροστά μου θα σταθείς μια μέρα,
Κι εγώ,
ελεύθερη,
θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας,
κι εσύ,
για πρώτη φορά,
θα την αποδέχεσαι.


*


YOUR DENIAL 



Your denial I turned into a ship 
that will journey me in the years to come. 
Wavelet of the sea on which I shall caress myself 
Voice small inside me singing of innocence.
Your denial I turned into resounding verses,
turned it into a whole moment filled with you,
a hope that before me you will stand one day, 
and I,
free, 
shall whisper to you our truth, 
and you, 
for the first time,
will accept it. 


(Από τη συλλογή «Πληγές», Γαβριηλίδης 2011)






                                      

Η «Ραφή» θυμάται τον Marc Blitzstei

                                                                   

https://www.youtube.com/watch?v=44dmBNClQAU


Στενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μέντορας του Μπέρνστάιν και φίλος του Δημήτρη Μητρόπουλου, με το όνομά του να φιγουράρει στη λίστα των υπόπτων της επιτροπής Μακάρθι και κυνηγημένος από την λογοκρισία

που κατέβαζε μετά από λίγες εβδομάδες τις παραστάσεις των έργων του, ο Αμερικανός συνθέτης Marc Blitzstein είναι ο μεγάλος προσκεκλημένος την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου στο αφιέρωμα της «Ραφής» στο Θέατρο Πόρτα, σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση.
Οι οπερέτες του, ένα μίγμα κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, καυστικής ειρωνείας και ευρηματικής διάχυσης των νέων μουσικών ρευμάτων και της αβαν γκαρντ στο λαϊκό μουσικό θέατρο, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στο προοδευτικό κοινό της Νέας Υόρκης.


Η Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ραφή συμπράττει με τον ποιητή Χάρη Βλαβιανό, τον σκηνοθέτη και λιμπρετίστα Δημήτρη Δημόπουλο, τους sound artists Ντάνα Παπαχρήστου και Γιώργο Σαμαντά για ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Αμερικανό συνθέτη (1905-1964) με τίτλο «In the clear» Marc Blitzstein –Τραγούδια για το Θέατρο.  Στο πιάνο ο μαέστρος Νίκος Βασιλείου.


Ο Marc Blitzstein αποτελεί μιά από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες του α’ μισού του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ. Γεννήθηκε το 1905 στην Φιλαδέλφεια. Σπούδασε μουσική στην Αμερική και στην Γαλλία, μαθητεύοντας δίπλα στη Νάντια Μπουλανζέ και τον Άρνολντ Σένμπεργκ. Οι διαλέξεις του Χανς Αϊζλερ και κυρίως το έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού του στίγματος : Οι οπερέτες του, ένα μίγμα κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, καυστικής ειρωνείας και ευρηματικής διάχυσης των νέων μουσικών ρευμάτων και της αβαν γκαρντ στο λαϊκό μουσικό θέατρο, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στο προοδευτικό κοινό της Νέας Υόρκης. Στενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μια από τις καταραμένες φιγούρες του Μπρόντγουεη (τα έργα του συνήθως κατέβαιναν μετά από λίγες εβδομάδες παραστάσεων εξαιτίας της λογοκρισίας), υπήρξε μέντορας του Μπέρνσταην και φίλος του Δημήτρη Μητρόπουλου συγκεντρώνοντας τριγύρω του φανατικούς θαυμαστές κι ορκισμένους εχθρούς-κυρίως από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων. Μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου η κοινωνική του κριτική και η «στρατευμένη» του δημιουργικότητα ρίχνει αρκετά τους τόνους- Ο Blitzstein αφοσιώνεται στη συμφωνική μουσική και σε πιο πειραματικές συνθέσεις, συμπράττοντας με τον Σάμιουελ Μπάρμπερ . Η επιτροπή Μακάρθι τον συμπεριέλαβε στη λίστα των υπόπτων και τον ανέκρινε για την παλιά του πολιτική δραστηριότητα (μέλος του κομμουνιστικού κόμματος την περίοδο του μεσοπολέμου, φιλοσυνδικαλιστική δράση) αλλά ο Μπλίτζσταην αρνήθηκε να κατονομάσει τους παλιούς του συντρόφους. Δολοφονήθηκε σε ηλικία 58 ετών κατά την περίοδο των διακοπών του στη Μαρτινίκα ,από τρείς ναύτες στους οποίους έκανε σεξουαλικές προτάσεις.


Η Ραφή

 
Η Ομάδα Mουσικού Θεάτρου Ραφή ιδρύθηκε το 2012 από τις μουσικούς Αναστασία Κότσαλη, Λητώ Μεσσήνη και Μαϊρα Μηλολιδάκη και τον μαέστρο Μιχάλη Παπαπέτρου. Οι παραγωγές της περιλαμβάνουν κυρίως άγνωστα έργα όπερας δωματίου. Συνεργάζεται με το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, το Ίδρυμα Κακογιάννη , το Θέατρο Πόρτα κτλ

Συντελεστές

Πιάνο :Νίκος Βασιλείου / Ερμηνεία: Λητώ Μεσσήνη (υψίφωνος), Αναστασία Κότσαλη (μεσόφωνος) Διαβάζουν : ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός / Σκηνοθέτης: Δημήτρης Δημόπουλος/ Sound design : Ντάνα Παπαχρήστου-Γιώργος Σαμαντάς / Η παράσταση περιλαμβάνει animation αντισοβιετικής προπαγάνδας με τον Porky Pig.

Εισιτήρια

10 Ευρώ, 8 ευρώ-ανέργων, ΑΜΕΑ, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων)


                      Πηγή : http://www.artplay.gr/mousiki/i-rafi-thimate-ton-marc-blitzstein/

• Μουσική
• 27 Ιανουαρίου 2016, 10:34

τενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μέντορας του Μπέρνστάιν και φίλος του 905 στην Φιλαδέλφεια. Σπούδασε μουσική στην Αμερική και στην Γαλλία, μαθητεύοντας δίπλα στη Νάντια Μπουλανζέ και τον Άρνολντ Σένμπεργκ. Οι διαλέξεις του Χανς Αϊζλερ και κυρίως το έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού του στίγματος : Οι οπερέτες του, ένα μίγμα κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, καυστικής ειρωνείας και ευρηματικής διάχυσης των νέων μουσικών ρευμάτων και της αβαν γκαρντ στο λαϊκό μουσικό θέατρο, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στο προοδευτικό κοινό της Νέας Υόρκης. Στενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μια από τις καταραμένες φιγούρες του Μπρόντγουεη (τα έργα του συνήθως κατέβαιναν μετά από λίγες εβδομάδες παραστάσεων εξαιτίας της λογοκρισίας), υπήρξε μέντορας του Μπέρνσταην και φίλος του Δημήτρη Μητρόπουλου συγκεντρώνοντας τριγύρω του φανατικούς θαυμαστές κι ορκισμένους εχθρούς-κυρίως από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων. Μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου η κοινωνική του κριτική και η «στρατευμένη» του δημιουργικότητα ρίχνει αρκετά τους τόνους- Ο Blitzstein αφοσι)

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ /// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// ΔΥΟ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος



Γκρίνιες



Να ξαπλώνω με το μάγουλο
επάνω στην κοιλιά σου
και να σ 'ακούω να αναπνέεις,
αυτό μου άρεσε πιο πολύ
τα καλοκαίρια εκείνα που τα ζήσαμε μαζί.


Ο ανεμιστήρας να βουίζει
στο ταβάνι και γω να κοιτάζω
μια τα γυμνά σου στήθη που τρεμίζανε απαλά
και μια το λίγο τρίχωμα της ήβης σου
στιλπνό άπ ' τον ιδρώτα.

'' Όλο γυρίζεις το κεφάλι σου δεξιά και αριστερά ''
μου γκρίνιαζες εσύ.


                          ******



Aσημίνα Ξηρογιάννη



Που


Που μου δίνεις αυτό το φιλί; 
Στο μάγουλο,πες μου,ή στο λαιμό;
Τo ποίημά σου θα γράψεις, ηχηρά ή αθόρυβα-ανάλογα. 
Εσύ ξέρεις. 
Μόνο μη δώσεις λάθος ερμηνεία στην αγάπη μας 
Μόνο μην εφησυχαστώ
στης γλώσσας σου την παρηγοριά 
Μη μεθύσω 
με της χειρονομίας σου τη μέθη.