Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος (1913-2016): Φιλόσοφος, ακαδημαϊκός, Έλληνας

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ

Απεβίωσε  ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες διανοούμενους, μια μέρα πριν συμπληρώσει τα 104 χρόνια ζωής.

Ο Κωνσταντίνος Ι. Δεσποτόπουλος γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1913 και ήταν πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός, ο γηραιότερος εν ζωή πρώην υπουργός στην Ελλάδα από την εποχή της Μεταπολίτευσης.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών (μαθητής του Κωνσταντίνου Τσάτσου) και έγινε διδάκτορας αυτού. Εξελέγη καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έχει διδάξει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στο πανεπιστήμιο Νανσύ στη Γαλλία. Σε νεαρή ηλικία συνδέθηκε με στενή φιλία με τους Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Κωνσταντίνο Τσάτσο και Γεώργιο Καρτάλη. Στη διάρκεια της Κατοχής υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ. Το 1945 ανέλαβε την προεδρία του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Νέων, με αποτέλεσμα το 1947 να απολυθεί από την θέση του στο πανεπιστήμιο και να εκτοπιστεί στην Μακρόνησο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1950.

Το 1989 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου παιδείας στην κυβέρνηση Γρίβα και το 1990 στην κυβέρνηση Ζολώτα. Έχει τιμηθεί πλείστες φορές ενώ το 1984 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας το 1993 ανέλαβε πρόεδρος. Επίσης ήταν επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας και μέλος διαφόρων ξένων ακαδημιών. Έχει εκδώσει πάνω από 30 βιβλία σχετικά με φιλοσοφικά και ιστορικά θέματα.

Το 1990 προτάθηκε από τον Ενιαίο Συνασπισμό (όπου μετείχε και το ΚΚΕ) κατά την τέταρτη και πέμπτη ψηφοφορία για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Έλαβε 21 ψήφους κατά την διαδικασία της ψηφοφορίας στην Βουλή, ερχόμενος πίσω από τους Κωνσταντίνο Καραμανλή (πρόταση της Νέας Δημοκρατίας που τελικά εξελέγη) και Ιωάννη Αλευρά (πρόταση του ΠΑΣΟΚ).

Πηγή: εφημερίδα Καθημερινή.

            frear

φωτό :http://popaganda.gr/despotopoulos-athens/

AΛΕΞΙΟΣ ΜΑΙΝΑΣ ///// ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                                        

φωτό: Αλέξιος Μάινας

Αλέξιος Μάινας – «Το ξυράφι του Όκαμ», εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014






~~..~~





                                                    
                                                          (Εξάχνωση πεζοδρομίου, 01:10)
                                   Μπροστά σου δεν υπάρχει οδός και πίσω σου χαλάει





(Exordium)

Τα καναρίνια
εύκολα κίτρινα πουλιά σχεδιασμένα πρόχειρα
φωνάζουν το σκοτάδι
κι οι κόπροι της αλάνας γαβγίζουν και τα πεύκα.
Ο λεγόμενος καιρός, αν ήρθε
θα πέθανε τη νύχτα
όπως πεθαίνουν οι τηλεοράσεις.
Ρέματα με μπαζωμένες βροχές
και μισογδαρμένες κνήμες
σπασμένοι φράχτες ξύλινες κολόνες
μια γειτονιά από συνάψεις τοίχων
και ξεραμένες λάμπες ηλεκτρικού.

Πάνω απ’ τις στέγες η εκπνοή της στάχτης
αναζητεί κάτι ακόμα να κάψει.




                                                                   ~~..~~




                                                           ( Vita brevis, vita brevis, 02:33)
                                          Η  νύχτα ήταν μόνη της κι απέναντι τα σπίτια





(Argumentatio)

Βέβαια θα πεις
ο Θεός αν υπήρξε
ήταν μεγάλος απατεώνας
κι εμείς που δεν πιστεύαμε
φορούσαμε τα παλτά
και βγαίναμε για τσιγάρο στο μπαλκόνι
με τις πετρωμένες απ’ το κρύο πιπεριές
ενώ εκείνος έμενε στο σαλόνι
και μιλούσε σε όσους θα πέθαιναν.




                                                                  ~~..~~

                                               


                               (02:55) Στη βιτρίνα πάντα το κορνμπίφ





(Recapitulatio)



Το κόασμα της στροφής του βενζινάδικου
με τις λαδιές των τριαξονικών και το ανάχωμα της ερήμωσης
είναι ατέλειωτο και κούφιο.
Τα αδέσποτα που πιάστηκαν οιμώζουν ασταμάτητα
και σέρνουν με τις αλυσίδες τους σχήματα στο χαλίκι.
Ο στύλος της γωνιάς βήχει αποκόμματα αλογόνων.
Η σκιά του διαβάτη αναρριπίζεται στην άσφαλτο
κι ανεβαίνει στον χτισμένο λόφο με τη γη των ευυπόληπτων.
Οι άνθρωποι του τέλους του δρόμου
κλεισμένοι στα σπίτια τους περιμένουν.
Ο φόβος μεγαλώνει τη σημασία της ύλης.




                                                            ~~..~~




                        (Πεισμώνουν τα ιερά, πεισμώνει κι η αμέλεια, 04:15)
                                                                 Σκούντα τον πλησίον σου




(Conclusio)



Το δικαστήριο των νοημάτων αθώωσε πολλούς.
Αρκετοί καταδικάστηκαν να τριγυρνούν
στις αλάνες της εξαφάνισης ή στα κάτεργα της φήμης
κάτω απ’ τους εξώστες των ιδανικών.
Υπέγραψαν την ισοπέδωση
ή τον εγκλεισμό τους στην ιστορία
με βίους και έργα, έργα και πολιτείες
πολιτείες και πολέμους.

Εσύ όμως, Τηλέμαχε, πρέπει να διαλέξεις πλευρά
δε δικαιούσαι μερίδιο λωτού.




~~..~~


                                                                                  



                                                                                   Αλέξιος Μάινας,
                                             από τη συλλογή: «Το ξυράφι του Όκαμ»,
                                                                     εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014





                                                   

φωτό: Αλέξιος Μάινας

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ ///ΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΟΒΑΛ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

                                                              

                                                                

Μόλις Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν

                                         

                                                

                      (ΜΙΑ ΣΑΡΚΑ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ 
                                    ΩΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ )




                                       Πόσες φορές ακόμη
                                 Μουσική λιωμένη
                                 Από χιόνι  παγωμένο
                                 Στο στόμα θα γευόσουν;

                           
                                 'Eχω γεμίσει ύπνο

                                               *

                      (ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΙΚΡΟ ΨΕΜΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 

                                ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΟΥ

                   ΔΥΟ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ)     

                                     Δημιουργεί χώρο το ελάχιστο

                                     Αλλά σε αυτήν την έκταση

                                     Όλο συνοψίζω φυγή

                                     Και αυτή όλο επικολλάται

                                     Στο δέρμα

                                     [Δημιουργούνται σημεία και στίξη.]

                                               *

                        ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ  

                                    ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ

  

                            Στην λιακάδα ξεκουράζονται

                            Τα χθεσινά βροχερά απομεινάρια

                            Μιας σκέψης

                            Σαν μακέτα ενός αρχικτέκτονα

                            Που

                            Μόλις

                            Κατάπιε

                            Μια

                            Αλυκή Αλίκη

                            Σε κολλώδη ήβη

                            Χαιδεύει

                            Την

                            Κοιλιά

                            Του

                            Σε

                            'Ενα

                            Μοντάζ

                            Αποτυχίας

                            Που

                            Διήρκησε

                            Μήνες

                            Οχτώ

                            Και

                            Συναπτές

                            Λέξεις

                          

                                                     *

                                      ΤΕΡΑΤΟΣ - ΓΕΝΕΣΗ 2

                         Στην αρχή  και στο τέλος του έρωτα

                         Ερωτεύεσαι με τον ίδιο τρόπο

                         Με ίδια αυταρέσκεια

                         Στην αρχή για το άγνωστο

                         Στο τέλος για το οικείο που        απομακρύνει

                         Στη διάρκεια για το παραλήρημα

                         Με τον ίδιο ορμητικό στοχασμό αρχίζεις

                         Την ίδια γοητεία για τη γοητεία

                         Την ίδια γοητεία για το ξεφλούδισμά της

                         Έτσι με πληρότητα για το συγγενές και το ανόμοιο

                         Φεύγεις

                         Με ένα κενό να χάσκει σαν γέλωτας σατυρικός

                         Που δείχνει τα δόντια

                         Μετρημένα φιλιά του χρόνου

                         Που υπήρξαμε και δεν υπήρξε

                         'Ενοχοι της ενοχής της αυταπάτης

                         Για διάρκεια

           
                          

ΑΙΦΝΙΔΙΑ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ /// Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

                                                                     

H Iστορία των παθών

[Αυτοβιολογία]

Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης

Γαβριηλίδης, 2014
112 σελ.


*** 




ΓΡΑΦΕΙ  Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ 

---

'Οταν δεν μιλάμε για έ ν α μόνο πάθος,αλλά για πολ λά.'Οταν  τα πάθη συμπλέουν και εμπλέκονται με τη γραφή.' Οταν τα πάθη στιγματίζουν τη γραφή και η ιστορία τους αποτελεί και ιστορία του συγγραφέα.Είναι ένα πάθος έρωτας,είν΄ένα πάθος σιγουριά ;Aν δεν σε παραλύει,αλλά σε ενδυναμώνει ,τότε θαυμάσια πράγματα μπορούν να συμβούν.Στην ''Ιστορία των Παθών '' (μέρος της σειράς Αιφνίδια ντοκυμαντέρ) ο Γιώργος -Ίκαρος Μπαμπασάκης μιλά για πάθη  ατέρμονα και ισχυρά και πώς αυτά συμβάλουν στον προσδιορισμό της συγγραφικής ταυτότητας .Μια ανατομία των παθών που με την ποικιλομορφία και την  ιδιάζουσα γεωγραφία τους  αποκαλύπτουν ,προσδιορίζουν και ερμηνεύουν το υποκείμενο και την τέχνη που αυτό παράγει Ό

  Tα πάθη επιτείνουν το χάος  μάλλον παρά το υπονομεύουν ,αλλά είναι γοητευτικά.Τα πάθη αποτελούν ίσως στρατηγική επιβίωσης του συγγραφέα.Πολλοί ερωτοτροπούν  με τη μέθη  και όχι με το πίνειν-όπως ο Νόρμαν Μέιλερ,ο Τσαρλς ,Μπουκόφσκι,ο Μάλκομ Λόουρι ,ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ.''Κρασάκι αμέριμνο '',δύο μόνο λέξεις,είναι ολιγόλεκτο του Νίκου Καρούζου.Ενώ κι ο Ηλίας Λάγιος τραγούδησε το ποτό  με κάθε τρόπο και ύφος .Είναι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς πώς μπορεί να συνδεθούν το μπουκάλι με το χαρτί και πόσα θαύματα μπορούν να κάνουν.Η απόλαυση που το ποτό προσφέρει φλερτάρει με την περιπλάνηση στον  κόσμο  των λέξεων.Η οινοποσία γιορτή ,η λογοτεχνία γιορτή στη συνείδηση του πότη συγγραφέα.Πίνει και γράφει.Γράφει και πίνει.Η ιστορία της γραφής του ,των εμμονών και των ιδεών του είναι ίσως η ιστορία της μέθης του.Πίνει όπως αναπνέει.Γράφει όπως πίνει.




Δέστε την ιστορία των ιδεών.Το αλκοόλ λύνει την γλώσσα.Είναι η πνευματικότητα τραβηγμένη ως τον παραλογισμό της λογικής,είναι ο νους που προσπαθεί να κατανοήσει μέχρι τρέλας,γιατί να υπάρχει η κοινωνία αυτή,τούτη η Βασιλεία της Αδικίας.(Μαργκερίτι Ντυράς,Αυτοβιογραφία)


To αλκοόλ βιώνεται σε πλήρη συμφιλίωση με την καθημερινή ζωή.Διατηρώντας φιλίες με το νερό,με το γέλιο,με το φιλί και με το κλάμα αναδείχνεται σε ισόβιο συνοδό της ύπαρξης.(Κωστής Παπαγιώργης,Περί μέθης)




    Και να  ταν μόνο  το αλκοόλ.Ο Μπαμπασάκης προβάλλει συνδέσεις της γραφής και της τέχνης γενικότερα και με τον καπνό.Το δεύτερο μέρος ,οι σελίδες του καπνού ταξιδεύουν τον αναγνώστη στα έργα δημιουργών που λάτρευαν να καπνίζουν .Ο Μαλλαρμέ με ένα σονέτο του εκθειάζει το πούρο,ο Σάρτρ θα χαρακτηρίσει το καπνίζειν ''οικειοποιητική καταστροφική αντίδραση'','' μικρή αποτεφρωτική θυσία'' και '' θυσιαστική τελετουργία''.Το τσιγάρο ή την πίπα του θα τα χαρακτηρίσει  '' μικρό θερμαντήρα ανάμεσα στα δάχτυλα.''Ο ίδιος μάταια αποπειράθηκε να κόψει το κάπνισμα.Το ίδιο συνέβη και με τον Σάμιουελ Μπέκετ.Και ο Αντρέ Μπρετόν .Και ο Αντρέας Εμπειρίκος και ο Βύρων Λεοντάρης και αρκετοί  άλλοι κουβαλούν σαν φυλαχτό την επικίνδυνη συνήθεια,αντιδρούν στην υγιεινή μα ανιαρή  κανονικότητα,εμπνέονται και εμπνέουν με ένα τσιγάρο στο χέρι ,σνομπάροντας το μαύρο του θανάτου που σαν απειλή κρέμεται πάνω άπ 'τα κεφάλια τους.Η γοητεία που δέχονται είναι ανεξέλεγκτη σε βαθμό να θεωρούν τη ζωή λιγότερο άξια ν ατη ζήσει κανείς χωρίς τσιγάρο.Η αλήθεια για το αντικείμενο διαστρεβλώνεται στο όνομα ενός ιδιάζοντος βλέμματος για τα πράγματα,στο όνομα μια ελευθεριότητας γεμάτη απολυτότητα και εγωισμό.


Αλλόκοτο παρόδοξο το τσιγάρο:θέλει να μιλήσει,σιωπώντας'να φανερώσει,αποκρύβοντας'να ζωντανέψει,σκοτώνοντας,αναλίσκοντας(Αννί Λεκλέρ,Πυρογραφίες)


Τρίτο μέρος του βιβλίου:Σελίδες γεμάτες πιόνια με πρωταγωνιστές ντεντέκτιβ και ποιητές,όπως ο Μάρλοου ,ο ήρωας του Τσάντλερ ,και ο δικός μας Καρούζος ,καθώς και διάφορους ανθρώπους της τέχνης.Η φαντασία χορεύει ταγκό με την πραγματικότητα,οι γοητευτικές αφορμές και προεκτάσεις συνεχίζονται.Πρωταγωνίστρια η μεγάλη πλανεύτρα ,η σκακιέρα.Επιρρεπής σε αισθήσεις και αισθήματα ,επιφυλάσσει ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις σε όσους μπλέκουν μαζί της.Το χειρότερο,έχει την τεράστια δύναμη και κείνη να εθίζει,δύναμη ανάλογη με αυτή του τσιγάρου και του ποτού.Πολλοί έγραψαν ποιήματα για το σκάκι,μεταξύ των οποίων και ο Μανόλης Αναγνωστάκης,ο Μιχαήλ Στασινόπουλος,ο Μπόρχες,ο Πεσσόα,ο Πάουντ ,ο Ομάρ Καγιάμ,ο Ντεμπόρ.


''Ο Διάβολος λέει στους σκακιστές:Aλλά μήπως διέκοψα την παρτίδα σας;O ένας από αυτούς απαντά:Δεν πειράζει,έτσι κι αλλιώς ήμουν εξαρχής χαμένος.Ο Διάβολος κάνει γι' αυτόν την επόμενη κίνηση:Noμίζετε;Ρουά και ματ.Κερδίσατε.Είναι τόσο απλό το σκάκι.''
(Guy Debord,In girum imus nocte et consmimur igni,μτφση,Αντρέας Βαρίκας,εκδ.Γαβριηλίδης).


 Ενδιαφέρον βιβλίο με πολλές αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα .Με αυτοβιογραφικό του δημιουργού στίγμα .Πώς αλήθεια οι έξεις γίνονται λέξεις !Πώς τα πάθη αποτελούν πρώτο υλικό της τέχνης!Γιατί τα πάθη και οι αμαρτίες είναι πάντα ''γλυκά'' μες τη σκληρότητά τους;Γίνεται να έχεις τακτοποιήσει το χάος σου και να κάνεις τέχνη;Γίνεται να ζεις μια νοικοκυρεμένη και άμεμπτη  ζωή και να έχεις την ανάγκη για δημιουργία;Aπό την άλλη όποιος δημιουργός είναι βουτηγμένος στα πάθη είναι και σπουδαίος;Ο Μπαμπασάκης ,αφού έχει και προσωπικά ανάλογα βιώματα,τάσσεται υπέρ των παθών,τούς υποκλίνεται και καταθέτει την άποψη ότι ναι,τα πάθη με όλες τις ψυχολογικές κυρίως προεκτάσεις που κουβαλούν και συνεπάγονται,φτιάχνουν τον δημιουργό,τον συνθέτουν ,τον ευεργετούν από την άποψη ότι του δίνουν ισχυρά στοχαστικά και βιωματικά ερεθίσματα.Τελικά είναι οξύμωρο αυτό που συμβαίνει με τα πάθη:από τη μία φθείρουν από την άλλη είναι αντίδοτο στη φθορά. Είναι η φύση τους τέτοια.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// Η ΑΡΝΗΣΗ ΣΟΥ /// ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ : HΛΙΑΣ ΣΕΛΛΟΥΝΤΟΣ

marc sagall

Η  ΑΡΝΗΣΗ ΣΟΥ

 
Την άρνησή σου την έκανα καράβι
που θα με ταξιδεύει στα χρόνια που θα ΄ρθουν.
Κυματάκι της θάλασσας που πάνω του θα χαϊδεύομαι
Φωνούλα μέσα μου που τραγουδάει για αθωότητα.
Την άρνησή σου την έκανα στίχους ηχηρούς,
την έκανα στιγμή ολόκληρη γεμάτη από σένα,
ελπίδα ότι μπροστά μου θα σταθείς μια μέρα,
Κι εγώ,
ελεύθερη,
θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας,
κι εσύ,
για πρώτη φορά,
θα την αποδέχεσαι.


*


YOUR DENIAL 



Your denial I turned into a ship 
that will journey me in the years to come. 
Wavelet of the sea on which I shall caress myself 
Voice small inside me singing of innocence.
Your denial I turned into resounding verses,
turned it into a whole moment filled with you,
a hope that before me you will stand one day, 
and I,
free, 
shall whisper to you our truth, 
and you, 
for the first time,
will accept it. 


(Από τη συλλογή «Πληγές», Γαβριηλίδης 2011)






                                      

Η «Ραφή» θυμάται τον Marc Blitzstei

                                                                   

https://www.youtube.com/watch?v=44dmBNClQAU


Στενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μέντορας του Μπέρνστάιν και φίλος του Δημήτρη Μητρόπουλου, με το όνομά του να φιγουράρει στη λίστα των υπόπτων της επιτροπής Μακάρθι και κυνηγημένος από την λογοκρισία

που κατέβαζε μετά από λίγες εβδομάδες τις παραστάσεις των έργων του, ο Αμερικανός συνθέτης Marc Blitzstein είναι ο μεγάλος προσκεκλημένος την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου στο αφιέρωμα της «Ραφής» στο Θέατρο Πόρτα, σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση.
Οι οπερέτες του, ένα μίγμα κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, καυστικής ειρωνείας και ευρηματικής διάχυσης των νέων μουσικών ρευμάτων και της αβαν γκαρντ στο λαϊκό μουσικό θέατρο, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στο προοδευτικό κοινό της Νέας Υόρκης.


Η Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ραφή συμπράττει με τον ποιητή Χάρη Βλαβιανό, τον σκηνοθέτη και λιμπρετίστα Δημήτρη Δημόπουλο, τους sound artists Ντάνα Παπαχρήστου και Γιώργο Σαμαντά για ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Αμερικανό συνθέτη (1905-1964) με τίτλο «In the clear» Marc Blitzstein –Τραγούδια για το Θέατρο.  Στο πιάνο ο μαέστρος Νίκος Βασιλείου.


Ο Marc Blitzstein αποτελεί μιά από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες του α’ μισού του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ. Γεννήθηκε το 1905 στην Φιλαδέλφεια. Σπούδασε μουσική στην Αμερική και στην Γαλλία, μαθητεύοντας δίπλα στη Νάντια Μπουλανζέ και τον Άρνολντ Σένμπεργκ. Οι διαλέξεις του Χανς Αϊζλερ και κυρίως το έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού του στίγματος : Οι οπερέτες του, ένα μίγμα κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, καυστικής ειρωνείας και ευρηματικής διάχυσης των νέων μουσικών ρευμάτων και της αβαν γκαρντ στο λαϊκό μουσικό θέατρο, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στο προοδευτικό κοινό της Νέας Υόρκης. Στενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μια από τις καταραμένες φιγούρες του Μπρόντγουεη (τα έργα του συνήθως κατέβαιναν μετά από λίγες εβδομάδες παραστάσεων εξαιτίας της λογοκρισίας), υπήρξε μέντορας του Μπέρνσταην και φίλος του Δημήτρη Μητρόπουλου συγκεντρώνοντας τριγύρω του φανατικούς θαυμαστές κι ορκισμένους εχθρούς-κυρίως από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων. Μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου η κοινωνική του κριτική και η «στρατευμένη» του δημιουργικότητα ρίχνει αρκετά τους τόνους- Ο Blitzstein αφοσιώνεται στη συμφωνική μουσική και σε πιο πειραματικές συνθέσεις, συμπράττοντας με τον Σάμιουελ Μπάρμπερ . Η επιτροπή Μακάρθι τον συμπεριέλαβε στη λίστα των υπόπτων και τον ανέκρινε για την παλιά του πολιτική δραστηριότητα (μέλος του κομμουνιστικού κόμματος την περίοδο του μεσοπολέμου, φιλοσυνδικαλιστική δράση) αλλά ο Μπλίτζσταην αρνήθηκε να κατονομάσει τους παλιούς του συντρόφους. Δολοφονήθηκε σε ηλικία 58 ετών κατά την περίοδο των διακοπών του στη Μαρτινίκα ,από τρείς ναύτες στους οποίους έκανε σεξουαλικές προτάσεις.


Η Ραφή

 
Η Ομάδα Mουσικού Θεάτρου Ραφή ιδρύθηκε το 2012 από τις μουσικούς Αναστασία Κότσαλη, Λητώ Μεσσήνη και Μαϊρα Μηλολιδάκη και τον μαέστρο Μιχάλη Παπαπέτρου. Οι παραγωγές της περιλαμβάνουν κυρίως άγνωστα έργα όπερας δωματίου. Συνεργάζεται με το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, το Ίδρυμα Κακογιάννη , το Θέατρο Πόρτα κτλ

Συντελεστές

Πιάνο :Νίκος Βασιλείου / Ερμηνεία: Λητώ Μεσσήνη (υψίφωνος), Αναστασία Κότσαλη (μεσόφωνος) Διαβάζουν : ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός / Σκηνοθέτης: Δημήτρης Δημόπουλος/ Sound design : Ντάνα Παπαχρήστου-Γιώργος Σαμαντάς / Η παράσταση περιλαμβάνει animation αντισοβιετικής προπαγάνδας με τον Porky Pig.

Εισιτήρια

10 Ευρώ, 8 ευρώ-ανέργων, ΑΜΕΑ, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων)


                      Πηγή : http://www.artplay.gr/mousiki/i-rafi-thimate-ton-marc-blitzstein/

• Μουσική
• 27 Ιανουαρίου 2016, 10:34

τενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μέντορας του Μπέρνστάιν και φίλος του 905 στην Φιλαδέλφεια. Σπούδασε μουσική στην Αμερική και στην Γαλλία, μαθητεύοντας δίπλα στη Νάντια Μπουλανζέ και τον Άρνολντ Σένμπεργκ. Οι διαλέξεις του Χανς Αϊζλερ και κυρίως το έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού του στίγματος : Οι οπερέτες του, ένα μίγμα κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, καυστικής ειρωνείας και ευρηματικής διάχυσης των νέων μουσικών ρευμάτων και της αβαν γκαρντ στο λαϊκό μουσικό θέατρο, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στο προοδευτικό κοινό της Νέας Υόρκης. Στενός συνεργάτης του Όρσον Γουέλς, μια από τις καταραμένες φιγούρες του Μπρόντγουεη (τα έργα του συνήθως κατέβαιναν μετά από λίγες εβδομάδες παραστάσεων εξαιτίας της λογοκρισίας), υπήρξε μέντορας του Μπέρνσταην και φίλος του Δημήτρη Μητρόπουλου συγκεντρώνοντας τριγύρω του φανατικούς θαυμαστές κι ορκισμένους εχθρούς-κυρίως από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων. Μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου η κοινωνική του κριτική και η «στρατευμένη» του δημιουργικότητα ρίχνει αρκετά τους τόνους- Ο Blitzstein αφοσι)

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ /// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// ΔΥΟ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος



Γκρίνιες



Να ξαπλώνω με το μάγουλο
επάνω στην κοιλιά σου
και να σ 'ακούω να αναπνέεις,
αυτό μου άρεσε πιο πολύ
τα καλοκαίρια εκείνα που τα ζήσαμε μαζί.


Ο ανεμιστήρας να βουίζει
στο ταβάνι και γω να κοιτάζω
μια τα γυμνά σου στήθη που τρεμίζανε απαλά
και μια το λίγο τρίχωμα της ήβης σου
στιλπνό άπ ' τον ιδρώτα.

'' Όλο γυρίζεις το κεφάλι σου δεξιά και αριστερά ''
μου γκρίνιαζες εσύ.


                          ******



Aσημίνα Ξηρογιάννη



Που


Που μου δίνεις αυτό το φιλί; 
Στο μάγουλο,πες μου,ή στο λαιμό;
Τo ποίημά σου θα γράψεις, ηχηρά ή αθόρυβα-ανάλογα. 
Εσύ ξέρεις. 
Μόνο μη δώσεις λάθος ερμηνεία στην αγάπη μας 
Μόνο μην εφησυχαστώ
στης γλώσσας σου την παρηγοριά 
Μη μεθύσω 
με της χειρονομίας σου τη μέθη. 






      

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΛΑΛΟΥ /// ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΝΥΦΟΥΛΑ

φωτό: Aγγελική Λάλου

   Στην αρχή δεν την πρόσεξε. Για την ακρίβεια δεν την είδε καν. Πέρασε από μπροστά της και την προσπέρασε. Καθόλου παράξενο, σκουντουφλούσε ακόμα από τη νύστα. Τα βήματά του δεν τα όριζε, ο σκύλος τον έσερνε από το λουρί του. Τους έβλεπες και δεν ήξερες ποιος έβγαζε ποιον βόλτα. Όσο για το ποιος ήταν το αφεντικό…αυτό ήταν ξεκάθαρο. Εκείνος είχε παραδοθεί στις επιθυμίες του μαλλιαρού άσπρου μπόγου που προπορευόταν. Δεν είχε προλάβει παρά να πιει μια γουλιά καφέ όλη κι όλη. Πάλι δεν είχε ακούσει το ξυπνητήρι. Πάλι θα αργούσε για τη δουλειά. Ντύθηκε όπως όπως και βγήκαν αμέσως για τον προκαθορισμένο περίπατο.
Ο καιρός είχε αλλάξει από χτες και δεν το είχε πάρει χαμπάρι. Είχε βγει έξω με ένα ελαφρύ κουστούμι, τη φόρμα εργασίας του γραφείου, χωρίς παλτό – και τώρα «το είχε δαγκώσει» από το κρύο.
«Είπε ο Φλεβάρης τώρα στα τελειώματα να δείξει την αξία του», σκέφτηκε.
Του άρεσε το κρύο κι ας τον ξεβόλευε, καθώς έπρεπε να ψάχνει για γάντια, παλτό και κασκόλ. Ο παγωμένος αέρας τον αναζωογονούσε. Όμως τώρα το κρύο είχε αρχίσει να τον ενοχλεί. Η βόλτα τους θα κρατούσε λιγότερο σήμερα. Λίγο πριν γυρίσουν πίσω, του λύθηκε το κορδόνι. Έσκυψε να το δέσει και τότε έστρεψε το βλέμμα του απέναντι και την αντίκρισε.
Η ομορφιά της τον τάραξε. Είχε καιρό να δει ή, μάλλον, να διακρίνει κάτι ωραίο. Το βλέμμα του είχε σκληρύνει και δεν εστίαζε τελευταία σε οτιδήποτε ευχάριστο. Τα έβλεπε όλα μαύρα ή γκρι. Όπως τα ρούχα που φόραγε εδώ κι ένα χρόνο. Είχε περάσει κιόλας ένας χρόνος… Έτσι τώρα είχε κοκαλώσει και δεν ήταν από τον τσουχτερό αέρα. Την κοίταζε και δεν μπορούσε να πάρει από πάνω της τα μάτια του. Ακόμα κι ο σκύλος του κατάλαβε και σταμάτησε να τον τραβά.
Είχε δέσει το κορδόνι, αλλά δεν έλεγε να πάρει το πόδι του από το παγκάκι. Είχε αποσβολωθεί. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Τα πάντα είχαν σταματήσει. Όλος ο κόσμος είχε γίνει μικρά άσπρα και ροζ ανθάκια αμυγδαλιάς. Τα έβλεπε να δραπετεύουν από τα κλαδιά τους, να γίνονται στεφάνι και να αγκαλιάζουν τα μαλλιά της. Πόσο της πήγαιναν! Ταίριαζαν ιδανικά με το άσπρο με ροζ παλ αποχρώσεις νυφικό της. Δεν έβλεπε πια μπροστά του το δέντρο. Κοίταζε εκείνη, τη μέρα του γάμου τους. Κάπου στο πλάνο υπήρχε κι αυτός, πιο ευτυχισμένος από ποτέ, κρατούσε ως άλλη ανθοδέσμη λίγα κλαδιά αμυγδαλιάς. Τα αγαπημένα της…
Θα μπορούσε να μείνει εκεί. Να βλέπει τη ζωή του να ανθίζει και να μαραίνεται. Αλλά το κινητό του τον έβγαλε από το λήθαργο. Δεν ήταν κάποιο τηλεφώνημα που τον ταρακουνούσε με τη δόνηση στην τσέπη του παντελονιού του, αλλά μια υπενθύμιση. Χρειαζόταν κάτι να του θυμίζει συνέχεια σχεδόν τα πάντα. Ότι έπρεπε να πάει στη δουλειά. Ότι έπρεπε να ψωνίσει τροφή για το σκύλο. Ότι έπρεπε να συνεχίσει να ζει. Να προσπαθεί, έστω.
Πάτησε ''ok'' στην οθόνη του τηλεφώνου του, αν και ο ίδιος δεν ήταν καθόλου εντάξει με αυτή την επιλογή. Την κοίταξε άλλη μια φορά. Σαν να ήταν η πρώτη και η τελευταία. Και της γύρισε απότομα την πλάτη. Κι έφυγε. Άφησε το σκύλο του στο σπίτι. Πήρε το παλτό του και ξεκίνησε για το γραφείο. Δεν είχε τελειώσει την παρουσίαση για τη νέα καμπάνια. Είχε στερέψει από ιδέες. Δεν αγχωνόταν. Πάντα κάτι έβρισκε την τελευταία ώρα. Τώρα όμως είχε περάσει και αυτή η στιγμή κι ακόμα δεν είχε κατεβάσει κάτι καλό το μυαλό του. Πώς να διαφημίσεις μια ασφαλιστική εταιρεία, την εποχή που κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τίποτα. Έπρεπε να βρει ένα σύμβολο. Κάτι διαχρονικό. Κάτι που θα μπορούσε να εμπνεύσει ένα κάποιο αίσθημα σιγουριάς.
Τότε ξαναήρθε στο νου του η πρωινή εικόνα της αμυγδαλιάς. «Αυτό είναι» και σχεδόν χαμογέλασε. Ξαφνικά είχε μπροστά του όλη την παρουσίαση. Θα ξεκινούσε με ένα κοντινό πλάνο στο δέντρο της αμυγδαλιάς. Θα βλέπαμε να σχηματίζονται τα πρώτα μπουμπούκια. Ο καιρός θα ήταν άσχημος και χειμωνιάτικος, αλλά αυτά θα κατάφερναν να ανθίσουν. Και μετά θα έβγαιναν τα πράσινα φύλλα και στο τέλος οι καρποί. Και το σύνθημα: «κοντά σας ένας σύμμαχος παντός καιρού: για να δείτε τα όνειρά σας να ανθίζουν και να αποδίδουν καρπούς».
Αρκετές ώρες μετά βρέθηκε να πίνει ουίσκι, να τρώει αλμυρά ξεροψημένα αμύγδαλα και να δέχεται συγχαρητήρια για τη φαεινή του ιδέα. Άλλος ένας ευχαριστημένος πελάτης. Άλλο ένα χρυσό συμβόλαιο για την εταιρεία του. Δεν του έλεγαν τίποτα πια όλα αυτά. Τα είχε συνηθίσει. Τα είχε σχεδόν βαρεθεί. Έκανε απλώς τη δουλειά του. Και την έκανε γιατί κάπως έπρεπε να περνάει το χρόνο του.
Στο τελευταίο αμύγδαλο στραβοκατάπιε και πνίγηκε. Πόσα να του δώσει κι αυτό το δέντρο σε μια μέρα. Ένιωσε αμήχανα, σαν να είχε καπηλευτεί ένα σύμβολο. Ένα δικό του συνδετικό κρίκο με εκείνη. Κοίταξε τη βέρα του. Άλλος ένας κρίκος. Αλλά τι νόημα είχε πια, με εκείνη να έχει φύγει. Σαν μια αμυγδαλιά που πήγε να ανθίσει αλλά η
βαρυχειμωνιά την έκαψε απότομα. Ένιωσε τη γραβάτα του να τον πνίγει. Έπρεπε να ξεφορτωθεί αυτή τη θηλιά. Χαιρέτησε βιαστικά και έφυγε. Είχε κάνει το καθήκον του. Ας έμεναν οι άλλοι να γιορτάσουν για αυτόν. Για εκείνον είχαν λήξει τα πανηγύρια.
Βγήκε έξω και τον χτύπησε ο παγωμένος αέρας. Η θερμοκρασία πρέπει να είχε πέσει τουλάχιστον άλλους έξι βαθμούς από το πρωί. Ο σκοτεινός θολός κι ελαφρά κοκκινωπός ουρανός έδειχνε πως μέχρι και χιόνι θα μπορούσε να πέσει. Μπήκε γρήγορα στο αυτοκίνητο κι έβαλε το καλοριφέρ στο φουλ. Δεν είχε πέσει έξω στις προβλέψεις του, το καντράν έδειχνε σχεδόν μηδέν. Από το ραδιόφωνο έκτακτο δελτίο έντονων καιρικών φαινομένων έδινε συμβουλές για αποφυγή άσκοπων μετακινήσεων. Προλάβαινε δεν προλάβαινε να βγάλει το σκύλο του για τη βραδινή του βόλτα.
Έλα όμως που ο λευκός μαλλιαρός μπόγος του τον περίμενε πώς και πώς και κούναγε ουρά, αυτιά και ό,τι άλλο μπορούσε από τη χαρά του. Άλλωστε τι ανάγκη είχε αυτός, με τόσο μαλλί το κρύο ήταν το καλύτερό του. Φόρεσε ένα χοντρό πουλόβερ κάτω από το παλτό του, κουκουλώθηκε και βγήκε έξω. Δεν θα την πάταγε όπως το πρωί. Τώρα ήξερε από τι να προφυλαχθεί. Θα προσπαθούσε να μη την κοιτάξει. Όμως μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, το μοναδικό φως του δρόμου έπεφτε πάνω της. Ξεχώριζε από μακριά. Θα ήταν αδύνατο να μη την προσέξει. Μόνη, πανέμορφη και απροστάτευτη, στο έλεος του καιρού και του χειμώνα. Θυμήθηκε τη διαφήμιση που σκαρφίστηκε εξαιτίας της. Το μυαλό του ξεστράτιζε κι ένας κόμπος στάθηκε στο λαιμό του. Κι ας μη φορούσε πια τη γραβάτα του. Είδε την αμυγδαλιά του να μεταφέρεται με ασθενοφόρο, να νοσηλεύεται, να παίρνει κουβάδες χάπια, να δέχεται χημικά και γιατροσόφια, να γεμίζει καλώδια και σωληνάκια, να μαραίνεται…να λιώνει. «Χους ην και εις χουν απελεύσει».
Δεν γινόταν να την αφήσει έτσι. Για μια ακόμη φορά θα το πάλευε. Γύρισε σπίτι. Τάισε τον σκύλο του και προσπάθησε να σκεφτεί τι μπορούσε να κάνει. Από στιγμή σε στιγμή θα μπορούσε να αρχίσει να χιονίζει. Έπρεπε να βιαστεί. Να βρει κάτι να την ντύσει. «Αυτό είναι» φώναξε. Μέχρι κι ο σκύλος απόρησε που είχε καιρό να ακούσει τη φωνή του και του ανταπέδωσε ένα παιχνιδιάρικο γαύγισμα. Δεν έδωσε σημασία και ανέβηκε γρήγορα στο πατάρι. Δεν είχε χρόνο για χάσιμο. Κατέβηκε με μια κούτα ερμητικά κλεισμένη. Την έσκισε λες και ξέσκιζε τη σάρκα του. Έβγαλε από μέσα αυτό που έψαχνε και βγήκε στο δρόμο. Από τη βιασύνη του είχε ξεχάσει και το παλτό και τα γάντια του. Όμως δεν κρύωνε. Το αίμα του έβραζε. Έφτασε στο δέντρο που τον 
περίμενε λες κι είχαν ραντεβού. Κι αυτός την κοίταζε με όλη τη λατρεία των ερωτευμένων. Με απαλές κινήσεις άρχισε να της τυλίγει τη λευκή με τις ροζ αποχρώσεις μουσελίνα. Θα κράταγε ζεστά τα κλαδιά με το πέπλο και τα άνθη θα τα προστάτευε με το τούλι, έτσι εύθραυστα που ήταν. Ούτε που το κατάλαβε για πότε άρχισε να χιονίζει. Δεν τον ένοιαζε πια. Και σήκωσε τα χέρια του χαμογελώντας ψηλά στον ουρανό, σαν να χαιρετούσε κάποιον παλιό του γνώριμο και αγαπημένο.
Το πρωί τους βρήκαν αγκαλιασμένους. Και ήταν το πιο όμορφο ζευγάρι που είχαν δει. Εκείνη μια νύφη υπέροχη και ζηλευτή. Σε ένα κλαδί της άστραφτε το χρυσό δαχτυλίδι. Ους ο Θεός συνέζευξε…

ΟΝΤΙΣΙΟΝ /// [ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ ,ΒΑΚΧΙΚΟΝ 2015] /// ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΤΟ you tube

                              

Οντισιόν

Σπονδυλωτό μονόπρακτο
 

Ασημίνα Ξηρογιάννη
επιμέλεια σειράς: Νέστορας Πουλάκος

Ένας πρώην τραπεζικός υπάλληλος από απόλυτος σταρ αναχωρητής. Μια κοκκινομυλιώτισσα χαρτορίχτρα προβλέπει το μέλλον του ηθοποιού. Η φωνή της συνείδησης επίσημη προσκεκλημένη σε πρεμιέρα και κάποιος που κυνηγά μάταια την... θεά Άρτεμη. Οι ήρωες αυτού του σπονδυλωτού μονόπρακτου της Ασημίνας Ξηρογιάννη κεντάνε μυστικές ιστορίες και προσωπικές εξομολογήσεις σε μια Οντισιόν για το μεγαλύτερο ρόλο της ζωής τους. Διαδρομές από την αγάπη στο μίσος. Από την καψούρα στην απόρριψη και από τον πρώτο ενθουσιασμό στην ανία. Διαδρομές που μας πάνε χεράκι - χεράκι στο... τέλος του θεάτρου ή αλλιώς στην οργισμένη δήλωση "θέατρο τέλος!" του κουρασμένου και παθητικού θεατή. Του κυνηγού του χαμένου ονείρου. Ακολουθεί απόσπασμα : Διαβάζουν :Tάσος Ράπτης,                     Νατάσα Πασχάλη https://www.youtube.com/watch?v=O1HWHjWuv3Q&feature=share

Κριτικές - Παρουσιάσεις

Κατερίνα Θεοδωράτου, «Τελικά έχει νόημα να κάνει κανείς θέατρο;», "Fractal", Δεκέμβριος 2015 Ασημίνα Ξηρογιάννη, Οντισιόν, "varelaki", 8.11.2015 Δήμος Χλωπτσιούδης, Όταν το θέατρο περνά από «οντισιόν», tvxs.gr, 3.10.2015

ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΤΖΑΚΗ : '' Kαι τι θα πει δεν πέθανα ...''

                                         

            Και τι θα πει δεν πέθανα και πώς
τον θάνατο θάνατο ονομάζεις
πώς να υπάρξει όνομα στον θάνατο πώς
να φθογγούται ο θάνατος και πώς
ο θάνατος να καρπωθεί το «ξέρω του θανάτου»

Ειδέναι Οίδα Οιδίποδας.
Μόνο με ψεύδη βεβαιώνεται η ζωή.
 
Μαρία Κυρτζάκη

  

Πέθανε τα ξημερώματα της Πέμπτης 21 Ιανουαρίου στην Αθήνα η ποιήτρια και επιμελήτρια εκδόσεων Μαρία Κυρτζάκη έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Ήταν 68 ετών.
Γεννημένη στην Καβάλα το 1948, σπούδασε φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και από το 1973 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εργάστηκε για λίγο στη μέση εκπαίδευση. Από το 1974 εργάστηκε ως ραδιοφωνικός παραγωγός στην ΕΡΑ, κάνοντας εκπομπές με θεματική τη λειτουργία της ποιητικής γλώσσας και δίδαξε ανάλυση κειμένου στη Σχολή Θεάτρου «Εμπρός-Εργαστήριον».
Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1966, με τη συλλογή ποιημάτων Σιωπηλές κραυγές. Εξέδωσε επίσης τις συλλογές Οι λέξεις (1973), Ο κύκλος (1976), Η γυναίκα με το κοπάδι (1982), Περίληψη για την νύχτα (1986), Ημέρια νύχτα (1989), Σχιστή οδός (1992), Μαύρη θάλασσα(2000), Λιγοστό και να χάνεται (2002). Τα ποιήματά της συγκεντρώθηκαν στην έκδοση Στη μέση της ασφάλτου. Ποιήματα, 1973-2002(2005).
Μετέφρασε St. Berkoff ενώ το μονολογικό κείμενό της “Τυφώ” παραστάθηκε το 1996 στο Απλό Θέατρο. Το 2003 τιμήθηκε με το βραβείο Σωτηρίου Ματράγκα της Ακαδημίας Αθηνών.
Ήταν μια από τις καταξιωμένες και σημαντικές φωνές της ποιητικής γενιάς του 1970. Ο Aλέξης Ζήρας, κριτικός αυτής της γενιάς, γράφει για την ποίηση της Μαρίας Κυρτζάκη: «Η ώριμη περίοδος της ποίησής της ουσιαστικά αρχίζει στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν αρχίζει και χρησιμοποιεί σε ευρεία κλίμακα θέματα των της κλασικής τραγωδίας και των επικών μύθων, όπως λ.χ. της ομηρικής “Οδύσσειας”. Αλλά η σύγχρονη προϊστορία της, η παράδοση από την οποία πήρε και μετάπλασε τον ιεροφαντικό, πυκνό και ενίοτε σιβυλλικό λυρικό της λόγο ήταν ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Οδυσσέας Ελύτης και ο απροσδόκητος συνεχιστής τους, ο Γιώργος Χειμωνάς. Ο κόσμος της ποίησής της είναι κόσμος αρχετυπικός, ως προς τη γλώσσα, το φύλο και την υποκειμενική αίσθηση του χρόνου. Κόσμος πέραν της ιστορίας αλλά που διαπλέει την ιστορία, καθώς το σύμπαν που πρόβαλλε στην καμπή της ενορατικής ποιητικής της, από τη “Γυναίκα με το κοπάδι” και έπειτα, είναι ένα όραμα που δεν έχει πάψει να θυσιάζει τις εξατομικεύσεις του, τα αναγνωρίσιμα προσωπικά του, στην πληθυντική του διάσταση».
Για τον θάνατο της Μαρίας Κυρτζάκη η Εταιρεία Συγγραφέων εξέδωσε ανακοίνωση όπου σημειώνει: «Με μεγάλη θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο ενός ακόμα μέλους της Εταιρείας μας, της ποιήτριας Μαρίας Κυρτζάκη. Μιας ποιήτριας που προσέφερε πολλά στο χώρο του βιβλίου ως επιμελήτρια εκδόσεων, υπήρξε βασική συνεργάτης λογοτεχνικών περιοδικών όπως ο “Χάρτης” και παραγωγός εκπομπών λόγου στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στο πλευρό του Μάνου Χατζιδάκι. “Ο λόγος της ορθώνεται σαν ρομφαία. Λέει ή θανατώνει. Καρφώνεται με ένταση απαραχάρακτη και τιμωρεί τα αυτονόητα, τα κοινότοπα, είναι άγρια, τρυφερή, χαϊδεύει τις αδυναμίες, αλλά χαϊδεύει με τις ίδιες εκείνες γρατζουνιές που της προκάλεσε η γαμψή αφή των πραγμάτων. Ακούω συχνά το ουρλιαχτό του στίχου της: ‘Πεινάω σαν λύκος’, αλλά δεν ανησυχώ. Ξέρω ότι είναι εκλεκτικός, δεν τρώει παραχωρήσεις”, είχε γράψει για την ποίησή της η Κική Δημουλά.


*Από το Translatum.
Kαι το  Kοskino

Αλλη πηγή :entefktirio