EΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ /// ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΡΥΣΑ ΜΑΣΤΟΡΟΔΗΜΟΥ

Η νέα ποιητική συλλογή της Μίνας Ξηρογιάννη - Παρουσίαση - Κριτική 

 

 

 ΠHΓΗ:http://logotexnikesanafores.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html

 

 

Είχα την τύχη και τη χαρά να γνωρίσω τη Μίνα Ξηρογιάννη στις αρχές του 2009 σε μια απονομή βραβείων από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών όπου η Ξηρογιάννη είχε βραβευτεί για τη Νουβέλα της "το σώμα που έγινε σκιά" .  Ο αυθορμητισμός της, το ανεπιτήδευτο ύφος της και η πνευματική της ακτινοβολία μου είχαν κάνει εξαρχής πολύ θετική εντύπωση και ήταν η αφορμή που άρχισα να γνωρίζω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να έχω κάποια επαφή μαζί της. Έκτοτε παρακολουθώ την πολύ θετική πορεία της στην ποίηση και στη γραφή γενικότερα και από τις ποιητικές της συλλογές αλλά και από το πολύ αξιόλογο ιστολόγιο της το varelaki.  Η τρίτη της κατά σειρά όμως ποιητική συλλογή "Εποχή μου είναι η ποίηση" ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Γενικά δεν αποτελώ αυτό που λέμε αυστηρό κριτή γιατί για μένα κάθε άνθρωπος που εκφράζεται μέσω της τέχνης και δη της ποίησης ξεδιπλώνει ένα κομμάτι της ψυχής του που οφείλουμε να το δούμε με σεβασμό. Πάντα σε κάθε δημιουργό προσπαθώ να βρω αυτό το φωτεινό κομμάτι της ποίησης του άσχετα με το γεγονός ότι η θεματολογία του μπορεί να μη συμφωνεί με τη δική μου άποψη για την ποίηση. Λίγες όμως είναι οι φορές που ενθουσιάζομαι τόσο πολύ με κάτι και αυτό πραγματικά το ένιωσα με την ποίηση της Ξηρογιάννη. "Εποχή μου είναι η ποίηση" είναι μια καλαίσθητη συλλογή που αποτελείται από 41 ποιήματα σε ελεύθερο στίχο όπου την εικονογράφηση έχει επιμεληθεί η ίδια. Η  ποίηση της την εντάσσει στους ώριμους ποιητές της γενιάς μας. Βαθιά κοινωνική ποίηση, με δόση αυτοκριτικής και κριτικής των καιρών μας, με πολλαπλά κοινωνικά μηνύματα που θέτει τον καθένα προ των ευθυνών του προσωπικών και κοινωνικών. Απλό ύφος, χωρίς περιττά σχήματα λόγου, με ευθυτενή ανάλυση των καταστάσεων της κρίσης  που βιώνουμε. Είναι η κρίση η αφορμή για να γράψουμε αληθινή ποίηση; Η αλήθεια είναι πως παρατηρώ πολύ καλύτερη ποίηση από ότι στο παρελθόν από πολλούς σύγχρονούς μου δημιουργούς. 

Είναι αυτό που ίσως εύστοχα τονίζει η ποιήτρια:

Σε δύσκολους καιρούς

δεν αναζητούμε τη μεγάλη ποίηση

αλλά την επείγουσα

ή όπως τονίζει στο ποίημα "Η εποχή και το ποίημα"

Η κατάρρευση έγινε πλέον τρόπος ζωής,

και συ δε θα γράψεις άλλο για ανισόρροπους έρωτες

ή ιδανικούς εραστές.

Η εποχή σου δείχνει το δρόμο,

δεν έχεις παρά να τον ακολουθήσεις. 

Πάρε υλικό από τη διάλυση 

και χτίσε ένα ακέραιο ποίημα.

Σίγουρα η ποιήτρια πήρε αρκετό από αυτό το υλικό και μας χάρισε πολύ όμορφη ποίηση με ουσία ξεδιπλώνοντας όλο της το ταλέντο.

Διαλυμένοι άνθρωποι είμαστε.

Τι κι αν ολόκληροι γινόμαστε κραδασμοί 

στην αγκαλιά του έρωτα.

Παραπονιέσαι ότι δεν τους αντέχεις

και θέλεις να κρατήσεις απόσταση από τα πράγματα.

Όμως θα ναι σα να κρατάς απόσταση

από την ίδια σου τη ζωή.

Γιατί όταν σου κλέβουν το σπίτι αναζητάς τους δράστες

ενώ όταν σου κλέβουν τη ζωή σιωπάς;

Μια ποιητική συλλογή όπου κάθε ποίημα μού φάνηκε ιδιαίτερο. Το σίγουρο είναι ότι η Ξηρογιάννη έκανε τη διαφορά ανεβάζοντας τον πήχη πολύ ψηλά πρωτίστως για τον εαυτό της αλλά και για όλους μας που καταπιανόμαστε με την τέχνη της ποίησης. 

 

 

 Καλοτάξιδο!

Εμμ. Κριαράς: Ακαταπόνητος μεταρρυθμιστής και δάσκαλος/// της ΕΛΕΝΗΣ ΓΚΙΚΑ

πηγή:http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22784&subid=2&pubid=64054046

Δημοτικιστής, μεταρρυθμιστής, ο δημιουργός του μονοτονικού στα σχολεία, και κορυφαίος φιλόλογος, ο Εμμανουήλ Κριαράς, από τη στόφα των πνευματικών ανθρώπων που αρχίζουν να εκλείπουν, πέθανε το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής πλήρης ημερών. Γεμάτη ζωή και τεράστιο έργο. Εξάλλου έως εσχάτων εργαζόταν. Μιλούσε για τη ζωή και την εποχή, συμμετείχε στην κρίση και στα δεινά, θυμόταν κι ανέλυε, φιλοσοφούσε, ζούσε απολύτως λιτά σαν τον κοσμοκαλόγηρο και βάδιζε απέναντι απολύτως χορτασμένος και νηφάλιος.

Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις με τις οποίες τιμήθηκε ο Εμμανουήλ Κριαράς ήταν και ο Χρυσός Αριστοτέλης του ΑΠΘ

«Το ξέρω καλά. Οι περισσότεροι -ειδικά κάποιοι νεόκοποι από τις τηλεοράσεις που έρχονται να με δουν, να μου ζητήσουν "δηλώσεις"- δεν είναι γιατί γνωρίζουν και εκτιμούν το έργο και την προσωπικότητά μου. Είναι η ηλικία μου που τους κάνει εντύπωση. Δεν επεπόθησα ξέρετε τόσο μακρύ βίο... 'Εγινε. Δεν θέλω πια άλλο να ζήσω. Η χαρά μου (η αγαπημένη μου σύζυγος) έφυγε. Ο έρωτας -τον οποίο η ύπαρξή της και μόνο μου ενέπνεε- για τη ζωή, τη δημιουργία και την εργασία, δεν υπάρχει πια. Οπότε, σας ευχαριστώ για τις ευχές και τα δώρα αλλά είναι πλέον περιττά. Και η εποχή μας δεν το θέλει το περιττό».
Αυτά είχε δηλώσει στις 28 Νοεμβρίου του περασμένου έτους, ημέρα των γενεθλίων του. Γεννημένος στις 28 Νοεμβρίου το 1906 (15 Νοεμβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο που ίσχυε τότε) στον Πειραιά, από οικογένεια κρητικής καταγωγής, ο διακεκριμένος φιλόλογος και ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στη Μήλο. Το 1914 εγκαταστάθηκε στα Χανιά και το 1924 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Αθηνών για να αποφοιτήσει το 1929. Από τους πολυγραφότερους Νεοέλληνες επιστήμονες, εργάστηκε από το 1930 έως το 1950 στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ παράλληλα συνέχισε τις σπουδές του στο Μόναχο. Διδάκτορας πλέον το 1945 με 1948, με μετεκπαίδευση στο Παρίσι σε βυζαντινολογία και κατόπιν σε συγκριτική γραμματολογία. Το διδακτορικό του το πήρε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με τη διατριβή «Μελετήματα περί τας πηγάς του Ερωτόκριτου».
Το 1948 ήταν υποψήφιος για την έδρα της νέας ελληνικής φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δύο χρόνια αργότερα εκλέχτηκε στη θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Στη Θεσσαλονίκη δίδαξε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία, ενώ χάρη στις δικές του ενέργειες ιδρύθηκε το 1965 η πρώτη έκτακτη αυτοτελής έδρα της Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας. Το διδακτικό έργο του διακόπηκε βίαια τον Ιανουάριο του 1968, όταν η χούντα των συνταγματαρχών αποφάσισε να τον απολύσει για τα δημοκρατικά του φρονήματα.

Ο Εμμανουήλ Κριαράς εν ώρα εργασίας στα γραφεία του Μεσαιωνικού Αρχείου.

Η απόλυσή του από το Πανεπιστήμιο τον έστρεψε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στη σύνταξη του «Λεξικού της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας», για να συνεχίσει έκτοτε και έως το τέλος του, το έργο του. Πρόεδρος εικοσαμελούς επιτροπής που μεταγλώττισε τους δικαστικούς κώδικες· πρόεδρος επιτροπής που πρότεινε το είδος μονοτονικού που εφαρμόζεται, ο Εμμανουήλ Κριαράς τιμήθηκε κατά καιρούς με πολλά ελληνικά και διεθνή βραβεία. Στην Ελλάδα τού έχουν απονεμηθεί κατά καιρούς τα παράσημα του Σταυρού των Ταξιαρχών του Τάγματος (δις), του Σταυρού των Ταξιαρχών του Τάγματος Γεωργίου Α' και του Ταξιάρχη του Τάγματος Τιμής.
Η Γαλλία τού απένειμε το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής και η Ιταλία το παράσημο του Ταξιάρχη επί τιμή της Ιταλικής Δημοκρατίας. Το 1977 για το συνολικό επιστημονικό του έργο τού απονεμήθηκε στη Βιέννη από το γερμανικό Alfred Toepfler Stiftung το σημαντικό Βραβείο Herder, ενώ έργα του έχουν κατά καιρούς τιμηθεί με τα βραβεία Zappas της Γαλλίας, Γουλανδρή, Γεωργίου Φωτεινού της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Εμμανουήλ Κριαράς υπήρξε επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας, της Πανελλήνιας 'Ενωσης Φιλολόγων, επίτιμο μέλος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας και του Σικελικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών. Παράλληλα, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ξένος εταίρος της Ακαδημίας Arcadia της Ρώμης και της Ακαδημίας του Παλέρμου.

Με τον μεγάλο μας δημιουργό Αντώνη Σαμαράκη

Ο Εμμανουήλ Κριαράς, που συμμετείχε στην Αντίσταση, φυσικού το 2006, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του, τιμήθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τον Χρυσό Αριστοτέλη, ενώ την ίδια χρονιά αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Σεπτέμβριο του 2009 συμπεριλήφθηκε στην τελευταία («τιμητική») θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ για τις βουλευτικές εκλογές.
Στην εργογραφία του, μεταξύ πολλών άλλων, και τα: «Λεξικό της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας 1100- 1667» , «Γράμματα ξένων μελετητών και άλλων λογίων», «Πνευματικές προσεγγίσεις», «Φιλολογικά πρόσωπα και πράγματα», «Μακράς ζωής αγωνίσματα», «Ο υπουργός παιδείας Αντώνης Τρίτσης και η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο γυμνάσιο», «Αλληλογραφία», «Ανιχνεύσεις», «Θητεία στη γλώσσα», «Κωστής Παλαμάς», και βεβαίως το «Νέο ελληνικό λεξικό της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας».
Η νεκρώσιμη ακολουθία θα ψαλεί στις 12 αύριο από τον Ιερό Ναό της Του Θεού Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την επιθυμία του, θα μεταφερθεί και θα ενταφιαστεί την Τετάρτη στο Κοιμητήριο Ακρωτηρίου Χανίων.
«Ο 'Ελληνας θαυμάζει τους αρχαίους χωρίς να τους γνωρίζει»
Ο Εμμανουήλ Κριαράς με κάθε του φράση εξέπεμπε σοφία. Ο σπουδαίος άνθρωπος του πνεύματος είχε μιλήσει ξεχωριστά για τον θάνατο, τη μακροζωία, την κρίση και τη φυγή των νέων στο εξωτερικό, τον έρωτα...
«Στη ζωή μου δεν έπραξα τίποτε άλλο από εκείνο που μου υπαγόρευσαν η συνείδηση και η ιδιοσυγκρασία μου. Από τα μαθητικά μου χρόνια αγάπησα την εργασία και τη γλώσσα του λαού μας. Τη γλώσσα αυτή μελέτησα αργότερα κατά δύναμιν και έπραξα αυτό που μου επέτρεψαν οι δυνατότητές μου ως ατόμου και ερευνητή», είχε πει παραλαμβάνοντας από τις πρυτανικές αρχές τον «Χρυσό Αριστοτέλη», ανώτατη τιμητική διάκριση του ΑΠΘ, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής και δημιουργίας. Για τη μακροζωία είχε δηλώσει: «Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή... Θυμάμαι, ξέρετε, τον κομήτη του Χάλεϊ, την εμφάνιση του Βενιζέλου, παρέστην -μικρό παιδί- σε ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη...». Οταν συμπλήρωσε τα 107 του χρόνια, ο Κριαράς είχε πει: «Δεν θέλω πλέον να ζω. Θέλω να διατηρήσω την αισιοδοξία μου, αλλά δεν μου το επιτρέπουν τα "πράγματα" όπως έχουν καταστεί.
Και σε κοινωνικό και σε προσωπικό επίπεδο. Κοινωνικά, μ' αυτήν την κατάπτωση την οικονομική, αλλά όχι μόνο. Είναι πολιτικό το πρόβλημα και βεβαίως και πρόβλημα παιδείας. Ο Ελληνας έχει τον... ηρωισμό να θαυμάζει το αρχαίους - χωρίς, όμως, να τους γνωρίζει ούτε να τους καταλαβαίνει. Ετσι, γιατί τον βολεύουν... Παράλληλα, φροντίζει για τον διορισμό του "ανάξιου" συνήθως παιδιού του σε βάρος του άξιου παιδιού του διπλανού, ο οποίος δεν έχει τις ίδιες... γνωριμίες, φροντίζει να δουλεύει όσο το δυνατό λιγότερο, να πάει αργότερα και να φεύγει νωρίτερα από τη δουλειά του, να βάζει στην τσέπη του ό,τι και όσο μπορεί ο καθένας -όχι μόνο οι πολιτικοί- απ' αυτά που δεν του ανήκουν, να μισεί και να υπονομεύει τον "άλλο", να...». Για την οικονομική κρίση και τους νέους έλεγε: «Οι νέοι να μη φεύγουν στο εξωτερικό. Να μάθουν να επιμένουν και να υπομένουν. Χάνουμε το αίμα μας ως έθνος με τη φυγή των νέων. Δεύτερον: Να μείνουν εδώ, να δουλέψουν, να αγαπήσουν την εργασία, να μην απεργούν (ειδικά οι δάσκαλοι, οι γιατροί...). Και τρίτον... εγώ να φύγω... Κουράστηκα πια. Δεν θέλω άλλο να ζω για να βλέπω αυτήν την κατάσταση». Ξεχωριστή ήταν και η τοποθέτησή του για τον έρωτα:
«Επίστεψα βαθιά στον έρωτα! Αρκεί βέβαια να έχει εκδήλωση και από τις δύο πλευρές. Προσωπικά, έζησα ευτυχισμένο βίο. Η γυναίκα μου, με την οποία έζησα 65ετή κοινό ευτυχισμένο βίο, κατανοούσε, κι εγώ εκείνη. Ερωτευτήκαμε και οι δύο την εργασία, τη δημιουργία, ο ένας τον άλλο... Επίστεψα πολύ στον έρωτα... Είναι αυτός που σε βοηθά να ζεις και να δημιουργείς. Είναι αυτό που λείπει ίσως σήμερα...». Για το γεγονός ότι δεν απέκτησε απογόνους: «Είναι γεμάτο το σπίτι, οι βιβλιοθήκες με απογόνους μου (τα βιβλία του). Το πρόβλημα υγείας της συζύγου μου δεν μας επέτρεψε να αποκτήσουμε παιδιά. Είναι ένα στοίχημα η τεκνοποιία... Και αποδεικνύεται ότι είναι ευτύχημα ή δυστύχημα... Τελικώς, ευτυχώς που δεν έχω παιδιά. Τουλάχιστον -αν και τα δικά μου παιδιά θα ήταν σήμερα πολύ μεγάλα- δεν θα χρειάζονταν και θα κινδύνευαν να αναγκαστούν να φύγουν από τη χώρα λόγω της κρίσης... Τη βλέπω ξέρετε πολύ συχνά στον ύπνο μου... (τη σύζυγό του Αικατερίνη Στρυφτού- Κριαρά). Θα ήθελα και να αναστηθεί, αλλά δεν γίνεται». Τέλος, ο Κριαράς δεν φοβήθηκε τον θάνατο: «Οχι δεν φοβάμαι τον θάνατο. Δεν θέλω όμως να πεθάνω αμέσως... Θέλω να ολοκληρώσω τις εκκρεμότητες των κειμένων μου. Στη ζωή μου έκαμα αυτό που θεωρούσα καθήκον μου».
«Προοδευτικός διανοούμενος, ενεργός πολίτης»
Συγκίνηση σκόρπισε η είδηση του θανάτου του Εμμανουήλ Κριαρά, ενώ και στο Διαδίκτυο αναρτήθηκαν μηνύματα αποχαιρετισμού.
Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δήλωσε: «Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια για την απώλεια του καθηγητή Εμμανουήλ Κριαρά, εμβληματικής προσωπικότητας του επιστημονικού και δημόσιου βίου της χώρας, με μεγάλη προσφορά στην πνευματική ζωή της Ελλάδας. Καθηγητής της Φιλοσοφίας, ο Εμμανουήλ Κριαράς σφράγισε με την παρουσία και τη δράση του δύο αιώνες πνευματικών και πολιτικών αγώνων, διδάσκοντας ήθος και σεβασμό».
«Αποχαιρετούμε με βαθύ σεβασμό τον Εμμανουήλ Κριαρά, που έφυγε πλήρης ημερών όντας πάντα ενεργός πολίτης, προοδευτικός διανοούμενος, αυθεντικός δάσκαλος και ακαταπόνητος ερευνητής. Ηταν για μένα μοναδική εμπειρία μαθητείας η συνεργασία μας, στη μεταφορά του κειμένου του Κανονισμού της Βουλής των Ελλήνων στη δημοτική», είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
«Η απώλεια του Εμμ. Κριαρά μας γεμίζει θλίψη», τονίζει ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή του και συνεχίζει: «Ο Εμμανουήλ Κριαράς ήταν ένας σπουδαίος επιστήμονας, ένας βαθιά προοδευτικός και ευαίσθητος άνθρωπος, του οποίου το πνευματικό έργο είναι ανεκτίμητο. Η αγάπη του για τη νεοελληνική γλώσσα και η αφοσίωσή του στην παιδεία και την έρευνα αποτελούν παράδειγμα για τις νέες γενιές». Τέλος, ανακοίνωση εξέδωσε και η ΔΗΜΑΡ: «Ο μεγάλος φιλόλογος και καθηγητής υπήρξε μέχρι τέλους για μας πηγή γνώσης και αστείρευτης αισιοδοξίας».



ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ elgika@pegasus.gr

Fractal // 3ο τεύχος

       πηγή:http://fractalart.gr/fractal3/                                                                         

www.fractalart.gr

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ:

• «Η περιπέτεια της χαμένης Ατλαντίδας: Από τον Πλάτωνα μέχρι την εποχή μας» της Βάλιας Παπαναστασοπούλου
•  
• ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ: «Ένα καλοκαίρι μέσα στο χειμώνα» (Χρήστος Χρυσόπουλος / Κωνσταντίνος Δ. Τζαμιώτης / Αγγελική Κώττη)
•  

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ:

• ΒΙΒΛΙΟ: Ισίδωρος Ζουργός: «Φανταστείτε στο μυαλό του συγγραφέα ένα καλειδοσκόπιο»
•  
• ΜΟΥΣΙΚΗ: Χρίστος Θεοδώρου: «Να πας Ποιητή και να πεις στους ανθρώπους να είναι ταπεινοί, γιατί όλα στη Φύση όμοια είναι»
•  
• ΒΙΒΛΙΟ: Δημήτρης Σωτάκης: «Από μια κραυγή βγαίνει ένα βιβλίο«
•  
• ΒΙΒΛΙΟ: Ιάκωβος Ανυφαντάκης: «Χωρίς το παρελθόν το παρόν μένει ακατανόητο»
•  

ΒΙΒΛΙΟ:

• ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: Κυριάκος Αθανασιάδης
•  
• ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: Κατερίνα Μαλακατέ
•  
• ΑΡΘΡΟ: «Ελληνικά Χαϊκού; Και βέβαια υπάρχουν.» της Πέρσας Κουμούτση
•  
• ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: «Αυτές οι τρεις ιστορίες είναι τελικά η ίδια ιστορία: ο εαυτός και ο άλλος» της Ελένης Γκίκα
•  
• ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: «Είμαστε χτύποι στην παλάμη των λέξεων πουκάμισα συλλαβών στον αέρα μια ερμηνεία σώματος σε άδεια σελίδα» της Μίνας Ξηρογιάννη
•  
• ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: «Ο χρόνος και η συμβολή του στη λήθη» της Αργυρώς Μουντάκη
•  

ΜΟΥΣΙΚΗ:

• «Nilo Espinosa. Ο χαμαιλέοντας της Λάτιν μουσικής» του Βαλάντη Τερζόπουλου (a.k.a. Electric Looser)
•  

ΘΕΑΤΡΟ:

• «Είδα την «Πάπισσα Ιωάννα»!» της Αρετής Κολλάτου-Τζαβέλλα
•  

ΙΣΤΟΡΙΑ:

• «Oι Αχαιοί διδάσκουν τους Ευρωπαίους» του Νίκου Κυριαζή
•  
• «Ο Αλκιβιάδης γιορτάζει, ας θυμηθούμε τουλάχιστον το σκύλο του…» του Ηρακλή Κακαβάνη
•  

ΑΠΟΨΕΙΣ:

• «Ναύτη καλέ ναύτη, εδώ είναι θαμμένος ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;» της Αγγελικής Κώττη
•  
• «Τι ζητά το σαλιγκάρι της SLOW FOOD στο διεθνές παζάρι;» της Νατάσας Ρουχωτά
•  
• «(2) Λεφτά υπάρχουν – ποιος τα έχει όμως;» του Γιάννη Κ. Γιαννούδη
•  
• «Φένγκ-Σούι, η τέχνη του ευ ζην» της Ρίτας Βελώνη
•  

FRACT-ALL:

• ΔΙΗΓΗΜΑ: «Το δωμάτιο των ξένων» της Μάτας Παπανικολάου
•  
• ΔΙΗΓΗΜΑ: «Εκταφή» της Κατερίνας Δουρίδα
•  
• ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: «Για την ποιητική συλλογή του Ντέμη Κωνσταντινίδη «Ευλύγιστες Μελαγχολίες», εκδ. Βακχικόν» γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης

ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΟΒΕΛΩΝΗ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                   

                                     

Εγγενής αντίθεση




Το σύμπαν μου όλο
Δύο φωνήεντα
Εύπλαστα και υγρά
Κι ένα σύμφωνο
Σκληρό
Σαρκοβόρο

Εσύ


****


Ασφυξία

Οι λέξεις σου
'Εχουν κολλήσει στο στήθος μου
Τόσο που δεν αναπνέω πια αέρα
Αλλά φωνήεντα και σύμφωνα
Που σχηματίζουν το όνομά σου



****




Υλικά οικοδομών


Ήχοι του καλοκαιριού
Σταγόνες φθινοπωρινής βροχής στ' ακροθαλάσσι
Νύχτες στη θαλπωρή της παλάμης σου
Παλμοί της ηδονής στον γκρίζο κρόταφό σου
Ανάσες στη σιωπή του μεσημεριού
Τα μάζεψα με επιμέλεια περισσή



Έφτιαξα ένα ωραίο κελί 



****


Τabula  rasa


Σωπαίνεις
Σε εντεταλμένη έλλειψη υπακούοντας
Οριοθετώ το ποθητό σαρκίο σου
Με μπλε μελάνι
Απλώνεσαι
Στο αδυσώπητο λευκό χαρτί
Τεράστιο ερωτηματικό
Χωρίς απάντηση

Ιστορίες με λυπημένη αρχή

Γεωργία Κολοβελώνη

Ευθύνη, 2012
46 σελ.

BAΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                            

                         



πίνω καπνίζω χορεύω
χορεύω καπνίζω πίνω
ίσως αν ήμασταν όλοι
έτοιμοι να πνιγούμε
από έρωτα
ανά πάσα στιγμή
να ήταν καλύτερος ο κόσμος μας

και κάπως έτσι βυθίζομαι
στα παγωμένα σου
αλμυρά νερά
με το παιδικό μου σωσίβιο
στο χέρι




                                     

ζεσταίνω τα ορφανά μου όνειρα
σε χαμηλή φωτιά
και πνίγω κρυφές επιθυμίες
με δυο χούφτες γεμάτες
πόνο και ναφθαλίνη
με λαιμαργία δαγκώνω
όλες τις προφητείες
και τα μυστικά του καλοκαιριού
ενώ σε καμαρώνω
σαν αυγουστιάτικο φεγγάρι
να ξέρεις
βαριά ζωή η καλογερική
άλλο να είσαι ποιητής
κι άλλο παντοτινά
ερωτευμένος










                            

ακόμα κι αν υποθέσουμε
πως κάθε μία μαγική παραλία
που αντίκρισα σαστισμένος
παριστάνει ένα τόσο δα
σημαδάκι πρόσκαιρης χαράς
και παιδικού ενθουσιασμού
τότε κανένα ερωτικό ποίημα
δεν μπορεί να γίνει ξόρκι
ή λίγη δροσιά από μελτέμι
για να ξαναγυρίσουν
τα θαλασσοπούλια
στα μαραμένα μου σωθικά


 

 

 

                               

 

 

 

 

 

 

δεν πιστεύω
την αγία τύχη μέσα μου
γιαυτό σπάνια προσεύχομαι
κι ας είναι από σόι ο θεός
σαν δίδυμο μου αδελφάκι
που επειδή με αρνείται
μπερδεύω συνώνυμα
και αντωνυμίες

 

η καλή ποίηση το ξέρω πως
μοιάζει με ένα αιχμάλωτο
κρεμασμένο αστέρι
από μεταχειρισμένη κορδέλα
δώρο εξ ουρανού
ένας ανηφορικός χωματόδρομος
προς ένα κομματάκι
μικρού παράδεισου
ή μεγάλης κόλασης

 

σώπα
σώπασε επιτέλους
και μην χτενιστείς ποτέ σου
μπροστά από καθρέφτη
που φοβάσαι να κοιτάξεις
γιατί η μελαγχολία σου θα γίνει
λουλούδι ποδοπατημένο
κι ένας άνεμος τρελός
και θα σου ανακατέψει τα μαλλιά

 

ρίξε τουλάχιστον
ένα κόκκινο πανί στο πρόσωπο
και βάλε στο κεφάλι σου
ακάνθινο στεφάνι
να τυφλωθείς απ΄το αίμα
να μη βλέπεις
όσα δεν θα΄θελες
να δεις

 

 

 

                                

λιθοβόλησα τους έρωτες μου
σαν να τραβούσα φωτογραφίες
κι εσύ μου έλεγες
μη στεναχωριέσαι
αγάπη που κελαηδάει
σαν χελιδονόψαρο
ποτέ της δεν σωπαίνει

ύστερα σήκωσα από τα βότσαλα
ένα μισό λουλούδι μαδημένο
και το έκρυψα στον κόρφο μου
και τότε κατάλαβα
πως τα χαμόγελά μας θα έμεναν
για πάντα χάρτινο καραβάκι
όπως ο κόσμος που
για ασήμαντη αφορμή
εύκολα τσαλακώνεται  



ΠΗΓΕΣ:
https://www.facebook.com/vassosi?fref=ts
http://bibliotheque.gr/archives/37385

 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ///ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ ΣΤΟ VARELAKI

  
                           

Αγαπητοί Αναγνώστες,


τo VARELAKI  ανακοινώνει τη δημιουργία μίας νέας στήλης με τίτlo ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ.Σε αυτή τη στήλη υπάρχει η αναλογία ένα προς ένα.
'Ενας συγγραφέας επιλέγει να μιλήσει σε πρώτο πρόσωπο ή με όποιον άλλο τρόπο κρίνει για όποιο από τα βιβλία του επιθυμεί.Τη νέα στήλη που γεννήθηκε μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού,τέλη Ιούλη του 2Ο14 ,έχω την τιμή να εγκαινιάζει ο αγαπητός Θάνος Σταθόπουλος.Μας μιλά για την Ιστορία της Μουσικής του που κυκλοφόρησε πριν είκοσι χρόνια ,το 1994,από τις εκδόσεις '' 'Ικαρος'',κατόπιν παραγγελίας του φίλου του Ευγένιου Αρανίτση.Μπορείτε να διαβάσετε EΔΩ


                Καλή ανάγνωση!


                           Α.Ξ. 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ////// ΘΑΝΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ : H IΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

                                                                   

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ *




Η Ιστορία της μουσικής κυκλοφόρησε πριν είκοσι χρόνια, το 1994, από τις εκδόσεις «Ίκαρος», κατόπιν παραγγελίας του φίλου μου Ευγένιου Αρανίτση. Ο Ευγένιος μού παρήγγειλε το βιβλίο, έχοντας δει προηγουμένως κάποια σχεδιάσματα που δεν είχαν λάβει ακόμα μορφή, για την σειρά ποίησης που επιμελείτο εκείνη την εποχή στον «Ίκαρο». Τον επόμενο χρόνο, ο πρόωρα χαμένος φίλος Ηλίας Λάγιος, μού ζήτησε να κάνουμε μια συζήτηση για την Ιστορία της μουσικής. Η συζήτηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Αντί, τεύχος 571, Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 1995. Αντί άλλου σχολίου εκ μέρους μου, θα ήθελα να αναδημοσιεύσω αυτή τη συζήτηση, μαζί με τη φωτογραφία που την συνόδευε, από το σπίτι του Ηλία Λάγιου, στο Κουκάκι. Η φίλη μου Μαρία Μινέτου είχε την καλοσύνη να μας φωτογραφίσει ενόσω συζητούσαμε.




                                                          

«ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ ΚΑΙ ΚΟΒΕΙ ΦΕΤΕΣ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΧΡΟΝΟ…»





ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ: Είχες πολλά χρόνια να εκδώσεις κι εγώ, τουλάχιστον, αισθανόμουν να κούλανες το χέρι σου.


ΘΑΝΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ: Έχεις δίκιο. Δέκα χρόνια είναι όντως μεγάλο διάστημα. Παρ’ όλ’ αυτά, ήταν, φαίνεται, να γίνει έτσι. Σε μια πρώιμη περίοδο δεν μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση ένα τέτοιο γεγονός. Θα μπορούσα να σου πω πολλά γι’ αυτή την περίοδο, αλλά θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο και φοβάμαι πως δεν θα ενδιέφεραν κανέναν πραγματικά.


Η.Λ.: Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την Ιστορία της Μουσικής. Και πρώτα απ’ όλα, γιατί η Ιστορία της Μουσικής;


Θ.Σ.: Πρώτα απ’ όλα είναι μια επινόηση, ένα τρυκ, όπως κάθε βιβλίο. Ύστερα, επειδή αντιλαμβάνομαι τον κόσμο μέσα από μουσική. Η μουσική, επιπλέον, με ωθεί να γράψω. Στην ουσία, οποιαδήποτε ανάγκη μου για έκφραση (και δεν εννοώ απαραιτήτως λογοτεχνική) έχει αφετηρία τη μουσική. Απ’ την άλλη, όλα είναι μουσική. Ο πραγματικός χρόνος (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) είναι μουσική, έστω και κακή. Το βλέμμα περιέχει μουσική. Η γλώσσα, ως γνωστόν, οι λέξεις. Και φυσικά ο χρόνος μεταξύ μας, όπως και ο νεκρός χρόνος – κυρίως αυτός.


Η.Λ.: Κυρίως αυτός είναι που δεσπόζει στο βιβλίο σου.


Θ.Σ.: Ο νεκρός χρόνος, ναι. Ας πούμε πως αυτό είναι το εσωτερικό μου θέμα. Το σημείο όπου όλα έχουν παγώσει και τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει παρακάτω. Μια κατάσταση ακινησίας. Το σώμα δουλεύει, η καρδιά δουλεύει, αλλά δεν κινείται τίποτα. Κάποιος κάθεται σε μια καρέκλα και κόβει φέτες τον νεκρό χρόνο στο κεφάλι του. Χτυπάει το κενό. Στο κεφάλι του παίζει δυνατά μια μουσική.


Η.Λ.: Ή κοιμάται. Γιατί εμένα το βιβλίο σου με πήγε στη διαδικασία του ύπνου που σβήνεται στο ροχαλητό.


Θ.Σ.: Ωραίο αυτό που λες. Είναι έτσι ακριβώς. Ένα βαρύ ροχαλητό που το διαπερνούν κάποια όνειρα ίσως, κάποιες εικόνες του ύπνου, αλλά που δεν μπορούν με τίποτα να το διακόψουν. Ο ύπνος κάνει καλά τη δουλειά του.


Η.Λ.: Η Ιστορία της Μουσικής, λοιπόν, είναι η ιστορία του κενού;


Θ.Σ.: Αν μη τι άλλο, είναι η ιστορία του δικού μου κενού. Η μουσική στο δικό μου κεφάλι. Είναι ένα πάθος που ‘χει εκλείψει οριστικώς, αν υποθέσουμε ότι υπήρξε κάποτε. Αυτό που μένει είναι το κενό.


Η.Λ.: Στο βιβλίο σου διαβάζω συνεχώς πρόσωπα. Ήμουν, Γίνομαι, Δεν ήσουν,Λες, Αυτός,Μπετόβεν,
Κατέρχεσαι, Ένα κορίτσι, Είχε, Η μάνα μου, Ένας γέρος, Δυο γυναίκες, Κάποιος, Ζήλια – για ν’ αναφέρω μερικά στην τύχη. Μα, ποια είναι η κρυφή τους σύνδεση;


Θ.Σ.: Θα έλεγα πως δεν είναι ακριβώς πρόσωπα, όσο νύξεις προσώπων.

Πραγματικά ή λιγότερο πραγματικά ή εντελώς φανταστικά, δεν ενδιαφέρει. Όλα τα πρόσωπα είναι διαφορετικοί προσδιορισμοί ενός και μόνον προσώπου. Οι ιδιαιτερότητές τους είναι, στο τέλος, άνευ σημασίας, αφού για μένα αποτελούν ψηφίδες μιας μεγάλης μάσκας. Είτε πρόκειται για τον Μπετόβεν είτε για ένα κορίτσι στον ζωολογικό κήπο είτε για την μάνα μου, τον γέρο στο δρόμο είτε για τους διαφορετικούς χρόνους του ρήματος είμαι (τις μετατοπίσεις του δικού μου εγώ), αυτό που τα συνδέει είναι η τύχη, η οποία συνιστά το σταθερό σημείο σ’ όλο το βιβλίο. Υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα, αυτά όμως δεν ακούγονται καθόλου, μοιάζουν με μουγκή ορχήστρα.


Η.Λ.: Το θέμα της τύχης, εξάλλου, δηλώνεται ευθύς αμέσως στο βιβλίο σου και με το σχετικό μότο του Κάλβου, αλλά διατρέχει και τις λοιπές σελίδες.


Θ.Σ.: Η τύχη, αρχικώς, με την έννοια του συμβεβηκότος, αλλά, στην ουσία, με τον χαρακτήρα ενός αστείου οντολογικού,, μιας φάρσας, ας πούμε, του αναπότρεπτου. Όχι, βεβαίως, με τον χαρακτήρα της μοίρας, σε καμιά περίπτωση.


Η.Λ.: Ακούω στο βιβλίο σου την τύχη. Όπως ακούω τη μουσική.Ακόμη περισσότερο, όμως, έχω την αίσθηση ενός όλου. Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω το βιβλίο σου (δοκίμιο, ποίηση, πρόζα – μια και ενέχονται στοιχεία όλων αυτών), παρά μόνο να πω ότι πρόκειται για κάτι ενιαίο, συνεχές. Θα το έλεγα, πολιτικώ τω τρόπω, en block. 



Θ.Σ.: Είναι ένα κείμενο. Αν έπρεπε να μπω στον κόπο να το ορίσω, θα έλεγα πως είναι ένα αποσπασματικό κείμενο – τα αποσπάσματα είναι, φυσικά, μέρη ενός όλου. Μοιάζουν με σημειώσεις και σπασμένες ιστορίες. Κατά ένα πολύ συγκεκριμένβο τρόπο, κάθε απόσπασμα είναι η προέκταση του προηγούμενου, κι έχει γραφτεί όλο μαζί μ’ αυτή τη λογική, σαν μια φυσική ροή αναπνοών. Όσο και αν τα αποσπάσματα διατηρούν ένα είδος αυτονομίας, ωστόσο παραμένουν ανέστια εκτός ροής. 


Η.Λ.: Εκτός στήθους… 



Θ.Σ.: Ναι, εκτός στήθους, πολύ ωραία.



Η.Λ.: Είπες, όμως, σπασμένες ιστορίες. Γιατί έχω, επίσης, την αίσθηση της ιστορίας, ενός πολύ συγκεκριμένου πράγματος, στα περισσότερα από τα κείμενα του βιβλίου σου και, συγχρόνως, αισθάνομαι ότι διαφεύγουν της ιστορίας και καταφεύγουν στην ποίηση; Αυτό με πάει στη φάρσα. 


Θ.Σ.: Μια σπασμένη ιστορία, όπως την ονομάζω εγώ, δεν είναι ιστορία. Είναι η καταστροφή της ιστορίας. Ας πούμε: τα ξέφτια της ιστορίας. Με το ύφος μιας ιστορίας, μιας σημείωσης ή ενός περιστατικού, μπαίνω στον χώρο της ποίησης ή του παράδοξου, και το αντίθετο: με το ύφος ενός στίχου, ενός ποιήματος, μπαίνω στον χώρο της ιστορίας. Αυτή η ειρωνεία των ειδών είναι και η ειρωνεία του νοήματος. Η φάρσα προκύπτει από την ειρωνεία του νοήματος. Η φάρσα εντέλει, όπως γνωρίζεις καλά, είναι η ίδια η λογοτεχνία. Η επινόηση, που είπα πριν, το τρυκ.




 *

ποιήματα

Θάνος Σταθόπουλος

Ίκαρος, 1994
36 σελ.

ΘΑΝΟΣ ΠΑΣΧΟΣ /// ΕΡΩΤΙΚΑ ΟΛΙΓΟΣΤΙΧΑ

                                                                

ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΑΓΓΕΛΩΝ



Ντύθηκες το δειλινό
κι οι λεπτοί σου ώμοι
ζωγραφιά αγγέλων
άπ' τις πούλιες αγλαών νεφών λάμπουν.
Κι εσύ  αυγή γονατιστή
στα χέρια σου φέρεις 
τη μοίρα μου.



***



ΑΓΝΥΘΕΣ 


Στο βάθος του χρόνου
τα σώματα
δύο αγνύθες κρεμασμένες
άπ' τον ουρανό.
Οι έρωτες το ριζικό του κόσμου
                            υφαίνουν.




***


EΡΩΤΥΛΟΣ ΚΙΘΑΡΩΔΟΣ


Εκείνη τη βραδιά στο λίκνο σου
οι Μοίρες απήγγειλαν
'Εργα και Ημέραι
με τη συνοδεία ερωτύλου κιθαρωδού.




***


Ο έρωτας 
κερδίζει την υστεροφημία του
στο κορμί σου.



***


Είναι η ευτυχία μου 
κλεισμένη στο βλέμμα σου
Το στέμμα των ματιών.



***


Φως και χορός
των αγγέλων από της άλω σου
τον πορφυρό ευάλωτο ομφαλό.



***


Εξ ημισείας 
κτήτορες θα είμαστε
της αιωνιότητας.




***



'Ερως ονειρευόμενος
Γαβριηλίδης, 2012
75 σελ.
Βραβείο Ποίησης "Μαρία Πολυδούρη" Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή - Δήμος Καλαμάτας [2013]



 

MADRE DOLOROSA - Ο Έρωτας - Ποίηση /// ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

                                                            

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ 


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ
978-960-9530-67-5
14 x 21 εκ.
48 ΣΕΛΙΔΕΣ
8,00 €
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013 



Πίνακας εξωφύλλου:
Χριστόφορος Κατσαδιώτης

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΑΝΙ






Ένα ποίημα - ποταμός που πηγάζει από τα εσώτατα της ψυχής, ποίηση με λόγο παραληρηματικό, έμμονο, ιδεοληπτικό, έως και δαιμονικό, αλλά και συγχρόνως λυρικό, έμπλεο εικόνων ανασυρμένων από όνειρα, παραισθήσεις και εφιάλτες· έτσι λογίζεται η καταγραφή ενός φαντασιακού έρωτα από τη συγγραφέα του Σόνια Ζαχαράτου. 


                             

Ακολουθώντας τον ήρωά της από το πρωινό έως το σούρουπο μιας τυχαίας ημέρας, η συγγραφέας καταγράφει τις μνήμες του… 



«Όταν τα πρόσωπά τους πολύ κοντά είχαν έρθει,
Σταυροβελονιές τα βλέμματα,
Πλεγμένο υφάδι οι ανάσες τους,
Αρώματα συγχωνευμένα ο χώρος ανάμεσα στα χείλη τους,
Υφασμένοι, κεντημένοι,
Ολομέταξοι και μοσχοβολημένοι,
Συγκλονισμένος αυτός,
Ναι,
Αιωρούμενος από μακαριότητα,
Ναι,
Στα ευδαίμονα άδυτά του ανυποψίαστα παραδομένος…»

Ανυποψίαστα παραδομένος στον έρωτα ο ήρωάς της και η συγγραφέας τον θέλει…

«Να παραδώσει το σώμα του στο σφαγείο της,
Να το προσφέρει στο βωμό της,
Στον αιμομικτικό αύλακα του θυσιαστηρίου να χυθεί…»

…αφού ο ήρωάς της δεν μπορεί να διανοηθεί το «δια παντός ανεξήγητο» του τετελεσμένου έρωτος. Κι έτσι, εκείνος…

«Από τη μια στιγμή στην άλλη,
Η ανατροπή της σταθερότητάς του,
Η ρευστοποίησή του,
Η εναγώνια γύμνια του,
Η ενούρησή του,
Η αιδημοσύνη του,
Η αστειότητά του να νομίζει ότι,
Ότι ορίζει εν πολλοίς τη ζωή του,
Ανερυθρίαστα,
Από τη μια στιγμή στην άλλη,
Περνώντας από τη μια ζωή στην άλλη,
Ανηλεής η ποινή,
Μονόφθαλμος, οξύρυγχος, με ραβδώσεις,
Με φολίδες και πτερύγια, τετράποδος, κτηνόμορφος,
Ανηλεής η ποινή,
Και, στο εξής,
Μουγκανίσματα, βρυχηθμοί, αλυχτήματα, γρυλλισμοί, κοασμοί...» 



Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 


Η Σόνια Ζαχαράτου έχει γράψει μυθιστορήματα και ποιητικά πεζογραφήματα. Το θεατρικό έργο της, Ο Εχθρός μου, έχει παιχθεί στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καντιώτη.
Ασκεί τη δημοσιογραφία κι έχει εργασθεί σε περιοδικά και εφημερίδες, στην τηλεόραση και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς.