Χρήστος Χρυσόπουλος, «Το άγρυπνο βήμα»

Κείμενο – Φωτογραφίες: Χρήστος Χρυσόπουλος

Ο Ιούνιος τέλειωνε όταν βρέθηκα στην Αίγινα για τη χαρούμενη στιγμή ενός καλού φίλου. Μου αρέσει να περπατώ τις ώρες που οι άλλοι κοιμούνται, κι έτσι αποφάσισα να μη διανυκτερεύσω στο νησί. Μετά το γλέντι και το νυχτερινό μπάνιο, ξεκίνησα κατά τις τέσσερις το πρωί για να περπατήσω από την Πέρδικα ως το λιμάνι. Βαδίζοντας αργά τον δρόμο που είχα ήδη διανύσει ερχόμενος μέσα στο αυτοκίνητο μιας συναδέλφου, παρατήρησα όλα εκείνα που δεν είχε προλάβει να “πιάσει” το μάτι μου λόγω της ταχύτητας. Εγκαταλειμμένα νυχτερινά μαγαζιά, το υπέροχο κουφάρι ενός water park, παγκάκια, άδεια ξενοδοχεία, πινακίδες, αυτοκίνητα, και δεκάδες άλλα υπολείμματα μιας ζωής που κάποτε ήταν (σε εκείνα τα μέρη) πιο χαρούμενη. Η βόλτα πήρε κάμποσες ώρες, που έμοιαζαν βυθισμένες σε κινηματογραφικό σκηνικό.

Το ίδιο τοπίο και στο λιμάνι του νησιού… νωρίς το πρωί πια, προτού ξυπνήσουν οι παραθεριστές και οι ξένοι τουρίστες. Μια μελαγχολική και γλυκιά ερήμωση, ανάκατη με σφύζουσα ζωή και ασυγκράτητη κατανάλωση.
Οι εικόνες αυτές δεν χάλασαν την εντύπωση που σχημάτισα για το νησί. Η προηγούμενη βραδιά ήταν υπέροχη, η θάλασσα σαγηνευτική, η φροντίδα των φίλων αψεγάδιαστη. Κι όμως, εκείνη η πρωινή μελαγχολική βόλτα έκανε την εκδρομή περισσότερο ελκυστική. Ίσως να φταίει η συγγραφική μου συνείδηση που αρέσκεται στις αντιφάσεις, στην ασυνέχεια και στα ρήγματα. Ίσως να είναι η φενάκη ότι οι καλλιτέχνες βλέπουν κάτι, εκεί που οι άλλοι δεν βλέπουν τίποτα (ενώ η πραγματικότητα είναι μάλλον πρόδηλη). Ή, πάλι, ίσως η φωτογραφική μου έξη να ελκύεται από εκείνη την ιδιαίτερη απομόνωση των αντικειμένων, όταν στέκουν μόνα και αφημένα στο πουθενά, αποκομμένα από τη ζωή γύρω τους.
Όπως και να ‘χει, δεν είναι η εξήγηση (ακόμα και αυτή της -τόσο τετριμμένης πλέον- οικονομικής κρίσης) που είχε σημασία σε εκείνο το αίσθημα της γοητείας. Ήταν μάλλον η εμπειρία της βόλτας. Η βραδύτητα του ξενυχτισμένου βήματος. Η σιωπή.
Τώρα που φέρνω στο μυαλό τη διαδρομή, ίσως να έφταιγε μια αδιόρατη υπόνοια ματαιότητας που προέκυψε από εκείνες τις εικόνες, και οι συγγραφείς, μάλλον την κουβαλάμε κάπου μέσα μας. Η γιορτή δεν θα μπορούσε να είχε καλύτερο τέλος.



         

                                                        

                                                    
                                                  
                                               

                                         

                                                  

                                            

                               
                                                 

                                           

                                        

                                        

                                         

                                     
                                       

                                       

                                        

                                         

                               

ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :http://karouzo.com/xristos-xrisopoulos-to-agripno-vima/?fb_action_ids=584767214973376&fb_action_types=og.likesNa

notationes /// IOYΛΙΟΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014

               

                                         

                      ΦΩΤΟ Α.Ξηρογιάννη



                          





 Στην καρδιά του καλοκαιριού οι νέες σημειώσεις μας.Τρία  ποιήματα 
καθώς και δύο διηγήματα  είναι η πολύτιμη συμβολή του Γιώργου Δουατζή.
Λογοτεχνικά ανέκδοτα   μας χαρίζει ο Χάρης Βλαβιανός .
Μικρά διηγήματα από τους : Δώρα Κασκάλη ,Βασίλη Ρούβαλη  και   Αλέξανδρο Αραμπατζή .Ο Γιώργος Λίλλης γράφει για την ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη Εποχή μου είναι η ποίηση ,ενώ η θεατρολόγος  Κατερίνα Θεοδωράτου γράφει για τη νουβέλα της Το σώμα του έγινε σκιά .

Φιλοξενούνται ποιήματα των: 

Φάνη Παπαγεωργίου

Εύας Σπαθαρά

Στέφανου Ξένου

Δημήτριου Ξυδερού

Μαριάνας Παπουτσοπούλου

Ασημίνας Ξηρογιάννη

Θάνου Γώγου



Η θανάσιμη λευκότητα της ροδακινιάς του Vincent van Gogh  της Πόλυς Χατζημανωλάκη.

'Ενα κείμενο για την ποιητική και την ποιητικότητα από τον Έκτορα Πανταζή.

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γράφει  για  τα βιβλία:

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΟΡΑ του ΤΖΕΗΜΣ ΤΖΟΥΣ

ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΧΕΔΟΝ ΠΛΗΡΗΣ του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΚΑΡΟΓΛΟΥ

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ /// ΒRΙΤΑΝΝΙCA

                                                             

     

Britannica

Στιγμιότυπα μιας διαφορετικής, αλλά πάντοτε ίδιας, ανθρώπινης κωμωδίας

Χάρης Βλαβιανός

Νεφέλη, 2004
213 σελ. 


 (από την  εισαγωγή του βιβλίου)                                                             
                 

[...]  το λογοτεχνικό ανέκδοτο είναι ένα είδος που διεκδικεί την αυτονομία του,  ''στις παρυφές της συγγραφικής τέχνης''.[...]
[...]-κι όμως το λογοτεχνικό ανέκδοτο είναι,θα μπορούσαμε να πούμε,κάτι ανάλογο με το φολκλόρ που περιβάλλει την επίσημη κουλτούρα,με τους θρύλους των αγίων που διανθίζουν κάθε θρησκεία.Συχνά περιέχει την αλήθεια ενός μύθου,παρά ενός γεγονότος.[...]
[...]'Oσο κι αν κάποιοι κριτικοί μάς υπενθυμίζουν ότι θα πρέπει να είμαστε απρόσωποι όταν γράφουμε και επομένως κι όταν διαβάζουμε,ξέρουμε πως κάτι τέτοιο-όπως ομολογεί και η αυστηρή Γουλφ στο δοκίμιό της ''Προσωπικότητες''- ''είναι αδύνατον''.[...]
[...]Αν τα λογοτεχνικά ανέκδοτα και κατ' επέκταση οι βιογραφίες συνεχίζουν να μας συγκινούν και να μας τέρπουν,είναι γιατί,παρόλο που ο ''συγγραφέας'' 'εχει πεθάνει,όπως διακηρύττει ο Μπλανσό,ο Μπάρτ και οι λοιποί,ο ''άνθρωπος'' συνεχίζει να ζει.Ενίοτε μάλιστα,όπως στην περίπτωση του Bίτγκενστάιν (αλλά και του Μπλανσό του ίδιου),οι δύο ταυτίζονται.[...]


                                                                     Χάρης Βλαβιανός
                                                     


II

'' Γράφει φρικτά,αλλά πλέκει θαυμάσια''.
Η Ήντιθ  Σιτγουελ  για τη φίλη της Βιρτζίνια Γουλφ .


VII

O Oράτιος έλεγε ότι για να μπορεί ο ποιητής να αξιολογεί σωστά ένα έργο του,θα πρέπει να το δημοσιεύει μετά την παρέλευση τουλάχιστον εννέα χρόνων από τη στιγμή της συγγραφής του.
  Ο ίδιος έκρινε πως για τις Ωδές του αρκούσαν δύο βδομάδες.


VIII

Oβίδιος:'' H ποίηση του Πίνδαρου κινείται με ανεξέλεγκτη ταχύτητα''.
   Πεσσόα :''...τόσο ανεξέλεγκτη που πολλές φορές εκτροχιάζεται''.

ΧΙΙ

Ο Ροσσίνι φορούσε πάντοτε περούκα.
  Όταν έβρεχε φορούσε δύο.


ΧV

'' O Nίτσε  έχασε τα μυαλά του γιατί σκεφτόταν πολύ.
      Εγώ σκέφτομαι ελάχιστα,άρα δεν κινδυνεύω να τα χάσω''.
Αναφώνησε ο Νιζίνσκι στο φρενοκομείο.


ΧΧΙ 

Το 1579,όταν ο Σαίξπηρ ήταν δεκαπέντε χρόνων ,ο πληθυσμός του Στράτφορντ δεν ξεπερνούσε  τις δεκατρείς χιλιάδες ' συνεπώς θα πρέπει να γνώριζε τη νεαρή κοπέλα ονόματι Κάθριν Άμλετ που το καλοκαίρι εκείνο έπεσε και πνίγηκε στον ποταμό Έιβον.




ΧΧΧ

Για τον Μπετόβεν ο Χαίντελ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες.
  Για τον Μπερλιόζ,ένα βαρέλι γεμάτο λίπος και μπίρα.


ΧΧΧV


Επί πέντε χρόνια προσπαθούσε ο Μπωντλαίρ, με ποιήματα και σπαραξικάρδιες επιστολές,να πείσει τη Μαντάμ Σαμπατιέ να γίνει ερωμένη του
   Το πρώτο ραντεβού όμως έμελλε να είναι και το τελευταίο.
   Κάποιοι μελετητές θέλουν την ωραία Σαμπατιέ να φεύγει αηδιασμένη από την κρεβατοκάμαρα του ποιητή.


ΧΧΧVII


O Mωυσής  ήταν τραυλός.
Και ο Βιργίλιος.
Και ο  Σώμερσετ Μωμ.
Και ο Φίλιπ Λάρκιν.
(Αυτό εξηγεί και κάποιες ανορθόδοξες γαστρονομικές εμμονές τους.)


ΧL

H 'Αλμα Μάλερ μισούσε τους Εβραίους,
  (Δύο από τους τρεις συζύγους της,ο Μάλερ και ο Φράντζ Βέρφελ,ήταν Εβραίος.)



LX

'' Όταν ήμουν νέος,όλοι μου έλεγαν:
Περίμενε να γίνεις πενήντα και θα δεις.
Είμαι πενήντα.
Δεν έχω δει τίποτα''.
Ο Σατί στο ημερολόγιό του.



LXII

''Ψαρόσουπα''.
  Ο   Σαλβαντόρ Νταλί σχολιάζοντας έναν πίνακα του Τζάκσον Πόλλοκ.


LXIV

'' O Xέρμαν άρχισε να γράφει ποιήματα.
Δεν πρέπει να το πεις σε κανέναν,γιατί ξέρεις πόσο γρήγορα κυκλοφορούν τα κακά νέα''.
Η Ελίζαμπεθ Σω Μέλβιλ σε επιστολή προς την ξαδέλφη της.   


 LXV


''Ξέρεις πόσο απεχθάνομαι τα έργα του Σαίξπηρ,τα δικά σου όμως είναι ακόμη χειρότερα''.
 Τολστόι προς Τσέχωφ,μετά την παράσταση του Θείου Βάνια.  


LXXI

''H σαρκική επαφή γιατρεύει την εξασθενημένη όραση'',έλεγε ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος'
  όντας ο ίδιος μύωψ.  


LXXII

Μόλις κυκλοφορούσε ένα βιβλίο του,ο Γουίτμαν  έγραφε αμέσως δύο τρεις διθυραμβικές κριτικές και τις ταχυδρομούσε σε διάφορες εφημερίδες.
  Φροντίζοντας ν 'αλλάζει κάθε φορά γραφικό χαρακτήρα και όνομα -φυσικά.


LXXIII

''H  τέχνη είναι οι περιορισμοί της.Το πιο όμορφο μέρος του πίνακα είναι η κορνίζα''.
    Ο Τσέστερτον σχολιάζοντας ένα πορτραίτο του.


LXXV

''Fortissimo   επιτέλους!''
Ο Μάλερ αντικρίζοντας τους καταρράκτες του Νιαγάρα.


LXXXVI

''Ποτέ  μην κρίνεις ένα εξώφυλλο από το βιβλίο του''.(Ανωνύμου)  

XCVIII

Σικελιανός προς Σεφέρη,μετά το εγκεφαλικό:

''Eίδα το απόλυτο μαύρο.'Ηταν ανέκφραστα ωραίο.''

 CLVII

''Oλοι οι χαρακτηρες στον 'Αμλετ είναι ή τρελοί ή εγκληματίες''.
Ο Σατωμπριάν ,σε επιστολή. 


CLXII

''Tόλμησε να γράψει ποιήματα με θέμα το μίσος.Ποιήματα που εγώ δεν θα τολμούσα να γράψω ποτέ.''
   Η 'Ανν Σέξτον  για τη Σύλβια Πλαθ.


CLXXV 


''Tι είναι η ποίηση;
Oυσιαστικά και ρήματα.
Ουσιαστικά και ρήματα.
Τίποτα άλλο''.
      Η Μάριαν Μουρ απαντώντας σε ερώτηση φοιτητή.


CCXXXV

''Πολλοί πιστεύουν ότι η ποίηση πρέπει να συμβάλλει στην ευτυχία του ανθρώπου'τη συγχέουν,πιστεύω,με τον Στρατό της Σωτηρίας''.
 Ο Τζων Άσμπερυ   ,σε συνέντευξη.


CCXLI

''Δεν έχω τίποτα να πω,το λέω,κι αυτό είναι ποίηση''.

Ο Τζων Καίητζ   ,στο έργο του Silence.