ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ //// ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                                                          




                                                                 

                                                        ΦΩΤΟ Α.Ξηρογιάννη



                                                              ****









       'Ο,ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ





Στην Ασημίνα Ξηρογιάννη




'Οταν θα περπατήσει πολύ

Θα κάνει μια στάση

-ένας λόγος και ένα όργιο-

θα πετάξει τα σχισμένα, τα 

ιδρωμένα ρούχα

θα μας πει κάτι που λάμπει.

Οι νεκροί μας, οι κατά λάθος 

ζωντανοί μας

Όλοι θα γελάσουν.

Γιατί θα γεννηθεί,αύριο.

ΣΤΗΛΗ ΤHE ARTMANIACS //// ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

(σε συνεργασία με το VAKXIKON .GR  )

                                                        

                      
φωτό: Σ. Προύσαλης

 

Συνομιλώντας με τον Διονύση Μαρίνο. Στον ενικό τελικά. Επειδή για ένα λόγο που αγνοώ, τον αισθάνομαι συνοδοιπόρο σε αυτό το λογοτεχνικό μου ταξίδι. Δεν χρειάζονται μακροσκελείς πρόλογοι. Το ερωτηματολόγιο του Varelaki και οι άμεσες και (αυτο)σαρκαστικές συχνά απαντήσεις του.

                                     *******

            συνέντευξη στην  Α.Ξηρογιάννη

Διονύση, σε  καλωσορίζω στο varelaki/notationes και ξεκινώ αμέσως. Θα ήθελα μια σύντομη αναφορά στα βιβλία σου. Παρουσιάσου!

 

 

Όχι φοβερά πράγματα: δύο μυθιστορήματα και μια ποιητική συλλογή. Κυρίως αστικές δυστοπίες, όπως τα Χαμένα Κορμιά (εκδ. Τετράγωνο) και η Τελευταία Πόλη (εκδ. Γαβριλίδης). Όσο για την ποιητική συλλογή Anamneza (εκδ. Γαβριηλίδης), που αναδύθηκε εσχάτως, τι να σου πω; Προσπαθεί να είναι ποίηση. Αυτά.


Παρακολουθείς τις λογοτεχνικές τάσεις στο εξωτερικό (κυρίως Αμερική-Ευρώπη);


Ως γνήσιος και πούρος βιβλιοφάγος παρακολουθώ και διαβάζω τα πάντα, στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού. Και τις τάσεις παρακολουθώ και τις παρατάσεις και τις επεκτάσεις των κειμένων και των δημιουργών. Πάνω από όλα ακολουθώ τις λέξεις. Είτε σε ρεαλιστική φόρμα, είτε σε μεταμοντέρνα, πάλι όμορφες λέξεις είναι. Φτιαγμένες για να μας ζουν και να τις ζούμε.


Λογοτεχνία και διαδίκτυο.


Δεν έχω πρόβλημα με τη λογοτεχνία, ούτε και με το διαδίκτυο. Ως εκ τούτου δεν βρίσκω κάτι μεμπτό και στη σύζευξή τους. Καίτοι απουσιάζει η μαγεία, ή μήπως φετίχ;, του χαρτιού, η όποια αξιοσύνη του κειμένου δεν χάνεται πουθενά: ακόμα και μέσα στη λάσπη θα το βρεις να λάμπει.


Αν έκανες μια λίστα από βιβλία που θα έπρεπε κάποιος φανατικός αναγνώστης να διαβάσει οπωσδήποτε... ποια θα ήταν αυτή;


Όχι, άλλες λίστες. Προσωπικά ποτέ δεν λειτούργησα με λίστες, αλλά με χνάρια. Ο ένας συγγραφέας με οδηγούσε στον άλλον. Ο Μπάροουζ στον Πύντσον. Ο Τζόυς στον Μπέκετ. Ο Μπόρχες στον Κορτάσαρ και έτσι πηγαίνει μέχρι και σήμερα.


Σε γοητεύει κάποια άλλη τέχνη πέρα από την τέχνη του λόγου;


Ναι, η ζωγραφική για την ένταση του χρώματος και η μουσική για την ακαριαία πλησμονή της.


Πότε ξεκινησες να γράφεις; Πώς άρχισε αυτή η ιστορία;


Από μικρός ασυνείδητα, γύρω στα 15 αναζητώντας, στα 18 πιο σοβαρά και μετά στα 30 παλεύοντας. Θα προτιμούσα να είχα μείνει στην αρχική εκδοχή. Θέλω να επιστρέψω σ' αυτήν.


Ποια είναι τα λογοτεχνικά σου πρότυπα;


Πρότυπα, δεν υπάρχουν πρότυπα. Υπάρχουν κείμενα που επιστρέφεις γιατί δεν εξαντλούνται. Ωσαύτως, υπάρχουν συγγραφείς που δεν τελειώνουν ποτέ μέσα σου, κάνουν συνεχόμενα σλάλομ στο κεφάλι σου. Σαν να ακούς τη φωνή τους σε κάθε λέξη που βάζεις στο χαρτί.


Θεός;


Θεός; Μια χαρά, εσείς; Να του πείτε χαιρετίσματα από μέρους μου. Καλός Κύριος, αλλά γιατί τόσος κόπος; Στο κάτω-κάτω, άνθρωποι είμαστε. Τι περίμενε;


Τι δεν θα συγχωρούσες ποτέ στον εαυτό σου;


Δεν θα του συγχωρούσα να μην κάνει λάθη. Τι θα γίνω χωρίς αυτά;


Kάποιος σύγχρονος ομότεχνός σου που ξεχωρίζεις;


Πολλοί, αλλά νομίζω πως πρέπει να ξεμπερδεύω γρήγορα με αυτή την ερώτηση-παγίδα.


Πιστεύεις στα λογοτεχνικά βραβεία;


Πιστεύω στα βραβεία των. άλλων, όπως και στο χρήμα των άλλων και την εξουσία των άλλων. Δεν έχω τους ώμους του Χριστιανόπουλου να τα αρνηθώ, αν ποτέ μου έρθουν, αλλά δεν τα έβαλα και στο μυαλό μου ως αυτοσκοπό. Δεν έχω σκοπούς και αυτοσκοπούς.


Tελευταία υπάρχει η άνθιση του ψηφιακού βιβλίου...


Το ψηφιακό βιβλίο είναι μια άλλη εκδοχή των πραγμάτων. Δεν τα χειροκροτώ, δεν τα δαιμονοποιώ. Είμαι λάτρης του χαρτιού και θα παραμείνω τέτοιος όσο μπορώ και όσο αντέχω (και με αντέχει το σπίτι μου).


Εσύ και η Ποιηση.


Ποίηση; Μια χαρά, εσείς; Να της πείτε τα χαιρετίσματα από μέρους μου. Καλή Κυρία, την αγαπάμε. Στο κάτω-κάτω, άνθρωποι είμαστε; Τι περίμενε;


Γράφεις κάτι τώρα;


Και μόνο ότι κατάφερα να φτάσω σε αυτή την ερώτηση, φαίνεται πως δεν έχω πάθει ακόμα ανοσία. Κατά τα λοιπά: όχι, δεν γράφω.


Όνειρα και μελλοντικά σχεδια.


Ούτε σχέδια, ούτε όνειρα, ούτε τίποτα. Δεν περιμένω τίποτα και για καλό και για κακό κλειδώνω και την πόρτα.

TO VARELAKI ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ //// ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ///ΜΝΗΜΗ ΣΧΕΔΟΝ ΠΛΗΡΗΣ

                                                    

Οι Εκδόσεις της Εστίας σας προσκαλούν στην παρουσίαση

της νέας ποιητικής συλλογής του

Λεωνίδα Κακάρογλου

Μνήμη σχεδόν πλήρης

Ομιλητές :

Νίκος Δαββέτας:  Συγγραφέας

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης: Ποιητής, συγγραφέας

Ποιήματα από τη συλλογή διαβάζουν :

Γιώτα Φέστα: Ηθοποιός

Ανδρέας Κωνσταντίνου: Ηθοποιός

Τραγουδά η Σαβίνα Γιαννάτου

Δευτέρα 7 Απριλίου 2014, στις 8.00’ το βράδυ

Σπίτι της Κύπρου, Ξενοφώντος 2^Α 105 57 Αθήνα

Από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας κυκλοφορεί η ποιητική  συλλογή  του Λεωνίδα Κακάρογλου, με τίτλο «Μνήμη σχεδόν πλήρης».
Η συλλογή ξεκινάει από το σημείο που τελειώνει η ΑΔΕΙΑ ΕΞΟΔΟΥ (Οδός Πανός, 2009), προσπαθώντας να αποδεχτεί την απώλεια.
Μια απώλεια όμως που μετατρέπεται σε μέσο επαναπροσέγγισης της ζωής , του έρωτα και του ονείρου…
Παράλληλα οριοθετεί τη μνήμη σαν το πρωταρχικό στοιχείο που κρατάει ζωντανή την απουσία .
Ο μικρόκοσμος του σπιτιού πρωταγωνιστεί αλλά τώρα υπάρχουν και κάποιες σύντομες έξοδοι στη πόλη.
Η επιστροφή είναι για μια ακόμη φορά το τέλος των ψευδαισθήσεων αφού η μνήμη είναι σχεδόν πλήρης.


Ο Λεωνίδας Κακάρογλου γεννήθηκε το 1952 στα Χανιά. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο.Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές: Τοπία κοριτσιών (1981), Σχεδόν γκρο πλαν (Πλέθρον 1986), Στο λευκό του βυθού (Πλέθρον 1986), Η συνήθεια των ημερολογίων (Πλέθρον 1995), Μονάχα ο χρόνος ξέρει (Πλέθρον 2000), Οι μέρες πριν τα χρόνια (Οδός Πανός 2007), Άδεια εξόδου (Οδός Πανός 2009). Και το  μυθιστόρημα Η ζωή και τίποτ΄ άλλο από τις εκδόσεις της Εστίας (2011). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, έχουν παρουσιαστεί στο θέατρο και έχουν μελοποιηθεί.

Πηγές : biblionet και  culturenow

Επιτελεστική λογοτεχνία Εισήγηση ενός όρου Στους δρόμους της θεωρίας Με αφορμή ένα βιβλίο ή μια σκέψη

                            

Του Χρήστου ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΥ
(ΠΗΓΗ Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ/ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ)

Επιτέλεση (ουσ.): 1) η προσπάθεια ή ενέργεια ώστε να αποκτηθεί, να επιτευχθεί ή γενικά να γίνει κάτι που πληροί συγκεκριμένα γνωστικά κριτήρια, 2) η συνέχιση ενός πράγματος που έχει αρχίσει, με σκοπό την ολοκλήρωσή του.


Παίρνοντας αφορμή από το εξαιρετικό κείμενο του Στέφανου Ροζάνη, «Θεωρίες της ανάγνωσης - Heidegger και αποδόμηση», πριν από μερικές Κυριακές (Αναγνώσεις, τχ. 302, 5/10/2008), ετούτη θα είναι μια σκέψη που ισορροπεί ανάμεσα σε αναγνώστη και συγγραφέα, ανάμεσα σε νόημα και ερμηνεία, ανάμεσα στο υπερβατικό σημαινόμενο και την ατέρμονη σημείωση, ανάμεσα στον Ντεριντά και τον Χάιντεγκερ, για να διατυπώσει ετούτη την υπόθεση: ότι στην καλή λογοτεχνία, την οποία εδώ θα χαρακτηρίσουμε ως «επιτελεστική» (που κάτι επιτελεί), ο απλός καθορισμός μιας πρόθεσης δεν είναι επαρκής(1) -είναι επίσης απαραίτητη η αφετηριακή παρουσία και η κατάδειξη μιας απορητικής αρχής (ένα πρόβλημα και μία λύση)(2). 

***
Αυτό που εδώ ορίζεται ως «Eπιτελεστική» λογοτεχνία» (Pusuant literature/ a literature that «works») συναιρεί μια ομάδα χαρακτηριστικών που κάθε φορά διαμορφώνουν κάποια διακριτή «ικανότητα» των κειμένων. Τα χαρακτηριστικά ετούτα είναι:
-Κάποια επείγουσα αίσθηση του επίκαιρου (Urgency). Η επιτελεστική λογοτεχνία αντιλαμβανόμαστε ότι «μιλά» για κάτι που αφορά τον κόσμο. Εντούτοις, ακόμα και όταν πραγματεύεται το γνωστό (ή το επανειπωμένο), δεν βαρύνεται με την επίκριση του παρωχημένου.
-Κάποια αίσθηση κοινωνικότητας (Agency). Η επιτελεστική λογοτεχνία αντιλαμβανόμαστε ότι «μιλά σ' εμάς» για κάτι που αφορά τον κόσμο (αν και όχι απαραίτητα κάτι που αφορά «εμάς» με τη στενή έννοια).

***
Την ίδια στιγμή που «μιλά σ’ εμάς για τον κόσμο» (εντός του οποίου θεματοποιείται η ίδια), η επιτελεστική λογοτεχνία εμπρόθετα προβάλλει τρεις σημαντικές πολυμέρειες:
-Υποδεικνύει ότι ο κόσμος δεν μπορεί να «είναι» με έναν μοναδικά συνεκτικό τρόπο.
-Υποδεικνύει ότι η γλώσσα δεν μπορεί να «λέει» μόνο ένα πράγμα.
-Υποδεικνύει ότι η λογοτεχνία μιλά και εξ ονόματος της «ιδίας».

***
Κατ’ αυτό τον τρόπο, η επιτελεστική λογοτεχνία αντικαθιστά την ταυτότητα με την πειστική διαφορά (persuasive difference)(3) . Εδώ πρέπει να διασαφηνίσουμε τα εξής:
-Η «επιτελεστικότητα» (pursuance) δεν είναι ένα κοινό σημείο που μπορούμε να διακρίνουμε εν είδει συμπτώματος στα κείμενα, εγκαθιδρύοντας μια ορισμένη κατηγορία. Η επιτελεστικότητα αποτελεί μια ομάδα κοινών σημείων που εκφαίνονται με διαφορετικό (αδιάγνωστο) κάθε φορά τρόπο και ορίζουν μια κάποια «οικογενειακή ομοιότητα». Εδώ, φυσικά, υφέρπει η ύπαρξη κάποιας ορισμένης γενικότητας (στον ορισμό της οικογενειακής ομοιότητας), δίχως όμως να προϋποτίθεται η ύπαρξη ενός κοινού κριτηρίου σε κάθε γλωσσική χρήση. Αυτό θα σήμαινε μια υπερβατική ουσία της γλώσσας. Αντιθέτως, αρκεί να υπάρχει ένα «δίκτυο ομοιοτήτων».
-Η επιτελεστική λογοτεχνία είναι μια πρόταση (proposition), όχι μια δείξη, και παραμένει νοηματικά ζωντανή. Δεν έχει την έννοια του αποτελέσματος, αλλά της διαδικασίας. Επιζεί της ανάγνωσης. Η επιτέλεση δεν ολοκληρώνεται στην επίτευξη μιας πρόθεσης, αλλά επιζεί ως διαρκής προσδοκία, που εντούτοις ευστοχεί παραμένοντας ζωντανή. Η επιτέλεση περιλαμβάνει την έννοια της διάρκειας και διαγιγνώσκει στα κείμενα την ύπαρξη ενός ευεργετικού νοηματικού υπολοίπου. Το κείμενο εξακολουθεί να «λειτουργεί».

***
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια ανεξάντλητη «ανεπάρκεια», για μια «μειονεξία» όπως εκείνη του Ντολεζέλ, την οποία το έργο καλείται διαρκώς να αναπληρώνει(4). Τότε μπορούμε να δούμε την αφηγηματική αφετηρία ως μια «έλλειψη» που δίνει στη μυθοπλασία την αρχή της. Στην «επιτελεστική» λογοτεχνία ειδικότερα, η «αναπλήρωση της έλλειψης», δηλαδή η εγκαθίδρυση μιας μονοσημαντότητας, έχει τη φύση μιας ειρωνικής (με τη ρορτιανή έννοια) φαινομενολογικής θεμελίωσης την οποία επιτελεί η ανάγνωση.
Εδώ έχει σημασία να διευκρινίσουμε ότι κάθε τέτοια θεμελίωση (μολονότι ειρωνική) είναι κάθε φορά οριστική. Δηλαδή «αυθεντική» για κάθε περίσταση, επειδή η μονοσημαντότητα αξιώνει να έχει ισχύ ειδητικής αρχής. Μια τέτοια αρχή δεν ανέχεται το αντιπαράδειγμα, παρά μόνο ως παρανόηση. Η «αυθεντικότητα» λοιπόν είναι μια νομοτελειακή πλάνη που πηγάζει από το factum της γλώσσας. Η ειδητική αρχή αποδεικνύεται μια κατ’ αρχήν «ειρωνεία». Εδώ βρίσκεται ο «τρίτος δρόμος» ανάμεσα στον Ντεριντά και τον Χάιντεγκερ. 

***

Ας δούμε τα πράγματα από υποκειμενική σκοπιά. Αν ονομάσουμε το εγώ που είναι βυθισμένο στον κόσμο «μετέχον εγώ», τότε η φαινομενολογικά τροποποιημένη τοποθέτηση που προκύπτει από την ανάγνωση έγκειται σε μια σχάση: το προκύπτον τινά «φαινομενολογικό εγώ» εγκαθίσταται σαν να ήταν υπεράνω του «μετέχοντος»: καθίσταται ένας παρατηρητής. Μόνο που η ιδιότητα αυτή (του παρατηρητή) ισχύει μόνο για το φαινομενολογικό υποκείμενο, δηλαδή εντός της «ειρωνείας» του λογοτεχνικού κειμένου(5).
Συνεπώς, η φαινομενολογία του λογοτεχνικού έργου κατασκευάζει μια γλώσσα με ιδιόμορφη λογική συμπεριφορά: δεν είναι πλέον αμφίσημη, μολονότι παραμένει ουσιαστικώς περιστασιακή. Δεν μπορεί να νοηθεί ως λόγος «εν γένει», αλλά μόνο ως υποκριτικός λόγος ενός συγκεκριμένου έκαστου υποκειμένου που «ειρωνεύεται» το αυθεντικό νόημα (αυτό το ξεχνά ο Ντεριντά). Ενώ μια πραγματική (δηλαδή όχι ειρωνική) αυθεντική ερμηνεία, που θα έθετε το έργο σε ουσιαστική (ή έστω προνομιακή) συνάφεια με την οντολογική περιοχή, δεν θα ήταν παρά μεταστροφή της φαινομενολογίας σε μεταφυσική (αυτό δυσκολεύει τον Χάιντεγκερ).

*** 

Μ' αυτό τον τρόπο η λογοτεχνία(6) αναδεικνύεται ως κατ' εξοχήν «κρίση», αφού το «κατ' αρχήν κείμενο» νοείται χωρίς καμιά αναφορά στο υποκείμενο. Το παράδοξο εδώ είναι ότι το γραμματικό κείμενο δεν είναι κατανοητό, παρά μόνο αν λάβουμε υπόψη την πηγή της εκφοράς του, η οποία ακολούθως θα εξαλειφθεί.
Η κίνηση, λοιπόν, δεν είναι ούτε μια διασπορά (από το μονοσήμαντο στο πολλαπλό) ούτε μια εύρεση (από το άρρητο στο ρητό), αλλά μια επιτέλεση (μια πληθυντική εκπλήρωση του δυνητικού). Τότε το ερώτημα «Ποιο είναι το νόημα;» αντικαθίσταται από τη διερώτηση «Ποια είναι η εξήγηση αυτού του νοήματος;».

***

Η τελική σκέψη επιστρέφει (απροσδόκητα;) στον Χέγκελ. Το λογοτεχνικό έργο δεν είναι απλώς ένα είδος, αλλά αναφέρεται στην «κοσμική τάξη» (world-order) που παράγει και εντός της οποίας ξεδιπλώνεται. Με άλλα λόγια, δεν αποτελεί μόνο μια μορφή τέχνης (art form), αλλά και μια φαινομενολογική κατηγορία, «ένα νέο πεδίο στο οποίο μπορούμε να εισέλθουμε μόνον αφότου απαρνηθούμε και τη θεωρία και την πράξη της καθημερινής μας ζωής και σκέψης»(7).
-Ας το πούμε αλλιώς: στην ιδιότυπη θέση του αναγνώστη όλοι μπορούν να βρεθούν, όμως τι μπορούν από εκεί να δουν;



(1) Απ' όπου και αν προέρχεται ετούτος ο καθορισμός: είτε από τον Ντεριντά είτε από τον Χάιντεγκερ ( βλ. Σ. Ροζάνης, ό.π.).
(2) Έστω κι αν στο τέλος εξαλειφθούν και οι δύο: και η πρόθεση και η «απορητική αρχή».
(3) Η έμφαση εδώ δίνεται στο «πειστική», γι' αυτό παραπάνω προκρίνουμε συχνά την έκφραση «κάποια», δηλαδή «όχι μια ορισμένη» (some vs. one).
(4) L. Dolezel, Heterocosmica: Fiction and Possible Worlds. Re-visions of Culture and Society, The Johns Hopkins University Press, 2000. Η «μειονεξία» του Ντολεζέλ, φυσικά, δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι υπονοεί την ύπαρξη εκείνου του υπερβατικού «εντελούς όλου», ως προς το οποίο τα κείμενα κρίνονται ιδεατώς «επαρκή».
(5) Πρόκειται για μια σκέψη η οποία «βάζει τον κόσμο εντός παρενθέσεων», σύμφωνα με την έκφραση του Χούσερλ.
(6) Σε αντιδιαστολή με άλλους λόγους, όπως η φιλοσοφία ή η επιστήμη.
(7) G. W. F. Hegel, Aesthetics. Lectures on Fine Art (1823-1829), μετ. T. Knox, Oxford, 1975, σ. 61.


Ο Χρήστος Χρυσόπουλος είναι συγγραφέας και δοκιμιογράφος

«Το επάνω κουμπί»: απελευθέρωση δωρεάν ebook!‏ /// «Το επάνω κουμπί»

Ο Αστέρης είναι ένα όμορφο, λαμπερό κουμπί, που θέλει όλοι να το προσέχουν και να το θαυμάζουν. Κι έτσι γίνεται, μέχρι τη μέρα που αναγκάζεται να συνυπάρξει και να συνεργαστεί με τους συγγενείς του, που είναι κάποια άλλα κουμπιά ολόιδια με αυτόν.

Απογοητευμένος και θυμωμένος, βλέπει τη ζωή του να αλλάζει προς το χειρότερο. Μέσα στην απογοήτευση και τον θυμό του, ο Αστέρης ζει μια περιπέτεια που του μαθαίνει τι σημαίνει να είσαι αληθινά αξιοθαύμαστος.

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ψηφιακό βιβλίο «Το επάνω κουμπί» της Σταυρούλας Παπαδοπούλου και της Μαρίας Χατζή από τη διεύθυνση www.saitapublications.gr/2014/03/ebook.87.html (σε μορφή .pdf) ή να το διαβάσετε σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να κατεβάσετε το αρχείο, μέσω της διεύθυνσης: 

http://issuu.com/saita.publications/docs/to_epano_koumpi

                                                 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ''ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΚΑΙΡΟΥ''

                                                     

Οι Εκδόσεις Vakxikon.gr σας προσκαλούν
την Παρασκευή 4 Απριλίου 2014
στις 20.00
στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

Πρόγνωση καιρού
του Θεοχάρη Παπαδόπουλου

Ομιλήτριες:

Μαρία Κατσοπούλου [Maria Anima], ποιήτρια, επιμελήτρια
Χριστίνα Λιναρδάκη [Χριστίνα Λιναρδάκη] , ποιήτρια, κριτικός λογοτεχνίας

Ποιήματα θα διαβάσει
η ηθοποιός Μέμη Αναστασοπούλου

Βιβλιοκαφέ Έναστρον
Σόλωνος 101, Αθήνα

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ '' ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ''

                                                 


                                                          

Οι εκδόσεις Σαιξπηρικόν παρουσιάζουν την ποιητική συλλογή της Αλεξάνδρας Μπακονίκα "Το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων" την Παρασκευή 4 Απριλίου, στις 7:30, στον Πολυχώρο Αίτιον.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:


Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, συγγραφέας
Η Δώρα Κασκάλη, πεζογράφος, ποιήτρια
 
Στο πιάνο η Θέλμα Παπαδοπούλου

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΟΥ '' ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ ''

                                                    

Πέμπτη 3 Απριλίου στις 20:30



Οι Εκδόσεις Πατάκη και το Βιβλιοπωλείο IANOS σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Χάρη Βλαβιανού 

«Το αίμα νερό – Μυθιστόρημα σε σαράντα πέντε πράξεις»

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:


Θανάσης Βαλτινός – συγγραφέας
Δήμητρα Χριστοδούλου – ποιήτρια
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου – κριτικός λογοτεχνίας
Ιωάννα Ναούμ – Καθ. Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α.Π.Θ.

Βιβλιοπωλείο IANOS
Σταδίου 24, τηλ.: 210.32.17.917
www.ianos.gr



                           

Χάρη Βλαβιανού


Απόσπασμα από το βιβλίο :


                           45

 Κοιτάζεις τώρα τη φωτογραφία που τραβήχτηκε στο Να ι ρόμπι έναν μήνα μετά τον γάμο τους.Είχαν παντρευτεί στα κρυφά και το είχαν σκάσει από την Ελλάδα.Εκείνη δούλευε στην Αθηνα ι κή τότε,στο πολιτικό ρεπορτάζ,και είχε καλύψει το θέμα
''Μακάριος''.Τον πήρε μαζί της.Τόσοι νέοι-23 και 26- και τόσο αποφασισμένοι για όλα.Σκέφτεσαι τώρα τους στίχους του Λάρκιν:''Τhey fuck you up,your mum and dad./They may not mean to,but they do''.


 (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αίμα νερό: γίνεται; Οι δυο λέξεις που συνάπτονται εδώ, η καθεμιά με το δικό της ειδικό βάρος, και οι δυο μαζί με την υγρή τους ζωτικότητα, παραπέμπουν απευθείας στη νομοτέλεια της λαϊκής σοφίας: όχι, δεν γίνεται. Και ο Χάρης Βλαβιανός, ένας ποιητής στην ωριμότητά του, μας θυμίζει ότι η φύση του αληθινού δημιουργού ριζώνει στη διαρκή επιστροφή, στις εμμονές του, αλλά καρπίζει μόνο με την ποιητική επίνοια, ώστε κάθε φορά που επιχειρείται η επιστροφή, να συντελείται με ανανεωμένους όρους ύφους και διευρυμένους ποιητικούς στόχους. Σ’ ένα ποιητικό βιβλίο, λοιπόν, αυτοπροσδιοριζόμενο ως «μυθιστόρημα σε σαράντα πέντε πράξεις», συντίθεται μια μυθοπλασία του εαυτού, αλλά και μια επιτέλεση του ποιητικού εγώ: σταθερό θέμα πάντα το υποκείμενο, μέσο η ανασκαφή του προσωπικού, οικογενειακού τραύματος, στιγμιότυπα που αναδύονται με τους ελεύθερους συνειρμούς της μνήμης. Επιθυμία: αν όχι η συγχώρηση για ό,τι έχει πια παρέλθει, τουλάχιστον η λυτρωτική έκθεση. η απόφαση του ποιητή ν’ αντικρίσει τα φαντάσματά του στον καθρέφτη, να τους απευθυνθεί, να παίξει μαζί τους, και να τους επιστρέψει ως δώρο συμφιλίωσης ένα (σχεδόν σπαρακτικό) μειδίαμα.

 Σχετικά λινκ :

Παρουσίαση του βιβλίου στην
Αthens Voice 
Συνέντευξη του Χ.Βλαβιανού στην
Popaganda  

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ 2014

Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου

27 Μαρτίου 2014

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο. Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο κ.ά.

Φέτος το μήνυμα έγραψε ο νοτιοαφρικανός θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και σκηνογράφος Brett Bailey.

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27^ης Μαρτίου.

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

από τον Brett Bailey

Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ασυγκράτητο πνεύμα της παράστασης.

Κάτω από δέντρα σε μικρά χωριά, πάνω σε σκηνές υψηλής τεχνολογίας στις μητροπόλεις του κόσμου, σε σχολικές αίθουσες, σε γήπεδα και σε ναούς· σε υποβαθμισμένες αστικές περιοχές, σε εμπορικά κέντρα, σε κοινοτικά κέντρα και υπόγεια στο κέντρο της πόλης, οι άνθρωποι μαζεύονται για να κοινωνήσουν στους εφήμερους θεατρικούς κόσμους που εμείς δημιουργούμε προκειμένου να εκφράσουμε την ανθρώπινη πολυπλοκότητα, την διαφορετικότητα και την ευαισθησία μας με σάρκα, ανάσα και φωνή.

Μαζευόμαστε για να κλάψουμε και να θυμηθούμε, για να γελάσουμε και να σκεφτούμε. Για να μάθουμε, να επιβεβαιώσουμε και να φανταστούμε. Για να θαυμάσουμε τις τεχνικές επιδεξιότητες και για να ενσαρκώσουμε θεούς. Για να κοπεί σε όλους μας η ανάσα με  την ικανότητά μας να αναγνωρίσουμε την ομορφιά, τη συμπόνια και τα τερατουργήματα. Ερχόμαστε για να ενεργοποιηθούμε και για να πάρουμε δύναμη. Για να δοξάσουμε τον πλούτο των διαφορετικών πολιτισμών μας και να διαλύσουμε τα όρια που μας χωρίζουν.

Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ασυγκράτητο πνεύμα της παράστασης. Γέννημα της κοινότητας, φορά τις μάσκες και τα κοστούμια των διαφορετικών παραδόσεων μας. Χρησιμοποιεί τις γλώσσες, τους ρυθμούς και τις χειρονομίες μας, και καταργεί τον χώρο ανάμεσα μας.

Και εμείς, οι καλλιτέχνες που εργαζόμαστε με αυτό το αρχέγονο πνεύμα, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να το διοχετεύσουμε μέσω της καρδιάς μας, των ιδεών μας και του σώματός μας ώστε να αποκαλύψουμε την πραγματικότητά μας σε όλο της το γήινο μέγεθος και το λαμπερό μυστήριό της.

Αλλά σε αυτή την εποχή εκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν να επιβιώσουν, υποφέρουν κάτω από τυραννικά καθεστώτα και έναν αρπακτικό καπιταλισμό, και προσπαθούν να ξεφύγουν από τις συγκρούσεις και τις κακουχίες. Σε αυτή την εποχή  που ζούμε η ιδιωτικότητά μας παραβιάζεται από μυστικές υπηρεσίες και οι λέξεις λογοκρίνονται από παρεμβατικές κυβερνήσεις. Σε αυτή την εποχή τα δάση εξολοθρεύονται,  είδη του ζωϊκού βασιλείου εξολοθρεύονται και οι ωκεανοί δηλητηριάζονται. Μια τέτοια εποχή τι αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να αποκαλύψουμε;

Σε αυτό τον κόσμο της άνισα κατανεμημένης εξουσίας, σε έναν κόσμο όπου διάφοροι ηγεμονικοί κανόνες προσπαθούν να μας πείσουν πως ένα έθνος, μια φυλή, ένα γένος, μια σεξουαλική προτίμηση, μια θρησκεία, μια ιδεολογία ή ένα πολιτισμικό πλαίσιο είναι ανώτερο από όλα τα άλλα, μπορούμε πράγματι δικαιολογημένα να επιμείνουμε ότι οι τέχνες πρέπει να αποδεσμευτούν από κοινωνικές ατζέντες;

Μήπως εμείς οι καλλιτέχνες της αρένας και της σκηνής προσαρμοζόμαστε στις στείρες απαιτήσεις της αγοράς; Ή μήπως αρπάζουμε τη δύναμη που έχουμε για να καθαρίσουμε το τοπίο στην καρδιά και στο μυαλό της κοινωνίας προκειμένου να μαζέψουμε τους ανθρώπους γύρω μας, να εμπνεύσουμε, να μαγέψουμε και να πληροφορήσουμε, και να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ελπίδας και ανοιχτόκαρδης συνεργασίας;

Ο Brett Bailey είναι νοτιοαφρικανός θεατρικός συγγραφέας, σκηνογράφος, σκηνοθέτης, δημιουργός καλλιτεχνικών εγκαταστάσεων και καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής ομάδας Third World Bunfight με έδρα το Cape Town.

Εκτός από τη Νότια Αφρική έχει εργαστεί σε άλλες χώρες της Αφρικής, στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη. Το θέατρό του έχει γνωρίσει μεγάλη αναγνώριση για τον αιρετικό, εικονοκλαστικό τρόπο με τον οποίο ερευνά το μετα-αποικιακό τοπίο της Αφρικής. 

Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε όλη την Ευρώπη, την Αυστραλία και την Αφρική, αποσπώντας πλήθος βραβείων· μεταξύ αυτών και το χρυσό μετάλλιο σκηνογραφίας στη Διεθνή Έκθεση Σκηνογραφίας της Πράγας το 2007. Υπήρξε πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Σκηνογραφίας της Πράγας το 2011 και μέλος της κριτικής επιτροπής για το διαγωνισμό «Music Theater Now» του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου το Μάρτιο του 2013.

Το 2009 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της τελετής έναρξης στη Σύνοδο Κορυφής για τις Τέχνες και τον Πολιτισμό στο Γιοχάνεσμπουργκ, ενώ από το 2006 έως το 2009 σκηνοθέτησε τις εναρκτήριες παραστάσεις στο Διεθνές Φεστιβάλ Τέχνης Harare της πρωτεύουσας της Ζιμπάμπουε. Από το 2008-2011 διετέλεσε διευθυντής του Φεστιβάλ Τεχνών «Infecting the City» στο Κέηπ Τάουν. Φέτος ανέλαβε να γράψει το Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας θεάτρου για το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της UNESCO.  

Μετάφραση από τα αγγλικά για το Ε.Κ.Δ.Ι.Θ. : Νεόφυτος Παναγιώτου

Επιμέλεια μετάφρασης από τα αγγλικά για το Ε.Κ.Δ.Ι.Θ.: Βίκυ Μαντέλ

ΑΓΓΕΛΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

                                                                  

                                        ''  O θάνατος είναι τρύπα-τελείωσε .
                              Και η θρησκεία αυτήν την τρύπα προσπαθεί να κλείσει.''
                                          







''Καθένας μας έχει την υποψία: μήπως μέσα μας υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε; Μήπως ο ίδιος ο εαυτός μας κρύβεται στα βιώματά του και αδυνατεί να αναδυθεί ατόφιος και ακέραιος; Το παρόν δεν είναι αθώο. Ενίοτε αφήνει την εντύπωση πολύπειρου νοσοκόμου ο οποίος μας απομονώνει από καθετί επικίνδυνο, μας παρέχει κατευναστικά, ορθώνει προστατευτικά χωρίσματα. Αρκεί όμως μια αιφνίδια συγκίνηση για να παραδοθούμε στο βάθος του χρόνου μας, δραπετεύοντας από την περιφρουρημένη παροντικότητα. Η θυμική μνήμη είναι κάτι βαθύτερο από τον ίδιο τον άνθρωπο, άλλωστε δεν είναι συμπτωματικό ότι οι συγκινήσεις και τα αισθήματα ονομάστηκαν "πάθη".

Περί μνήμης,Εκδόσεις Καστανιώτη, 2008

                                               *************


to vima





Πέθανε το βράδυ της Παρασκευής, σε ηλικία 67 ετών, ο Κωστής Παπαγιώργης, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μεταφραστής, μια από τις πλέον ευγενείς μορφές των ελληνικών γραμμάτων.
Ο Κωστής Παπαγιώργης (ψευδώνυμο του Κ. Παπαγεωργίου) ήταν γιος δημοδιδάσκαλου. Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Υπάτης του νομού Φθιώτιδας.
Το 1966 μετέβη στη Θεσσαλονίκη για νομικές σπουδές όπου και παρέμεινε για έναν χρόνο. Το 1969 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να σπουδάσει κλασική και σύγχρονη φιλοσοφία.
Παρακολούθησε επί διετία μαθήματα στο Βενσέν (με τους Ντελέζ, Λυοτάρ, Σατελέ), τα οποία στη συνέχεια εγκατέλειψε για να αφοσιωθεί στην αυτοδιδαχή. Δεν ολοκλήρωσε τελικά ούτε τις σπουδές νομικής ούτε αυτές της φιλοσοφίας.
Παρά ταύτα «η παθολογική σχεδόν προσήλωση στην ανάγνωση τον οδήγησε συγκυριακά στην εμπορία βιβλίων· κατόπιν, με την επάνοδο στην Αθήνα, στη μετάφραση φιλοσοφικών έργων για βιοποριστικούς καθαρά λόγους και, όψιμα, στη συγγραφή εξομολογητικών εν πολλοίς δοκιμίων».
Στην Ελλάδα επέστρεψε οριστικά μετά το 1975 και επιδόθηκε με αξιοζήλευτη δεινότητα στη μετάφραση σημαντικών φιλοσόφων και διανοητών (Ντεριντά, Λεβινάς, Ρικέρ, Σαρτρ, Φουκώ και Κίρκεγκωρ μεταξύ των άλλων) όπως επίσης στη συγγραφή πρωτότυπων κειμένων και βιβλίων στοχασμού.
Εξέδωσε το θεωρητικό περιοδικό «Χώρα» και συνεργάστηκε με πλήθος περιοδικών (Αθηνόραμα, Αντί κ.ά) και εφημερίδων.
Το 2002 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο μαρτυρίας – χρονικού για το βιβλίο του «Κανέλλος Δεληγιάννης» (εκδ. Καστανιώτη).
Έγραψε για τη μέθη, τη ζηλοτυπία, τη μισανθρωπία, τους νεκρούς, τη μνησικακία, τη φιλία και τον πόλεμο με οξυδέρκεια, γλωσσικό πλούτο και ένα προσωπικό, διακριτό ύφος.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ LIFO ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ

Ο θάνατος είναι τρύπα – τελείωσε. Πηγή: www.lifo.gr