ΣΗΜΕΡΑ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ///ΜΑΡΤΙΟΣ 2013

ΣΗΜΕΡΑ Η ΓΙΟΡΤΗ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ
http://youtu.be/f-x1FsvOAz4

http://www.sansimera.gr/worldays/4
Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας[πως και γιατί]
 

EΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΥΜΝΟΣ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ Π' ΑΓΑΠΟΥΜΕ

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχη
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ' τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν' τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ' αγάλματά τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν' αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερήφανα ως ειν' -
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
λίμνες

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μεσ' στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν' οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ' άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματά τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν' το μόνο σάβανο που μας αρμόζει :
είν' οι γυναίκες που αγαπούμε σαν σημαίες

είν' οι γυναίκες που αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν' κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μεσ' σ' αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν'
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακρυά ακούμε νάρχωνται οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε - φυσικά - δε μπορεί να μας φοβίση
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π' αγαπούμε είναι σα δάση

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν' οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν' ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κ α τ ε ρ ί ν α -
είναι τα κύματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε

έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ' όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν' πια δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ' όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ' εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία

*Η φωτογραφία είναι παραμένη από το Pixabay

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΣΤΟΥΦΗΣ////ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Διαβάζω το απέραντο κενό
Στο υπόλοιπο της σελίδας
ανασύρω πνιγμένες σκέψεις
ανάμεσα σε στίχους και γράμματα
ναυάγια ποιήματα κάτω από τα ποιήματα
ξέροντας πως όταν έλεγες
ποίηση το ακατανόητα
σ΄αυτόν τον κόσμο
                     εννοούσες τη σιωπή
που βιώνουμε στον έρωτα και το θάνατο.
Είναι η κατανόηση του κενού
αυτό που μεγαλώνει τη σιωπή μας.




[...]

Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο
Που θα περιγράφει ο,τι δεν έζησα
Με λέξεις που δεν αρθρώθηκαν ακόμα
Στο αυτί του εξωφύλλου
Το βιογραφικό θα εξιστορεί
Πότε δεν γεννήθηκα
Τα πανεπιστήμια που δεν σπούδασα
Τη φυλακή που δεν μπήκα
Τα αδικήματα που δεν έκανα
Καθώς και τις ημερομηνίες
Που δεν αυτοκτόνησα

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΝΕΚΡΟ ΠΟΙΗΤΗ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΙΩΠΗΣ 2009

*************

...αποσπάσματα από την ΟΝΕΙΡΟΠΛΗΞΙΑ

Από  χώμα και νερό
είναι το σώμα.
Από όνειρο και θάνατο
το πνεύμα.

[...]

Τα όνειρα
τα σκαρώνεις μοναχός σου
κι έχεις μετά
δικιά σου όλη τη θλίψη.

[...]  

Φωλιάζουν στο κεφάλι του
τα πιο ωραία ποιήματα,
μα δεν του δίνουνε  στυλό
οι νοσοκόμες.

Όσοι τη ρότα
του ονείρου ακολουθήσανε,
βούλιαξαν στη σκληρή
πραγματικότητα. 

[...]  

Το όνειρο,
το κιάλι που ο Θεός
μας έδωσε να βλέπουμε
το χάος.

[...]  

Αυτός που αρνήθηκε
τον τόπο και το χρόνο
είδε
πάνω και κάτω κόσμο ένα

Αφού το όνειρο
μονάχα εγώ το είδα,
πως είναι όλοι
ματωμένοι απ΄τη σφαγή;

Έρχεται και μου τρώει τα παιχνίδια,
το πρωί τα ξαναφτιάχνω 
με τη φαντασία μου.

Το όνειρο ,
η δεύτερη ζωή.
Το όνειρο,
έν΄άγγιγμα του απείρου.

[...]  

Αχ,ήθελα τόσο πολύ να σ΄αγγίξω,
που την αυγή
βρήκα τα χέρια μου
παραμορφωμένα. 

Κανένας δεν περίμενε 
το τέλος
κι όμως,
τόσο πανέτοιμους μας βρήκε.

 



 

COST SIGARET///ΠΟΙΗΜΑΤΑ

(PSEUDOGRAFICA
OI ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΤΟΥ ΕΣΤΕΜΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ
ΕΚΔ.ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2013)


ΠΡΟΥΣΤΕΡΙΚΗ  ΑΓΑΠΗ

Από τον τρόπο που μιλούσε
μέχρι τη θάλασσα
στην πλάτη της
η βδομάδα μου περνούσε
μέσα στο θέρος
της απάτης της

Και όταν τρέχανε
ανάποδα
οι λέξεις
μέσα στο φλιτζάνι
αναρωτιόμουν
τι συμβαίνει
στον ουρανό
ή στο ταβάνι...
                 Νίσυρος 2002

********

ΑΙΘΗΡ

Αιθήρ
Λάμψεις φτερουγίζουν
σε περιπάτους
ποιήσεις καταστρώνουν
Και τα τακούνια της ηχούν
στο νου μου τις εικόνες της ήβης
που με τους όρους της 
παίζω 
τους δικούς μου όρους

Και η ώρα κερδίζει
το βραβείο του Κάλλους
Και η ώρα βραβεύει 
μιμητές παπαγάλους

********

ΗΒΗ

Βάθος αμέτρητο,ω!Μάκαρα Κετού
Οδός των θαυμάτων και του χαδιού
Λίλα ερώτων παιδίσκης ξανθής
Ηλίων πλεξίδες εύφορης γης
Καθρέφτης που μέσα του τρέχουν ποτάμια
Ροές ερωτήματα' χαρά στα μαστάρια
Ολόκληρη φύσις η ήβη της Φοίβης
Καιρός να διαρρήξω αιδοίον εφήβης!

********

Ελευθερία είναι όχι μόνο
Να κάνεις ό,τι θέλεις
αλλά και 
Να θέλεις ό,τι κάνεις

                     

EΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ///ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ///ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

http://tokoskino.wordpress.com/2013/03/06/%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BE%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7/

Η ποιητική συλλογή "Εποχή μου είναι η Ποίηση" της Ασημίνας Ξηρογιάννη θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Πρόκειται για ένα βιβλίο που εξερευνά τη σχέση του ποιήματος με την εποχή στην οποία γράφεται. Ποιος ο ρόλος της Ποίησης σε δύσκολους καιρούς σαν κι αυτούς που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα; Αναπόφευκτα ο δημιουργός επηρεάζεται από την εποχή του ,αφού είναι άνθρωπος που ζει μέσα στην κοινωνία. Πώς διαχειρίζεται και πώς φιλτράρει όμως τα ερεθίσματα που δέχεται; Και ο έρωτας.. τι θέση έχει μέσα σε όλα αυτά;

...για την Προφητεια του Ανέμου [ποιήματα ,Δωδώνη 2009]από τον Θεοχάρη Παπαδόπουλο

http://www.vakxikon.gr/content/blogcategory/32/604/lang,el

 

  Η Προφητεία του Ανέμου, ποίηση, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Εκδόσεις Δωδώνη, 2009

Πολλές φορές, όταν εξετάζουμε το έργο ενός ποιητή, στεκόμαστε στην πρώτη εκδοτική του απόπειρα, έτσι ώστε να γνωρίσουμε τις πρώτες του εμπνεύσεις, τις πρώτες του ποιητικές αναζητήσεις, όταν ακόμα στεκόταν στο «πρώτο σκαλί», κατά τον Καβάφη, στην πύλη της πόλης των ιδεών και δειλά – δειλά προσπαθούσε να ιππεύσει τον Πήγασο. Ο λόγος, που μας κάνει να σταθούμε στην πρώτη ποιητική συλλογή ενός ποιητή, είναι το ότι σε αρκετούς ποιητές, το πρώτο τους συγγραφικό πόνημα είναι ανώτερο από τα επόμενα ή ισάξιο με αυτά, όχι, όμως, κατώτερο.

Έχουμε, λοιπόν, την ευκαιρία να έχουμε στα χέρια μας την πρώτη ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη Η προφητεία του ανέμου και όπως έχουμε διαπιστώσει έχοντας διαβάσει και άλλα έργα της, η ποιήτρια μας εκπλήσσει ευχάριστα, καθώς σε κάθε ποιητική συλλογή μας δίνει κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό και καθώς για άλλα έργα της έχουμε ήδη αναφερθεί, άλλοτε και σε άλλο τόπο, εδώ θα εξετάσουμε το πρώτο της πνευματικό παιδί.

Η ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη Η προφητεία του ανέμου χωρίζεται σε δύο μέρη:

Το πρώτο μέρος φέρει τον τίτλο Η σκέψη μου βυθίστηκε στα χέρια σου. Εδώ συναντάμε ποιήματα κυρίως ερωτικά, όπου η Ασημίνα Ξηρογιάννη με την λακωνικότητα, που διακρίνει τους στίχους της, καταφέρνει να μας πει πολλά και ουσιαστικά με λίγα λόγια: «Έχασα εσένα μα κέρδισα την Ποίηση.» Και αλλού: «Με τα μάτια βυθισμένα στ’ όνειρο / παρατηρώ τη ζωή του φεγγαριού. / Μόνο για χάρη σου καταδέχτηκα να το κοιτάξω / σκέψου πως σπαταλούσα το βλέμμα μου πριν σε γνωρίσω.»

Το δεύτερο μέρος φέρει τον τίτλο Τα ωραιότερα ταξίδια είναι του μυαλού. Εδώ συναντάμε ποιήματα, επίσης, ολιγόστιχα και κάποιες φορές, επιγραμματικά. Ποίηση λιτή χωρίς στολίδια και φιοριτούρες. Όμως, εδώ η Ασημίνα Ξηρογιάννη μας ταξιδεύει σε άλλα μονοπάτια. Η ποίησή της γίνεται υπαρξιακή. Το ερωτικό στοιχείο υπάρχει μόνο σε δυο – τρία ποιήματα σαν μια ροζ πινελιά στην υπαρξιακή αγωνία της ποιήτριας. Η Ασημίνα Ξηρογιάννη καταφέρνει να μας αγγίξει και να μας ταρακουνήσει, έτσι ώστε να βρισκόμαστε σε εγρήγορση για να προλάβουμε τη ζωή: «Υπάρχουν μερικά βράδια που οι άνθρωποι περιμένουν. / Δεν κοιμούνται, περιμένουν. / Κι ο χρόνος μένει ακίνητος-κολλημένος σ’ ένα βασανιστικό παρόν… / Που δε λέει να γίνει αύριο.» Και αλλού: «Την κάθε μέρα την προσέχω σαν κόρη οφθαλμού - / μην μου πέσει κάτω και γίνω κατά τι φτωχότερη».

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ασημίνα Ξηρογιάννη, εκτός από την ποίηση έχει αναπτύξει μια πολυσχιδή δραστηριότητα καθώς ασχολείται εξίσου επιτυχημένα με την πεζογραφία και το θέατρο.

Κλείνοντας αυτό το μικρό ταξίδι στην ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη Η προφητεία του ανέμου οφείλουμε να συγχαρούμε την ποιήτρια για τις όμορφους στίχους, που μας χάρισε, ελπίζοντας να δούμε και νέες ποιητικές της δημιουργίες.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

 

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Της Μίνας Ξηρογιάννη


Ισορροπία σε μια χιονοστιβάδα
Και η συμπεριφορά της πέτρας
Ξεδιπλώνει σιωπηλά μονοπάτια
Στους εντολοδόχους της νύχτας
Το προβάδισμα είναι καημός 
Σύμβαση χρόνου
Μικροί τροπικοί
Δεν θα μπορέσουν να καλύψουν την απόσταση 
που μας χωρίζει
Ερήμωση
Το ψυχρό σύμπαν
Βρίσκεται στη σφυγμομέτρηση της φτώχειας
Και το αύριο 
Το αύριο
Η ίδια μέρα πάντα ξημερώνει

ΣΠΥΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ///ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η αρχιτεκτονική της λήθης
                  Στον Γιώργο Σεφέρη

 

Η αρχιτεκτονική της λήθης οικοδομείται
   πάνω στα θεμέλια της μνήμης.
Ένας λαός έτοιμος να απεκδυθεί τα ιμάτια του
  να αλλάξει τη σάρκα του με τη σάρκα του νέου
του ολότελα διαφορετικού μέλλοντος
   χωρίς να αφήσει κεντημένο στο δέρμα του
έστω ένα στίχο
             να κρατήσει στο βλέμμα του
ένα θρυμματισμένο άγαλμα
    και λίγη άμμο από τις ακτές της Ιστορίας του
μέσα στις μικρές του φούχτες.
Το φως που υμνήσαμε κρέμεται ανενεργό πάνω στα ηλεκτροφόρα
καλώδια,
οι θάλασσες που αγναντέψαμε, εμφιαλώνονται για τους τουρίστες,
          ο ήλιος κόβεται σε νομίσματα
και η ελιά σφραγίζεται με πύρινο σταυρό.
Και εκείνες οι καταστροφές και οι αποδημίες
οι εμφύλιοι σπαραγμοί και οι θυσίες
διαβάζονται πια σαν ξόρκια
      όχι σαν ιστορία
και προβάλλονται τρισδιάστατα σε σκοτεινές αίθουσες
               το χρήμα να ξεπλένει το αίμα
               το αίμα να ξεπλένει το χρήμα.
Κάποτε κάποτε φοράμε ψηλά τακούνια και κάνουμε θόρυβο
περπατώντας μέσα στα γήπεδα.
Μα με πέλματα βρώμικα και πόδια γεμάτα καντήλες
          επιστρέφουμε πιο βραχύσωμοι σπίτι.
Άλλοτε πάλι ακούμε τα υπόγεια νερά των ποταμών
και φαντασιωνόμαστε αρχαίους περιπάτους και χαϊδέματα.
Μα τα δάκτυλα συνήθισαν να πληκτρολογούν τη μοναξιά τους
να καρφώνουν τα χάδια πάνω σε κουμπιά
         και να ακομπανιάρουν ευνουχισμένα αισθήματα
φριχτά τραγουδισμένα από άφυλους αοιδούς.
Κι άλλοτε φτιασιδώνουμε την αρρώστιά μας
         με αρχαϊκό γέλιο ή κλάμα
κάθε καλοκαίρι και άλλος επιδαύρειος θίασος
στο ίδιο έργο.
Είμαστε η λήθη που οικοδομείται
              οι λίθοι που την οικοδομούν.
ο περιούσιος λαός ενός δολοφονημένου από την πίστη
θεού.
Οι γραμμές στα πρόσωπά μας άλλαξαν.
Οι αυλακιές στις παλάμες μας άλλαξαν.
Οι δρόμοι του αίματός μας άλλαξαν.
Οι λεωφόροι του μυαλού μας άλλαξαν.
Οι εθνικές οδοί μας άλλαξαν.
Δεν είναι πια τόπος.
Δεν είναι πια τόπος να ζεις.
Δεν είναι πια τόπος να ζεις εδώ.

[Από τη τελευταία του ποιητική συλλογή“Η Ιστορία ενός Ανθρώπου”, εκδ. Μετρονόμος 2011]

*************

 

Ερωτηματικό

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ

που μιλούσαμε

για τους νεκρούς μας;

Τί να απογίναμε άραγε;

Βραχνή φωνή

Τα πρόσωπα των νεκρών

μεγαλώνουν μέσα μας σαν νύχια.

Γι’ αυτό και τις μέρες

που θα νιώθεις στο λαιμό σου ένα γδάρσιμο

θα ξέρεις πια

γιατί αυτή η βραχνή φωνή

και γιατί αυτές οι αιμάτινες λέξεις.

Σπύρος Αραβανής, "Η ανοσία της άγνοιας", Αθήνα: Οδός Πανός, 2008.

*************

Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες 

 
Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες
Επέστρεψε μια νύχτα ακροπατώντας
Την δέχτηκαν στο πάτωμα οι σανίδες
Χωρίς ούτε ένα τρίξιμο, σιωπώντας
Μπήκε στο σπίτι μέσα απ’ το φεγγίτη
Κόρη στερνή της λήθης και του ονείρου
Το δέρμα τρύπησε βαθιά με το νύχι
Κι έσταξε αίμα ως την πόρτα του κήπου
Την κύκλωσαν τα δυο σκυλιά στην πύλη
Την μύρισαν σαν πρόσωπο δικό τους
Αυτή τους χάιδεψε τη ράχη σαν μια φίλη
Και πρώτη χάθηκε πριν το φευγιό τους. 

*************
 

Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει

Στον Μανόλη Αναγνωστάκη

 
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι θάβω στο χώμα κάλυκες
από σφαίρες
που η ζωή ανάλωσε στη μάχη με το χρόνο,
από άνθη
που ο χρόνος προσέφερε, σημάδι αγάπης, στη ζωή.
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
οτι στα σπλάχνα μιας γυναίκας
κάπου στον κόσμο,
κυοφορείται ένα έμβρυο
που θα γίνει
η αυριανή λέξη,
η αυριανή σιωπή.
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι ο κόσμος θα συνεχίζει
να ερωτεύεται,
να ονειρεύεται
και να θρηνεί,
ασφαλής
ότι κάποιος άλλος πέθανε στη θέση του,
ότι κάποιος άλλος έζησε γι’ αυτόν.  

Ποιήματα από το βιβλίο «Η ανοσία της άγνοιας»  

 

Αντίδραση///της Ασημίνας Ξηρογιάννη(ΠΡΟΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ)

http://www.ideostato.gr/2013/02/blog-post_28.html
ιδεόστατο: Προδημοσίευση: "Εποχή μου είναι η Ποίηση" της Ασημίνας Ξηρογιάννη

 
Μου λένε συνέχεια
γράψε για την εποχή σου
για την πόλη σου
για τους τετράγωνους κυβερνώντες
για το μνημόνιο
για τους Ευρωπαίους
για τις διαδηλώσεις των αγανακτισμένων
για την καταλυση της εθνικής ταυτότητας
για τα πολιτικά σκάνδαλα
για την απώλεια της αξιοπρέπειας
για το γενικό ξεπούλημα της χώρας σου
για την κρίση
για το αμφίβολο μέλλον
για τους ξοφλημένους νέους
για την γενιά των τετρακοσίων ευρώ
και άλλα παρόμοια.
Μα εγώ θα γράψω μόνο για την Ποίηση
Που με βοηθάει να τ΄αντέχω όλα αυτά.

Τώρα που η ζωή σου έγινε χλωμή//AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Τώρα που η ζωή σου έγινε χλωμή,
τώρα κατάλαβες τον στίχο του Σεφέρη
<<Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει>>
Μα όλες οι λέξεις σου πέφτουν κάτω
και τσακίζονται μία μία.
Πληγωμένες κι αυτές.
Πάψε να τραυματίζεις αυτό το ποίημα.

http://bibliotheque.gr/?p=16848

Ενα μανιφέστο για την Ποίηση //της Ασημίνας Ξηρογιάννη

 http://bibliotheque.gr/?p=17100

[ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ/ΣΕ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ
ΕΚΔ.Κίχλη,2012]

 ΄ Eνα βλέμμα σαφές ,καθαρό,γοητευτικό για την ποίηση!Οι άπειρες διαστάσεις και εκδοχές της!Το απροσμέτρητο βάθος της!Η απύθμενη ζωοδόχος δύναμή της.Σε βρίσκει η ποίηση στην καθημερινή σου ζωή,αλλά και στα πιο απίθανα μέρη.Σε βρισκει η ποίηση όταν  όλα αρχίζουν,αλλά και όταν όλα έχουν τελειώσει.Κυρίως τότε.Είναι το μανιφέστο του Τίτου Πατρίκιου για την Ποίηση ,που εν τέλει δεν είναι καθόλου ''μια τέχνη περιττή''.Είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη του ανθρώπου και ΄΄έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα''.Είναι συνυφασμένη με τον εσωτερικό,διανοητικό,φαντασιακο κόσμο του ανθρώπου,αλλά και με τα  βιώματα,τις προσδοκίες,τα οράματα,τον στοχασμό,τις ενέργειες,τις προκλήσεις,την ηθική ή την μη ηθική του.Μια φορά με ρώτησαν τη γνώμη μου για τον θεό.'' Όταν τον  αναζητάς τον βρίσκεις.'',απάντησα..Το ίδιο θα πω και για την Ποίηση.Όταν την αναζητάς την βρίσκεις,ή την ξεθάβεις από παντού ή την δημιουργείς ο ίδιος.Σε βρίσκει,σου παρουσιάζεται όταν τη ζητήσεις.Και δεν είναι διώλου μεμπτό να παραδεχτείς πως την έχεις ανάγκη.Αυτό είναι και το πνεύμα του βιβλίου του Πατρίκιου,νομίζω!Άνθρωπε,σου είναι απαραίτητη η Ποίηση,γιατί σε αφυπνίζει,σε σοκάρει,σε συντροφεύει,σε θυμώνει,σε περιπαίζει,σε δελεάζει,σε πείθει,σε εξαπατά,σε απενοχοποιεί,σε κάνει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου,με όσα αρνήθηκες,όσα δεν τόλμησες,όσα  φοβηθηκες,όσα αγάπησες...''...[...]σου ψιθυρίζει   μυστικά που πρέπει εσύ να εξιχνίασεις /σου φωτίζει  πράγματα που  μέναν σκοτεινά ως τότε/ώσπου κάποια στιγμή σε ανταμοίβει για την αφοσίωσή σου/ σου αποκαλύπτει την αλήθεια,σου λέει καθαρά πως/ανήκει σε όλους/''
   Ο Πατρίκιος δεν δίνει ορισμούς για το τί είναι ποίηση.Δεν υποτιμώ (΄ούτε και ο Πατρίκιος φαντάζομαι)τους δεκάδες ορισμούς που έχουν δοθεί για την ποίηση και από λογοτέχνες και από μη λογοτέχνες.Κάποιοι από αυτούς αγγίζουν την αλήθεια των πραγμάτων.Αλλά πώς μπορεί κανείς την ποίηση(και κάθε τέχνη) να την κλείσει,να την φυλακίσει  μέσα σε έναν ορισμό;Η Ποίηση είναι (μεταξύ άλλων)Ιδέα  και οι ιδέες δεν εγκλωβίζονται ακόμα κι αν εγκλωβιστεί το σώμα.Η Ποίηση έχει να κάνει με την ψυχή του δημιουργού και του αναγνώστη οπότε είναι ιερή.Η  Ποίηση είναι όμως και πανταχού παρούσα,φιλτράρει την πραγματικότητα με ιδιαίτερους και ανοίκειους τρόπους,την αναδεικνύει και την αναιρεί την .ιδια στιγμή.Και για να το πω με τον τρόπο της αγαπημένης μου Μάτσης Χτζηλαζάρου...η Ποίηση μας ΕΚΡΙΖΩΝΕΙ...