Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ///Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.

Οι ιδανικοί αναγνώστες δεν αναπλάθουν μια ιστορία: την αναδημιουργούν.
Οι ιδανικοί αναγνώστες δεν ακολουθούν μια ιστορία: συμμετέχουν σ' αυτή.
Ο ιδανικός αναγνώστης ξέρει όσα ο συγγραφέας μόνο διαισθάνεται.
Ο ιδανικός αναγνώστης ανατρέπει το κείμενο. Ο ιδανικός αναγνώστης δεν θεωρεί τις λέξεις του συγγραφέα δεδομένες.
Ο ιδανικός αναγνώστης είναι ένας σωρευτικός αναγνώστης· κάθε ανάγνωση ενός βιβλίου προσθέτει ένα νέο στρώμα ανάμνησης στην αφήγηση. Ο ιδανικός αναγνώστης είναι και τα δύο, και γενναιόδωρος και άπληστος.
Ο ιδανικός αναγνώστης κρίνει ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.
Καθώς διαβάζει ένα βιβλίο που γράφτηκε αιώνες πριν, ο ιδανικός αναγνώστης αισθάνεται αθάνατος.
Ο ιδανικός αναγνώστης ακολουθεί την πεπατημένη. «Ένας καλός αναγνώστης, μείζων αναγνώστης, ένας ενεργητικός και δημιουργικός αναγνώστης είναι αυτός που διαβάζει δεύτερη φορά.» Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΑΠΌ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΝΕΚΤΥΠΟΝ

Τὸ Πανέκτυπον καὶ ὁ Ὀργανισμὸς γιὰ τὴν διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας (ΟΔΕΓ) προσφέρουν σὲ νέους συγγραφεῖς, στοὺς ὁποίους δὲν εἶχε δοθεῖ μέχρι σήμερα ἡ εὐκαιρία νὰ ἐκδώσουν τὰ ἔργα τους, τὴ δυνατότητα προβολῆς καὶ ἔκδοσης.

Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, διενεργεῖται διαγωνισμὸς διηγήματος, ἀπὸ σήμερα (19 Ἰανουαρίου) ἕως καὶ τὶς 24 Μαρτίου, μὲ θέμα «τὸ ταξίδι...». Στοὺς τρεῖς πρώτους νικητὲς τοῦ διαγωνισμοῦ θὰ δοθεῖ ὡς ἔπαθλο ἡ δυνατότητα ἔκδοσης ἑνὸς βιβλίου τους ἀπὸ ἐμᾶς δωρεάν, ἐνῶ τὰ δέκα καλύτερα διηγήματα θὰ συμπεριληφθοῦν σὲ ἠλεκτρονικὸ τόμο, ποὺ θὰ διατίθεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο.

Τὰ διηγήματα θὰ πρέπει νὰ ἔχουν αὐτοβιογραφικὸ χαρακτῆρα, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ὑπόθεσή τους εἶναι φανταστική, καὶ νὰ μὴν ξεπερνοῦν τὶς 15.000 λέξεις. Ἡ ὑποβολή τοῦ ἔργου συνεπάγεται αὐτομάτως τὴν δέσμευση τοῦ συγγραφέα ὅτι δὲν καταπατᾶ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο πνευματικὰ δικαιώματα ἄλλων. 

Μπορεῖτε νὰ στέλνετε τὰ ἔργα σας στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσηinfo@panektypon.com. Γιὰ περισσότερες πληροφορίες μπορεῖτε νὰ ἐπικοινωνήσετε μέ τὸ Πανέκτυπον.

http://www.ideostato.gr/2013/01/blog-post_9306.html

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής “αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου…” της Καίτης Βασιλάκου

Οι εκδόσεις Μανδραγόρας παρουσιάζουν

την ποιητική συλλογή της Καίτης Βασιλάκου

αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου…

στο Καφέ Έναστρον, (Σόλωνος 101, τηλ. 2103828161)

τη Δευτέρα28 Ιανουαρίου 2013, 7.30μμ

θα μιλήσουν οι: 

Κατερίνα Θεοδωράτου, μεταφράστρια, θεατρολόγος

Αντωνία Μπελίκα Κουμπαρέλη, μεταφράστρια, συγγραφέας

Ασημίνα Ξηρογιάννη, ποιήτρια,θεατρολόγος

Θα απαγγείλει ο Μάκης Πανώριος, ηθοποιός και συγγραφέας

Συμπόσιο Ποίησης, Προκύρηξη για τα Βραβεια Ποίησης 2012

 

 

ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

http://www.poetrysymposium.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βραβείο Ποίησης 2012

Το Συμπόσιο Ποίησης, συνεχίζοντας την αδιάλειπτη παρουσία του στα ελληνικά γράμματα από το 1981, θα απονείμει και φέτος 1^ο, 2^ο και 3^ο βραβείο καλύτερου βιβλίου νέου ποιητή που εκδόθηκε μέσα στο 2012.

Τα βραβεία θα αφορούν σε βιβλία που εκδίδονται στη διάρκεια του αμέσως προηγούμενου από τη διεξαγωγή του Συμποσίου ημερολογιακού έτους, από ποιητές που δεν έχουν υπερβεί το 40ό έτος κατά την έκδοση του βιβλίου τους.

Εφέτος, τα βραβεία θα απονεμηθούν σε ποιητές που γεννήθηκαν μετά την 31.12.1972 και εξέδωσαν ποιητική συλλογή μέσα στο 2012.

Διαδικασία

Επειδή είναι πιθανόν είτε να διαλάθει της προσοχής της κάποια εκδοτική προσπάθεια, είτε το βιβλίο να μην περιλαμβάνει στοιχεία σχετικά με την ημερομηνία γέννησης του ποιητή, παρακαλούνται οι εκδότες και οι νέοι δημιουργοί που πληρούν τα κριτήρια να αποστείλουν δύο (2) αντίτυπα του βιβλίου τους έως την 30ή Απριλίου 2013 στην ταχυδρομική διεύθυνση του Συμποσίου Ποίησης: Συμπόσιο Ποίησης, Τ.Θ. 1142, 26110 Πάτρα, μαζί με ένα σύντομο βιογραφικό τους στο οποίο θα περιλαμβάνονται ημερομηνία γέννησης και στοιχεία επικοινωνίας.

Οι δέκα καλύτερες συλλογές, κατά ανώτατο όριο, σύμφωνα με την κρίση της Οργανωτικής Επιτροπής, θα αποτελέσουν τον τελικό προς βράβευση κατάλογο και θα δημοσιοποιηθούν στην ιστοσελίδα του Συμποσίου μετά το α/15νθήμερο του Μαΐου 2013. Ποιήματα από τις επιλεγείσες συλλογές θα διαβάζονται κατά τη διάρκεια των εργασιών του 33^ου Συμποσίου Ποίησης που θα διεξαχθεί από τις 4 ως τις 7 Ιουλίου 2013 στο Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών.

Η τελική επιλογή των τριών (3) πρώτων συλλογών θα γίνει με ψηφοφορία μεταξύ των συνέδρων του Συμπoσίου Ποίησης, και της Οργανωτικής Επιτροπής. Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί μετά την ολοκλήρωση των ποιητικών αναγνώσεων, με το πέρας της πρωινής συνεδρίας του Σαββάτου της 6ης Ιουλίου 2013.

Η απονομή θα γίνει στην τελευταία Συνεδρίαση της Κυριακής 7/7/2012. Οι τρεις βραβευθέντες θα παρουσιαστούν από κριτικούς στο επόμενο Συμπόσιο Ποίησης, ενώ ποιήματά τους θα δημοσιευθούν στα Πρακτικά του και θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα του Συμποσίου, www.poetrysymposium.gr.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ ///ΣΤΑΣΙΩΤΙΚΟ ΕΞΗΚΟΣΤΟ

«Αν η ζωή του καθενός δεν είναι
του καθενός ζωή, προς τι
επάνω ο ουρανός και κάτω η γη;
Τουλάχιστον τα ζώα δεν προσποιούνται πως διαβάζουν
την ιστορία των λαθών τους στη βουλιμία του ζώου.
Κανένα στερέωμα δεν διεκδικεί
την πείνα της πείνας· το σκοτάδι
είναι όντως σκοτάδι και η νύχτα
κοιμάται πάντα τη νύχτα».
Σαν παράπονο
ακούστηκαν τα λόγια του. Ήταν
κι εκείνα τα μάτια... Ω, τι μάτια:
ένας κρυστάλλινος βυθός
που φώτιζε σαν μεσημέρι αμμουδερό
στα όνειρα δειλού αγοριού
και δειλινό αναμμένο
στα πόδια ανάμεσα γενναίου κοριτσιού.
«Ποιος είσαι και πρέπει να ζήσω
τη θλίψη των αρχών σου;»
«Ακόμα δεν έμαθες στην καρδιά σου τη γλώσσα σου;
Είμαι ο άρχοντας των αθώων προσδοκιών,
ο ηγέτης των αρχαίων παραφορών, ο συγγνωστός
Αίας. Κι αυτή η δροσιά που καίει την καρδιά μου
είναι η καρδιά σου, που δεν ξέρει
την γλώσσα της καρδιάς σου, μια χάλκινη πληγή
στα κωνοφόρα σπλάχνα σου, τρελέ
σφαγέα του ζώου σου».
Από λίγο
θα γονάτιζα μπροστά του αν τ’ αστέρια
δεν άπλωναν τώρα
ρίζες σαν φλέβες δύσκολες
κι ο ουρανός: σάρκα απ’ τη μέσα λάσπη.

Σπηλιά ή καρδιά, ο ζεστός αέρας
σερνόταν, πεινασμένος για το γνήσιο της...
]γραφής.
. . . . . . . . . . . . . .
τσίριζαν και μαύριζαν παντού σαν τις αράχνες:
τριχωτά με τα χέρια και τα πόδια να πετιούνται
θρασύτατα απ’ το στήθος, την κοιλιά... εντελώς
τυχαία. Μάτια παντού,
ως και στα χείλια· χείλια στεγνά
(συγκεκριμένα: κοινοβουλευτικά)
κι οι γλώσσες να πετιούνται σκισμένες βαθιά
σαν του φιδιού ή άλλου αιρετού ερπετού
που η σκέψη του το έχει εγκαταλείψει από καιρό,
αφήνοντας μια κύστη στην θέση του εγκεφάλου
γεμάτη ωριμότητα, ετοιμότητα να διαχειριστεί
τους καιρούς με ιψ{ενικά} δράματα ποιήματα
του προέδρου Μά{;}ο: μια κερδοφόρα ανατροπή του καπιταλισμού,
με την κατάλληλη σκηνοθεσία και τους κατάλληλους {πρωτ}αγωνιστές...
] ζωύφια μεταξύ κενότητας και ανοησίας
]αποφεύγοντας
το ένα τη μοχθηρία του άλλου...
. . . . . . . . . . . . . .
«Από τα σπλάγχνα μας τους βγάλαμε αυτούς...»
«Οι επιτυχημένοι είναι είδος».
«Μην ειρωνεύεσαι το σχοινί στο σπίτι του επιτυχημένου».
«Με το πρόβατο ή με το λιοντάρι;»
«Δεν έχει σημασία. Αρκεί
να μην βελάζει το λιοντάρι!»
Ξαφνικά,
σταμάτησαν.
«Βλέπω ένα τέρας!»
«Τι τέρας;»
«Δεν ξέρω. Αλλάζει μορφές.
Τώρα είναι βόδι, τώρα μουλάρι και τώρα όμορφη γυναίκα».
«Πού, πού; Να τρέξω να την τσακώσω;»
«Κάτσε, κάτσε, τώρα είναι σκύλα».
«Η Ιστορία είναι».
«Βρε, ποια Ιστορία; Εδώ το πρόσωπό της καίει σαν φωτιά».
«Δεν έχει ένα πόδι χάλκινο;»
«Ναι, χάλκινο το ένα και το άλλο από καβαλίνα ολόκληρο».
«Η Ιστορία είναι».
«Εμένα μου φαίνεται κωμωδία».
«Το ίδιο είναι».
«Καθόλου. Η Ιστορία βρίθει
ηθικών προταγμάτων που αρνούνται
να εγκιβωτίσουν το ποθούμενο
σ’ ένα μέλλον λίγο ως πολύ ευκταίο. Συνεπώς
δεν διακρίνει ανάμεσα στο μέσο και τον σκοπό,
δεν επιδιώκει την ηγεμονική διαχείριση
του απαιτούμενου χρόνου».
«Καθόλου. Το ακριβώς αντίθετο...»
«Μην ξύνεις πληγές. Οι Μαρξιστές
έκαναν το λάθος να θεωρήσουν
την Ιστορία αρθρόποδο. Κι έτσι
δεν μπορούν πια να διακρίνουν
ανάμεσα σ’ ένα τσίμπημα κουνουπιού
και την πληγή ενός Αίαντα. Ο Αίας
πήγε από τσίμπημα κουνουπιού...»
«Η Οξφόρδη είναι μια χάρτινη φωλιά υμενόπτερων.
Σφήκες. Κατάλαβες;
Όταν τα χέρια σου είναι χέρια και τα πόδια σου πόδια
και μπορείς να ριχτείς στον θάνατό σου
με χέρια και με πόδια, θα καταλάβεις
πως την Ιστορία την κάνουν οι θαμμένοι νεκροί.
Οι θαμμένοι, ε; Κωμωδία.
Θάβουν τους νεκρούς για να μπορούν
να λένε πως ‘Οι Καλοί είναι στο Χώμα’.
Λοιπόν, η Ιστορία σου βρίθει ηθικών προταγμάτων
έτοιμων να θάψουν το ποθούμενο
σ’ ένα παρελθόν εντελώς ανέφικτο. Συνεπώς
κάθε άλλο παρά δεν διακρίνει
ανάμεσα στο μέσο και τον σκοπό,
κάθε άλλο παρά δεν επιδιώκει την ηγεμονική διαχείριση
του ήδη δαπανημένου χρόνου,
κάθε άλλο παρά, κάθε άλλο παρά, λέω...
. . . . . . . . . . . . . .
]σαν να ξερνούσε η γη
τα σπλάχνα της, έφραξε το σκοτάδι...
ολόγυμνη πρωτόγονη Αφροδίτη. Το εφηβαίο της
μεθυσμένος Αμέθυστος κι έλαμπε σαν πεδίο μάχης
σε εικονογραφημένη έκδοση της Βίβλου. Κρατούσε
σπαθί και ζυγαριά:
«Ψοφίμια, ακόμα να τελειώσετε με τη μεταφυσική;
Ιδού η σπάθη: το θεμέλιο του φυσικού δικαίου.
Άλλοι τη λένε Excalibur. Εγώ την λέω Executive:
η εργαλειακή αποτελεσματικότητα της ratio, η παραγωγή
στην πλήρη εκπλήρωση των κοινωνικών υποχρεώσεών της»,
κι έμπηξε την αιχμή στη λάσπη. Έζεχνε ο τόπος
απ’ την ανάσα της θεωρημένα αντίγραφα
ληξιαρχικών πράξεων γέννησης και θανάτου: μια οσμή
διατυπώσεων σε προχωρημένη αποσύνθεση.
Γέλασε, συγκλονίζοντας τις πλαγιές της σάρκας της,
κατάμαυρος ιδρώτας μούσκεψε τα πρανή...
. . . . . . . . . . . . . .
]νεκρές από σφαίρες
]και φανερότατα ίχνη του βιασμού
. . . . . . . . . . . . . .
δύο μωρά νεκρά από ασφυξία...
] γέμισαν τα στόματά τους με βαμβάκι
βουτηγμένο στη βενζίνη και το άναψαν
σκοτωμένος με μαχαίρι και με †εξορυγμένους τους οφθαλμούς†
]νεκρή
. . . . . . . . . . . . . .
†με την κοιλιά ξεσχισμένη και† το έμβρυο †νεκρό† δίπλα της
. . . . . . . . . . . . . .
] πρότεινε τη ζυγαριά:
«Και ιδού ο ζυγός: ο αποχρών λόγος του θετικού δικαίου.
Άλλοι τον λένε Πλάστιγγα. Εγώ τον λέω Product Manager.
Οι μικροπωλητές στα παζάρια της Μέσης Ανατολής
αμφισβητούν τον νόμο της βαρύτητας, προσβάλουν
έναν δικαστή του βάρους του Newton. Αίσχος.
Κανένας σεβασμός στην αυτορυθμιζόμενη δικαιοσύνη της αγοράς,
σαν να ονειρεύτηκε για το τίποτα
το τέρας του τίποτα ο Descartes...»
] κι έτριξε τα δόντια,
κοιτάζοντας το σώμα του Αίαντα πνιγμένο
στο ελεύθερο αίμα του.
«Φύγε
από τον δρόμο μου, θρασύτατο κουφάρι.
Και κλείσε επιτέλους το άθλιο στόμα σου...»
. . . . . . . . . . . . . .
Στην κουζίνα, τα φλιτζάνια τσαγιού βρίσκονταν τακτοποιημένα
σ’ ένα ράφι και περισσότεροι από 12 κάλυκες
ήταν σκορπισμένοι στο πάτωμα,
το οποίο ήταν λερωμένο με αίμα.
Σε ένα άλλο δωμάτιο, δύο απανθρακωμένα πτώματα
βρίσκονταν κουλουριασμένα δίπλα σ’ ένα σπασμένο κρεβάτι
. . . . . . . . . . . . . .
ένας γέροντας που έκανε την ανάγκη του
] χωρίς κεφάλι
. . . . . . . . . . . . . .
] ανθρώπινα οστά, κρανία, πλευρά, ολόκληροι σκελετοί,
κεφάλια κοριτσιών με μακριές πλεξούδες,
κόκκαλα παιδιών και σκελετοί σε ρούχα…
. . . . . . . . . . . . . .
ένας μύλος γεμάτος με πρησμένα πτώματα
] 200 γυναικόπαιδα καμένα ζωντανά
. . . . . . . . . . . . . .
«Τελειώνετε, μπάσταρδα», η θηλαστική αποτυχία,
«μαζέψτε τ’ απομεινάρια της βούλησής σας.
Ρενέ, Ιμμανουέλ, Γκέοργκ, Φρίντριχ,
βάλτε τα χέρια και τα πόδια σας σωστά.
Πάλι παίζετε με τους διορισμούς του Όντος;
. . . . . . . . . . . . . .
Έξω η νύχτα ήταν σπαρμένη σκοτεινούς
αυτόχειρες. Έριχνε
ψηλή-ψηλή απελπισία και το δάσος
βογκούσε βαριά πληγωμένο από αιωνιότητα.

Τι κάθεστε, ασύστατοι;
Αν ο νεκρός του καθενός δεν είναι
του καθενός νεκρός, προς τι
επάνω ο ουρανός και κάτω η γη;
Όποιος δεν έχει παράδεισο, έχει φλέβες.

1ος Διαγωνισμός Αστυνομικού Διηγήματος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας και των Εκδόσεων Άπαρσις

 

 

H Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας και οι εκδόσεις Άπαρσις συνδιοργανώνουν Διαγωνισμό Αστυνομικού Διηγήματος με στόχο την ανάδειξη νέων ταλέντων αστυνομικής λογοτεχνίας. Έναρξη του διαγωνισμού ορίζεται η 3η Δεκεμβρίου 2012 και λήξη η 28η Φεβρουαρίου 2013.

Το θέμα του διαγωνισμού

Τα διαγωνιζόμενα διηγήματα πρέπει να είναι αστυνομικά διηγήματα (με την ευρεία έννοια του όρου), τα οποία δεν θα έχουν συμμετάσχει σε άλλο διαγωνισμό και δεν θα έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονική ή έντυπη μορφή.

Δικαίωμα συμμετοχής-προϋποθέσεις

Στο διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος ενήλικες μέχρι 40 ετών, ανεξάρτητα αν έχουν εκδώσει ή όχι κάποιο βιβλίο λογοτεχνίας. Τα διηγήματα δεν θα πρέπει να ξεπερνούν σε έκταση τις 3.000 λέξεις.

Η κριτική επιτροπή

Η κριτική επιτροπή είναι τριμελής και απαρτίζεται από τα εξής μέλη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας:

Τιτίνα Δανέλλη, συγγραφέας

Δημήτρης Μαμαλούκας, συγγραφέας
Σέργιος Γκάκας, συγγραφέας

Οι νικητές

Η κριτική επιτροπή θα επιλέξει τα 20 καλύτερα διηγήματα του διαγωνισμού που θα εκδοθούν σε βιβλίο από τις Εκδόσεις Άπαρσις. Στους 3 πρώτους νικητές του διαγωνισμού θα απονεμηθεί τιμητικό δίπλωμα.

Διαδικασία συμμετοχής στο διαγωνισμό

Η υποβολή των διηγημάτων γίνεται με αποστολή e-mail στο aparsis.crimestory@gmail.com Στο θέμα του e-mail να αναγράφεται ο τίτλος του διηγήματος. Συνημμένα στο e-mail πρέπει να είναι:

1. Το διήγημα (σε αρχείο word 1997-2003 doc), στην αρχή της πρώτης σελίδας του οποίου θα πρέπει να αναγράφεται μόνο ο τίτλος του διηγήματος, χωρίς το όνομα του δημιουργού

2. Το βιογραφικό του διαγωνιζόμενου (σε διαφορετικό αρχείο word 1997-2003 doc), το οποίο θα συμπεριλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία επικοινωνίας του διαγωνιζόμενου.

Επικοινωνία

Για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση σχετικά με το διαγωνισμό, μπορείτε να επικοινωνήσετε στο vitamibarouak@gmail.com με τον συγγραφέα Βαγγέλη Μπέκα, ο οποίος είναι υπεύθυνος διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους των Εκδόσεων Άπαρσις.

Αναλυτικά οι όροι συμμετοχής στο διαγωνισμό

·         - Ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί από την 3η Δεκεμβρίου 2012 ώς την 28η Φεβρουαρίου 2013 αποκλειστικά μέσω διαδικτύου. Άλλος τρόπος αποστολής διηγημάτων δεν θα γίνεται δεκτός.

·        - Τα διαγωνιζόμενα διηγήματα δεν πρέπει υπερβαίνουν σε έκταση τις 3.000 λέξεις. Στο διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος ενήλικες μέχρι 40 ετών, ανεξάρτητα αν έχουν εκδώσει ή όχι κάποιο βιβλίο λογοτεχνίας, κάτοικοι Ελλάδας και εξωτερικού. Τα διηγήματα θα πρέπει να είναι γραμμένα στα ελληνικά.

·       -  Τα διηγήματα του διαγωνισμού πρέπει να είναι αστυνομικά διηγήματα (με την ευρεία έννοια του όρου) τα οποία δεν έχουν συμμετάσχει σε άλλο διαγωνισμό και δεν θα έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονική ή έντυπη μορφή.

·         - Από τη συμμετοχή στο διαγωνισμό αποκλείονται τα μέλη της ΕΛΣΑΛ. 

·         Ο κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να συμμετάσχει στο διαγωνισμό με ένα μόνο διήγημα.

·        -  Κάθε διαγωνιζόμενος θα φέρει την ευθύνη της υπογραφής του και κάθε άλλη ευθύνη σχετικά με την πατρότητα και την πρωτοτυπία του διηγήματος.

·         -  Η κριτική επιτροπή θα επιλέξει τα 20 καλύτερα διηγήματα που πληρούν τους όρους του διαγωνισμού και τα οποία θα εκδοθούν σε βιβλίο από τις Εκδόσεις Άπαρσις. Στους 3 πρώτους νικητές θα απονεμηθεί τιμητικό δίπλωμα.

·       - Η τελική απόφαση της κριτικής επιτροπής είναι οριστική και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Θα ανακοινωθεί σε ειδική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο του 2013.

·         - Η υποβολή των διηγημάτων γίνεται με αποστολή e-mail στο aparsis.crimestory@gmail.com. Στο θέμα του e-mail να αναγράφεται ο τίτλος του διηγήματος. Συνημμένα στο e-mail πρέπει να είναι:

1. Το διήγημα (σε αρχείο word 1997-2003 doc), στην αρχή της πρώτης σελίδας του οποίου θα πρέπει να αναγράφεται μόνο ο τίτλος του διηγήματος, χωρίς το όνομα του δημιουργού

2. Το βιογραφικό του διαγωνιζόμενου (σε διαφορετικό αρχείο word 1997-2003 doc), το οποίο θα συμπεριλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία επικοινωνίας του διαγωνιζόμενου.

·         - Οι διοργανωτές διατηρούν το δικαίωμα να μεταβάλουν τις ημερομηνίες, να συμπεριλάβουν λιγότερα από 20 διηγήματα στο βιβλίο (εφόσον η αξία των διηγημάτων και η συμμετοχή δεν είναι η αναμενόμενη) ή να ματαιώσουν το διαγωνισμό.

·         - Oποιαδήποτε συμμετοχή δεν είναι σύμφωνη με όλους ανεξαιρέτως τους όρους συμμετοχής θα αποκλείεται από το διαγωνισμό χωρίς ειδοποίηση του διαγωνιζόμενου.

·         - Με την αποστολή του διηγήματος ο διαγωνιζόμενος αποδέχεται ότι το έργο του θα τεθεί υπό αξιολόγηση. Εκχωρεί στις Εκδόσεις Άπαρσις το αποκλειστικό δικαίωμα για δημοσίευση του διηγήματός του σε βιβλίο (εφόσον διακριθεί στο διαγωνισμό). Οι διαγωνιζόμενοι αποδέχονται ότι το μέρος των εσόδων από την πώληση του βιβλίου που θα εκδοθεί και αντιστοιχεί στο ποσοστό των δικαιωμάτων του συγγραφέα, θα παραχωρηθεί στις Εκδόσεις Άπαρσις με στόχο την προώθηση του ελληνικού αστυνομικού αφηγήματος. Οι 20 νικητές αποδέχονται πως δεν θα λάβουν οικονομικό αντάλλαγμα από την πώληση του βιβλίου, πέρα από 1 δωρεάν αντίτυπο του βιβλίου. Οι τρεις πρώτοι διακριθέντες θα λάβουν επιπλέον 4 βιβλία.

·        - Η συμμετοχή στο διαγωνισμό προϋποθέτει και συνεπάγεται την πλήρη και ανεπιφύλακτη αποδοχή του  συνόλου των παραπάνω όρων.

---

Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας  http://crimefictionclubgr.wordpress.com/

Εκδόσεις Άπαρσις, Μυκηνών 9, Κεραμεικός, Αθήνα, 10435, 2103455226 http://www.aparsis.gr/

Το ελληνικό θέατρο και η λογοτεχνία θρηνούν το χαμό του Παύλου Μάτεσι////TOY ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΣΚΟΖΟΥ

 Σε ηλικία 80 χρονών - Η κηδεία θα γίνει την Τρίτη από το Κοιμητήριο Παπάγου

 

 

  http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=493999


Η ελληνική λογοτεχνία και το θέατρο θρηνεί το χαμό του θεατρικού συγγραφέα και μυθιστοριογράφου Παύλου Μάτεσι που έφυγε σήμερα Κυριακή το πρωί, σε ηλικία 80 χρονών, μετά από πολύχρονη παραμονή σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, ως συνέπεια ενός πρώτου εγκεφαλικού επεισοδίου που είχε πάθει τον Δεκέμβριο του 2010, στη διάρκεια παρακολούθησης μιας θεατρικής παράστασης. ‘Εκτοτε δεν είχε ανακτήσει την ικανότητα του λόγου ενώ η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί τον τελευταίο καιρό.
Ιδιόμορφη προσωπικότητα ο Παύλος Μάτεσις έβαλε τη σφραγίδα του στην ανανέωση του ελληνικού θεατρικού έργου πριν περάσει στο μυθιστόρημα όπου και έγινε γνωστός με την εξαίρετη γραφή του, με έργα που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.
Κινούμενος πάντα σε ένα πολιτικό πεδίο είχε κατά καιρούς ταράξει τα νερά με τις επισημάνσεις του. Πίστευε πώς «Η πλειοψηφία των πολιτών είναι αυτοκόλλητοι σε ένα λούμπεν φάντασμα ελληνικού π.Χ. παρελθόντος (που όμως η αυθεντική υπόστασή του έχει ορίσει ύπαρξη και πορεία του δυτικού πολιτισμού) και κοκορεύονται πως «όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες, οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια», ενώ δεν έχουν ανεβεί ποτέ στην Ακρόπολη. Ωστόσο, υπάρχουν μεμονωμένες νησίδες ατόμων που παράγουν πολιτισμό».
Για το θέατρο του 21ου αιώνα πίστευε ότι πρέπει να είναι: όχι ρεαλισμός, όχι νατουραλισμός, όχι πατριωτισμός και πατριδολαγνεία. Και συμπλήρωνε «Είδαμε ποτέ τον Κάφκα και τον Μπέκετ να είναι εθνικόφρονες; Βεβαίως, ρέει στο αίμα τους ο ρυθμός της γλώσσας τους, ο σφυγμός της χώρας τους. Αλλά αυτό είναι άλλο πράγμα. Ξέρω ότι οι συγγραφείς αναγκάζονται σε ορισμένες κρίσιμες περιόδους να γράψουν για την πατρίδα τους, να επιστρατευθούν. Εμένα δεν μου συνέβη, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να το κάνω». Παρόλα αυτά τα έργα του, θεατρικά και λογοτεχνικά, είναι γεμάτα αναφορές στο αρχαίο παρελθόν μας. «Ναι, γιατί τα μεγάλα ρεύματα της τέχνης που με συνεπήραν τα βρήκα και στην αρχαϊκή Ελλάδα. Προσέξτε, δεν είμαι καθόλου ελληνομανής και ελληνολάγνος. Ο Γκόγια, ο Μότσαρτ και ο Πρωταγόρας ανήκουν σε όποιον τους αγαπάει. Δεν λέω ποτέ "η κληρονομιά μας". Αυτό το "μας" με σκοτώνει».
Στα έργα του θέλησε να αποδώσει το «βαθύχρωμο, αγριεμένο, ωραίο ελληνικό ασυνείδητο. Σκοτεινό, επαναστατικό και επαναστατημένο..». Το πιο γνωστό του μυθιστόρημα είναι «Η μητέρα του σκύλου» μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες. Η ηρωίδα του, Ραραού, θα μείνει στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας, μια γυναίκα λαϊκή, υψηλής συναισθηματικής φόρτισης που βίωσε την Κατοχή, την οικογενειακή διαπόμπευση και τη μιζέρια της ζωής με αξιοπρέπεια.
Ο Παύλος Μάτεσις γεννήθηκε το 1933 στο χωριό Δίβρη, στην Πελοπόννησο. Μέχρι τα 19 του έζησε σε πολλές επαρχιακές πόλεις. Σπούδασε θέατρο (πτυχίο ηθοποιού), μουσική (πτυχίο βιολιού), ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά). Δίδαξε υποκριτική (1963-64) στη σχολή Σταυράκου. Διετέλεσε βοηθός - δραματουργός στο Εθνικό Θέατρο, 1971-1973. Έμεινε στο Λονδίνο καθόλη τη διάρκεια του 1969. Έγραψε και σκηνοθέτησε 2 τηλεοπτικές σειρές (ΥΕΝΕΔ 1974-6) και έχει γράψει κείμενα για Floor Show. Η πρώτη παρουσία του στα ελληνικά γράμματα ήταν το 1967 με το θεατρικό έργο "Η τελετή" (θέατρο Ν. Ιωνίας 1967 και Εθνικό Θέατρο 1969) Τα 11 από τα 13 θεατρικά έργα του είναι κυρίως παιγμένα από το Εθνικό Θέατρο. Είχε βραβευτεί πολλές φορές: με Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 1966 για το έργο "Η τελετή". Με το έπαθλο "Κάρολος Κουν"-Πόλις των Αθηνών 1989 για το καλύτερο ελληνικό έργο της χρονιάς ("Περιποιητής φυτών"). Με το Βραβείο Ελληνόφωνων Κάτω Ιταλίας (1998) για το μυθιστόρημα του "Η μητέρα του σκύλου". Με το Μέγα Βραβείο Κριτικών θεάτρου έτους 2000. Με το Βραβείο Acerbi (2002) για το μυθιστόρημα "Η μητέρα του σκύλου". Είχε μεταφράσει στα ελληνικά Μρόζεκ. Τζόνσον, Αρτό, Ίψεν, Σέξπηρ κ.ά και στα νέα ελληνικά τα έργα του Αριστοφάνη "Ειρήνη", "Πλούτος", "Βάτραχοι", "Νεφέλαι", "Όρνιθες", "Αχαρνής", "Θεσμοφοριάζουσαι", "Λυσιστράτη".
Τελευταίο του βιβλίο το «Graffito», μια πολιτική, ολίγο αναρχική, αλληγορία για το κοινοβουλευτικό μας σύστημα. Άλλα έργα του «Η μητέρα του σκύλου», «Αλδεβαράν», «Έκθεσις Ιδεών», «Μύρτος», «Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος», «Πάντα καλά», «Σκοτεινός οδηγός», «Ύλη δάσους», «Αφροδίτη», «Βιοχημεία», «Η βουή», «Η τελετή», «Περιποιητής φυτών», «Το φάντασμα τρου κυρίου Ραμόν Ναβάρο», «Προς Ελευσίνα»,»Λύκε- λύκε», «Εξορία», «Η καθαίρεση».
Tα μυθιστορήματά του "Η μητέρα του σκύλου" (50η έκδοση), "O Παλαιός των Ημερών" (13η έκδοση) και "Πάντα καλά" (27η έκδοση) κυκλοφορούν σε δεκατέσσερις χώρες, ενώ θεατρικά του έργα έχουν εκδοθεί στην Αγγλία, την Ιταλία, τη Ρουμανία, τη Γαλλία, τη Φινλανδία και το Iσραήλ. ‘
Η κηδεία του Παύλου Μάτεσι θα γίνει την Τρίτη 22 Ιανουαρίου στις 4 το απόγευμα από το Κοιμητήριο Παπάγου.

Ποίηση και ποιητική// του Δημήτρη Μαρωνίτη

 πηγή:http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=493921

Μαρωνίτης Δημήτρης Ν. 

 

Δεν πρόκειται για ταυτολογία ούτε για λογοπαίγνιο. Οι όροι του τίτλου εννοούνται γραμματολογικά και πραγματολογικά ακριβείς: στη συγκεκριμένη περίπτωση αντιστοιχούν σε δύο συνώνυμα λογοτεχνικά περιοδικά, σε συνοχή και συνέχεια, με διευθύνοντα τον ανυποχώρητο Χάρη Βλαβιανό. Προηγήθηκε η «Ποίηση», συμπληρώνοντας τριάντα τεύχη σε δεκαπέντε διαδοχικά χρόνια (1992-2007, εκδόσεις Νεφέλη). Ακολούθησε η «Ποιητική» (εκδόσεις Πατάκη), γιορτάζοντας με το δέκατο τεύχος της τα πέντε της χρόνια. Ευοίωνο σήμα: σαράντα σήματα περιοδικής ποίησης και ποιητικής σε είκοσι χρόνια. Αν εξαιρεθεί η «αιωνόβια» «Νέα Εστία», συγκρίσιμα λογοτεχνικά περιοδικά σε διάρκεια χρόνου παραμένουν κυρίως «Το Δέντρο», «Η Λέξη» (που κατέληξε δυστυχώς) και το «Εντευκτήριο» (που συνεχίζεται ευτυχώς, σε πείσμα της οικονομικής ασφυξίας του).

Θυμίζω πως όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της «Ποιητικής», πριν από κάμποσα χρόνια, ρωτούσα αν η παράλλαξη του τίτλου σημαίνει διεύρυνση και του αντικειμενικού στόχου: από την ποιητική πράξη προς την ποιητική θεωρία, ανοίγοντας τον δρόμο και στο ποιητολογικό δοκίμιο - δικό μας και ξένο. Τα γιορτινό τώρα τεύχος δείχνει πως η αναμενόμενη αναβάθμιση έγινε και συνεχίζεται, ανεβάζοντας, βαθμηδόν τον λογοτεχνικό πήχη. Γεγονός αξιοπρόσεκτο και ασφαλώς αξιέπαινο. Θα επιμείνω.

Εντυπωσιάζουν κατ' αρχήν ο όγκος (παρ' ολίγον 320 σελίδες) και η τυπογραφική αρτιότητα του δέκατου τεύχους, στοιχεία που προϋποθέτουν ασυνήθιστο συλλογικό και ατομικό μόχθο. Συμπληρωματική εξάλλου αρετή αναγνωρίζεται στον εποπτικό καταμερισμό της έντυπης ύλης του, η οποία προβάλλεται στο εξώφυλλο του περιοδικού, μοιρασμένη σε έξι κεφάλαια. Προηγείται η Ποίηση με δεκαεπτά ονομαστικά λήμματα. Επεται το Δοκίμιο με τέσσερα. Μεσολαβεί το Αφιέρωμα στη νεότερη ελληνική ποίηση με δεκαέξι. Ακολουθεί η Κριτική με εννέα και επιβάλλεται το Et cetera με τέσσερα λήμματα.

Με την εξαίρεση του Αφιερώματος και της Κριτικής, στα τρία βασικά κεφάλαια ζυγίζονται ισόρροπα τα πρωτότυπα με τα μεταφρασμένα κείμενα. Υπάρχουν συνάμα και απροσδόκητες εκπλήξεις: προέχει (και δικαίως προτάσσεται) απόσπασμα από το «Canto XLIX» του Εζρα Πάουντ σε ανέκδοτη μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη, υπομνηματισμένο επαρκώς από τη Γαλάτεια Δημητρίου.

Ενδίδοντας στον πειρασμό, αντιγράφω, δείγματος χάριν, την πρώτη στροφή, ως σήμα φιλόξενης μεταφραστικής γλώσσας, που δοκιμάζει στα δύσκολα το νεοελληνικό φυσικό της: Για τις εφτά λίμνες, κι όχι από χέρι ανθρώπου τούτοι οι στίχοι: / βροχή, άδειο ποτάμι, ένα ταξίδι, / φωτιά από μαργωμένο σύννεφο, χοντρή βροχή στο μούχρωμα, /κάτω από της καλύβας τη σκέπη ήταν ένα φανάρι. / Είναι βαριά τα καλάμια λυγισμένα / και τα μπαμπού μιλούν, θα 'λεγες κλαίνε.

Δεύτερος ποιητικός σταθμός: ο «Τσάρος Σαλτάν» του Αλεξάντρ Πούσκιν (εισαγωγή και μετάφραση της Λένιας Ζαφειροπούλου). Ενισχυμένος από την ενθουσιαστική πρόκριση του Ντμίτρι Σ. Μίρσκι, που αποφαίνεται: «Οσο κανείς μεγαλώνει, τόσο έχει την τάση να βλέπει στον Τσάρο Σαλτάν το αριστούργημα της ρωσικής ποίησης». Τρισέλιδη η ενημερωτική εισαγωγή, δεκατρείς σελίδες το δίστηλο (ομοιοκατάληκτο ανά δίστιχο) κείμενο. Δύσκολο να αποφασίσει ο σημερινός αναγνώστης για την εμβέλεια της σύνθεσης σε άλλη γλώσσα και χώρα. Αφηγηματικό, λαϊκότροπο μυθόδραμα, χρειάζεται ίσως άλλου είδους αναγνωστική εξοικείωση, που μάλλον εδώ μας λείπει.

Η Ζαφειροπούλου ωστόσο (και καλά κάνει) επιμένει στη γοητεία της ρυθμικής του ανέλιξης. Αντιγράφονται τέσσερις στίχοι, για να μη μιλούμε στον αέρα: Πάει το σύννεφο ψηλά. / Το βαρέλι στα νερά. / Η τσαρίνα σαν μια χήρα / κλαίει τη θλιβερή της μοίρα.

Τρίτος, πιο κοντινός, σταθμός: «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, μέσα από πέντε τραγούδια του, σε μετάφραση «πολλών χεριών», καταπώς προειδοποιεί ο Βασίλης Αμανατίδης. Προτάσσοντας μια δισέλιδη εισαγωγή, όπου ομολογεί ευθαρσώς τη μεταφραστική αγωνία του, στο όριο της συμπαθητικής αμηχανίας.
Αντιγράφω την τελευταία στροφή από το «Τραγούδι του όγδοου ελέφαντα»:

Ετσι απ' τα δόντια των επτά δεν έμεινε κανένα / Ενώ του όγδοου, όλα γερά, στη θέση τους βαλμένα. / Ορμάει τότε στους επτά, δαγκώνει, τους ξεσκίζει / Ενώ ο αφέντης πάνω του γελάει και γρυλίζει.

Θυμάμαι το έργο στην αλησμόνητη σκηνοθεσία και μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη, σ' εκείνες τις γόνιμες μέρες του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, με την Αλέκα Παΐζη ασύγκριτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ολοι και όλα στο μεταξύ έχουν σβήσει, μαζί τους και η συγκεκριμένη μετάφραση. ΄Η μήπως όχι; Θα συνεχίσω την άλλη Κυριακή, γιατί απομένουν και άλλα ριψοκίνδυνα μεταφραστικά παραδείγματα, πλάι στα πρωτότυπα. 

Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦEΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥΣ

ΠΗΓΗ:

http://dimartblog.wordpress.com/2013/01/18/authors-and-typewriters/

Σχέσεις οργής,στοργής,έρωτα ,πάθους,εξάρτησης γενικά

Η  γραφομηχανή είναι φετιχ για ενα συγγραφέα....

Προτάσεις με ερωτηματικό στο βιβλίο ζωής ///Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_10/05/2011_441565
Τον περασμένο Νοέμβριο έκλεισε ένας χρόνος από τον πρόωρο θάνατο του ποιητή, κριτικού, πανεπιστημιακού δασκάλου, πεζογράφου και μεταφραστή Βαγγέλη Αθανασόπουλου (1946-2011). Εμείς που τον είχαμε καθηγητή νιώθουμε ειλικρινά τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε!Και ήταν η τελευταία του κριτική στην Καθημερινή...ένα σφριγηλό ,εύστοχο κείμενο για τα όμορφα Σονέτα...!

Aσημίνα Ξηρογιάννη

 *****************

Στη νέα ποιητική συλλογή του, «Σονέτα της συμφοράς», ο Χάρης Βλαβιανός συναιρεί το παρελθόν με τη νεωτερικότητα
Του Βαγγελη Aθανασοπουλου
Χάρης Βλαβιανός, «Σονέτα της συμφοράς», [Apologia pro vita et arte mea], Εκδόσεις Πατάκη, 2011. ΠΟΙΗΣΗ. 

Υπάρχει μια πρωταρχική ρίμα στη ζωή - και στη γλώσσα της. Μοιάζει με προϋπόθεση, με απαραίτητη συνθήκη, με ευλογία και με κατάρα. Με τι άλλο θα μπορούσε να ριμάρει η «μητέρα» παρά με τον «πατέρα» -γενικώς; Ετσι κι εδώ, ήδη από την αφιέρωση, τη θεμελιώδη βουβή ρίμα, αυτή από την οποία ξεκινούν όλα, συνθέτει η μητέρα «που πέθανε όπως έζησε: εξόριστη, μόνη», και ο πατέρας «που ώς το τέλος επέμενε πως η εγωπάθεια είναι δύναμη» (σ. 7). Ποτέ δεν θα ήθελε βέβαια ο Βιττγκενστάιν να του ξεφύγει μια πρόταση που θα περιείχε νόημα και που τυχαία θα σχημάτιζε ένα ομοιοκατάληκτο δίστιχο (σ. 11). Αυτό θα ήταν λάθος λογικό, αλλά και γενικότερα ολίσθημα διανοητικό. Οι παράγοντες που προκαλούν την έκπτωση του νοήματος είναι ήδη πολλοί, και δεν υπάρχει περιθώριο να παίζουμε παιχνίδια με το νόημα. Η ποίηση όμως δεν έχει τόσο απόλυτες διανοητικές αξιώσεις, εκτός κι αν πρόκειται για έναν αυστηρό poeta doctus που με την ποίηση επιχειρεί μια apologia pro vita et arte sua, αλλά που οι γνώσεις του κόσμου έχουν γίνει προσωπικές εμπειρίες που δεν του δίνουν μεγάλο περιθώριο να αφεθεί σε μια συγκίνηση που μπορεί να γίνει συμβατικά ποιητική. «Γιατί όμως να επιβάλλουμε ρυθμό σε κάτι που δεν έχει - /σε κάτι τόσο ασυντόνιστο όπως… η ζωή, ας πούμε»; (σ. 11).
Η αντίληψη πως ένας από τους σκοπούς της τέχνης είναι η επένδυση της ζωής με μια τέτοια προφανή αισθητική ποιότητα, ανήκει σε ένα αισιόδοξο παρελθόν, και δεν αποτελεί προϋπόθεση ενός άδολου καλλιτεχνικού νοήματος. Οι ρίμες που διεκδικούν νόημα σήμερα είναι εκείνες που αναδεικνύουν την ανατρεπτική σημασία τους. Η αισθητική παρόρμηση είναι βέβαια θεμελιώδης, χωρίς αυτή δεν συγκροτείται η δομή, και δεν γίνεται εφικτό το πέρασμα από τον υποκειμενικά προσωπικό χαρακτήρα του νοήματος στη διυποκειμενικότητά του, που χωρίς αυτήν δεν υφίσταται λογοτεχνικός λόγος.
Ο Παλαμάς στην εποχή του ένιωθε πως «Τραγουδάω, ριμάρω, δεν φοβάμαι χάρο». Αυτή είναι η παραδοσιακή ασπίδα αθανασίας του ποιητή: η τιθάσευση του εκφραστικού μέσου. Και όσο μεγαλύτερη είναι η αντίσταση του μέσου ή υλικού, τόσο μεγαλύτερη και η αισθητική αξία του αποτελέσματος, δηλαδή του έργου. Η νίκη πάνω στον χρόνο βιώνεται μέσω της νίκης πάνω στη μορφή. Αυτή η νίκη προσφέρει μια χαρά έως και ευδαιμονία, της οποίας η ψευδαίσθηση δεν βρίσκεται εύκολα αλλού. Αυτός είναι ο τρόπος του καλλιτέχνη να μη φοβάται τον χάρο. Εκ των πραγμάτων, η ποίηση αποτελεί εκδοχή μιας πλεοναστικής επικοινωνίας, η οποία άλλωστε συνιστά και την ειδοποιό διαφορά μιας μορφής τέχνης. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από αυτό το εκφρασιακό ή επικοινωνιακό πλεόνασμα που έχει την τάση να γίνει ρητορικό, είναι δυνατό να φωτιστεί ο γυμνός πυρήνας μιας βασικής ανθρώπινης ενέργειας - όπως ο χορός μπορεί να φωτίσει της ουσία της σωματικής κίνησης, και η ποίηση την ουσία του ανθρώπινου λόγου. Αυτός ο πυρήνας δεν διακρίνεται εύκολα μέσα από τη γυμνή επικοινωνιακή ενέργεια, οπότε η αποκάλυψή του θα μπορούσε να γίνει ένας από τους σκοπούς της σοβαρής τέχνης - εκείνης που ριμάρει ως νόημα.
Η τέχνη γενικώς και η ποίηση ειδικά από επικοινωνιακή άποψη όφειλε να λειτουργεί σαν μια μορφή υπερβολής στην έκφραση. Πρόκειται για κάτι που δεν μπορεί να το αποφύγει, ακόμη και στην περίπτωση μιας ποιητικής που αναπτύσσεται στη βάση ή στο πλαίσιο της περιστολής ή και της αναίρεσης της υπερβολής. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε φορά η άρνηση και αντίδραση στον προηγούμενο τρόπο υπερβολής, σταδιακά οδηγεί σε νέους τρόπους υπερβολής. Αν η υπερβολή ήταν αποτέλεσμα μόνο των εκφρασιακών συμβάσεων, θα ήταν εύκολη η περιστολή της, αλλά οι κατά καιρούς διαφορετικές συμβάσεις είναι μέρος της φύσης της ποίησης και αποτελούν βασική συνθήκη της, χαράσσοντας τον ευρύτερο ορίζοντά της.
Η πρόταξη του στοχασμού έναντι των ποιητικών συμβάσεων είναι ο πιο προφανής τρόπος για την περιστολή, γιατί πάντα ο στοχασμός αποτελούσε τον πυρήνα της σοβαρής ποίησης, και οι κάθε φορά συμβάσεις αποτελούσαν την απαραίτητη συνθήκη της έκφρασης αυτού του πυρήνα - ενώ η συγκεκριμένη έκφραση ανάλογα τον τοποθετούσε στον ορίζοντα των προσδοκιών μιας αντίστοιχης ιστορικά προσδιορισμένης μορφής τέχνης. Ο στοχασμός άλλωστε στον γυμνό του πυρήνα, δηλαδή πέρα από την εξειδίκευσή του σε περισσότερο ή λιγότερο αυστηρά προσδιορισμένα είδη λόγου, είναι καθαρά ποιητικός. Γι’ αυτό υπάρχουν πολλοί που προτιμούν την ποίηση που βρίσκουν στον Καντ ή στον Βιττγκενστάιν.
Η αυθεντική ρίμα είναι διάφωνη. Για να ομοιοκαταληκτήσει πρέπει να βρεθεί ο μυστικός ήχος που δείχνει τη συνέχεια και την αντιστοιχία ανάμεσα στο ειδυλλιακό και στο τραγικό, αλλιώς παρασύρεσαι στο παιχνίδι της γλώσσας: «Κοίτα τι ρίμες παράξενες σκαρώνουνε οι λέξεις /σαν να σου λεν το παιχνίδι ελεύθερα να παίξεις.» (σ. 80). Ο μυστικός ήχος της αληθινής αντιστοιχίας δίνει το αίσθημα της ισορροπίας. «Και στην ποίηση πώς επιτυγχάνεται αυτή η ισορροπία; /Μέσω της “αποστρατιωτικοποίησης της γλώσσας”, ισχυρίζεται ο Κέητζ.» (σ. 67) Και πότε επιτυγχάνεται η αποστρατιωτικοποίηση της γλώσσας; Οταν αυτή καταθέτει τα όπλα της ρητορικής, δηλαδή της στρατηγικής της να πετύχει την εύκολη πειθώ μέσω της συγκίνησης.
Ολη αυτή η συζήτηση περί ρίμας είναι βεβαίως μεταφορική, μια και εκείνα που αλληλοαναφέρονται, συγκρίνονται και επιχειρείται να εξηγηθούν είναι δύο είδη ποιητικού συσχετισμού -ή γενικότερα ποίησης- που καθορίζονται από διαφορετικό αρχικό, τουλάχιστον, σκοπό: Του ποιητικού συσχετισμού που ριμάρει ως προς το νόημα της γλώσσας, και εκείνου που ριμάρει ως προς τον ήχο της γλώσσας.
Την ουσιαστική αναίρεση αυτής της «ρίμας» φέρνει το τελικό ερωτηματικό, που είναι καταλυτικό. Αντίθετα από τον Κουάιν, που «είχε βάλει να του αφαιρέσουν από τη γραφομηχανή το ερωτηματικό» επειδή ασχολούνταν μόνο με βεβαιότητες (σ. 33), ο Βλαβιανός δεν μπορεί να αποφύγει το ερωτηματικό, γιατί σ’ αυτό καταλήγουν όλα του τα ποιήματα - μια και τα ποιήματά του «είναι προτάσεις στο βιβλίο της ζωής», που δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια και να μην τις διαβάσει «μέχρι το τέλος» (σ. 85), από το αρχικό χαμόγελο έως τον τελικό μορφασμό (σ. 13).
Το ερωτηματικό δεν είναι απλώς ένα σημείο στίξης, κάτι που δεν ακούγεται, κάτι που μόνο ορίζει τον τύπο ή την ποιότητα των παύσεων. Είναι κάτι που ακούγεται εκκωφαντικά. Κι εφόσον ακούγεται, γίνεται συνθήκη της ουσιαστικής ρίμας - μιας ρίμας όχι προφανούς, αλλά καταλυτικής, καθώς με αυτήν ριμάρουν όχι δύο στίχοι, αλλά όλα τα ποιήματα της ζωής μας, το ένα μετά το άλλο.