ΣΤΗΛΗ THΕ ARTMANIACS///ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

Aσημίνα Ξηρογιάννη: Κάντε μου ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

Σωτήριος Παστάκας:Αξιοθαύμαστη παραγωγή. Πάνω απ’ το μέσο όρο των προηγούμενων δεκαετιών. Το μόνο αρνητικό, το «σύνδρομο ρεμπώ-νταλάρα», που το είχε κατονομάσει ο μακαρίτης ο Βαρβέρης, ήδη από τη δεκαετία του ενενήντα, κι επιμένει σε συμπεριφορές νέων ποιητών: όλοι θέλουν μεν να γράφουν σαν τον Αρθούρο επιζητούν δε την δημοτικότητα του Γιώργου. Δεν γίνεται, παλικαράκια μου…

A.Ξ. Λογοτεχνία και Διαδίκτυο.

Σ.Π.Το διαδίκτυο, κακά τα ψέματα, ανακάτεψε την τράπουλα. Στον κλειστό και ανθυγειινό αέρα των λογοτεχνικών καφενείων, τα πατροπαράδοτα στέκια της ελληνικής διανόησης, έφερε μια αύρα ζωογονοποιητική. Απλώς, εξέλειπεν το απαραίτητο στάδιο της μαθητείας, απ’ το οποίο περάσαμε όλοι εμείς που είμαστε ποιητές πριν από το διαδίκτυο. Οι σφαλιάρες. Τώρα οι ποιητές που γεννήθηκαν με το φέισμπουκ (η προηγούμενη φάση με τα προσωπικά ιστολόγια έχει πλέον παρέλθει ανεπιστρεπτί), αρνιούνται να στρώσουν το σβέρκο τους στην πατρική σφαλιάρα, αρνούνται να στρώσουν τον κώλο τους να γράψουν και να ξαναγράψουν τα στιχουργήματα που με τόση ευκολία ανεβάζουν στα κοινωνικά δίκτυα. Οι εθισμένοι των λάικς πολύ δύσκολα θα ανοίξουν το δικό τους δρόμο: απλώς υποκλίνονται ο ένας στις εικονικές φιλοφρονήσεις των άλλων. Να το πω διαφορετικά, γιατί και στη λογοτεχνία ισχύει ο κανόνας της Ψυχιατρικής «περί μιμήσεως προτύπου»: όταν μιμήσαι και θέλεις να ξεπεράσεις σε λάικ τον εικονικό σου φίλο ποιητή, δεν προκόβεις. Πρέπει να μιμήσαι υψηλά πρότυπα (Μούζιλ, Βαλερί, Ρίλκε απλώς για να αναφέρουμε κάποια ονόματα), αν θες να γράψεις έστω και στο 1% των δυνατοτήτων τους. 

A.Ξ. Αγαπημένοι σας συγγραφείς ,ποιητές και μεταφραστές παλαιότεροι /σύγχρονοι.

Σ.Π.Ο Όμηρος, ο Κάλβος, ο Λεοπάρντι, ο Μποντλέρ, ο Καβάφης, ο Τσέλαν, ο Μπόρχες κι ο τελευταίος ποιητής του πλανήτη ο Ιωσήφ Μπρόντσκι.

A.Ξ. Αγαπημένα σας  βιβλία.

Σ.Π.Τα άπαντα του Κ.Π.Καβάφη σε δύο τόμους από τον Ίκαρο, που τα έφερε η αδελφή μου από την Αθήνα στη Λάρισα, το 1969. Η ποιητική ανθολογία του Παπύρου, το θρυλικό Βίπερ 100, του 1971, που από τότε το κουβαλάω πάντα μαζί μου.

A.Ξ. Πέρα από την Τέχνη του λόγου, ποια άλλη τέχνη σας συγκινεί;

Σ.Π.Η μαγειρική (γέλια)

A.Ξ. Θεός;

Σ.Π.Παρακαλώ, με φώναξε κανείς;

A.Ξ. Ποιό από τα βιβλία σας αγαπάτε πιο πολύ;

Σ.Π.Πάντα το τελευταίο. Εντελώς συμπτωματικά κυκλοφόρησαν μαζί δύο: το «σώμαΜΕσώμα» από τις εκδόσεις Ακτίς και η «Τριλογία» από τις εκδόσεις Παρουσία.

A.Ξ. Μιλήστε μου για το βιβλίο σας που θα παρουσιαστεί σε λίγες μέρες...

Σ.Π.Εκατό ποιήματα γραμμένα σε μορφή ημερολογίου την τελευταία τριετία (2010-2011-2012), της οικονομικής κρίσης και της Ελλάδος του μνημονίου. Ανοίγει με τους νεκρούς του 2010 στη Σταδίου, και κλείνει με την αποστροφή στην Αγκέλα Μέρκελ, πως «μόνον οι νεκροί είναι φτωχοί». Την ιδέα της «τριλογίας» την οφείλω στον ποιητή Πέτρο Γκολίτση (πρωταναγνώστη όλων των τελευταίων μου πονημάτων απ’ το «όρος Αιγάλεω» του 2009 και μετά), ο οποίος μετά την ανάγνωση του «συσσιτίου» (πριν βγει σε βιβλίο, από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν), μου είπε πως το έβλεπε σαν το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας. Ένας άλλος συγγραφέας ο Παναγιώτης Πάκος μου επισήμανε πως θέμα της «τριλογίας» είναι «ο μοναχός ο άνθρωπος (χαμένο κορμί)-ανακαλύπτει τη συντροφικότητα (συσσίτιο)- και περιέρχεται σε διονυσιακή έκσταση (ροή ρακής)»…ουφ, το είπα!

A.Ξ. «Ποιείν» εστί...

Σ.Π.Η δυνατότητα πρόσβασης στη δημοσίευση. Όλοι (με ένα ελάχιστο κριτήριο γραφής) έχουν δικαίωμα να γράφουν, Τώρα, αν αυτά που γράφουν, είναι και ποίηση, τόσο το καλύτερο…Με αυτή την έννοια, με τα ανοιχτά σχόλια, την καθημερινή ανανέωση είναι ένα εργαστήρι λογοτεχνίας ανοικτό 24 ώρες το 24ωρο…

A.Ξ. Τι δεν θα συγχωρούσατε ποτέ στον εαυτό σας;

Σ.Π.Να δω κάτι καλό στην ποίηση και να μην το κοινοποιήσω αμέσως.

A.Ξ. Κάποιος σύγχρονος νέος λογοτέχνης που ξεχωρίζετε;

Σ.Π.Τον Δημήτριο Μουζάκη, ποιητή.

A.Ξ. Tι διαβάζετε τώρα;

Σ.Π. Το 2666 του Ρομπέρτο Μπολάνιο.

A.Ξ. Γράφετε κάτι τώρα;

Σ.Π.Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά…γράφω διαφορετικά πάντα πράγματα μεταξύ τους, απ΄τα τετράστιχα «Ω!» στα εξασέλιδα της «Ραψάνης»…

A.Ξ. H γνώμη σας για τα λογοτεχνικά βραβεία.

Σ.Π.Τα βραβεία είναι μια χαρά για αυτούς που τα παίρνουν. Να παραφράσουμε μία από τις αγαπημένες ρήσεις του Ιταλού Πρωθυπουργού Τζούλιο Αντρεότι «τα βραβεία φθείρουν αυτούς που δεν τα παίρνουν».

A.Ξ. Πιστεύετε στην κριτική;

Σ.Π.Ναι. Ακράδαντα. Είχα πολύ αυστηρούς κριτές: το Φίλιππο Βλάχο, τον Άλκη Αγγέλου, το Ντίνο Χριστιανόπουλο. Τους άκουσα και πιστεύω πως μόνο χαμένος δεν βγήκα.

A.Ξ. Παιχνίδι των λέξεων. Σας δίνω έξι λέξεις και μου γράφετε δίπλα τί σας έρχεται συνειρμικά στο μυαλό. Λοιπόν...

πολιτική – η πολιτεία του Πλάτωνα

έρωτας - η παρθένος Έμιλυ Ντίκινσον

ελευθερία- τζάμπα μάγκας δεν υπήρξα ποτέ

ποίηση - αρνάκι άσπρο και παχύ

πόλη - Ρώμη

χρόνος - το Μαγικό Βουνό

A.Ξ. Από τα διαβάσματά σας: αν σας ρωτούσα να μου επισημάνετε 3 βιβλία που διαβάσατε και σας σημάδεψαν τόσο που σας άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα, τι θα απαντούσατε;

Σ.Π.Μόνο τρία; Τα βιβλία είναι σαν τα κεράσια: Μόμπυ Ντικ, ο Ηλήθιος, Λόρδος Τζιμ…

A.Ξ. Ως θεατρολόγος δεν θα μπορούσα να μην σας κάνω αυτήν την ερώτηση. Παρακολουθείτε θέατρο;

Σ.Π.Ελάχιστα, μόνον όταν έχω παρέα. Δεν μπορώ να πάω σε θέατρο μόνος μου, καταχωρήστε το στις αδυναμίες μου.

A.Ξ. Γίνονται πολλές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη του ψηφιακού βιβλίου.

Σ.Π.Το μέλλον ήρθε πιο γρήγορα απ’ όσο το φανταζόμασταν. Όταν φέτος το Καλοκαίρι 2012, στην Ηρακλειά απ’ τους είκοσι λουόμενους, στους 7 που διαβάζαν οι τρεις διαβάζαν από e-reader καταλαβαίνετε τί έχει να γίνει του χρόνου…

A.Ξ. Ο δικός σας ορισμός για την Ποίηση...

Σ.Π.Εύχομαι να μην τον μάθω ποτέ. Αν ήξερα τι είναι ποίηση, θα σταματούσα να γράφω αυτομάτως…

A.Ξ. Ασχολείστε με τηv Πολιτική;

Σ.Π.Ενεργά με την ένοια της ένταξης και της στράτευσης όχι. Νομίζω με την καθημερινή μου στάση και τις επιλογές μου πως ναι, ενεργώ πάντα πολιτικά…

A.Ξ. Tελικά μπορεί να συνυπάρξει η ψυχιατρική με την ποίηση;

Σ.Π.Ρωτήστε το Γιώργο Χειμωνά, τον Μάριο Μαρκίδη…ετσετερά (…γέλια).

ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ//ANOIXTH ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες το 10ο τεύχος της ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ
(Εξαμηνιαίο περιοδικό για την τέχνη της ποίησης 
από τις εκδόσεις Πατάκη
και με διευθυντή τον Χάρη Βλαβιανό).
Στις 16 Δεκεμβριου,Κυριακή, στις 18:00 ,
το περιοδικό και οι συντελεστές του
θα γιορτάσουν τα 5 χρόνια κυκλοφορίας του  
στο Free Τhinking Zone 
 (Skoufa 64 str & Grivaion, 10680 Athens)
Είστε όλοι καλεσμένοι στη γιορτή αυτή της ποίησης, 
όπου πολλοί ποιητές,νεότεροι αλλά και πρεσβύτεροι,
θα διαβάσουν ποιήματα   
που έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό.

Αλέξης Καζαντζίδης///Κονταίνει ο καιρός

Πρωί - πρωί οι φρουροί φοράνε κουστούμια στα αγάλματα -γραβάτες στους κούρους, φύλλα συκής στις κόρες, στέτσον καπέλα στα φαγιούμ- κι ύστερα προχωρούν στην ανάγνωση της ημερήσιας διαταγής:
«Αχιλλέας Παπασταύρου, υιός του Δημητρίου Παπασταύρου, διακριθέντος κατά τον πόλεμο του 1940 και της Παναγιώτας Σπυροπούλου, ετών 59, εργατοτεχνίτης, απολύεται»...
Ας πρόσεχε τι ψήφιζε, μουρμουρίζει ανάμεσα στα δόντια του το γερόντιον πρώην πρωθυπουργού, διαβάζοντας την εφημερίδα του στο καφενείον «Το Κεντρικόν» όπου, στην πόλη είχαν προπολεμικώς τη λέσχη τους οι συμβολαιογράφοι, καθώς και το στέκι τους δεινοί σκακιστές.
Σήμερα η πόλη καπνίζει το τσιγάρο της και δεν ενθυμείται τις παλιές ιστορίες, όχι και ο πρώην πρωθυπουργός που μάλωνε τους Έλληνες: «ας πρόσεχαν» όταν τους λήστευε ο ίδιος στο Χρηματιστήριο, δεν αφίσταται των συνηθειών του, και τώρα «ας πρόσεχαν» τους λέει καθώς τριάντα χρόνια Κατοχής αρχίζουν.
«Ασημακόπουλος Θοδωρής» ξελαρυγγιάζεται ο επικεφαλής της φρουράς Γρύπας, ο γιος του Ασημακόπουλου Θοδωρή, Αναστάσης κάνει ένα βήμα μπροστά κι αναφέρεται: «Γνωρίζω πόσο άχρηστος, διεφθαρμένος και κοπρίτης είναι ο πατέρας μου και ως εκ τούτου κατανοώ την απόφαση της Σεβαστής ημών Διοικήσεως να παραμείνω άνεργος, ώσπου να μετανοήσω για τις αμαρτίες του πατέρα μου. Διατάξτε!»
Τέτοιες ώρες τις Κυριακές οι μανάδες έστελναν τους πατεράδες μας με το ταψί στον φούρνο για να ετοιμασθεί το ψητό της Κυριακής
Ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1952, λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου κι άρχισε να καταλαβαίνει (;) τι του γίνεται δέκα - δώδεκα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου, είχε λοιπόν τότε σε μεγάλη υπόληψη το ψητό της Κυριακής όπως εκ των υστέρων έχω καταλάβει.
Και σε μεγάλο φόβο κάτι χοντράνθρωπους εκείνης της εποχής που έφεραν βρώμικα όπλα, βρώμικα ρούχα -στρατιωτικά- βρώμικα χνώτα (κάτι παραστρατιωτικούς) όπως πάλι εκ των υστέρων κατάλαβα  που κατεδίωκαν τότε όποιον γούσταραν, όπως απολύουν σήμερα όποιον γουστάρουν οι όμοιοί τους -πιο φινιρισμένοι οι σημερινοί είναι η αλήθεια, πιο φινετσάτοι, πιο φλούφληδες, αλλά το ίδιο σκατόψυχοι.
Στη μεγάλη πλατεία της μικρής μας πόλης καθ' όλον το σχολικό έτος σύχναζε η βροχούλα, απαλή κι επίμονη έπλενε τα αγάλματα απ' τα κουστούμια που τους φορούσαν οι Γρύπες και οι Χίτες αλλά άφηνε πάντα τον ήλιο να βγαίνει τις Κυριακές για να λάβει χώραν το νυφοπάζαρο -κορίτσια που κάλπαζαν, αγόρια με δειλά βλέμματα που τα τρόμαζε ακόμα η σκιά τους, όπως τον Βουκεφάλα· ώσπου να ανακαλύψουν την ελευθερία της… ξενιτειάς.
Tίποτα απ' αυτούς τους νέους δεν υπάρχει πια...
«Ας πρόσεχαν» μουρμουρίζει πάλι ο πρώην πρωθυπουργός, διαβάζοντας την εφημερίδα του στο καφενείον «Το Κεντρικόν» και πληρώνοντας τον καφέ του στο μισό, σαν να είχε παρέα να του πληρώσει το άλλο μισό...
Στα καφενεία (εκτός από μερικά ξεχασμένα σε κάποια χωριά) δεν υπάρχουν κρεμασμένοι στους τοίχους ήρωες, μάρτυρες και άγιοι...
Μια μέρα του χειμώνα που σκοτείνιασε από νωρίς σαν νυχτωμένο το μεσημέρι, είδα τα αγάλματα της παιδικής μου πόλης να πίνουν το νερό της βροχής
και στα στήθια τους να ανθίζουν, πια, τα νέα θαυμαστά πιτσιρίκια...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ///ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα. Δυστυχώς
ούτε δρεπάνι να θερίζει
το χέρι εκείνου που νομίζει
πως επειδή κουνάει το χέρι σταθερά
περνούν από το χέρι του πολλά.
Εννοείται: ο δεξιός πρωθυπουργός.

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα. Δυστυχώς

ούτε σφυρί για να τσακίζει
το χέρι εκείνου που νομίζει
πως επειδή του έδωσε πιστόλι
εκείνος που έχει χέρι σταθερό,
πρέπει να δέχονται όλοι
τυφλά ένα τραύμα φανερό.
Εννοείται: ο κάθε μπάτσος
φασίστας, «Ελλην», «Χριστιανός».

Αυτό δεν είναι ένα ποίημα˙ ευτυχώς.
Θα προτιμούσε να θερίζει, να τσακίζει.
Θανατηφόρα ευμάρεια δεν θέλει να μυρίζει
και είναι ανένταχτο γραμματολογικώς.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ
Δεκέμβριος  2008

Ασημίνα Ξηρογιάννη: «Πληγές»…του Θεοχάρη Παπαδόπουλου

http://www.dimoi-news.gr/article_read.php?id=29579




Έχουμε ξαναγράψει πως όταν διαβάζουμε μια ποιητική συλλογή, δεν την κρίνουμε από τον όγκο ή το μέγεθος των ποιημάτων, που περιέχει,

αλλά από τη λογοτεχνική της αξία, την πλαστικότητα των στίχων, την όμορφη μεταφορά εικόνων, τον εσωτερικό ρυθμό. Εξάλλου, η ποίηση είναι ένας τρόπος να λες πολλά, γράφοντας λίγα. Έτσι η ποίηση κάνει πράξη το ρητό: «Το λακωνίζειν εστίν φιλοσοφείν». Τούτο, βέβαια, ισχύει, ιδιαίτερα για την εποχή μας, όπου, στην ποίηση, υπάρχει μια ροπή προς τη λακωνικότητα. Ο καιρός των μεγάλων επών έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η λύρα έχει πάρει τη θέση της σάλπιγγας. Η σύντομη απαλή μελωδία διαδέχτηκε το εμβατήριο.

Τέτοιες σκέψεις μας έρχονται στο νου, διαβάζοντας το βιβλίο της Ασημίνας Ξηρογιάννη: «Πληγές». Πρόκειται για μια μικρή και κομψή ποιητική συλλογή, που περιλαμβάνει ποιήματα κυρίως ερωτικά με μικρές πινελιές κοινωνικού προβληματισμού. Το κάθε ποίημα της Ασημίνας Ξηρογιάννη, πάλλεται από έναν εσωτερικό ρυθμό, ενώ το τέλος του ξαφνιάζει ευχάριστα τον αναγνώστη. Μερικές φορές, τα βέλη του έρωτα ανοίγουν βαθιές πληγές, που μένουν ανοιχτές και κάθε φορά, που αλλάζει ο καιρός, πονάνε: «Συχνά τις νύχτες δεν κοιμάμαι. / Φαντάζομαι πως ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις. / Έχεις λάγνο βλέμμα. / Χαϊδεύεις τα κόκκινα μαλλιά. / Μυρίζεις το σώμα μου. / Εγώ δεν κουνιέμαι. / Σκύβεις / μου φιλάς το λαιμό. / Μετά φεύγεις / σιωπηλός / όπως ήρθες. / Μα εγώ έχω την αίσθηση πως κάτι ψιθυρίζεις, / σαν όνειρο πως λες / «Μη σπαταλάς τις νύχτες σου, δε θα ʽρθω».

Στην ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Πληγές», δεν βρίσκουμε μόνο ερωτικά ποιήματα. Η ποιήτρια βουτά το πινέλο της στον κοινωνικό καμβά και μας ζωγραφίζει με έντονα χρώματα τα όνειρα των νέων παιδιών, που βιώνοντας τον πόνο, οραματίζονται ένα κόσμο διαφορετικό, μια κοινωνία πιο δίκαιη: «Ο πόνος μας δε μας ανήκει. / Ανήκει στον κόσμο / σε κείνους που τον προκάλεσαν σε άλλους / στους νέους με τα δακρυγονισμένα μάτια / στα παιδιά με τα ληγμένα χαμόγελα. / Σε όλους αυτούς που ονειρεύονται / έναν κόσμο χωρίς πόνο.»

Παραπάνω, αναφερθήκαμε στη ροπή προς τη λακωνικότητα, που παρατηρούμε στη σύγχρονη ποίηση. Ορισμένα ποιήματα της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής της Ασημίνας Ξηρογιάννη, είναι πολύ μικρά. Μέσα σε δύο ή τρεις μόλις στίχους η ποιήτρια μας δίνει ολοκληρωμένα νοήματα: «Αναζητούσα τα κομμάτια μου, / μα εκείνα ταξίδευαν στο πολύχρωμο του κόσμου.» Και αλλού: «Μη φοβάσαι τις αρνήσεις. / Τελικά μόνο αυτές προάγουν τα ειλικρινή αισθήματα.»

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ασημίνα Ξηρογιάννη έχει αναπτύξει πολυσχιδή δραστηριότητα, τόσο στο χώρο της λογοτεχνίας, με την έκδοση της νουβέλας «Το σώμα μου έγινε σκιά», που έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, όσο και στους χώρο του θεάτρου. Εξάλλου, η ποιήτρια διατηρεί το blog: http://varelaki.blogspot.com/, όπου δημοσιεύει έργα αξιόλογων λογοτεχνών.

Κάπου εδώ, τελειώνει το ταξίδι μας στην ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη: «Πληγές». Θα κλείσουμε αυτή τη σύντομη παρουσίαση, παραθέτοντας ακόμα ένα όμορφο ποίημα: «Αφορίζω την ευαισθησία μου / την αρρώστια της ψυχής μου. / Και οργίζομαι και λέω / γιατί εμένα να με πληγώνουν / τα αναπάντητα ερωτήματα / τα ανέκφραστα συναισθήματα / τα γερασμένα μάτια / τα απογεύματα χωρίς εσένα. / Αφορίζω την ευαισθησία.»


Θεοχάρης Παπαδόπουλος
15-11-2012

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ//DEAD END// γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη

Πριν λίγες μέρες ήρθε στα χέρια  μου το πρώτο θεατρικό έργο του Ν.Γ.Λυκομήτρου,που φέρει τον τίτλο,MHTΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ.ΨΥΧΟΔΡΑΜΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ από τις εκδόσεις Βakxikon.
Όταν τον ρώτησα γιατί<<μητροπολιτικό>> ,ο Ν.Γ.Λυκομήτρος μου απάντησε:
<<Το "Μητροπολιτικό" έχει να κάνει με το ότι ο τόπος δράσης είναι η Μητρόπολη (η Αθήνα) αλλά και με μία προσωπική μου εμμονή. Όλα μου τα κείμενα έχουν ως φόντο το αστικό τοπίο. Δεν νοούνται εκτός αυτού.>>
H δράση του έργου περιστρέφεται γύρω από τον νεαρό ποιητή Tristan ο  οποίος παλεύει να εκδώσει το έργο του.Ερωτεύεται μια νεαρή κοπέλα που δουλεύει σε στριπτιζάδικο και αποφασίζει να την αποσπάσει από αυτήν την άτιμη δουλειά.Γύρω του κινούνται
διάφορα πρόσωπα με τα οποία ο μοναχικός ήρωας δεν έχει καμία εκλεκτική συγγένεια.Ο Tristan έχει τον δικό του αξιακό κόσμο που είναι εντελώς διαφορετικός από τον αξιακό κόσμο όσων τον περιτριγυρίζουν.
Ο παιδικός του φίλος Βασίλης είναι απόλυτα γήινος,δεν καταλαβαίνει στο ελάχιστο τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του φίλου του.Είναι
ανώτερο στέλεχος σε  πολυεθνική εταιρεία ,απατάει τη γυναίκα του με τη γραμματέα του χωρίς να το φέρει βαρέως και συχνάζει στα
στριπτιζάδικα.
Ο εκδότης Κασσανδρινός  δίνει ψεύτικες υποσχέσεις στον Tristan .Εϊναι περισσότερο έμπορος ,παρά εραστής της τέχνης και κοιτάει
μόνο το συμφέρον του.Δεν ρισκάρει να εκδώσει τα ποιήματα ενός νέου ποιητή,προτιμά να εκδώσει  ξανά τα έργα καταξιωμένων
δημιουργών που θα του αποφέρουν σίγουρο κέρδος.
Η Στέλλα από τη Μολδαβία ,παρά το νεαρό της ηλικίας της,είναι προσγειωμένη στην πραγματικότητα και την έχει αποδεχθεί.Φαίνεται οτι της αρέσει ο Τristan και είναι απόλυτα ειλικρινής μαζί του.Απλά ο Τristan δεν μπορεί να αντέξει την αλήθεια και να δεχτεί την πραγματικότητα.Νομίζει ότι θα ζήσει με  την Στέλλα τον μεγάλο έρωτα και θα καταφέρει να την αλλάξει.Αλλα είναι κάπως φυσικό  για κείνον,ως ποιητής και ιδεαλιστής,κυνηγάει πάντα το ανέφικτο.Και το τέλος του είναι η αυτοχειρία,σύνηθες τέλος για τους ποιητές.Αντίθετα από τον Tristan, η Στελλα είναι  τόσο ρεαλίστρια που αγγίζει τον κυνισμό.Οταν ο Τristan της λέει να αλλάξει δουλειά εκείνη επιμένει ότι<<εγώ αποφασίζω μέχρι που θα φτάσει ο πελάτης.Στο μαγαζί του φίλου σου ή σε άλλη δουλειά,πληρώνεσαι για άλλο και τελικά σου πιάνουν τον κώλο.Τουλάχιστον εδώ πληρώνομαι για να μου πιάνουν τον κώλο και δεν κοροιδεύω τον εαυτό μου>>και<<έξω  η εκμετάλλευση είναι ίδια ,αλλά έχει άλλο όνομα>>.Αναφορικά με την σχέση της με τον Τristan,με πείσμα δηλώνει στην φίλη και <<συνάδελφο>>Ολένα ότι<<δεν πρόκειται να τα παρατήσει από φόβο θα ζήσει την ιστορία ως το τέλος>>.H Oλένα συνδέεται με τη Στέλλα με μια κοινή μοιρα....Νοιάζεται για τη φίλη της,αλλά είναι καχύποπτη απέναντι στον Τristan και τις προθέσεις του...Συμβουλεύει τη Στέλλα να είναι προσεκτική,διότι αν το αφεντικό τους ανακαλύψει την <<σχέση >> της  με τον Tristan,θα υπάρξει τεράστιο πρόβλημα.Ο Νίκος πάλι,αποτελεί κλασική περίπτωση νταβατζή.Είναι εκβιαστής ,πρόστυχος και βαθιά ανήθικος.Από τη μία λοιπόν ολα τα παραπάνω πρόσωπα,κι από την άλλη ...ο κεντρικός ήρωας.Μόνος,ξεχωριστός,σαν την μύγα μες το γάλα.Ο Tristan με τον εύθραυστο ψυχικό κόσμο θυμίζει τους ευάλωτους τσεχικούς ήρωες του Γλάρου.Κυρίως τον Τρέπλιεφ...που θέλει,αλλά δεν μπορεί.Τα συναισθήματα τον βαραίνουν τόσο που αδυνατεί να δεχτεί την πραγματικότητα.Είναι αγιάτρευτος ιδεαλιστής,δεν ξέρει άλλον τρόπο.Μοιραία συγκρούεται και με την ρεαλίστρια μητέρα του,η οποία δυσκολεύεται να τον κατανοήσει απόλυτα όσο καλές προθέσεις κι αν έχει.Θα προτιμούσε ο γιος της να μην είχε κολλήσει το μικρόβιο της τέχνης και να ζούσε μια φυσιολογική και ανέφελη ζωή.Ο γιος εισπράττει απαξίωση από την ίδια του τη μάνα.Όταν της λέει ότι είναι ερωτευμένος , εκείνη για τους δικούς της λόγους απαντά<<Α,εγώ νόμισα ότι επρόκειτο για κάτι σημαντικό>>.
Όπως αποκαλύπτει ο συγγραφέας ,το έργο είναι εμπνευσμένο από αληθινό περιστατικό,την παράξενη συνάντηση τριών φίλων.Ένα βίωμα που έγινε θεατρικό έργο.Aλλωστε,σε καμία τέχνη,ως γνωστόν δεν υπάρχει παρθενογένεση.Ακόμα,το εν λόγω θεατρικό κείμενο
δεν είναι διώλου φλύαρο και διαθέτει πλοκή.Αυτό το επισημαίνω ως θετικό.Διότι ,για άγνωστο λόγο,τα <<μοντέρνα>>και <<σύγχρονα>> κείμενα στερούνται πλοκής,να μην πω και δράσης.Στο εν λόγω κέιμενο ,οι χαρακτήρες, τα κίνητρά τους  και ο συναισθηματικός  τους κόσμος διαγράφονται καθαρά.Ο ρόλος του πιστολιού είναι κομβικός σε συνδυασμό με την παρεξήγηση.Η παρεξήγηση έφερε την ανατροπή στην ιστορία.Ο Tristan δεν είχε ακούσει όλη την συζήτηση ανάμεσα στο αφεντικό και τη Στέλλα και οδηγήθηκε σε λανθασμένα συμπεράσματα από μια εικόνα και μόνο.Η Στέλλα έμοιαζε να ευχαριστιέται τη συνουσία με το αφεντικό της κάτι που πλήγωσε αφόρητα τον νεαρό και τον οδήγησε στα άκρα.Το πιστόλι ήταν 45άρι και το είχε φέρει κρυφά στην Ελλάδα ο πατέρας του Τristan.Ηταν σουβενίρ από τον πόλεμο στην Αλγερία.H μητέρα του του είπε να το ξεφορτωθεί για να μην βρει τον μπελά του.Τί ειρωνεία!Αντί να ξεφορτωθεί το πιστόλι ξεφορτώθηκε τον εαυτό του ,στρέφοντας το πιστόλι στον ίδιο.Το πιστόλι μας παραπέμπει στο περίστροφο της Εντας Γκάμπλερ στον Ιψεν.Αλλά κι ο Τristan θυμίζει την Εντα.Kι αυτός ,όπως κι αυτή στοιχειώνεται από τους δαίμονές του.Τέλος,το θεατρικό κείμενο του Ν.Γ.Λυκομήτρου θίγει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα μέρος της κοινωνικής παθολογίας που μαστίζει τη ζωή των ανθρώπων σήμερα.Ακόμα,θίγει το θέμα του έρωτα ,της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της άδικης απαξίωσης της Τέχνης.
Κλείνοντας...σημειώνω την ένστασή μου ως προς την οικονομία των σκηνών και των πράξεων, αναφορικά με την έκταση που αυτές καταλαμβάνουν  μέσα στο εν λόγω πόνημα.Ομως,πιστεύω,ότι μια καλά μελετημένη και εμπνευσμένη σκηνοθεσία μπορεί και πρέπει να επιλύσει με επιτυχία τέτοιου είδους δομικά ζητήματα.Αυτός είναι άλλωστε,μεταξύ άλλων πραγμάτων ,και ο ρόλος της σκηνοθεσίας.
Ευχές από εμένα να βρει το έργο το δρόμο του για το θεατρικό σανίδι λοιπόν!

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
Θεατρολόγος-συγγραφέας

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ///ΡΑΝΤΕΒΟΥ//ΔΙΗΓΗΜΑ

Ειχε φτάσει πρώτος και περίμενε.Το μπαρ ήταν σχεδόν άδειο-ήταν νωρίς ακόμα,άλλωστε.Παρήγγειλε μαρτίνι με λεμόνι και κοιτούσε διαρκώς νευρικά το ρολόι του.
Τόσο νευρικά,που ο μπάρμαν-συμμαθητής του από το Γυμνάσιο που δεν πήγε ποτέ Λύκειο-τον ρώτησε με ύφος όλο νόημα:
-Περιμένεις <<πρόσωπο>>;
O Πέτρος δεν έχασε την ευκαιρία και άρχισε να εξηγεί.Επειδή ήθελε τόσο να μιλήσει σε κάποιον εκείνη την ώρα...!Επειδή είχε άμεση ανάγκη να διοχετεύσει κάπου τη νευρικότητά του(είχε πρόσφατα κόψει το κάπνισμα).Εξηγούσε λοιπόν στον μπάρμαν πως περίμενε <<πρόσωπο>> που είχε γνωρίσει μέσω του φατσοβιβλίου,κοινώς
facebook.Eπρόκειτο για μια εντυπωσιακή κοπέλα με πολλά like στις  φωτό και στις  ελκυστικές αναρτήσεις της.Ολα της τα status ήταν εξαιρετικά και είχαν πάντα κάτι ιδιαίτερο να πουν στον κόσμο.΄Ηταν μια κοπέλα αποκάλυψη  που πιθανότητα θα είχε πολλές προτάσεις για έξοδο.Εκεί ο Πέτρος αναρωτήθηκε αν η κοπέλα συνήθιζε να βγαινει ραντεβού με facebookfriends.Ενιωσε ομως να τον στεναχωρεί αυτη η σκέψη οπότε δεν την προχωρούσε .Σημασια ειχε οτι ειχαν οι δυο τους κλείσει ραντεβού και σε λιγα λεπτα -επιτέλους-θα συναντούσαν ο ένας τον άλλο από κοντά.Μιλούσαν για μηνες στο chat,σχεδόν κάθε μέρα,αντάλλασσαν τρυφερούς χαιρετισμούς και ήδη την ενιωθε πολύ κοντά του σε βαθμό που θα΄λεγε ότι είχε αρχίσει να την ερωτεύεται.Για να μην πει ότι αυτό είχε συμβεί ήδη,απλά αδυνατούσε να το παραδεχτεί και στον ίδιο του τον εαυτό.Aν μια μέρα δεν επικοινωνούσαν,ένιωθε θλίψη.Ναι θλίψη!Τόσο σοβαρά ήταν τα πράγματα.Η Δανάη-αυτό ήταν το όνομά της-λάτρευε τη γραφή του και,οπως του΄χε πει,είχε αγοράσει και διαβάσει  και τα τέσσερα ποιητικά του βιβλία.(Ο Πέτρος ήταν ανερχόμενος ποιητής με ένα Κρατικό βραβείο στο ενεργητικό του.Η ίδια είχε σπουδάσει  Ιστορία της Τέχνης και καταγόταν από μια εύπορη  οικογένεια νομικών).Ο μπάρμαν άκουγε την ιστορία του φίλου του με ενδιαφέρον.Ακόμα το μαγαζί δεν είχε γεμίσει και η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή.Κάπου κάπου διέκοπτε την αφήγηση του Πέτρου κάνοντάς του ερωτήσεις-αστείες καμιά φορά -αλλά ο Πέτρος έδειχνε κατανόηση στην αφέλεια του παλιού του φίλου.Αναρωτήθηκε γιατι του εκανε βαθιές εξομολογήσεις...αλλά η απάντηση ήταν προφανής...Δεν μπορούσε να διαχειριστεί το άγχος του και η κουβέντα με κάποιον τετοιες φορτισμένες στιγμές ήταν γι΄αυτόν βάλσαμο.Είχε τελειώσει και το δεύτερο μαρτίνι όταν κοίταξε για δεύτερη φορά το ρολόι του.<<Λες να μην έρθει;>>,αναρωτήθηκε.Μα όταν σήκωσε το κεφάλι του την είδε μπροστά του.Ήταν όλη πρόσωπο.Ναι,ήταν αυτή,η Δανάη ,θα  αναγνώριζε το πρόσωπό της αναμεσα σε χιλιάδες πρόσωπα γυναικών.Η Δανάη που είχε κιολας ερωτευθεί-μόλις την αντίκρυσε σιγουρεύτητηκε πια!Ετρεξε προς το μέρος της.Πάντα εκείνος θα έτρεχε προς το μέρος της.Βρέθηκε σε αποσταση αναπνοής.Μπροστά της.Εσκυψε λίγο.Εσκυψε για να δει τα μάτια της.Μπηκε μέσα στα μάτια της.Εγινε κόρη του ματιού της.Εκείνη άλλωστε,δεν μπορούσε να σηκωθεί.Πιθανότατα δεν ένιωθε καν τα πόδια της.Ήταν κολλημένη σε  αναπηρικό καροτσάκι.

ΣΤΗΛΗ ΤHE ARTMANIACS///ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ

   (Το Varelaki συναντάει το Vakxikon)

Ασημίνα Ξηρογιάννη :Mίλησέ μου για τα βιβλία που έχεις εκδώσει. Μια σύντομη αναφορά στο καθένα.

Nέστορας Πουλάκος:Toν Μάιο του 2008 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή Αντιξοότητες, από το Ash in Art. Πρωτόλεια ποιήματα, πολύ έντονα και συναισθηματικά. Δεν θέλω να τα ξαναδώ για την ακρίβεια.

Τον Δεκέμβριο του 2008, όλως τυχαίως την ημέρα των επεισοδίων για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, κυκλοφόρησε μαζί με το fanzine Bang (από τις Εκδόσεις Diorasis) η συλλογή διηγημάτων Μικρές Αθηναϊκές Ιστορίες. Είχα επινοήσει τον ήρωα Τζο Άρνες (από την ταινία America America, το όνομα), ο οποίος μπεκρόπινε και ερωτοτροπούσε σε κάθε γωνιά της Αθήνας. Όλες οι ιστορίες είχαν δημοσιευτεί πρωτύτερα σε περιοδικά και σάιτς. Η συλλογή έγινε ανάρπαστη, δεν υπήρχε μετά από μια εβδομάδα σε κανένα σημείο διάθεσης του περιοδικού. Πιθανώς χρησιμοποιήθηκε για τις βόμβες μολότωφ που "ανθούσαν" τις ημέρες εκείνες.

Τον Φεβρουάριο του 2012 κυκλοφόρησε η συλλογή ιστοριών Πένυ, από τις Απλές Εκδόσεις του Παναγιώτη Πάκου. Άλλοι τις διάβασαν ως πεζοποίηση άλλοι τις έκαναν ντοκιμαντέρ και εικαστική εγκατάσταση άλλοι ταξίδεψαν "χάρη στη συντομία και την απλότητα της γραφής τους". Προσωπικά δεν είχα σκεφτεί τίποτε από όλα αυτά ούτε είχα καμία τέτοια πρόθεση. Αφιέρωσα το βιβλίο στο κορίτσι που έχω ερωτευτεί παράφορα και μόνο.

Τον Απρίλιο του 2012 κυκλοφόρησε αποκλειστικά σε e-book η ποιητική συλλογή Εξαιρέσεις, τα τελευταία ποιήματα που έχω αξιωθεί να γράψω. Έκτοτε, στέρεψα. Και το βιβλίο βγήκε πρωτίστως για να στηρίξει τις νεοσύστατες Εκδόσεις Vakxikon.gr.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Κάνε μου ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

Nέστορας Πουλάκος:To μόνο σχόλιο που έχω να κάνω είναι ότι δεν έχω καμία σχέση (αλλά μόνο οπτικοακουστική επαφή) με τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Λογοτεχνία και Διαδίκτυο.

Nέστορας Πουλάκος:Ότι καλύτερο έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια στη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα, που προανέφερες. Επιτέλους άνοιξε αυτό το κλειστό κλαμπ ιλουμινάτι και ανάσανε ο λογοτέχνης που κρύβει ο καθένας μέσα του.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Vakxikon.gr εστί...

Nέστορας Πουλάκος:Η πλέον αντιπροσωπευτική ψηφιακή πλατφόρμα της σύγχρονης λογοτεχνικής πραγματικότητας, που αναφέραμε σε ακόμη δυο ερωτοαπαντήσεις πριν. Προς το παρόν, περιοδικό, μπλογκ, εκδόσεις και ραδιόφωνο όλα και μόνο ον λάιν.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Αγαπημένοι σου συγγραφείς, ποιητές παλαιότεροι και σύγχρονοι.

Nέστορας Πουλάκος:Αγαπώ τον Σελίν και τον Μίλερ. Αγαπώ τον Ελύτη και τον Κόρσο. Αγαπώ τον Λόουρι και τον Πίντσον. Αγαπώ τον Καρούζο και τον Μπλάνα. Αγαπώ τη Μαρούτσου και τον Αϊναλή. Αγαπώ και άλλον κόσμο, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Αγαπημένα σου βιβλία.

Nέστορας Πουλάκος:Και το Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας και η Μαύρη Άνοιξη. Και το Μονόγραμμα και η Βενζίνη. Και το Κάτω απ' το Ηφαίστειο και Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας. Και η Νεολιθική Νυχτωδία στην Κροστάνδη και η Νύχτα. Και το Νόημα και τα Αποσπάσματα. Και άλλα αναρίθμητα που και πάλι δεν είναι της παρούσης.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Πέρα από την τέχνη του λόγου, ποια άλλη τέχνη σε συγκινεί;

Nέστορας Πουλάκος:Η τέχνη της εικόνας, ο κινηματογράφος δηλαδή, πρωτίστως.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Κάποιος σύγχρονος νέος λογοτέχνης που ξεχωρίζεις;

Nέστορας Πουλάκος:Ανέφερα προηγουμένως τον Ζ.Δ. Αϊναλή, ο οποίος μου έκανε και την τιμή να του εκδώσω το τρίτο βιβλίο του, τη Σιωπή της Σίβας. Και επαναλαμβάνω: Ξεχωρίζω και άλλον κόσμο, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Tι διαβάζεις τώρα;

Nέστορας Πουλάκος:Την Αναφορά του Μπρόντεκ του Φιλίπ Κλοντέλ. Το Εν ονόματι της Ποιήσεως του Ιορδάνη Κουμασίδη. Και 16 ποιητικές συλλογές που έχουν φτάσει στο περιοδικό για την κατηγορία Διαβάσαμε. Πάνω πάνω είναι η συλλογή Σύρε καλέ την άλυσον της Γλυκερίας Μπασδέκη. Θες να σου αναφέρω και τις υπόλοιπες 15;

Ασημίνα Ξηρογιάννη :Η γνώμη σου για τα λογοτεχνικά βραβεία;

Nέστορας Πουλάκος:Και δεν έχω καμία σχέση και δεν έχω γνώμη. Μπορώ να σου πω όμως για τα κινηματογραφικά βραβεία που έχω δώσει αναρίθμητα.

Ασημίνα Ξηρογιάννη :Ως θεατρολόγος δεν θα μπορούσα να μην σου κάνω αυτήν την ερώτηση. Παρακολουθείς θέατρο;

Nέστορας Πουλάκος:Κάθε χρόνο βλέπω 10-15 παραστάσεις συνήθως μικρών θιάσων. Και συνήθως απογοητεύομαι. Πάντως έχει γούστο όλη αυτή η προσπάθεια. Και πάντοτε βγαίνουν και 1-2 διαμαντάκια που αξίζουν τον κόπο όλης της χρονιάς.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Πιστεύεις στην κριτική...

Nέστορας Πουλάκος:Πιστεύω στην κριτική γιατί με συντηρεί και ζω αξιοπρεπώς. Είμαι κριτικός κινηματογράφου, γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI). Μπορώ να αναφέρω και άλλες ιδιότητες αναφορικά με την κριτική, αν θέλεις.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Γίνονται πολλές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη του ψηφιακού βιβλίου.

Nέστορας Πουλάκος:Απευθύνεσαι στον άνθρωπο που υποστηρίζει όλα αυτά τα χρόνια και προσπαθεί για το ψηφιακό βιβλίο.

Ασημίνα Ξηρογιάννη : Παιχνίδι των λέξεων. Σου δίνω έξι λέξεις και μου γράφεις δίπλα τί σου έρχεται συνειρμικά στο μυαλό. Λοιπόν...

Nέστορας Πουλάκος:

πολιτική  -> και η ματαιοδοξία έχει όρια
έρωτας     -> καλύτερος από τον πόλεμο, νομίζω
ελευθερία-> ή θάνατος, τον δεύτερο ζούμε πλέον
ποίηση     -> είναι και αυτή ένα καταφύγιο αναπόφευκτο
πόλη         -> αν λείψω πάνω από δέκα μέρες αρρωσταίνω
χρόνος      -> θέλω να εκμεταλεύομαι κάθε λέπτο του ή αλλιώς δεν έχω (και δεν θέλω) χρόνο για χάσιμο

ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ''ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ'' ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΙΟ ΜΑΡΚΙΔΗ

Βιβλιοπωλείο art bar Ποιήματα & Εγκλήματα Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839

Πέμπτη
29
Νοέμβριος 2012

8:30 μμ
Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ και το ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ της ΕΡΑ σας προσκαλούν στο art bar ποιήματα και εγκλήματα, Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου), Μοναστηράκι τ

ην Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012 στις 8:30 μ.μ. στην τρίτη εκδήλωση του δεύτερου Κύκλου ''Ποιητές στη σκιά'' αφιερωμένη στον ΜΑΡΙΟ ΜΑΡΚΙΔΗ. Μιλούν οι ποιήτριες Αντιόπη Αθανασιάδου και  Μίνα Ξηρογιάννη και διαβάζει ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας. Η επιμέλεια του κύκλου πραγματοποιείται από τον Γιώργο Μπλάνα ενώ η ραδιοφωνική επιμέλεια από τον Κώστα Φασουλά.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ///Ο ΓΛΑΡΟΣ ///ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΟΦΥΤΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

                                                  


                                                          

Για τον Γλάρο του Τσέχωφ έχουν ειπωθεί και γραφτεί άλλα τόσα, από το 1932 που ανέβηκε στην Ελλάδα έχει μεταφραστεί και παιχτεί σχεδόν κάθε διετία, με διαφορετικές σκηνοθεσίες, ηθοποιούς και θέατρα.

Το στοίχημα πίσω από κάθε σκηνικό ανέβασμα είναι αν το «όραμα» του εκάστοτε καλλιτέχνη μπορεί να μεταφερθεί στο κοινό, αν μπορεί να γίνει νέα ανάγνωση του κειμένου και ενδεχομένως να ακολουθήσει τους νέους κανόνες της εποχής του.

Μπορεί…

Η Ομάδα 7 κατάφερε χθες στο Βυρσοδεψείο να το δει με μια εντελώς καινούργια ματιά για τα Ελληνικά δεδομένα, ο Γλάρος ως μείγμα devised performance αλλά και κλασσικού ανεβάσματος σε κάποια σημεία, ασφαλώς ήταν πολύ περισσότερο devised και πολύ λιγότερο κλασσικό αλλά αυτό ήταν το ευρηματικό της παράστασης. Το μπουλούκι ων ηθοποιών μπαίνει στην σκηνή τρέχοντας και διασκεδάζοντας, και ο performer-σκηνοθέτης προσπαθεί να μας «εντάξει» στο πνεύμα του έργου.

Ο κύριος Παπαδάκης με την βοήθεια όλων των μελών της ομάδας κατάφερε να κάνει ένα αχανές μέρος, αυτό του Βυρσοδεψείου, ένα πραγματικό θεατρικό χώρο! Πράγματα συνέβαιναν παντού, οι performer βρίσκονταν πραγματικά παντού και φωνές ακούγονταν άλλοτε ως πλάσματα ενός άλλου κόσμου και άλλοτε μπροστά μας ως πραγματικοί ήρωες. Ο χώρος κάποτε ήταν πραγματικότητα, άλλοτε δέντρα και άλλοτε λίμνη. Ο συμβολισμός σε όλο του το μεγαλείο καθ’ όλη την διάρκεια. Το έργο μοιράστηκε εξίσου ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, δεν ήξερες που να κοιτάξεις και που να προσανατολιστείς για να παρακολουθήσεις όλη την δράση. Στην δική μου την περίπτωση αυτό ήταν καλό γιατί δεν θα μπορούσε το εμπόδιο της μεγάλης διάρκειας του έργου (110΄) να ξεπεραστεί αλλιώς και ευτυχώς που δεν έγινε διάλειμμα για να μην χαθεί αυτή αίσθηση συνοχής του έργου. Οι σχέσεις, τα κίνητρα, την ψυχολογία και τις διεκδικήσεις ανθρώπων που αγαπούν, υπηρετούν ή θέλουν να υπηρετήσουν την τέχνη, μέσω της συγγραφής και του θεάτρου ήταν όλες εκεί όπως τις εξέφρασε ο Τσέχωφ.

Το μπουλούκι μας απέδειξε ότι όλες οι δυσκολίες της ζωής μπορούν να ξεπεραστούν αρκεί να δουλέψει σκληρά.

Ασφαλώς το ευρηματικό στην συγκεκριμένη παράσταση ήταν και η χρήση της ζωντανής κινηματογράφησης, αν και την έχουμε ξαναδεί, σε διαφορετικά σημεία η οποία μας έδειχνε σε κοντινό πλάνο στοιχεία που ήθελε να τονίσει ο σκηνοθέτης πέρα από την ζωντανή δράση. Το «στοίχημα» το κέρδισε η παράσταση και το μπράβο αξίζει σε όλους τους συντελεστές που κατάφεραν να γίνουν ένα ενιαίο σύνολο, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν/καμιά από τους performers αυτό είναι άλλωστε η έννοια του devised theatre, μια πνοή, ένα ενιαίο παίξιμο μια καλοδουλεμένη ομάδα.

            Η μακρινή απόσταση (Ορφέως 174, Βοτανικός) μπορεί να δυσκολέψει κάποιον να κάνει την επιλογή να παρακολουθήσει την παράσταση και με το κρύο χρειάζεσαι ένα μπουφάν παραπάνω εξαιτίας και της υγρασίας του χώρου, που μπορεί να κάνει κάποιον να αρπάξει κρυολόγημα.

Η Ομάδα 7 παρουσιάζει την παράσταση «Ο Γλάρος» μια ταινία σε εξέλιξη, στο Βυρσοδεψείο, Τετάρτη έως Κυριακή στις 20:00.

Ένα έργο χρειάζεται μια μεγάλη ιδέα ακούστηκε δις στο έργο και υπήρχε εκεί στο Βυρσοδεψείο από τους performers.