AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ///ΣΑΝ ΑΓΡΙΜΙΑ

<..κι όμως ,μου λές,μονάχα
    μέσα από τα κορμιά μας
    υπάρχουμε>

Σαν αγρίμια
γαντζώνεστε ο ένας πάνω στον άλλο
τον μυρίζεις
κάθε που έρχεται απ΄έξω
μπαίνεις μέσα στο στόμα του
ελέγχεις την υγρότητα της γλώσσας του
έπειτα αρχίζεις να τον τρως
μετά μανίας
επιδεικτικά
ξεδιάντροπα
κι αυτός αφήνεται
κι ενδίδει
και σκληραίνει
και σου επιτίθεται
σε βιάζει 
κι αρχίζει τώρα να σε τρώει εκείνος
με λύσσα
να σου διαλύει το αιδοίο
με τους πιο απίθανους τρόπους
οδηγώντας σε
κάπου πολύ μακριά...
(Εκείνη την .ωρα η Ποίηση
δεν έχει κανένα απολύτως νόημα)

Από την <Μυστική Ζωή της Μάγιας Μ.>

ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS///ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ

         

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Σε γυρνάω πίσω στο χρόνο...Πώς έμπλεξες με τη γραφή; Μίλησέ μου για το πρώτο βιβλίο που εξέδωσες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ: Μπλέξιμο; Ναι, μπλέξιμο. Έμπλεξα στην εφηβεία μου, στο Βόλο, μες στην ωραία τρέλα της Μεταπολίτευσης, καθώς κάποιοι φίλοι (γεια σας Γιάννη Τζώρτζη, Ματσούκα Κωνσταντίνε, Νικόλαε Λουδοβίκο, Χαΐμ Πολίτη!) χανόμασταν, καθημερινώς πρέπει να πω, αλλά και τις νύχτες, στους λαβυρίνθους του ροκ, στα νάματα της παπαδιαμαντικής γλυκύτητας, στη λαχανιασμένη προσωδία του Άλλεν  Γκίνσμπεργκ και του Τζακ Κέρουακ, στα απανωτά χαοτικά ερωτικά σκιρτήματα, που μας οδηγούσαν βέβαια σε αναπάντεχες αφροσύνες αλλά και σε δημιουργικά διαβάσματα.  Το να γράφουμε ήταν λύτρωση και εξερεύνηση, λύση και εξέγερση, χάσιμο και ανακάλυψη. Και παραμένει. Το πρώτο μου βιβλίο, όπως είπε όχι και τόσο χιουμοριστικά, ο φίλος κι αδελφός μου, ο ποιητής Θάνος Σταθόπουλος, είναι το μυθιστόρημα Διασυρμός, που μόλις κυκλοφόρησε από τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Βιβλιοπωλείον της Εστίας, στην θρυλική πια άσπρη σειρά. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Κάνε μου ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Η Αμερική έχει περάσει μπροστά, και πάλι: ο Τζόναθαν Φράνζεν,  ο Τζέφρυ Ευγενίδης, και ο μακαρίτης Ντέηβιντ Φόστερ Γουάλλας  μπόρεσαν να κρατήσουν το μυθιστόρημα όρθιο, όπως άλλωστε οι Φίλιπ Ροθ, Ντον ΝτεΛίλλο και Τόμας Πύντσον. Από εκεί αντλούμε θάρρος και ιδέες. Και από τον Τζέημς Έλλροϋ, φυσικά. Στην Ελλάδα, έχουμε καταπληκτικές πένες και πυραυλοκίνητα μυαλά που όσο κι αν τα ανακαλύπτουμε τόσο θα επιμένουμε να τα ανακαλύπτουμε κι άλλο. Τι να πρωτοπώ για τους κλασικούς, για τον Παπαδιαμάντη και τον Ροΐδη, για τον Πεντζίκη, για τους ποιητές, για τον Καρούζο, για τους δοκιμιογράφους και στοχαστές, για τον Λορεντζάτο, για τον Ράμφο, για τον Παπαγιώργη, και τους αταξινόμητους θεσπέσιους,  για τον Ε. Χ. Γονατά και τον Γιώργο τον Μακρή και τον Νίκο Καχτίτση, για όλον αυτό τον ανεξάντλητο πλούτο, για όλο αυτό το μεγαλειώδες κέρασμα! Τι να πω για την εμμένουσα λεπταισθησία των Αχιλλέα Κυριακίδη, Γιάννη Ευσταθιάδη, Κώστα Μαυρουδή! Τι να πω για τον δάσκαλο Θανάση Βαλτινό κι αυτό το πρόσφατο επίτευγμα, τον Τελευταίο Βαρλάμη!

  AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Λογοτεχνία και Διαδίκτυο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Το Διαδίκτυο είναι πολύ χρήσιμο για αναμεταδόσεις πληροφοριών και για αλλεπάλληλα private jokes. Ποτέ δεν θα χαθεί η μαγεία τού να πιάνεις μολύβι και χαρτί. Κάποιοι, εμείς οι λίγοι ευτυχείς, τ’ αδέρφια εμείς, we few, we happy few, we band of brothers, δεν παρατάμε το μελάνι, το χαρακάκι, το τετράδιο με το ντύμα, τους καβγάδες στο ουζομεζεδοπωλείο, τη συνάφεια, τον ιδρώτα και το χνώτο του φίλου, το αναψοκοκκίνισμα όταν σου τη δίνει επειδή σου έθιξαν μια παράγραφο ενός τυπογραφικού από ένα βιβλίο κάποιου συγγραφέα που σου έκανε σκόνη τέσσερις χιλιάδες ψευδαισθήσεις, τα εκατομμύρια (κυριολεκτώ) τσιγάρα που κάηκαν γράφοντας και διαβάζοντας – ε, όχι, όλα αυτά, συν τα λίτρα του τσίπουρου, της βότκας, του οίνου, και του ουίσκυ (με ύψιλον, παρακαλώ), όσο έγραφες κι άκουγες Ιωάννη Σεβαστιανό και Μάρκο Βαμβακάρη και Τομ Γουέιτς, όχι, όλα αυτά δεν μπορεί να τα προσφέρει το Διαδίκτυο, δεν γίνεται. Και είναι δική μας δουλειά να μη χαθούν. Και δεν θα χαθούν. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Αγαπημένοι σου συγγραφείς ,ποιητές και μεταφραστές παλαιότεροι /σύγχρονοι.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Οι κλασικοί. Ο Ηράκλειτος. Ο Σαίξπηρ. Ο Ντοστογιέφσκι. Οι Έλληνες και οι Αμερικανοί που ανέφερα μόλις πριν. Συν ο Μπόρχες. Συν ο Μάλκολμ Λόουρυ. Αλλά και ο Ρέιμοντ Τσάντλερ. Και ο Ντάσιελ Χάμμετ. Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο (τι μυαλό, τι guts!).   Ο Τόμας Μπέρνχαρντ, πάντα. Γυρίζω στον Νίκο Καρούζο και στον Μίλτο Σαχτούρη, συχνά, συχνότατα. Είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές, μαζί με τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ και τον Νίκο Εγγονόπουλο. Οι σπουδαίοι λογοτέχνες Άρης Αλεξάνδρου, Ε. Χ. Γονατάς, και Αχιλλέας Κυριακίδης έχουν προσφέρει ανεκτίμητη δουλειά ως μεταφραστές, και δεν μπορώ να παρά να τους θαυμάζω και να τους ευγνωμονώ. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Αγαπημένα σου βιβλία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Παραμένουν αυτά που τσάκισαν τις βεβαιότητες και άνοιξαν δυνατότητες εκπληκτικές. Και αυτά που συντέλεσαν στο να γίνω ό,τι μπόρεσα να γίνω, και να γράψω ό,τι μπόρεσα να γράψω. Ό,τι έχει γράψει ο Γκυ Ντεμπόρ και ό,τι έχει γράψει ο Ντοστογιέφσκι είναι παρόντα πάντα μέσα μου. Επίσης, η Φαινομενολογία του Νου του Εγέλου, όπως μας την μετέφρασε ο Γιώργος Φαράκλας, και η Ιλιάδα στην απόδοση του Δ. Ν. Μαρωνίτη, βρίσκονται μονίμως στο γραφείο μου. Τα άπαντα του Τόμας Πύντσον, επίσης. 

 AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πέρα από την Τέχνη του λόγου, ποια άλλη τέχνη σε συγκινεί;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Η μουσική, η ζωγραφική, και ο κινηματογράφος. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Θεός;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Όπως Τον είδε ο Αντρέι Ταρκόφσκι, όπως Τον εκθείασε ο Ιωάννης Σεβαστιανός Μπαχ, και όπως Τον αγκαλιάζει με τις λέξεις του που γίνονται μουσική ο Πεντζίκης. Όπως Τον βλέπεις σ’ ένα δάκρυ, όπως Τον ακούς σ’ ένα γέλιο, όπως Τον γεύεσαι σ’ ένα ροδάκινο, όπως Τον νιώθεις αγγίζοντας τον φλοιό μιας γέρικης ελιάς, όπως Τον μυρίζεις στη γη μετά τη βροχή. Μόνον έτσι. Και, πίστεψέ με, δεν είναι καθόλου λίγο. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Μίλησε μου για το βιβλίο που τελευταία εξέδωσες. 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Εκδόθηκαν δύο βιβλία μαζί. Το Hotel Hegel [1976-2006], από τις εκλεκτές εκδόσεις Αρμός. Πρόκειται για εισιτήρια από τα ταξίδια μου στην ποίηση αυτές τις τρεις δεκαετίες, για ποιήματα που εντάχθηκαν σε συλλογές, και που τώρα συγκεντρώνω χωρίς, και το τονίζω, χωρίς να αλλάξω λέξη. Τα άφησα όπως ήσαν τότε, ακόμα και τα εφηβικά ποιήματα του 1976, και του 1977, με την ταχύτητα και την τραχύτητα του άφρονος ενθουσιασμού. Προχθές, στα μέσα Οκτωβρίου, εκδόθηκε όπως είπα πιο πάνω από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας, στην θρυλική πια άσπρη σειρά, το μυθιστόρημα Διασυρμός. Πρόκειται για το πρώτο, αυτόνομο, μέρος της Τριλογίας του Χάους, μιας προσπάθειάς μου να ιστορήσω μυθιστορηματικά, σε νεγκατίφ, σε αρνητικό φιλμ, τον τρόμο και την παράνοια, το μεγαλείο και την τρέλα, τα χαμένα στοιχήματα και τους ιδανικούς & δανεικούς καημούς στην Ελλάδα από το 1981 έως σήμερα. Ο Διασυρμός είναι μια πολύ καλοσχεδιασμένη, μ’ όλα τα λάθη και τους εκτροχιασμούς, αν θέλεις, απάντηση/συνέχεια στον ανυπέρβλητο «Μπάλλο» του Διονύση Σαββόπουλου. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πόσα βιβλία έχεις μεταφράσει. Ποιο θα ήθελες διακαώς να μεταφράσεις στο μέλλον;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Πάνω από εκατό έχω μεταφράσει. Ανάμεσα στα οποία και ορισμένα που στοίχειωναν την πρώτη μου νεότητα και λαχταρούσα να τα γυρίσω στα ελληνικά: η Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ο Τροπικός του Καρκίνου του Χένρυ Μίλλερ. Θα ήθελα να αξιωθώ να μεταφράσω το Κάτω από το Ηφαίστειο του Μάλκολμ Λόουρυ. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Τι δεν θα συγχωρούσες ποτέ στον εαυτό σου;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Την υποτροπή. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Κάποιος σύγχρονος νέος λογοτέχνης που ξεχωρίζεις ;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Ο Χρήστος Αστερίου. Ο Γιώργος Μητάς. Η Μαρία Ξυλούρη. Ο Γιάννης Δούκας. Ήρθαν για να μείνουν. Ας πω ότι, μολονότι διαθέτουν, και οι τέσσερις, πολύ χιούμορ, δεν αστειεύονται! 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Tι διαβάζεις τώρα;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Διαβάζω συστηματικά βιβλία φίλων που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια, και τώρα τα ξαναπιάνω βλέποντας πόσο πολύτιμα ήσαν, και πόσο πολύτιμα παραμένουν. Ο Θάνος Σταθόπουλος, ο Ευγένιος Αρανίτσης, ο Χρήστος Βακαλόπουλος, ο Αχιλλέας Κυριακίδης, ο Κώστας Μαυρουδής, ο Ηλίας Λάγιος, ο Γιώργος Κακουλίδης, ο Κωστής Παπαγιώργης, ο Χάρης Βλαβιανός, είναι οι συγγραφείς και ποιητές που (ξανα)διαβάζω μεθοδικά εδώ και δύο χρόνια. Επίσης, όσο οργανωμένα μπορώ, συγκεντρώνω τα βιβλία που θα αρχίσω να διαβάζω/μελετάω από τις αρχές του 2013 και που έχουν ως κεντρικό του θέμα τις δεκαετίες, στην Ευρώπη, ανάμεσα στα 1930 και 1950. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Γράφεις κάτι τώρα;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Έχω ξεκινήσει να γράφω το δεύτερο μέρος της Τριλογίας του Χάους. Ο τίτλος είναι Περίληψη Προηγουμένων, και θα αρχίσει να δημοσιεύεται, και να γράφεται, σε συνέχειες, όπως παλιά. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:H γνώμη σου για τα λογοτεχνικά βραβεία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Παραμένει αξεπέραστη η γνώμη του Νίκου Καρούζου. Είναι σαν να μου προσφέρουν μια ανθοδέσμη, έλεγε ο Νίκος. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ως θεατρολόγος δεν θα μπορούσα να μην σου κάνω αυτήν την ερώτηση. Παρακολουθείς θέατρο;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Όχι τόσο πολύ όσο θα το ήθελα. Πρέπει να έχω σπάσει μερικά ρεκόρ παρακολούθησης κάποιων παραστάσεων, όπως ο Ρωμαίος & Ιουλιέττα του Μιχαήλ Μαρμαρινού που είδα καμιά εικοσαριά φορές, άρα μπορείς να πεις ότι σύχναζα εκεί, και το Motherland της Ομάδας Blitz που με είχε στοιχειώσει. 

  AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πιστεύεις στην κριτική;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Πιστεύω-δεν πιστεύω, ο καιρός κυλάει. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Από τα διαβάσματά σου: αν σε ρωτούσα να μου επισημάνεις 3 βιβλία που διάβασες και σε σημάδεψαν τόσο που σου άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα, τι θα απαντούσες;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Οι Αδελφοί Καραμαζόφ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου, και το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας του Τόμας Πύντσον, μου άλλαξαν, και εξακολουθούν να μου αλλάζουν το ήδη αλλαγμένο και αενάως εναλλασσόμενο βλέμμα για τα πάντα. Το παράδοξο ίσως έγκειται στο ότι άλλα ήσαν τα βιβλία που επηρέασαν τους τρόπους μου να εκφράζομαι με το χαρτί και το μολύβι. Για σκέψου!

 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Γίνονται πολλές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη του ψηφιακού βιβλίου. 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Καλώς γίνονται!

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ///ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο ΛΟΣΤΡΟΜΟΣ

Ποθούσε να ταξιδέψει.
Η θάλασσα τον μαγνήτιζε
κι οι ορίζοντες φαντάζαν ανοιχτοί.
Κάποτε το μπόρεσε.
Χρόνια θαλασσοδέρνεται λοστρόμος
με τον ορίζοντα γεμάτο μεροκάματα.
Στο τέλος της βάρδιας
μετεωρίζεται με τα θαλασσοπούλια στην κουπαστή.
Δεν είναι η θάλασσα αυτή που τόνε πνίγει.


ΕΡΙΝΥΕΣ

Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας,
συχνά θυμόταν τον Ορέστη.
Τον φανταζόταν να μπαίνει κυνηγημένος στην πόλη
βρίσκοντας εδώ επιτέλους το δίκιο του.
΄Ισως και τώρα να μπορούσε κανείς
να βρει το δίκιο του σ' αυτή την πόλη.
Φτάνει να τον κυνηγούσαν Ερινύες.
Μα ποιός πιστεύει πια σ' αυτές;
Ποιός τις φοβάται;


ΤΟ ΒΑΡΟΣ

Σκέφτηκε να ξαλαφρώσει από τ' άχρηστα.
΄Αλλα πέταξε, άλλα χάρισε.
Κράτησε μόνο τους στίχους.
Από τ' ασήκωτο βάρος τους
ποτέ δε θά 'θελε
να ξαλαφρώσει.

Έρως ονειρευόμενος//ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ σας προσκαλούν
στο art bar ποιήματα και εγκλήματα,
Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου), Μοναστηράκι
την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου στις 8:30 μ.μ.
στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής
του ΘΑΝΟΥ ΠΑΣΧΟΥ
Έρως ονειρευόμενος
από τον ποιητή και μουσικό Γιώργο Σπανό

ποιήματα θα απαγγείλουν οι ηθοποιοί
Ζέττα Πασπαράκη και Νέστορας Κοψιδάς

την εκδήλωση θα συντονίσει η σκηνοθέτης και ηθοποιός
Φρόσω Μπενετή

art bar ποιήματα και εγκλήματα
Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ. 210 3228 839

Το στοίχημα της ειλικρίνειας///του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου

Το στοίχημα της ειλικρίνειας//Ανάγνωση της ποιητικής συλλογής Πληγές

Ασημίνα Ξηρογιάννη

«Πληγές»

εκδ. Γαβριηλίδης

2011, σελ. 46

Ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα (αν όχι το μεγαλύτερο, πάντως το πρώτο), που οφείλει να κερδίσει ένας άνθρωπος ο οποίος ξεκινάει να γράφει στίχους, είναι το να κατορθώσει να ισορροπήσει επάνω στη λεπτή (λεπτότατη) γραμμή που χωρίζει την εξομολόγηση από την ποίηση· να βρει, με άλλα λόγια, τη χρυσή τομή μεταξύ ειλικρίνειας και μορφής. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία πως η ποίηση εκκινεί, για τους περισσότερους ποιητές τουλάχιστον, ως μια άμεση έκφραση συναισθημάτων και συγκινήσεων και όταν ο ποιητής δεν καταφέρνει να αποτυπώνει τους ψυχικούς κλυδωνισμούς που τον οδηγούν στο χαρτί σε μια μορφή που να αφορά με κάποιον τρόπο κάθε αναγνώστη, τότε η ποίηση δεν είναι εκεί.  

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη με τη δεύτερη ποιητική της συλλογή (έχουν προηγηθεί τα ποιήματα «Η προφητεία του ανέμου» το 2009 και η νουβέλα «Το σώμα του έγινε σκιά» το 2010) φαίνεται να ξεπερνάει τον κίνδυνο αυτό χάρη στην προγραμματική τόλμη της να επιμείνει στην ειλικρίνεια και την αμεσότητα της ψυχικής έκφρασης:

Κι εγώ

ελεύθερη

θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας

κι εσύ

για πρώτη φορά

θα την αποδέχεσαι.

Ένα μεγάλο ερωτικό πάθος – οι πληγές του τίτλου – είναι αυτή η αλήθεια που ξετυλίγεται απ’ το ένα ποίημα στο άλλο και η αφηγηματική φωνή που κυριαρχεί στη συλλογή δίνεται ολόψυχα σε αυτό το πάθος. «Εγκατέλειψα αφρόντιστη την ψυχή μου», θα δηλώσει και θα αφεθεί στον πόνο και στην απουσία· και θα αγκαλιάσει την ψευδαίσθηση ότι η ποίηση, οι λέξεις μπορούν – κάπως – να αναπληρώσουν το κενό της απουσίας. Δοκιμασμένη μέθοδος με αμφίβολα αποτελέσματα, από τον καιρό που ο Αχιλλέας γύρευε παρηγοριά για τον χαμό του Πάτροκλου τραγουδώντας με δάκρυα στα μάτια στην άκρη της θαλάσσης και η Σαπφώ έγραφε ποιήματα για τις ξενιτεμένες φιλενάδες της. «Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως, / που κάμνουνε – για λίγο – να μη νιώθεται η πληγή», καθώς το διατύπωσε ο Καβάφης.

Το πρώτο κι ίσως το μόνο που ζητάει η ποιήτρια σε αυτή τη συλλογή είναι να ζωντανέψει με την ποιητική αφήγηση ό,τι κάποτε έζησε κι έγινε ύστερα απώλεια και είναι πια το σύμπαν στο οποίο ζει τις μέρες και τις νύχτες της. «Φοβάμαι τις λέξεις / που δεν είναι δεμένες με τα βιώματά μου», θα δηλώσει και θα ριχτεί χωρίς δισταγμό στην αλήθεια που καθημερινά βιώνει. Θα γράψει για το σκοτάδι, για τις μοναχικές νύχτες και τους πανικούς της, για τις μέρες που περνάνε αδιάφορες, για τις αποφάσεις που δεν μπορεί να πάρει και να κρατήσει, ζωντανεύει εικόνες μιας ζωής που δεν είναι πια, τολμάει να ελπίσει πάλι έναν έρωτα έξω από τις λέξεις, ξαναγυρνάει στην ποίηση και αναζητάει πάντα «αυτό που πραγματικά σε αφουγκράζεται», το μόνο που αξίζει.

Και όλα αυτά χωρίς σε καμία περίπτωση να ζημιώνεται η ποίηση από την κυριαρχία του άμεσου βιώματος. Το ζύγισμα μεταξύ ειλικρίνειας και μορφής, στο οποίο παίζεται όλο το παιχνίδι της ποίησης, το έχει πετύχει η Ασημίνα Ξηρογιάννη. Είτε από ένστικτο είτε από γνώση είτε από τόλμη είτε από σοφία, η ποιήτρια έχει κατορθώσει να γράφει «Θέλω να πάρω ένα δρόμο. / Να πω: “Θα πάω από δω” / και να πάω» και αυτό να μας αφορά όλους. Γι’ αυτό εξάλλου δεν διαβάζουμε τα βιβλία,  επειδή μας αφορούν προσωπικά;  

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Μάτση Χατζηλαζάρου - Σβήσε το πρόσωπό μου και ξαναρχίζουμε

H θεατρική παράσταση <Μάτση Χατζηλαζάρου - Σβήσε το πρόσωπό μου και ξαναρχίζουμε> θα παρουσιαστεί στις 15,16,22 και 23 Οκτωβρίου στο <Θεατρο του Νέου Κόσμου>(κεντρική σκηνή)
από τη θεατρική ομάδα AMOUR  AMOUR.

Η σκηνοθεσία και η δραματουργική επεξεργασία έγινε από την  θεατρολόγο και σκηνοθέτιδα 
Δήμητρα Κονδυλάκη,η οποία αναφέρεται εν προκειμένω τόσο στην  ποιητική προσωπικότητα της Χατζηλαζάρου όσο και στο ερέθισμα που το έργο της αποτελεί για τη θεατρική προσέγγιση και ερμηνεία του.Ερμηνεύει η Δέσποινα Παπάζογλου.Τα σκηνικά και τα κοστούμια έγιναν από την Φωτεινή Γεωργίου.


                                                                Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Αθήνα)

                                                                                        Ωρα έναρξης: 9.00 μ.μ. | Διάρκεια: 60' | Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ

                                                                                      Κρατήσεις θέσεων: 210 9212900 (Καθημερινά 16:00-22:00)

TΖΟΥΤΖΗ ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗ//ΠΟΙΗΜΑΤΑ

[Από τα 24 γραμματα του αλφαβήτου],εκδ.Σαιξπηρικόν


                   -Α-


Για να ξεκουμπώσουν μια μέρα
οι καρδιές,
πρέπει να κουμπώσουν ένα βράδυ
τα σώματα.
Και τα φύλλα των δέντρων,
να γυαλίζουν στον ήλιο
μετά την βροχή...
Πόσο ακόμα,
είναι το <Ακόμα>;
Πόσο μπορεί να Αντέξει ο ΄Ανθρωπος;
Me  το τελευταίο -Α-
του <κουράστηκΑ>,
αρχίζει το <Αντέχω Ακόμα>!
Μα,
για πόσο Ακόμα;

***

                               -Γ-

Γεννήθηκα.
Γέλασα,
Γέρασα,
Γύρισα.
Γρήγορα που πέρασε
ο καιρός!
Γιατί;

***

                               -E-

Eφυγα.
Πάντα φεύγω
γιατί,
η Ελευθερία μου,
είναι πιο πολύτιμη
από την
Ευτυχία...
Έφυγες.
Εγώ σ΄έδιωξα...
γιατί,
η Ευτυχία μας,
σκότωνε την
Ελευθερία μου...

***

                                          -Ν-

Να σε βλέπω
και να μη μπορώ
να σ΄αγγίξω.
Να με βλέπεις,
και να μη μπορείς
να με πάρεις αγκαλιά.
Να αγαπιόμαστε
με τα μάτια μόνο!
Και
Πού και πού,
καμιά φορά,
κάπου
τα χέρια μας ν΄αγγίζουν...
Να χαιρετιόμαστε.
<Δια χειραψίας>...
Να πίνουμε κρυφά,
απ΄το ίδιο ποτήρι.
Σαν,
για να δώσουμε
ο ένας στον άλλο ένα φιλί.

***


                                 -Υ-

Υπέροχη
αγάπη μου!
Μου φτάνει που
Υπάρχεις!

***


                               -Χ-

Χαμένα κορμιά
κερδισμένα σώματα.
Έρωτες που δεν έγιναν ποτέ
αληθινοί.
Ο Χρόνος,
που μας προσπερνάει
τρένα
με τα βαγόνια τους άδεια
κάνουν στάσεις
στο Χάος.
Χάνομαι
μέσα στο βλέμμα σου
και στον λαβύρινθο
της ψυχής σου.
Χρώμα!
Χαρισμένα φιλιά
Χρησιμοποιημένα συναισθήματα.
Όλα αγοραμένα
με Χρήμα και δάκρυα.
Χύτρα ταχύτητος
με σπασμένη βαλβίδα.
Χαλασμένη ζωή...
Χρυσός του Μίδα.
                                          

ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS///ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

                                

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Κύριε Μαυρουδή, σας καλωσορίζω στο varelaki !Παρακολουθείτε , φαντάζομαι, τις πολιτικές,κοινωνικές κai οικονομικές εξελιξεις!Ζούμε λοιπόν σε ανισόρροπους καιρούς.Σε καιρούς δύσκολους για την Ελλάδα ως έθνος και για τους πολίτες της.Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στην κρίση .Και δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης.Μέσα σε όλα αυτά ,μήπως οι Ποιητές και η Ποίησή τους περισσεύουν;Mήπως δεν είναι τούτη εποχή για Ποίηση και άλλα παρόμοια;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:Το ερώτημα αν η ποίηση σήμερα «περισσεύει» μπορεί να αφορά όλες τις εποχές. Όχι ειδικά τη δική μας. Οι εποχές και οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Προτεραιότητές τους είναι πάντα οι άμεσες πρακτικές ανάγκες. Ό,τι τους ενδιαφέρει πέρα απ' αυτό, προσδιορίζεται από  τη θέση τους, την καλλιέργειά τους, τις κλίσεις τους, αυτό που λέμε προσωπικότητα. Οι τέχνες δεν είναι μια ανάγκη που αφορά τον φυσικό άνθρωπο, την καθημερινότητα και την πρακτική του  ζωή. Ούτε τις βλέπω ως  συμπλήρωμα καλλιέργειας και «καλλωπισμού», όπως π.χ. αν διακοσμούσαμε ένα δωμάτιο με άνθη ή αν ακούγαμε ένα τραγούδι. Το έργο είναι ένας πειθαρχημένος κλειστός κόσμος, φτιαγμένος από σύμβολα και κώδικες. Υπάρχει πλάι στον ατελή και σύντομο βίο μας και θέλει να τον συμπληρώσει, να τον υποκαταστήσει, αφήνοντας συγχρόνως τα ίχνη εκείνου που φεύγει.  Καμιά εποχή λοιπόν δεν είναι κατάλληλη ή ακατάλληλη για ποίηση. Η ποίηση αφορά τον κάθε έναν αναγνώστη ξεχωριστά. Δεν σχετίζεται με ειδικές εποχές, ομάδες εγγραμμάτων, δεν απευθύνεται, δεν διδάσκεται, υπάρχει για όποιον νιώθει πως κάτι συμβαίνει εκεί και πάει να χτυπήσει την πόρτα. Ούτε η σχέση μ' αυτήν είναι προνόμιο. Κάποιος που δεν χρειάζεται να ζει με τον πλασματικό κόσμο των τεχνών μπορεί να είναι ο επαρκής άνθρωπος που συνομιλεί αρμονικά με τον εαυτό του και τη ζωή. Αν ποτέ δεν χρειαστεί ένα κονσέρτο, μιαν έντεχνη Μορφή, μιαν αναπαράσταση του πραγματικού που είναι η πράξη της τέχνης, σημαίνει πως συνομιλεί με το περιβάλλον του όπως ένα ευτυχισμένο πλάσμα το οποίο ανήκει ανενόχλητα στη φύση, είναι μέρος της. Εκείνος που έχει ανάγκη το «μύθο», για να ζήσει μ' αυτόν και να τον βάλει απέναντι στο φόβο, είναι κάποιος που ψάχνει «τεχνάσματα» παραμυθητικά για την ύπαρξη. Το έργο είναι τέχνασμα. Μικρή απάτη που οδηγεί σε  μιαν αποκάλυψη. Το ποιος την παράγει και ποιος την αντιλαμβάνεται (μιλάμε πάντα για το αυθεντικό γεγονός και όχι την παραλογοτεχνία ή την παρανάγνωση χιλιάδων ανθρώπων) είναι ένα άλλο ζήτημα.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Προσωπικά θεωρώ ότι η ποίηση [και γενικά η λογοτεχνία ] ανθίζει μέσα στο διαδίκτυο.Γίνονται όμορφες δημιουργικές ζυμώσεις και ανταλλαγές.(Το εχω μάλιστα υποστηρίξει δημόσια σε σχετικό άρθρο μου στο Protagon).Ποιά είναι δική σας άποψη αναφορικά με το θέμα <<Λογοτεχνία και διαδίκτυο>>.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:Το Ίντερνετ είναι περιοχή μεγάλης και ανεξέλεγκτης ευκολίας. Δίνει τη ευχέρεια σε όλους να είναι πομποί και δέκτες αντιστοίχως, αδοκίμαστων ποιοτήτων. Μπορούν να πουν και να ακούσουν τα πάντα, ανεξαρτήτως αξίας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυταπάτη από το να νομίζουμε ότι όσοι περισσότεροι μιλούν τόσο μεγαλύτερα οφέλη προσκομίζονται στις έννοιες, στις ποιότητες, στις προτάσεις του λόγου. Δεν υπάρχει δημοκρατία στην καλλιτεχνική έκφραση. Ή, να το πω ορθότερα, η πράξη της τέχνης περιφρονεί τη δημοκρατία. Είναι ένα βαθιά αριστοκρατικό παίγνιο. Όποιος έχει μοχθήσει  επιχειρώντας να αναμετρηθεί με τη Μορφή καταλαβαίνει τι εννοώ. Όπως συνέβαινε με τους χρυσοθήρες, συχνά ο μόχθος της γραφής παίρνει χρόνια για να παραγάγει έναν στίχο. Το Ίντερνετ δίνει βήμα στον καθένα να διαβιβάσει στον κόσμο εκείνο που νομίζει άξιο λόγου. Έζησα στο ραδιόφωνο (δεκαετία του '80) τη συμμετοχή των ακροατών στο δημόσιο λόγο. Σκωπτικά, για την πρωτογένεια που μεταδιδόταν έτσι, το  έλεγαν τότε «Το μικρόφωνο στο λαό». Πάντοτε η γενικευμένη ευκολία, η πρωτοβάθμια σκέψη και το αφελές κριτήριο είναι ένα παράσιτο στη σοβαρότητα.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πώς βλέπετε το μέλλον της Ποίησης στον τόπο μας;

 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:  Κάθε μέλλον είναι ζήτημα των προφητών. Ξέρετε πόσες φορές και για πόσους έπεσα έξω; Προσωπικά βλέπω ότι η μεγάλη έκρηξη που έγινε με τη γενιά του '30 μας αφορά, μας επηρεάζει και μας γοητεύει ακόμα. Ήταν έργο μιας ομάδας με βαθιά αστική καλλιέργεια που μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τα ευρωπαϊκά ρεύματα και μέσα απ' αυτά να καλλιεργήσουν ιδιοφυώς την κλίση τους. Σήμερα εμφανίζονται λ ί γ α νέα πρόσωπα με τη γνώση τού πόσο δύσκολος  τόπος είναι η ποίηση, και π ο λ λ ά με ακούραστες φιλοδοξίες τις οποίες η μεγάλη ευκολία επικοινωνίας και άκριτης υποδοχής τα κάνει κινητικά και πομπώδη. Όπως κάθε εποχή,  και η δική μας θα βρει το λόγο της. Όπως μπορεί. Ποτέ άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε εκείνον τον αφορισμό του Λα Ροσφουκό. «Ερχόμαστε πολύ αργά. Όλα έχουν ειπωθεί». Οφείλουμε να επαναλάβουμε ιδιοφυώς ή τουλάχιστον καλόγουστα. Αυτό που με απογοητεύει είναι η έλλειψη κριτηρίων, ο αυστηρός έλεγχος, το δυνατό αισθητήριο, η κριτική οξυδέρκεια του κοινού. Κυκλοφορούν όλες οι ποιότητες χωρίς φίλτρα, χωρίς αξιώσεις διακρίσεως. Απ' όλα αυτά βέβαια κάποτε θα κατακαθίσουν τα βαρύτερα στοιχεία. Χρειάζεται όμως σοβαρή ζύμωση και χρόνος.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Το Δέντρο!Πόσα χρόνια κυκλοφορίας;Mιλήστε μου για το περιοδικό.

 ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:Το Δέντρο συμπληρώνει σε λίγο τον 35ο χρόνο της κυκλοφορίας του. Δεν έχω να πω τίποτε, παρά μόνον ότι έγινε από έναν άνθρωπο που μάθαινε, διδασκόταν, φτιάχνοντας εκείνες τις σελίδες. Θέλω να πω ότι ενώ ένα λογοτεχνικό περιοδικό πρέπει να έχει πίσω του τη γνώση, τη φροντίδα, το ασκημένο κριτήριο ενός ώριμου προσώπου, εγώ ωρίμαζα κάνοντας αυτό το έντυπο νέος, με αμφίβολα ακόμα κριτήρια και ανεπαρκή διαβάσματα. Βλέπω τώρα επιλογές μου και καταλαβαίνω ποια πορεία διατρέχει αναπόφευκτα κανείς. Με βοηθά εξαιρετικά στο περιοδικό ότι γράφω ο ίδιος. Θα σας πω γιατί. Γράφω πολύ δύσκολα. Βασανίζομαι πάνω από την παραμικρότερη φράση. Ακυρώνω δημοσιεύσεις μου (δημοσιεύω πάντα σε 2-3 ξ έ ν α έντυπα, για ευνόητους λόγους), αναβάλλω, ζητώ πίσω το κείμενο και στέλνω άλλο, που κι αυτό το διορθώνω, ώσπου ο υπεύθυνος δεν σηκώνει πια το τηλέφωνο για να μην τον βρω. Εκτός από νεύρωση τελειότητας, πιστεύω πως είναι και μια προσπάθεια για την άρτια μορφή (ως γνωστόν ένα έργο δεν τελειώνει ποτέ). Σας εξηγώ ποια είναι η βοήθεια του ότι γράφω. Όντας εξοντωτικά αυστηρός για τον εαυτό μου, έχω το δικαίωμα να είμαι το ίδιο αυστηρός για το ξένο κείμενο.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Θεός....;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: Έχω ένα μικρό αφοριστικό και παιγνιώδες κειμενάκι στο βιβλίο μου Στενογραφία:«Σ' έναν κόσμο φτιαγμένον απ' τον Θεό, το πρόβατο θα μάθαινε αριθμητική μετρώντας τα δόντια ενός λύκου που γελούσε»

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιές οι σχέσεις σας με την πεζογραφία;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:  Έχω γράψει δυο τρία βιβλία που δεν ανήκουν σε κάποιο λογοτεχνικό είδος. Μοιάζουν με ημερολόγιο, με αφοριστικό λόγο, με σύντομη κριτική αποτίμηση. Τα βιβλία αυτά είναι Οι κουρτίνες του Γκαριμπάλντι (εκδ. Νεφέλη, 2000) και η Στενογραφία (εκδ. Κέδρος, 2006). Πεζογραφία με τη μορφή διηγήματος έχω γράψει αλλά δεν έχω εκδώσει. Τώρα προσπαθώ να τελειώσω μια σειρά 60 ταχυαφηγημάτων (διηγήματα «Μπονζάι», τα λένε μερικοί), που όλα έχουν ως θέμα ή ως πρόσχημα έναν σκύλο. Δεν ξεπερνά κανένα τη μία σελίδα. Προδημοσίευσα μερικά σε μια λογοτεχνική εφημερίδα. Δεν δημοσιεύω ποτέ κείμενά μου στο ίντερνετ, παρά μόνον όταν έχουν ήδη δημοσιευτεί σε ένα έντυπο.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιό από τα δικά σας ποιητικά  βιβλία αγαπάτε περισσότερο και γιατί...
 

           

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:             Αγαπώ (αλλά κυρίως εκτιμώ) το ποιητικό βιβλίο μου Επίσκεψη σε γέροντα με άνοια και το τελευταίο ποιητικό Τέσσερις εποχές (και τα δύο από τις εκδόσεις Κέδρος). Το πρώτο γιατί αγγίζει το ζήτημα του γήρατος, δηλαδή το πρόβλημα του ανθρώπινου χρόνου (κατά βάθος το μόνο και κύριο ζήτημα της τέχνης), και το δεύτερο γιατί μέσα από προσωπικά βιώματα, από τη μακρινή ηχώ τους, προσεγγίζεται πάλι ο χαμένος χρόνος. Σ' αυτό το δεύτερο όμως υπάρχει σκηνογραφία, πλούσια εικονοποιία, αναδρομή και αναφορά σε πρόσωπα και εποχές.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Aγαπημένοι σας ποιητές ,συγγραφείς και μεταφραστές.

 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:Δεν θα χρησιμοποιήσω την έννοια αγαπημένοι. Θα πω ότι σταματώ στην κλασική γαλλική πεζογραφία του 19 ου αιώνα, σε μεταγενέστερους όπως τον Τόμας Μαν, τον Προύστ με το μνημειώδες έργο του, ορισμένα βιβλία του Τσβάιχ, τον Τομάζι ντι Λαμπεντούζα με το μοναδικό (ένα) βιβλίο του Ο Γατόπαρδος.  Στην ποίηση με ενδιέφεραν πολλές διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες. Από τον δικό μας Ρίτσο (την Τέταρτη Διάσταση) μέχρι τον Αμερικανό Γουάλας Στίβενς. Κυρίως όμως έζησα και πήρα πράγματα από το ευρωπαϊκό ποιητικό σινεμά (Βισκόντι, Φελίνι, Μπουνιουέλ, Τριφό). Αυτά μου έδωσαν την ατμόσφαιρα του ποιητικού εξίσου δυνατά με τη λογοτεχνία. Το ίδιο και η ζωγραφική. Καταλαβαίνω ότι ήμουν κυρίως της εικόνας. Με κέρδιζε ευκολότερα, είχα έναν πυκνότερο και πιο άμεσο διάλογο μαζί της. Κάπως λιγότερο η μουσική. Πιστεύω πως ό,τι έγραψα, ανεξαρτήτως της αξίας του, έχει μεγάλη σχέση με την ατμόσφαιρα, το κλίμα και την κομψότητα του εικονιστικού ποιητικού βλέμματος.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ως θεατρολόγος δεν θα μπορούσα να μην σας κάνω αυτήν την ερώτηση.Παρακολουθείτε θέατρο;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: Δεν παρακολουθώ συστηματικά θέατρο. Απέναντι σε μια παράσταση όμως, πιστεύω ότι είμαι επαρκής θεατής. Το καλοκαίρι, για παράδειγμα, είδα έναν Οιδίποδα Τύραννο στην Επίδαυρο. Νομίζω ότι ο αρχαίος χώρος δίνει αυστηρές οδηγίες για τη σκηνοθεσία. Μου φαίνονται εξεζητημένες (συχνά αστείες) οι απόπειρες νεωτερισμών, ενδυματολογικών ετεροχρονισμών. Ωστόσο, αυτή η παράσταση που έγινε με σύγχρονα κοστούμια και αφαιρετικά σκηνικά (από έναν σκηνοθέτη Λιθουανό) ήταν άψογη, είχε μέτρο. Δύο νέοι ηθοποιοί, λιτοί, απέδωσαν τον τραγικό λόγο χωρίς βαρύγδουπες δραματικές ερμηνείες. Σπάνιο αυτό. Δεν έχουμε παράδοση στη δραματική τέχνη, καθώς είμαστε λαός πολύ νέος, ακατέργαστος και κυρίως ε ξ ω σ τ ρ ε φ ή ς. Όλες οι μορφές, όλα τα είδη έκφρασης, πείθουν, ή όχι, με τον ίδιο τρόπο. Χρειάζεται πείρα μιας πορείας αλλά όχι κατ' ανάγκη εξειδίκευση. Απλώς ένα καλλιεργημένο ένστικτο δημιουργεί ορθά αντανακλαστικά.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πιστεύετε στην κριτική;O ίδιος διαβάζετε τις κριτικές που γράφονται για τα έργα σας;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ:Πιστεύω στην κριτική. Υπάρχουν εμπνευσμένες στιγμές μιας απόλυτης ταύτισης του κριτικού κειμένου με το δημιουργικό κείμενο. Είναι ανάγκη όμως η σύγκλιση δύο στάσεων να υπάρχει, και το κριτικό βλέμμα να αποτοιχίσει μέρη από την παράσταση. Υπάρχουν κριτικά κείμενα που γίνονται μια δεύτερη δημιουργία πλάι στην κρινόμενη, που φωτίζουν περιοχές, και από αίσθημα τις μεταβάλλουν σε ορθό λόγο. Οφείλει όμως ο κριτικός, όπως έλεγε ο παλιός Ντιντερό, «να μην ντρέπεται τη συγκίνηση», να μην θεωρεί την αισθαντικότητα έναν ασύντακτο ερασιτεχνισμό. Να συμπλεύσει με το ξένο συγγενικό πνεύμα. Όπως διαφαίνεται από ό,τι λέω, με ενδιαφέρει η ιμπρεσιονιστική, όχι θεωρητική κριτική. Για τον ανέτοιμο δέκτη του έργου, όμως, η κάθε κριτική είναι κάτι που δεν ξέρει τι να το κάνει. Είναι όπως το ειλητάριο που είχαμε εμείς οι παλιότεροι και αντιγράφαμε τις λύσεις σε μιαν μαθηματική άσκηση. Αν δεν προϋπάρξει η σύμπνοια και η ταύτιση με το έργο είναι άχρηστη οποιαδήποτε κριτική που θα δείξει το δρόμο προς το κείμενο. Δεν υπάρχει γέφυρα για τον αναγνώστη αν δεν έχει προκύψει η σχέση της κατάνυξης.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Aπό τα διαβάσματά σας....αν σας ρωτούσα να μου επισημάνετε 3 βιβλία που διαβάσατε και σας σημάδεψαν τόσο που σας άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα ,τί θα απαντούσατε;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: Ο χθεσινός κόσμος (Στέφαν Τσβάιχ), διότι μου έδειξε μέσα από βιώματα και ιστορικά γεγονότα το ιδανικό της ευρωπαϊκότητας. Το μαγικό βουνό (Τόμας Μαν), γιατί στις σελίδες του υπάρχουν τα πάντα. Φιλοσοφία, ποίηση, κοσμοπολιτική ατμόσφαιρα, πολιτική, και κυρίως η εστίαση στην ανθρώπινη μοίρα. Ο Γατόπαρδος (Τομάζι ντι Λαμπεντούζα), διότι μου έδειξε πώς οι οι ιστορικές αναστατώσεις και ανατροπές σβήνουν και εξαφανίζουν μεγάλες αξίες, θέλοντας να φέρουν εξισωτικές μεταβολές και να αλλάξουν κοινωνικές ισορροπίες. Ο μοντερνισμός στο μυθιστόρημα δεν με συγκίνησε.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ/// ΝΕΑ ΣΕΛΗΝΗ

.διότι, στην καλύτερη περίπτωση, ήξερα

ότι θα αργούσες από χιόνι ή από όξινη βροχή

θα έχανες την άνοιξη μέσα από τα χέρια σου

τα καλοκαίρια στην Πάρο

την έξαρση στην Αρχαία Μεσσήνη

και θα έμπαινες κατευθείαν στο συρταράκι

της φθινοπώρου ταφής

ένα ενθύμιο πλέον

τρυφερότητας, διαψεύσεων κι αναστολών

ξεπερνώντας έτσι οριακά των αδυναμιών

την υλικότητα, την οικτρή ασχετοσύνη των τρίτων.

α, ναι, έμεινε μόνο αυτό το βότσαλο στο τραπέζι μας

να θυμίζει εκείνη την τόσο ηχηρή υπόσχεση

«μα θα ξανάρθω»

λες και μπορεί να επαληθευθεί το θαύμα του Ορφέα

λίγο προτού σκοντάψει σ΄ εκείνη τη μαύρη πέτρα

εκτός, λέω τώρα που τα συλλογίζομαι

άλλη μια φορά όλα αυτά τα καθέκαστα της θύελλας,

εκτός κι αν όλο αυτό το σκηνικό της αναχώρησης

ήταν μια παγίδα, μια σκέτη φενάκη,

κάτι σαν φιλοσοφικό ανέκδοτο,

από αυτά που μαθαίνουν πρόθυμα

απέξω οι πρωτοετείς όλου του κόσμου-

κοιτάζω τώρα το στήθος σου στη φωτογραφία

καθώς ανοίγει στην κατάφαση των προσφορών

τη διάρκεια των σπασμών στον ήρωα  μυαλό

το αναφαίρετο δικαίωμα προσδοκίας της αίσθησης

όχι σαν όνειρο πια,

αλλά σαν ανταύγεια σταθερή και άλλο τόσο ειλικρινή

από σάρκα και αίμα

πώς άραγε να στο πω

πώς άραγε να στο γράψω

καλύτερα λοιπόν έτσι με δύο καρφιά:

έρεβος

λογισμού.

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ///STRANGE FRUIT

Τίποτε δεν μου θυμίζει ούτε εσένα, ούτε άνεμο

Σκουριά...........φοβούνται τον τέτανο

Τουαλέτες.......φοβούνται κάποια ηπατίτιδα

Συνουσία........φοβούνται μη την συνηθίσουν.

Τίποτε δεν μου θυμίζει ούτε εσένα, ούτε άνεμο

Αγάπη ...........πολύς φόβος στο άκουσμά της

Τιμωρία.........πολύς χρόνος αναμονής μέχρι να έρθει

Ερεθισμοί......πολύς αγώνας για να κοιμηθείς μετα, το βράδυ.

Έφυγα-

Δεν βλέπω πια τόσο καθαρά,

αλλα μυρίζω καλύτερα τις συνθέσεις εδώ.

Καθαρά ακούω και γυναικείους ήχους :

‘’ Σαν τσαμπιά πολλά παράξενα φρούτα’’

Είχαμε και στην πατρίδα, τέτοια.

‘’Που με έχουν πάει;

Είμαι στη Νέα Ορλεάνη, νομίζω.

Μιλούν ελληνικά όλοι, μα δεν μετράει αυτό-

Γαλλική συνοικία, ελληνικά λόγια, εδώ έχει και φοβερή υγρασία’’

Θα φυσήξει εδω, απότομα.... τυφώνας

Ελπίζω και για τους δυο μας :

Να παίρνονται ξαφνικά όλοι ερεθισμένοι στις τουαλέττες

Λέγοντας άγνωστοι μεταξύ τους ‘’αγάπη μου’’

Απέξω μικρά κορίτσια με κοτσιδάκια να σκοτώνουν,

όσους έδωσαν το πρωί ελεημοσύνη

Όταν σκουριάσουν στο υπογάστριο να μη φοβούνται κάτι,

νάναι περήφανοι.