Translate

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ /// ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ





                                                       







Τον τελευταιο καιρο τρέχω με ξένες νύχτες.
Κυλούν με ασημένιες ρόδες προς το Χάος.
Δεν οδηγώ τις μέρες μου.
Τις βρίσκω βαρετές.
Τα απογεύματα θέλουν καινούργια αμορτισέρ.
Τόσες πινακίδες να προειδοποιούν για διάβαση πεζών
κι ούτε ένα πρόστιμο για ιλιγγιώδη ποίηση.

***


ΑΓΑΠΑ

Τη Λίλιθ

που κυλιέται στο σκοτάδι
γυμνή και ανασαίνει
με βράγχια αμφίβιου
Άρπυια και Δαίμονας και Γάτα
ξεσκίζει καταστρέφει καίει διαλύει
όχι τη μαλακή πειθήνια Εύα
με το κορμί ροδάκινο
αλλά την αλλοπαρμένη μόνη Λίλιθ
πούχει δύο πανσέληνους στο στήθος
που κατακόκκινη γίνεται μήλο
που από καταπακτή πέφτει στην Άβυσσο
τη Λίλιθ του Κάτω Κόσμου
που γερνά.

(ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΣΜΟ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΠΙΑ ΝΩΡΙΣ, Γαβριηλιδης 2012)


 ***
ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΗΣ

Η μνήμη του χρυσόψαρου
διαρκεί ένα λεπτό

του ελέφαντα για χρόνια

του πιράνχας είναι

το λαίμαργο παρόν

του μεταξοσκώληκα

η κάμπια

Αργόσυρτα μαμούθ οι αιώνες

Χωρίς εσένα



(ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΣΜΟ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΠΙΑ ΝΩΡΙΣ, Γαβριηλιδης 2012)


  ***

 

...ΤΟ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ


Από τα λευκά άνθη της πορτοκαλιάς
μόνο ένα στα δέκα καταλήγει πορτοκάλι.

Ποίηση είναι αυτοί οι εννέα μικροί θάνατοι



Κάποιος να δέσει αυτήν την άγρια νύχτα

γύρω από τον ασημένο πάσσαλο του φεγγαριού

Γαβγίζει δαιμονισμένα και ζητάει να καταβροχθίσει

μία λίμπρα σάρκα απ' την καρδιά μου

Σάυλωκ, τι άλλο πια θέλεις από εμένα;

Ως πότε θα ισχύει το ματωμένο συμβόλαιο της γραφής;
 

(ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΣΜΟ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΠΙΑ ΝΩΡΙΣ, Γαβριηλιδης 2012) 

Πέμπτη 9 Αυγούστου 2012

7ο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας

Με Καλλιτεχνική Διευθύντρια τη σολίστπιάνου Ντόρα Μπακοπούλου, το «Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας» διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2006. Από την πρώτη στιγμή γνώρισε μεγάλη αποδοχή από τους κατοίκους του νησιού αλλά και τους πολλούς επισκέπτες του, και έγινε αναπόσπαστο μέρος του Αιγινίτικου καλοκαιριού. Ο Σύλλογος Φίλων του Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ Αίγινας, που ιδρύθηκε το 2009, αποδείχθηκε πολύτιμος για την πραγματοποίηση του και φέτος. 


Σε πείσμα των καιρών και χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα των συναυλιών, που έχει καθιερώσει, το 7ο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας θα πραγματοποιηθεί από τις 10 Αυγούστου έως τις 31 Αυγούστου 2012, όπως πάντα, με πολύ μουσική δωματίου, με τη σύμπραξη Ελλήνων και ξένων μουσικών αλλά και με πολύ τραγούδι σε διάφορες εκφράσεις του –όπερα, έντεχνο, τζαζ– αφού η ποικιλία και η προσπάθεια ανάδειξης νέων ταλέντων παραμένει πάντα βασικό μέλημά του.
Με δημιουργικές και ευφάνταστες μουσικές συμπράξεις φιλοξενεί 42 ερμηνευτές κλασικής και έντεχνης μουσικής σε 11 «πλούσιες» μουσικές βραδιές. Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες από Ιαπωνία (η Ακάνε Σακάι, πιάνο) Ισπανία (Νατάσα Μαργκούλις, τσέλο και Φρανσίσκο Αλμαζάν, όμποε), Αυστρία (Χάραλντ Οσμπέργκερ, πιάνο), Γαλλία (Λίλλυ Μπογιατζίεβα,  Δημήτρης Βασιλάκης)   συνεργάζονται αρμονικά και παρουσιάζουν πρωτότυπους συνδυασμούς με έργα μουσικής δωματίου. 
Ερμηνευτές στο πιάνο (Ντόρα Μπακοπούλου, Νέλλη Σεμιτέκολο, Harald Οssberger, Τίτος Γουβέλης, Λίλλυ Μπογιατζίεβα, Χρήστος Μαράντος Δημήτρης Βασιλάκης, Δημήτρης Γιάκας, Μαρία Παπαπετροπούλου, Άρης Γραικούσης), φωνές (Τζούλια Σουγλάκου, Λουκία Σπανάκη, Αγγελική Καθαρίου, Λένια Ζαφειροπούλου, Μάιρα Μηλολιδάκη), βιολιά (Διονύσης Bερβιτσιώτης, Γιώργος Μάνδυλας), όμποε (Francisco Almazan) ένα ή και τέσσερα τσέλα (Κωνσταντής Σφέτσας, Χριστόφορος Μιρόσνικοφ, Δημήτρης Πάτρας, Νατάσα Μαργκούλις) φτιάχνουν ένα πρόγραμμα γεμάτο προσδοκίες.  
 Ακόμα φιλοξενεί μία ιδιαίτερη βραδιά με την Στέλλα Γαδέδη (φλάουτο) και τον Γιώργο Μουλουδάκη (κιθάρα) οι οποίοι με σύμμαχό τους την τεχνολογία θα ξεναγήσουν το φιλόμουσο κοινό σε μία δική τους πόλη. 
Επιπλέον, το έντεχνο τραγούδι καταλαμβάνει το δικό του χώρο με ξεχωριστές μουσικές βραδιές - εκπλήξεις όπως αυτή με την εμπνευσμένη ιέρεια της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα Λένα Πλάτωνος που θα παίξει πιάνο στα τραγούδια της με την Σαββίνα Γιαννάτου και τον Γιάννη Παλαμίδα. Την Αρλέτα σε μία σύμπραξη με τον Τάκη Φαραζή.  Τον Δώρο Δημοσθένους με την πενταμελή μπάντα του σε τζαζ διάθεση και την ηθοποιό  Μάνια Παπαδημητρίου σε ένα νοσταλγικό μουσικό πρόγραμμα.  

Με τις ιδιαίτερες επιλογές του και το σταθερά χαμηλό εισιτήριό του, το 7ο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας θα δώσει και πάλι τη δυνατότητα στους φιλόμουσους επισκέπτες και κατοίκους του νησιού να απολαύσουν ερμηνείες υψηλής ποιότητας καταρχήν στην παραλία της Αύρας, μπροστά από τον αρχαιολογικό χώρο της Κολώνας, ακριβώς δίπλα στο κύμα, στο «Μικρό Θέατρο Ιάσονα Μολφέση» στην Παχεία Ράχη, καθώς και σε χώρους που θα χρησιμοποιηθούν φέτος για πρώτη φορά από το Φεστιβάλ: στο Προαύλιο της Μητρόπολης Αίγινας, ενός μνημείου μεγάλης ιστορικής αξίας και ομορφιάς, όπου ορκίστηκε ο πρώτος κυβερνήτης του σύγχρονου ελληνικού κράτους και συνεδρίασε για πρώτη φορά το Κοινοβούλιο της χώρας, και στην Αυλή του Ναού του Σωτήρα του παλιού Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου, έναν ατμοσφαιρικό χώρο που συνδέεται και αυτός με την παρουσία του Ι. Καποδίστρια στο νησί.


Το 7ο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας ευχαριστεί θερμά όλους όσοι το στηρίζουν οικονομικά αλλά και τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες που το πλαισιώνουν και συμπαραστέκονται και φέτος σε αυτή την προσπάθεια.


Καλλιτεχνική διευθύντρια: Ντόρα Μπακοπούλου
Eπιμέλεια Θέματος: Κάθη Βεκρή




  

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ /ΔΕΣ ΜΕ



δες με που περιφέρομαι
ίδιος με ξέμπλεκες τούφες μαλλιών
να προλάβω το αγέρι
που χώνεται στις ξέσκεπες καμινάδες
των ανθρώπινων ονείρων
δες με που περιφέρομαι
έξω από κλειστές πλατείες
με πλακόστρωτα λήθης
κι αλέες υστεροφημίας
αγορασμένες σε μαγαζιά ευκαιριών
δες με που ξεστρατίζω
με μια αλήτικη διάθεση
να διασπάσω τις αδάμαστες
κορνίζες των καιρών
να τους δώσω υπόσταση
στη βαρυχειμωνιά του γκρίζου
δες με που βρίζω ασύστολα
βωμούς και θεούς
απαστράπτουσες προσωπικότητες
συντεφένια πλαστικά
είδωλα των θεαμάτων της πεντάρας
που προκαλούν ημίγυμνα
τις μνήμες μας
δες με που πασχίζω
μια καθοριστική κλωτσιά να δώσω
στ' αγάλματα και τις ρύμες
που καμώνονται την ποίηση
δες με που συγκροτώ τις ιαχές μου
σε παράταξη μάχης
στ' αλώνια του χρόνου
με την κραυγή 

στον αγύριστο
μεσίτες της ζωής μας

Κυριακή 5 Αυγούστου 2012

ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΝΗΣ / ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

KΛΕΙΔΙ


ένα παιδί έκρυψε στις φλέβες του το τελευταίο ποίημα
      της νεκρής ποιήτριας
δεν της είχε μιλήσει ποτέ κι έβλεπε συνέχεια λέξεις
      ξεφεύγοντας απ΄τις συσπάσεις του δέρματος
      ελευθερωμένα πουλιά να φεύγουνε στο άπειρο
η ποιήτρια ήταν πάντα γυμνή  κι από μέσα πιο γυμνή
     διάφανη  φαίνονταν τα σωθικά της ωμέγα
     έψιλον  σίγμα τελικά λάμδα βήτα γράμματα
     που βουίζανε με απόγνωση γύρευαν έξοδο
σαν πέθανε μπήκαν σε διάταξη τα σωθικά γεννήθηκε
    το τελευταίο ποίημα στις φλέβες του το΄κρυψε
    το παιδί τρελάθηκε σκίζεται τώρα να βρει τα πουλιά
     να τα γυρίσει μέσα του

[Στάθης Κουτσούνης:.Σμίλη,1991]

  

Σάββατο 4 Αυγούστου 2012

TAΣΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ / ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΟΙ  ΠΟΙΗΤΕΣ

 Οι ποιητές
δεν καταλαβαίνουν
ή δεν θέλουν 
ή δεν μπορούν
να καταλαβουν
ο ένας τον άλλον.
Το μόνο κοινό τους 
σημείο:
Aγαπούν όλοι
τα
πουλιά.


******


ΕΡΩΤΙΚΟ


Σκέφτομαι τότε που έφυγες
κι αυτό το <τότε>
είναι ένα μεγάλο βουνό χιονισμένο
μπρος σε μια έρημη πεδιάδα
όπου φυσάει  άνεμος αμετάκλητος...
Θα έλεγα
μπρος σε μια απέραντη στέπα
αν δεν φοβόμουν 
μη με πουν 
κομμουνιστή.


******

ΤΟ ΑΥΓΟ

Το αυγό γενικώς
περίκλειστο κι ερμητικό
δεν μπορεί να συνθίσει τον ευατό του
ίσως γιατί δεν έχει
καμιά δυνατότητα
εκδήλωσης.
Γι αυτό καταλήγει
πάντοτε 
σε πτηνό.

******


Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012

ΜΑΙΡΗ ΚΛΙΓΚΑΤΣΗ / Γ Ρ Α Φ Ε Σ


''ΑΝΑΣΤΡΟΦΑ'' - [απόσπασμα]


Από κάτω σε βρήκα, ντυμένο συρματόπλεγμα και πυρομαχικά.
Εκρηκτικός μηχανισμός αυτοσχεδίου θλίψης
Απροσάρμοστης, αξόδευτης
Φορούσες ανάστροφα τις παλάμες σου και την καρδιά σου
Κι ήσουν σαν μπαλωμένο σκαρί με σκισμένη παντιέρα την ελπίδα
Δεν είχε ρέστα η ζωή μου να σου δώσει
Μόνο σκοινί και αδιέξοδο

Κι έμεινες έτσι: ξύλινος, ακούνητος, παραμορφωμένος έρωτας
Κι έμεινα εκεί: περιπαίζοντας τον κυνισμό της θάλασσας
Το κύμα ταΐζει το χώμα και την ορφάνια μας
Ζώα νηστικά σερνόμαστε
Φορώντας ανάστροφα τα μυστικά μας

Πεθαίνουμε...




*****************************




ΑΝΕΥ[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ]



Απαγγέλω το τίποτα
Πονάω την ανυπαρξία
Την βάφω κόκκινη
Την ματώνω
Με νύχια που ξέσκισαν σώμα ερώτων μυσταγωγικών, καταδικασμένων, φυλακισμένων
Την χαρακώνω
Πονάει; Όχι αρκετά… Μπορεί περισσότερο…

---

Απαγγέλω το άνευ
Σφαδάζω εγώ
Πρώτα εγώ
Μόνο εγώ
Με μαντίλι δένω τα χέρια των περιπτύξεων που μαζοχιστικά αποσιώπησαν την απόκρυφη ηδονή, την πρώτη
Τις βασανίζω
Αντέχουν; Πάντα και πριν από το πάντα… Άντεχαν...


Απαγγέλω το χωρίς
Το διχάζω
Το εγκαταλείπω
Μόνη εγώ
Με αναφιλητά παγιδευμένης ανάσας καμπυλώνω τις γραμμές στην κατακόκκινη κόλλα μου
Την μουσκεύω
Γιατί δεν διαλύεται; "Ποτέ, ποτέ δεν θα σωπάσει η πένα η καταραμένη", φωνάζει η κυρά η εντός…

---

Απαγγέλω το φεύγα
Το φωτογραφίζω
Ανφάς το χλευάζω
Προφίλ το εκλιπαρώ
Το ενδύω μεθύστερες πεμπτουσίες
Το ξεφτιλίζω με φτιασίδια και αρώματα
Γίνεται όμορφο; Ποτέ και μετά το πάντα του ποτέ μου…

---

Απαγγέλω το έφυγα
Αλλάζω το χρόνο
Υποκλίνομαι στον αόριστο της εμμονής μου
Σταχυολογώ τα γράμματα της αυτοχειρίας μου
Γράμματα έξι
Απεστάλησαν στον παραλήπτη; Ποτέ... Φοβήθηκες, άτρωτη μοναξιά!
Φοβήθηκες το άνευ σου!

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (.poema..) τεύχος αρ. 16





Το τρέχον τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση (.
poema..)
κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο κατά το τετράμηνο Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2012
Ø  Στην ενότητα «Ποίηση»
καταθέτουν δείγμα της σύγχρονης, εν εξελίξει ποιητικής εργασίας τους δημιουργοί: Λένα Καλλέργη (μεταφράζει: Giacomo Leopardi), Δημήτρης Τανούδης, Μιχάλης Γεννάρης, Nίκος Βουτυρόπουλος (μεταφράζει: Franz Kafka), Γιώργος Παναγιωτίδης, Ντίνος Σιώτης, Θανάσης Λάμπρου (ποιήματά του αλλά και μεταφράζει: Friedrich Hölderlin), Γιάννης Παλαβός (μεταφράζει: Langston Hughes), Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Βιργινία Χορμοβίτη (μεταφράζει: Diego Doncel & Miguel Marcotrigiano), Ρομέο Τσολάκου, Γιώργος Βέης, Νατάσα Μιγιάτοβιτς (μεταφράζει: Nikola Vukolic), Δάφνη Νικήτα, Αγγέλα Γαβρίλη, Πάνος Δρακόπουλος, Βικτωρία Καβουριάρη, Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη (μεταφράζει: Harriet Sandilands), Αννα Γρίβα, Χάρις Κοντού και Δανάη Σιώζιου.
Ø  Στην ενότητα «Δοκίμια»
συνεργάζονται οι Βιργινία Χορμοβίτη (μεταφράζει κείμενο του Francisco Fortuny), Ευτυχία Παναγιώτου (επισκόπησε σε βιβλία των Ιωάννη Τσίρκα, Αργύρη Παλούκα, Βασίλη Κυριάκη, Λένας Καλλέργη, Θοδωρή Ρακόπουλο), Χρύσα Σπυροπούλου (ανθολόγηση Ορέστη Αλεξάκη), Σταυρούλα Σκαλίδη (παράλληλη ανάγνωση του Οδυσσέα Ελύτη), Βασίλης Μανουσάκης (στήλη Κύπρου Λόγος, θέμα: η κυπριακή λογοτεχνία στην ιταλική χερσόνησο & στήλη Athens INC), Μαίρη Μπαϊρακτάρη συνδέει την ποίηση με το θέατρο (Ευριπίδη, Λούλα Αναγνωστάκη, Ανδρέα Στάικο), Γιάννης Λειβαδάς (εκτίμηση ποιητικών θεμάτων, στήλη Θέση) και οι Γιάννης Ευθυμιάδης, Θωμάς Ιωάννου, Παναγιώτης Αρβανίτης, Αλέξιος Μάινας γράφουν στη στήλη Οπισθόφυλλο για τις πρόσφατες συλλογές τους. H Mαρία Παπαδήμα δίνει συνέντευξη στο περιοδικό με αφορμή τη νέα μεταφραστική της προσέγγιση στον Fernando Pessoa (Alvaro de Campos).
Ø  Στο αφιέρωμα του τεύχους «Ποιήματα με πολιτική ανάγνωση»
συμμετέχουν με πρωτότυπες δημιουργίες οι ποιητές: Γιώργος Αλισάνογλου, Βασίλης Αμανατίδης, Ορφέας Απέργης, Φοίβη Γιαννίση, Πάνος Δρακόπουλος, Γιάννης Ευθυμιάδης, Βασίλης Ζηλάκος, Παναγιώτης Ιωαννίδης, Θωμάς Ιωάννου, Ελσα Κορνέτη, Χλόη Κουτσουμπέλη, Γιάννης Λειβαδάς, Ανέστης Μελιδώνης, Αργύρης Παλούκας, Γιώργος Παναγιωτίδης, Ευτυχία Παναγιώτου, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Θοδωρής Ρακόπουλος, Βασίλης Ρούβαλης, Ηλίας Σεφερλής, Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Θωμάς Τσαλαπάτης. Στο πλαίσιο του αφιερώματος ερανίζονται αποσπάσματα από κείμενα με σχετικές απόψεις των Fernando Pessoa, Ernst Bloch, Μανόλη Αναγνωστάκη, Hans Magnus Enzensberger, Harold Pinter, Edgar Morin, Danilo Kis, Δημήτρη Μαρωνίτη, Charles Bukowski, Eugenio Ionesco. Στο αφιέρωμα φιλοξενείται επίσης το ποίημα «Η ντροπή της Ευρώπης» του Γερμανού διανοουμένου Gunter Grass (σε πρώτη δημοσίευση από το περιοδικό, μτφρ.: Γιάννης Ευθυμιάδης & Σοφία Γεωργαλλίδη). 
Ø  Στην ενότητα «Εικαστικά»
παρουσιάζεται η Κύπρια εικαστικός Ελεν Μπλακ (κείμενο-συνέντευξη: Δάφνη Νικήτα).
Ø  Στην ενότητα «Περιηγήσεις»
 Υπογράφουν ταξιδιωτικά-προσωπικά κείμενα οι Μπορίβογιε Αντάσεβιτς (Κέρκυρα), Φίλιππος Δρακονταειδής (Κόσοβο), Γιάννης Λειβαδάς (Τογκούρτ).
Ø  Στην ενότητα «Επιφυλλίδες»
γράφουν οι Παναγιώτης Αρβανίτης, Παναγιώτης Βούζης, Ζαχαρίας Κατσακός, Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου – υπεύθυνος κριτικογραφίας: Ζαχαρίας Κατσακός.

Όπως σε κάθε τεύχος οι αναγνώστες έχουν τη δυνατότητα ακρόασης του ραδιοφωνικού σταθμού
poema/radiophone.gr καθ’ όλο το εικοσιτετράωρο.
:::
Οι ενδιαφερόμενοι να εγγραφούν στη λίστα παραληπτών του Ποιήματος της εβδομάδας μπορούν να συμπληρώνουν τη σχετική φόρμα στην ενότητα «επικοινωνία» (http://www.e-poema.eu/epikinonia.php) αλλά και να διαβάζουν τα ποιήματα, καταλογογραφημένα, που έχουν αποσταλεί στην ειδική ενότητα «Ποίημα της Εβδομάδας».
Η συντακτική ομάδα

Αννα Αχμάτοβα / Το τραγούδι της τελευταίας συνάντησης

 Στο στήθος ένα σφίξιμο
το βήμα χάνω, πάω βιαστική
από την αγωνία, την λαχτάρα, φόρεσα
το γάντι το αριστερό, στο χέρι το δεξί.

Τόσα σκαλιά ν’ ανέβω, αδύνατον.
Μα, είναι τρία, χρυσή μου.
Ηχος γλυκός σαλεύει μες στα δέντρα
και το φθινόπωρο μου λέει “Πέθανε μαζί μου”.

Η τύχη μου παντοτινά ασταθής
άχαρη, σαν εσένα. Είμαι απελπισμένη.
Λύση καμιά δεν βλέπω, ω! ακριβέ.
Πεθαίνω εγκαταλειμμένη.

Tο βλέμμα στρέφω, να το σπίτι μας κι η κάμαρα
κεχριμπαρένια καίνε τα κεριά
της τελευταίας μας συνάντησης το σμίξιμο
και η φωνή σου μες στ΄ αυτιά μου ακόμα τραγουδά»
Σαν άσπρη πέτρα μέσα στο πηγάδι,
μια ανάμνηση εντός μου επιμένει.
...Ούτε μπορώ ούτε θέλω να τη διώξω:
είναι χαρούμενη μαζί και λυπημένη

Μου φαίνεται πως θα τη δει αμέσως
όποιος βαθιά στα μάτια με κοιτάξει.
Και θ' απομακρυνθεί συλλογισμένος
σαν για μια θλιβερή ν' άκουσε πράξη.

Ξέρω πως οι θεοί μεταμορφώναν
ανθρώπους σ' αντικείμενα μ' αισθήσεις
ώστε να ζουν παντοτινά οι εξαίσιες θλίψεις.
Ως η ανάμνησή μου εσύ θα ζήσεις.

 

NAZIM XIKMET /Τα τραγούδια των ανθρώπων




Tα τραγούδια των ανθρώπων
είναι πιο όμορφα από τους ίδιους
πιο βαριά από ελπίδα
πιο λυπημένα
πιο διαρκή.

 
Πιότερο από τους ανθρώπους,
τα τραγούδια τους αγάπησα.
Χωρίς ανθρώπους μπόρεσα να ζήσω,
όμως ποτέ χωρίς τραγούδια·
μου 'τυχε ν' απιστήσω κάποτε
στην πολυαγαπημένη μου,
όμως ποτέ μου στο τραγούδι
που τραγούδησα γι' αυτήν·
ούτε ποτέ και τα τραγούδια
μ' απατήσανε.

 
Όποια κι αν είναι η γλῶσσα τους
πάντοτε τα τραγούδια τα κατάλαβα.

 
Σ' αυτόν τον κόσμο τίποτα
απ' όσα μπόρεσα να πιω
και να γευτώ
απ' όσες χώρες γνώρισα
απ' όσα μπόρεσα ν' αγγίξω
και να νιώσω
τίποτα, τίποτα
δε μ' έκανε έτσι ευτυχισμένον
όσο τα τραγούδια.

Σάββατο 28 Ιουλίου 2012

Θεατρικά έργα ανεβαίνουν σε… αυλές σπιτιών





  • Καλλιτέχνες δίνουν νέο νόημα σε παραμελημένους χώρους, προσφέροντας και ανάσα ζωής σε υποβαθμισμένες γειτονιές
[Του Αποστολου Λακασα, Η Καθημερινή, 28/7/2012].  «Οταν περπατώ σε παλιά εγκαταλελειμμένα κτίρια, σκέπτομαι πώς θα ήταν η Αθήνα διαφορετικά. Πώς θα ήταν ένα άλλο τοπίο, μία διαφορετική καθημερινότητα» αναφέρει στην «Κ» η σκηνοθέτις Γιολάντα Μαρκοπούλου, η οποία στις αρχές του καλοκαιριού ανέβασε τη θεατρική παράσταση «Το χώμα» στην αυλή ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού στο Μεταξουργείο.
«Είναι φαινόμενο παλιό να βγαίνουν οι καλλιτέχνες από τους παραδοσιακούς θεατρικούς χώρους» μας λέει η κ. Ελένη Φεσσά-Εμμανουήλ, διδάκτωρ αρχιτέκτων, ομότιμη καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μήπως όμως η κίνηση αυτή στη σημερινή Αθήνα, τη σημερινή Ελλάδα αποκτά μία σημαντική ιδιαιτερότητα; Μήπως αναζητώντας το παλιό, το εγκαταλελειμμένο, το αγνό, αναζητούμε όσα καταστρέψαμε κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης; Ξεκινώντας από το αστικό τοπίο και προχωρώντας στις ηθικές αξίες, οι οποίες άλλωστε έχουν αποτύπωμα και στις πόλεις, το περιβάλλον που ζούμε.
«Η ελληνική αυλή έχει έναν συμβολισμό νοσταλγικό. Οταν μια κοινωνία περνά κρίση, είναι σε παρακμή και αδιέξοδο αντιδρά με επιστροφές» παρατηρεί η κ. Φεσσά-Εμμανουήλ. «Οι καλλιτέχνες επιδιώκουν να επενδύσουν νέα νοήματα σε χώρους αν όχι ξεχασμένους αλλά παραμελημένους, και μονοσήμαντους. Ανεβάζοντας ένα θεατρικό έργο σε μία αυλή ή σε μία αποθήκη δημιουργείς άλλες οσμώσεις, νοήματα σε σχέση με αυτό που θα προκαλούσε το ανέβασμα της παράστασης σε μία παραδοσιακή θεατρική σκηνή» προσθέτει, από την πλευρά του, στην «Κ» ο επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Παν. Αθηνών, κ. Γιώργος Πεφάνης.
«Επίσης, το στήσιμο μιας παράστασης τέτοιας είναι ένας τρόπος να προσεγγίσει ο θεατής τον καλλιτέχνη, να γίνει υπό μία μορφή συνδημιουργός της καλλιτεχνικής πράξης» προσθέτει. «Η αυλή είναι ένα λαϊκό σύμβολο της πόλης. Και με αυτό τον συμβολισμό επιδιώκεται η εκλαΐκευση της καλλιτεχνικής πράξης» τονίζει η κ. Φεσσά-Εμμανουήλ.
Παράλληλα, η παρουσία της θεατρικής ομάδας μπορεί να ωφελήσει και την ίδια τη γειτονιά. Ενδεικτικά είναι όσα ανέφερε στην «Κ» ο κ. Νίκος Ορφανός, ηθοποιός και συνσκηνοθέτης της παράστασης «Το τάβλι» που παρουσιάζεται σε μία αυλή στου Ψυρρή, με ηλικία κοντά στα 100: «Πριν να στήσουμε αυτή την παράσταση, η γειτονιά ήταν υποφωτισμένη, με λίγη κίνηση. Τώρα έχει αποκτήσει ζωντάνια, οι θεατές δίνουν κίνηση στα γύρω μαγαζιά. Εως πέρυσι δεν ήταν συνετό, λόγω της μικροεγκληματικότητας, να παρκάρει κάποιος το αυτοκίνητο στην περιοχή. Αυτή η αλλαγή, στην οποία συντελέσαμε και εμείς, δείχνει ότι οι πολίτες μπορούν να ανοίξουν νέους δρόμους, να πιέσουν τους δημόσιους φορείς να δράσουν, να αναλάβουν τις ευθύνες τους». «Ενδεχομένως από αυτές τις κινήσεις να μην κερδίσει τόσο η τέχνη όσο η κοινωνία» λέει η κ. Φεσσά-Εμμανουήλ. «Πολλοί μου είπαν ότι θα ήθελαν να ζήσουν σε ένα τέτοιο σπίτι» σχολιάζει η κ. Μαρκοπούλου.
Η «έξοδος» από την παραδοσιακή σκηνή έχει, εύλογα, και πιο… πεζές παραμέτρους, όπως η οικονομική. «Ο οικονομικός παράγοντας είναι πολύ βασικός. Γλιτώνουν το ενοίκιο ή παίρνουν άδεια από τον Δήμο» παρατηρεί ο κ. Πεφάνης.
Βέβαια, η τάση αυτή μπορεί να αποκτήσει μαζικότητα, και άρα να γίνει μόδα. Εως τότε βέβαια, μπορεί, έστω, να ευαισθητοποιήσει τη ματιά των Αθηναίων με εικόνες αστικού τοπίου ξεχασμένες. Και πάντα η επιστροφή στις ρίζες βοηθά για να αντιμετωπισθούν με ωριμότητα τα παρόντα και τα μελλοντικά βήματα…