John Berryman,3 ποιήματα (μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς)

 

από τα «Ποιήματα» (Ηριδανός , Ιανουάριος 2010)

 

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 14


Η ζωή, φίλοι, είναι βαρετή. Αυτό δεν πρέπει να το λέμε.
στο κάτω κάτω, ο ουρανός λάμπει, η απέραντη θάλασσα επιθυμεί,
εμείς οι ίδιοι λάμπουμε κι επιθυμούμε,
κι επιπλέον η μάνα μου σαν ήμουνα παιδί μου είπε
(επανειλημμένα) «Άμα ομολογείς ότι βαριέσαι
σημαίνει ότι δεν έχεις
Ψυχικά Προσόντα.» Καταλήγω λοιπόν τώρα πως δεν έχω
ψυχικά προσόντα, αφού βαριέμαι του θανατά.
Οι άνθρωποι μου φέρνουν πλήξη,
η λογοτεχνία μου φέρνει πλήξη, κυρίως η υψηλή λογοτεχνία,
ο Χένρυ μου φέρνει πλήξη, με τα χάλια και τον κοιλόπονό του
ίδιος με τον αχιλλέα,
που λατρεύει τους ανθρώπους και την θαρραλέα τέχνη, που με πλήττει.
Και οι γαλήνιοι λόφοι, και το τζιν, σκέτη ανία
και με κάποιον τρόπο ένας σκύλος
που έχει φτάσει μαζί με την ουρά του αξιοσημείωτα μακριά
στα βουνά ή στην θάλασσα ή στον ουρανό, αφήνοντας
πίσω: εμένα, της ουράς κούνημα.


************


ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 90
Για έκδοση μετά θάνατον αρ. 13


Στα βάθη της νύχτας ονειρεύτηκε αρετές υψηλότερες,
αποδεσμεύσεις, και πρόσωπα αγαπημένα,
σαν κι αυτά που τώρα τραγουδά πριν το ξημέρωμα.
Εύκολο δεν ήταν, μαθημένος σ’ αυτά τα πράγματα,
να εγκαταλείψει τον παλαιό κόσμο, αλλά προσπάθησε•
αιωνία η μνήμη, ρίξε ένα καλό κλάμα.
Συχωρεμένος να ‘ναι ο Ράνταλλ, που οι αυτοβασανισμοί σου
ούτε μιας στιγμής τα καλά δεν θα του φέρουν πίσω, συχωρεμένος να ‘ναι:
τώρα πια είναι μακαρίτης.
Ο πανικός έσβησε και καθώς ο πανικός έσβηνε
έσβησε και ο παλιός μου φίλος. Τραβάω για τη δύση
κι εγώ, κι εγώ, με κάποιον τρόπο.
Στις αίθουσες του τέλους θα ανταμώσουμε ξανά
θα του πω Ράνταλλ, θα μου πει Ερωτιάρη
και όλα θα είναι σαν και πρώτα
σαν τότε που αναζητούσαμε, ανάμεσα στα αγαπημένα πρόσωπα,
θέση περίοπτη και δεν μας ήταν αρκετό
θέλαμε κάτι παραπάνω.

EΛΙΖΑΜΠΕΘ ΜΠΙΣΟΠ /ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ -ONE ART

 The art of losing isn't hard to master;
 so many things seem filled with the intent
 to be lost that their loss is no disaster.

 Lose something every day.  Accept the fluster
 of lost door keys, the hour badly spent.
 The art of losing isn't hard to master.

 Then practice losing farther, losing faster:
 places, and names, and where it was you meant
 to travel.  None of these will bring disaster.

 I lost my mother's watch.  And look! my last, or
 next-to-last, of three loved houses went.
 The art of losing isn't hard to master.

 I lost two cities, lovely ones.  And, vaster,
 some realms I owned, two rivers, a continent.
 I miss them, but it wasn't a disaster.

 ---Even losing you (the joking voice, a gesture
 I love) I shan't have lied.  It's evident
 the art of losing's not too hard to master
 though it may look like (Write it!) like disaster.

***********************



 Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις.
Τόσα πολλά πράγματα μοιάζουν αποφασισμένα
να χαθούν που η απώλειά τους καταστροφή δεν είναι.

Χάνε κάτι κάθε μέρα. Αποδέξου το νευρίασμα
των χαμένων κλειδιών, της κακοξοδεμένης ώρας.
Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις.

 Ύστερα εξασκήσου να χάνεις περισσότερα, να χάνεις
γρηγορότερα: τόπους κι ονόματα, και το πού σκόπευες
να ταξιδέψεις. Τίποτα απ' αυτά καταστροφή δεν φέρνει.

Έχασα της μητέρας το ρολόι. Και κοίτα! το τελευταίο,
ή το προτελευταίο, από τρία αγαπημένα σπίτια πάει.
Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις.

Έχασα δυο πόλεις, αξιολάτρευτες. Και, ακόμη πιο τεράστιους,
κάποιους δικούς μου κόσμους, δυο ποταμούς, μιαν ήπειρο.
Μου λείπουν, μα δεν ήταν δα καταστροφή.

Ακόμη και χάνοντας εσένα (την αστειευόμενη φωνή,
μια χειρονομία που αγαπώ) ψέματα δεν θα 'χω πει. Προφανώς
την τέχνη της απώλειας δεν παραείναι δύσκολο να μάθεις
αν και μπορεί να μοιάζει με (Γραφ' το!) με καταστροφή.

[Μετάφραση: Παναγιώτης Αλεξανδρίδης]


Η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ (Elizabeth Bishop, 1911-1979) ήταν μία από τις σημαντικότερες μορφές της αμερικανικής ποίησης του 20ου αιώνα.

FERNANDO PESSOA /ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 [μετάφραση Αθανάσιος Τσακνάκης]



  <Όλα αξίζουν τον κόπο,εάν η ψυχή δεν είναι μικρή>


***


ΧΡΥΣΩΝΕ Ο ΉΛΙΟΣ ΤΗΝ ΞΑΝΘΗ ΣΟΥ ΚΕΦΑΛΗ


Χρύσωνε ο ήλιος την ξανθή σου κεφαλή.
Είσαι νεκρή και είμαι ζωντανός.
Ακόμα,ωστόσο,υπάρχει κόσμος και αυγή.

***


ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Το τείχος είναι η άβυσσος για μένα,
το είναι μου δεν έχει μέγεθος κανένα.


*** 




ΛΙΓΟ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ




Λίγο με νοιάζει.
Αλλά τί με νοιάζει λίγο;
Δεν το γνωρίζω:
και με νοιάζει λίγο.




*** 




KOIMAMAI.EΠΙΣΤΡΕΦΩ Η ΠΕΡΙΜΕΝΩ;



Kοιμάμαι.Επιστρέφω ή περιμένω;
Δεν ξέρω.Άλλος έχει διεισδύσει
μεταξύ αυτού που είμαι
και αυτού που επιθυμώ,
μεταξύ αυτού που είμαι
και αυτού που ήμουν εγώ.

***


ΛΕΝΕ;

Λένε;
Ξεχνούν.
Δεν λένε;
Έλεγαν.
Πράττουν;
Mοιραίο.
Δεν πράττουν;
Oμοίως.

Γιατί να ελπίζεις;
Tα πάντα είναι όνειρο.



***


Ο ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ

Ο άνεμος εκεί ψηλά ,στα αιθέρια,
την μοναξιά μου  έρχεται κι αυξάνει,
παράπονα δεν κάνω σε κανέναν,
παράπονα αυτός πρέπει να κάνει.

Ήχος αφηρημένος,απροσμέτρητος,
από του φευγαλέο του κόσμου τέλος,
το νόημά του γίνεταο βαθύ,

κι εντός του μού μιλά όλο το ανύπαρκτο:
πως η αρετή δεν είναι μια ασπίδα
και πως καλύτερη αρετή είναι η σιωπή.


*** 




Ο ΈΡΩΤΑΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ




Ό έρωτας κατέχει την ουσία
κι είναι απλό συμβάν η συνουσία,
παρόμοιο ή με διαφορές.

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα ζώο,
είναι  μια σάρκα που έχει ευφυία,
κι ας ασθενεί και αυτή κάποιες φορές.


***

371 ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Αγαπητοί φίλοι

το varelaki έχει προδημοσιεύσει σχετικά με τις tweet stories ,ένα εγχείρημα με εμπνευστή και οργανωτή τον Γιάννη Φαρσάρη....!!!!
Τώρα ήρθε η ώρα....να ολοκληρωθεί το ενδιαφέρον αυτό πόνημα....οπότε δεν εχετε παρά να το απολαύσετε!!!!!


ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΤΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ:


 _Ιστορίες μιας ανάσας

Ένας κλασικός ορισμός του διηγήματος είναι ότι πρόκειται για ιστορία μερικών
χιλιάδων λέξεων που μπορεί να διαβαστεί σε μία δόση. Περιορίζοντας ακόμα
περισσότερο την έκταση, ας μιλήσουμε για ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν με
μια ανάσα.
Ο μεγάλος Ernest Hemingway, άλλωστε, το έκανε πράξη γράφοντας την πιο μικρή
δραματική ιστορία με τη χρήση έξι μόλις λέξεων: "For sale: baby shoes, never worn". Κι
αυτό δεκαετίες πριν το Facebook και το Twitter καταφέρουν να επηρεάσουν τον
γραπτό τρόπο έκφρασης.
Το ανοικτό ερώτημα που τέθηκε από την ψηφιακή βιβλιοθήκη OPENBOOK ήταν εάν
μπορεί η λογοτεχνία να λειτουργήσει στο ασφυκτικό πλαίσιο της πολύ μικρής φόρμας
των αναρτήσεων στα κοινωνικά δίκτυα. Από τις εκατοντάδες συμμετοχές που
υποβλήθηκαν, επελέγησαν 371 μικροδιηγήματα για να δώσουν την απάντηση.
Καταξιωμένοι συγγραφείς, πολυπράγμονες bloggers, εθισμένοι των status updates &
των tweets, αλλά και πρωτόπειροι γραφείς τόλμησαν να στριμώξουν την έμπνευση,
την πλοκή και τις ιδέες τους σε 140 χαρακτήρες.
Ευχαριστίες θερμές σε όλους τους συμμετέχοντες, με μια παράφραση της ρήσης του
Μπρετόν: Το διαδίκτυο είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση.
Σταυρώνω τα δάχτυλα. Μακάρι η συλλογή να προσφέρει αναγνωστική απόλαυση.
Είναι ένα πείραμα που κρύβει πολύ αγωνία για το αποτέλεσμα.

                                                                                                      γ.φ.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ:


http://www.openbook.gr/2012/03/tweet-stories.html



Όσο για μένα....τιμή και χαρά μου  που συμμετέχω σε τέτοιες προσπάθειες που αφουγγράζονται την
εποχή μας....!

Καλή σας ανάγνωση,λοιπόν!

Ασημίνα Ξηρογιάννη

IOYΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ/// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                        

                                  

 Δεν  έχει άλλη δεν έχει άλλη εξόν από σένα ομιλία.


********



ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ


Ξυπνούν τα βράχια και με λίγο μάραθο στην κορυφή τους
Νίβουν οι άνεμοι.Πρωί μιας από πριν χλωμής
   χαλκογραφίας
Τα δάπεδα κοιτούν κατάματα μέσ΄από της  θαλάσσης
   τις ψηφίδες
Λείο και στρογγυλό τ΄Αβάθυστο τα βότσαλα του
   Βαγιανού
Και με τη μόνη εκκλησούλα η Σύρνα
Τινάζεται στον ύπνο της η γη κι ανώνυμα σκορπά μικρά
Ζωάκια να βοσκήσουν.Μίλια μετρούνε πλοηγοί κι εσύ
Βουτάς τα πόδια σου στο  αχανές γαλάζιο της ανάσσης
    το χτένι πάρε το
Τρεις όρμους που έσμιξε και τρεις χρησμούς
Τον μαύρο τον τραχύ τον αργοπορεμένο.Που εδώ
    ονομάζουνε Γυαλί
Και κλέινουνε τα βλέφαρα εργάτες νέοι ενώ ακόμη πελεκάνε
Φως σ' ένα λευκό διάτρητο γύρω παντού ορυχείο.Ηχώ
Από τέσσερα κοφτά καράβια που΄τανε νησιά
Και τώρα μες στο μέλλον μεταφέρουν κοβάλτια μπλε
Μπλε των παιδιών βαθύ της νύχτας μπλε
                                                                     μπλε του Οδυσσέα.



********



Ξέρει του  πόντου  ο νους μου λες και γαλουχεί τα πλοία.



********


ΕΡΧΟΥ


Κι ο ύπνος του ύπνου πιο σιωπή
Των ουρανών χωρίζοντας το αίμα
Νερά εδώ παντού  μιας κόκκινης
Βροχής τις παπαρούνες τους
Μασώντας σοφοί και νέοι  με μάτια
Πράσινα
Χτίζουν σιγά σιγά τη νύχτα
Δωμάτιο κλειστό σε διπλωμένο μέσα
Μαντιλάκι τετράγωνο σαν άρτος
Μοιράζεται η ζωή ψυχή ψυχή
Με τα συλλαβογράμματά της
Φωλεά προσηλωμένος έχιδνα να μη σε χάσω
Έρχου.



*******


Βράδυ
Και η ζωή  κρατιέται από τη μνήμη της σαν ψιττακός
                                                                     από μια λέξη.


*******



ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ


Ευθεία
Δεν έχει τέλος το τέλος.Ακατάπαυστα επιστρέφοντας
Η αρχή η πρώτη φορά που σ΄αναγνώρισα μέσα σε ύπνιο
Μεσημέρι.Δύτες ενός κατά φαντασίαν κυανού που αυτό
          μόνον
Υπάρχει κρατούν από τα γένια του Πριάμου τη ζωή
Θρυμματισμένοι που όλο και κάτι πιο πολύ τους λείπει
Απορούν μέσα στις καρποδόχες οι άνθρωποι και
Φωνές των ερειπίων κενές καμάρες συσστέλλοντας
Το εκεί φως
'Ενα βήμα σου σε σταματά η μία και αναπάντεχη πάντοτε
         αλήθεια.
Ευθεία.Δεν έχει τέλος το τέλος.




********


Λευκή
Απέραντη των ονομάτων μοναξιά που δεν αποκρίνονται.


********




ΕΥ-ΑΓΓΕΛΟΣ


Ομως εσύ γεννήθηκες για να με υπάρχεις
Ευανάγνωστα  τα βράχια και τα ονόματα
Υποβάλλοντας όπως άνεμος κυανός την αλήθεια
Με δεμένα τα σύμφωνα τα μαλλιά μου
Σιωπές τα κουκάκια τους σπάζοντας
Φείδες κατεβατές εως τη νύχτα εως το
Που  να μ΄αγκαλιάσεις ανοίγοντας
Μια από την αρχή νοσταλγία για σένα.


Αλλού αλλού να κοιτάζω και κατάματα να σε βρω.



[αποσπάσματα από το βιβλίο ΕΥΧΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙ,εκδ.Υψιλον/βιβλία,1997]


      

> Χόρχε Μπουκάι, Γράμμα στην κόρη μου

> >  Χόρχε Μπουκάι, συγγραφέας- ψυχαναλυτής
>
> Χόρχε Μπουκάι, Γράμμα στην κόρη μου
>
>             Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα'θελα να'μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:


> Να χαίρεσαι τον έρωτα
> Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου
> Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου
> Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή
> Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι
> Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς
> Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις
> Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου
> Να είσαι φίλη του εαυτού σου
> Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς
> Να ξέρεις πως αξίζεις να σ' αγαπάνε
> Να μιλάς στους άλλους τρυφερά
> Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό
> Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου
> Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου
> Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων
> Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων
> Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα
> Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός
> Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου
> Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου
> Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό
> Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν
> οι άλλοι τα δικά τους
> Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές
> Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες
> Να ρισκάρεις περισσότερο
> Να δέχεσαι την αλλαγή και ν' αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου
> Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου
> Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό
> Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν
> Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου
> Να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα
> Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο
> Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου
> Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι
> Να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί
> Να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου
> Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς
> ιδιαίτερο λόγο
> Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο εμένα
>
> [Χόρχε Μπουκάι - Μετάφραση: Κ. Επισκοποπούλου]

Είναι η τέχνη διέξοδος;12ο Φεστιβάλ Νάξου

Είναι η τέχνη διέξοδος;

Ελάτε στον Πύργο Μπαζαίου και σε άλλους χώρους της Νάξου να αναζητήσουμε την απάντηση

Εικαστικά: Μίλτος Παντελιάς και Ειρήνη Γκόνου

Συναυλίες: Έλλη Πασπαλά, Νατάσσα Μποφίλιου, Ross Daly, Markus Stockhausen

Κλασσική Μουσική: Harald Ossberger, Χρήστος Μαράντος

Χορός: Sinequanon, Janet Amato

Θέατρο: Cassandra – Κουκλοθέατρο: Μαιρηβή

Σεμινάρια: Intuitive music & more - Commedia Dell’ Arte and the Dramatherapist

Από 28 Ιουλίου έως 2 Σεπτεμβρίου 2012, το Φεστιβάλ Νάξου σας περιμένει…

Διοργάνωση: ΑΙΩΝ Πολιτιστικός Οργανισμός - Πρατίνου 72, 116 34 Αθήνα  - Τ. 210 7258741

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Στέλιος Κρασανάκης - Διεύθυνση Παραγωγής: Μάριος Βαζαίος

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Μαρία Καραγιώργη Τ.: 6937701641 Ε: aeongr@otenet.gr

www.naxosfestival.gr  www.bazeostower.gr

Με την υποστήριξη:

Με τη συνεργασία:

ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΔΗΜΟΥ ΝΑΞΟΥ & ΜΙΚΡΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ (ΝΟ.Π.Π.Α.Π.Π.Π.Α.)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ /ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

     

  ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ


Δεν υπάρχει θάλασσα, μονάχα η μουσική της.

Ηρόστρατε που με φειδώ αντικρίζεις καθετί
φυλακισμένος μες στο δικό σου άγονο τοπίο,
όποιος μοιράζει τη ζωή του δεν είναι πια νησί.

Ακροβατώντας , λοιπόν, σαν καρτερικό φύλλο
ανάμεσα στα χέρια του αέρα, ή κάπως έτσι,
πέφτεις για ύπνο και κάτω από τα φλέφαρα
ωριμάζουν οι απαγορευμένοι καρποί.

Διάδρομοι δοχεία, νυχτερίδες που δαγκώνουν το σκοτάδι,
άστρα που αμφιβάλλουν για τις νίκες σου.

Καταμέτρησε απόψε τις βελονιές πάνω στο χαρτί,
πώς θα διέχιζες ένα πυκνό δάσος με την πυξίδα
της διαίσθησης.

Η ευθεία ειναι η πιο κουραστική διαδρομή.

********

                                                Το θεώρημα της μη πληρότητας



Αυτός που σκάβει στωικά την έρημο διψώντας
ξέρει: οι δρόμοι δεν υπήρξαν ποτέ δικοί μας,

μόνο η ανάσα κάτω από κάθε υποστατικό,για το πουθενά,
φανερώνοντας ένα νοητό μονοπάτι
ανάμεσα στο σκοτάδι και στην τρικυμία.

Το δέντρο παλεύει με τις ξιφολόγχες της φωτιάς
ενώ ο άνεμος υφαίνει νιφάδες  στο θώρακα.

Το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης.


********

                                    Είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος




Οι άνθρωποι που έφυγαν κι εκείνοι που θα εξαυλωθούν,
τα πράγματα που δεν αντέχουν και στωικά λεηλατούνται,

όλα όσα  πλαισιώνουν αυτή την παράσταση ,
όσα αναγεννιούνται κι όσα πεθαίνουν.

Εμείς σκυμμένοι στη λάσπη  των θεμελίων,
εξαγνισμένοι μόνο ως προς το ανήλεο παρόν:

αυτή η πρόοδος-η εξευγενισμένη μας μάσκα-
βίαιη έξοδος στον κενό χώρο.


********

                                                      Διαλεκτική της φύσης


Το μήλο πεσμένο στο χώμα.
Μέχρι πρότινος εύγευστο
Τώρα ,μύγες,σκουλήκια,σήψη.

Ο ουρανός μοιάζει ωκεανός
κι έχεις μόλις βάλει
ίσαμε τους αστραγάλους
τα πόδια στο νερό.

Η πτώση σού ανήκει.

Πέταξε την πέτρα στη θάλασσα.
Την πορεία της ως το βυθό διαδέχεται
η επαναφορά του νερού
στην αρχική του γαλήνη.

Η οργάνωση της πτώσης
και το πρόβλημα του όντος
εντοπίζονται μεταξύ
πέτρας και νερού.

Η ζωή χωνεύει τα πάντα. 

Τα Όρια του Λαβύρινθου  , Κέδρος 2008       

MAΡΙΑ ΤΣΙΡΑΚΟΥ / ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

[...από το βιβλίο  «επιΣτροφή από την  απόΣταση», εκδ.Μανδραγόρας, 2012]


Ενοικιάζεται


Ενοικιάζεται

ένα μέτρο και εβδομήντα δύο εκατοστά

Σώμα.

Απόπειρες συνουσίας, πολλές.

Απόπειρες έρωτα, μετρημένες.

Απόπειρες αυτοκτονίας, μια.



Σε περίοδο κρίσης ενοικιάζεται,

έφτασε πια τη μέση ηλικία

με μόνη κατάχρηση αυτή

των αισθήσεων, κυρίως, της όρασης.



Ενοικιάζεται. Δεν πωλείται,

αφού η κάτοχός του επιστρέφει, κάθε που

ο άνθρωπος νυχτώνει δίχως φως.


Πληροφορίες εντός.


********


ΣΠΑΖΩ ΤΗ ΜΗΤΡΑ

Σπάζω τη μήτρα
που με γέννησε
Ώρες ανώριμες
ανώνυμα διαβαίνουν.

Μέσα στην άνυδρη
ομορφιά
μ΄αυτή τη σκόρπια
αγανάκτηση

Θωπεύω ίσκιους,
ξεμακραίνει ο τόπος
νυχτώνει ο φόβος,
συνεχίζω στο χώρο.

Γίνομαι  όπλου κρότος,
φωτιάς καπνός.
Είμαι η μήτρα η σπασμένη,
σωπαίνει ο κόσμος.

********


ΕΜΜΟΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ


Κάναμε έρωτα
πάνω στις παρτιτούρες
όλη νύχτα,
vύχτα όλοι
-εμμονικό δίκαιο-
ακουμπούσα τα λευκά
ακουμπούσες τα μαύρα
φάλτσο νύχτα
κόντρα ζωή
πάνω στα πλήκτρα μας
σε ένα υπόλοιπο κουρασμένης αφής
-εμμονικό δίκαιο-
γέρνω και αφήνω την ναυτία του στομάχου μου
το εσωτερικό μου κατακλύζει την εξασθένιση της ζωής σου
πόση απουσία
-κρεσέντο-
προτίμησες να στροβιλίζεσαι
κι ας ήξερες
φάλτσο στα πλήκτρα μας
να κάνεις
ξημέρωσα πόθο
νύχτωσες φυγή
εμμονικό δίκαιο
στις παρτιτούρες
στα λευκά
στα μαύρα
ύφεση-δίεση,εσύ.

Φώναξα δίκαιο την ώρα που χυνόμουν.



************


ΘεΣΣαλονίκη


Στο λιμάνι
με τ΄ασάλευτα πλοία
ένας κόσμος δύσκολος
και η ευτυχία μια λέξη
μπαλονάκι στον αφρό
στο λιμάνι
ρύποι ζωής που επιπλέουν

στο λιμάνι,
που τον ορίζοντα συνθέτουν γερανοί
μια σθεναρή αγκύλωση μνήμης
για το χρόνο που κάθισε στα σκαλάκια
και ένα σαξλοφωνο που κάνει φάλτσο
στην  κυκλοφορία του ετοιμόρροπού σήμερα
τέλη Οκτώβρη.

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ /ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 ΕΨΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΕΙΔΑ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ



Φωνή και ούτι
Αμαν !
Βγήκε κι αυτή η ανάσα...
μνήμες την έπνιγαν
πείσματα τη σπρώχναν,
ουλές την ομορφαίναν.
Έρωτες πόνου,
κρυφοί σαν
την ελπίδα
άγριοι
όπως κάθε σαρκοφάγου,
που συνήθως
πεινά.
Αμαν !
Κι απ΄εδώ και κάτω
δάκρυα βγαίνουν
Χασούρες
λάθη
γλύκα υγρή,
γι΄αυτό
‘’κοίτα με
κι από τη μέση
και χάμω’’
Τσιφτετέλι,
επιτάφιος.



********




ΠΑΖΛ



Στη λεωφόρο σταυρώνουν ένα αγόρι,
μπροστά στη μάνα του
Κατέβηκαν και πήραν
τα εργαλεία απ΄ τη καρότσα.
Το δέντρο πνιγμένο
στο απέραντο μπετόν,
τα πλακάκια ιδρωμένα.
Κατέβασαν τσεκούρι
μιαν αξίνα, φτυάρι, το ψαλίδι του κουρέματος.
Πρώτα βέβαια του πήραν αίμα
-Επιβεβαίωση.
‘’Πονάω’’ φώναζε το αφτί
το χέρι ψιλοχάιδευε το πεζοδρόμιο χωρίς τα δάχτυλα
‘’καθήκια’’ είπε το δόντι,
‘’όχι μπροστά της’’ , αυτό, από το δεξί του μάτι.
Τα γένια προσπαθούσαν
να παρηγορήσουν τη γριά,
αλλά εκείνη δεν έβλεπε
τίποτε.
Ούτε μάλλον ήταν εκεί.
Είχε πάει
ντάλα μεσημέρι
κατ΄ ευθείαν στο μνήμα του.




********




ΚΡΥΩΝΕ

Βρέθηκε να φιλιέται με πάθος
μ΄ενα τεράστιο ψάρι
Με το που εμφανίστηκε μπροστά της,
έβγαλε επιθετικά
τη γλώσσα
και την έσφιξε στην αγκαλιά του.
‘Ηταν η λίμνη;
Τα όνειρα υγρασίας που έφτιαχνε;
Ο Ψάρης πάντως δεν εμφανίστηκε
Υπήρχε.
Όσο την έσφιγγε
κοκκίνιζαν τα μάτια του.
Τα λέπια του σκληρά τη ματώναν,
τα πράγματα στο δωμάτιο πέταγαν,
ο χώρος άδειαζε,
αυτη θυμάται πια μόνον κάποιες λέξεις
κυρίως ονόματα,
τώρα δα γδαρμένη αλλα χωρίς πόνο
κολυμπά,
απολαμβάνει την ανάσα
με τα βράγχια
‘’εραστή.... δεν έχω πια βάρος
πότε πέθανε η μάνα μου;
Το φανταζόμουν γκρι
μα είναι γαλανό
ως και το αίμα μου,
απλά κάνει
πολύ κρύο....
η υγρασία είναι;’’


 ********


ΑΙΩΝΑΣ 



Ακέφαλα κορίτσια
εσυ χωρις φίλους
λάθος απαντήσεις
κύκλοι παντού.
Τηρουμένων των αναλογιών
ονoμάστε το
Πρώτη
Μοναδική
Παρουσία


 ********


 Τα δοκάρια

Η βασιλεία
είναι του παιδιού......
Όμορφο να ζεις ανάμεσά τους
μέσα στη σοφία τους
με τις εκπλήξεις τους.
‘’Τυχαιότητα’’
Με τον όγκο που δίνουν
στην επιβίωσή μας.
Κι αν έρθουν και άλλες
απόλυτες απογοητεύσεις,
ένας άστεγος
κι ένας με πρισμένη κοιλιά
θα βγάλουν τη γλώσσα
στις εμπειρίες,
θα χλευάσουν τις παροιμίες,
μέσα στο λόφο της κοπριάς
θα βαφτούν και θα φλερτάρουν.
Σκέτα