Ποιητική «λιτανεία» ενάντια στην κρίση

Στίχοι ελληνικής ποίησης θα ηχήσουν στην πρώτη πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στην κρίση, που διοργανώνουν οι Έλληνες ποιητές, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Συνοδοιπόροι και υποστηρικτές τους σε αυτή την πορεία είναι μέχρι στιγμής 100 εκδοτικοί οίκοι, καλλιτεχνικοί φορείς από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ξένα πανεπιστήμια και πολίτες που θέλουν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά «επειδή η απειλή μιας Έρημης Χώρας, γίνεται όλο και πιο πραγματική ως προοπτική μέλλοντος για τον τόπο μας».
«Όμηρος, Σολωμός, Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Κατσαρός, Χριστιανόπουλος, Δημουλά, Πατρίκιος και τόσοι ακόμα ποιητές από την αρχαιότητα έως σήμερα μάς έχουν προικίσει πλουσιοπάροχα. Ας πορευτούμε διαμαρτυρόμενοι, υψώνοντας την παράδοση μας» είπαν οι διοργανωτές.

Η πορεία, ή αλλιώς ποιητική λιτανεία, όπως την αποκαλούν επίσης οι διοργανωτές της, με στίχους, εικαστικά λάβαρα και πανό, θα ξεκινήσει στις 12.00 το μεσημέρι από τον Ιανό στην Σταδίου και θα κάνει στάσεις στην Εθνική Βιβλιοθηκη, την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο, στη συμβολή Ομήρου και Σίνα, για να καταλήξει στην πλατεία Συντάγματος.

Εκεί, οι διαδηλωτές θα κάνουν τα «αόρατα αποκαλυπτηρια του μνημείου του άγνωστου ποιητή» όπως έκαναν σήμερα γνωστό οι διοργανωτές από τον «Κύκλο των Ποιητών», τα περιοδικά Poetix και Ποιητικά, τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος και τον Ιανό. Κατά την διάρκεια της πορείας, θα υπάρξουν δρώμενα από χορευτές της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, και θα ακουστεί μουσική από μπάντες του δρόμου.

Μια πρώτη γεύση από τους «οδοιπόρους» της 21ης Μαρτίου δόθηκε σήμερα στον Ιανό, όπου ανακοινώθηκε το πρόγραμμα. Ήταν εκεί ο Τίτος Πατρίκιος, ο Γιώργος Μπλάνας, η Ελένη Καραϊνδρου, ο Αντώνης Αντύπας, ο Ντίνος Σιώτης.

Ο κατάλογος των συμμετοχών για την πορεία διαμαρτυρίας κατά της κρίσης, παραμένει ανοιχτός στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.21martiou.blogspot.com


ΠΗΓΗ:gr.news.yahoo.com

http://gr.news.yahoo.com/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-150354520.html

 

Επισημάνσεις, ερωτήματα και εκδοχές μιας μεταμοντέρνας κριτικής////ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗ ΚΟΥΜΑΣΙΔΗ*

Η κριτική εμφανίζεται ως επί το πλείστον ως η κινητήρια δύναμη της θεωρίας. Ακολουθούν ορισμένες πρώτες, σχεδόν αυτονόητες, επισημάνσεις για την έννοια της και στη συνέχεια ορισμένες όψεις της σημασιολογίας της εντός αυτού που επεκράτησε να αποκαλείται μεταμοντέρνα φιλοσοφία.
α) η κριτική αποτελεί εν γένει αμφισβήτηση, αμφιβολία, επιλογή (κατά το χιλιοειπωμένο άλλο εννοιολογικό προσωπείο της λέξης κρίση). Με άλλα λόγια είναι αναστοχασμός.
β) Η κριτική εμφανίζεται κατά βάση ως μεταγλώσσα. Εν τούτοις, επί της ουσίας δεν είναι ακριβώς μεταγλώσσα. Αποτελεί έναν παράλληλο κι ως ένα βαθμό παρασιτικό -δίχως αυτό να εννοείται απαραίτητα αρνητικά- λόγο, ή ενδεχομένως μια εγκόλπωση.
γ) Η κριτική είναι κατά βάση ετερότητα. Αφενός επειδή εμφανίζεται συνήθως ως ετερογενής και όχι ως αυθύπαρκτος λόγος και αφετέρου επειδή στην περίπτωση που αποτελεί μια απλή συμφωνία προς την αρχή θέση ή επαύξησή της τότε μάλλον δεν είναι κριτική.
δ) Ο κριτικός λόγος απετέλεσε βασικό εργαλείο της ανάπτυξης των φιλοσοφικών συστημάτων, έτσι όπως στο πέρασμα του χρόνου το ένα συμπλήρωνε, αναιρούσε ή ισοπέδωνε το άλλο.
ε) Η κριτική είναι σε μεγάλο βαθμό μέθοδος, και μάλιστα μια μέθοδος που εμφανίζεται ως υπερ-μέθοδος, ως υπερ-δομή, αν θελήσουμε να εκφραστούμε με στρουκτουραλιστικούς όρους.
στ) Η κριτική αποτελεί σε μεγάλο βαθμό διαδικασία αισθητικής τάξης.
ζ) Η κριτική συγκροτεί παράλληλα μια κατηγοριοποίηση, μια ανασύσταση των μορφών.
Να λοιπόν όμως που στα τέλη του εικοστού αιώνα εμφανίζεται ένα φιλοσοφικό ρεύμα το οποίο επιδιώκει την ολιστική κριτική ως αυτοσκοπό, σε σημείο να φλερτάρει με το μηδενισμό: ο μεταμοντερνισμός μετεωρίζεται μεταξύ μιας ολικής κριτικής και μιας διάθεσης παραίτησης από τη συγκροτημένη κριτική προς χάρη μιας -αβέβαιης και απροσδιόριστης- απελευθέρωσης. Πρόκειται, στις πλείστες των περιπτώσεων, για έναν ακραίο σχετικισμό, που σε τελική ανάλυση αναιρεί την ίδια την έννοια της κριτικής. Η αναίρεση της έννοιας της κριτικής συνεπάγεται με τη σειρά της μια έμμεση αμφισβήτηση της ίδια της θεωρίας.
Ο μεταμοντέρνος κριτικός σχετικισμός λοιπόν διατρέχει και τους δύο «εταίρους» της κριτικής: το «υποκείμενο», του οποίου από καιρό έχει διακηρύξει την πολυδιάσπαση, το θάνατο, τη διάλυση ή ακόμα και την ανυπαρξία, και το (προς κρίσιν) αντικείμενο που -συνήθως- το αντιμετωπίζει ως ομοίωμα, σύμβολο, εν τέλει ως μια οντότητα τιθέμενη, δομημένη στη διάσταση σημαίνοντος-σημαινομένου. Υποκείμενο και αντικείμενο αμφισβητούνται ως οντότητες και ως συγκροτήσεις, σε τέτοιο βαθμό, ώστε φθάνουν να περιπλέκονται και να αναδύεται έτσι το περιώνυμο ερώτημα: ποιος μιλάει; Η κρίση αυτών που λέει εκείνος που μιλάει είναι μια αρκετά μεταγενέστερη και δυσχερέστερη διαδικασία, από την οποία προς ώρας μπορούμε να κρατήσουμε μόνο τις πολυσημίες.
Η κριτική εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό και ως η κατάδειξη των άλλων όψεων, των συνεκδοχών και των πολυσημιών. Η μεταμοντέρνα δυνητική πανσημία, η ριζική ενδεχομενικότητα, καθιστά την αμφιβολία μόνιμη υποψία και προφανώς ακυρώνει την πολυσημία. Τι είναι λοιπόν αυτό που μένει;
Αυτό που απομένει στον μεταμοντερνισμό, στο βαθμό που μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε ως κάτι το «ενιαίο», είναι ενδεχομένως ο αισθητικός λόγος ως αυτοσκοπός, άρα μια ολική αισθητικοποίηση του κριτικού λόγου. Έχει όμως νόημα μια ολική αισθητικοποίηση άνευ νοήματος, με άλλα λόγια ένας ηδονισμός (σχεδόν) ενστικτώδους τάξης;
Ένα άλλο δυσχερές σημείο της δυνατότητας μιας μεταμοντέρνας κριτικής είναι η έλλειψη σημείου αναφοράς: από τη στιγμή που εκλείπει το καθολικό ως σύλληψη, είναι πολύ δυσκολότερο να επινοηθεί το μέτρο, το κριτήριο, το εργαλείο. Εργαλεία είναι τα πάντα! Εκλείπει λοιπόν ο αξιολογικός χαρακτήρας της κριτικής -συσχετισμός που συχνά λαμβάνει χώρα στο πεδίο της ηθικής. Η απέχθεια για τον ηθικισμό θυσιάζει και την αξιολογική κρίση, ταυτίζοντάς την με την ιεραρχική. Έναντι του αξιολογικού προβάλλεται το παιγνιώδες, έναντι της ιστορικότητας η ασυνέχεια. Η διασπορά του νοήματος, εξαίσια κατά την άποψή μας ντεριντιανή κληρονομιά, καταλήγει εξαΰλωσή του. Έτσι, από την καθολική καντιανή ανύψωση της κριτικής φτάνουμε σε μια νέα ανύψωσή της, με έναν τρόπο -εξ αιτίας του ασταθούς χαρακτήρα της- που καταλήγει να εσωτερικεύει την ίδια τη γελοιοποίηση που επιφυλάσσει για τα προς κρίσιν αντικείμενά της, ιδιαίτερα όσα συγκαταλέγονται στην κατηγορία της νεωτερικότητας. Μπορούν όμως να «αντιμετωπιστούν» οι μεγάλες αφηγήσεις της κλασικής και της νεωτερικής φιλοσοφίας, με όπλο την αποσπασματικότητα;
Ένα από τα αποτελέσματα της παραπάνω αδυναμίας υπήρξε η -σε μεγάλο βαθμό- αντικατάσταση της φιλοσοφικής κριτικής από τις πολιτισμικές σπουδές. Η αναγνώριση της διαφοράς οδήγησε σε μια ενδελεχή μελέτης της, αλλά στην ταυτόχρονη υστέρηση στο πεδίο της κριτικής - καθώς όλες οι διαφορετικότητες θεωρούνται a priori αυθεντικές και αληθείς. Πρόκειται για μια μετά-θεωρία, κατά τη διατύπωση του Ίγκλετον, ο οποίος κάθε άλλο παρά προκατειλημμένος είναι έναντι του μεταμοντέρνου λόγου. Η κριτική επικεντρώνεται στις κυρίαρχες μορφές εκφορές του λόγου, αλλά ως απάντηση προβάλλεται -συνήθως- η διερεύνηση των δευτερευόντων λόγων και όχι κατ’ ανάγκην νέες μορφές άρθρωσής του.
Το magnus opus της κριτικής αποτελεί ασφαλώς η τεχνοκριτική, και ειδικότερα η κριτική λογοτεχνίας. Αυτό δεν είναι τυχαίο: πρόκειται ασφαλώς για το περιώνυμο γλωσσικό παιχνίδι. Ας σκεφτούμε λοιπόν με συνθήκη την αισθητική ως κριτική: από τη νατουραλιστική εκδοχή της κριτικής (συνδεόμενη με την πιστότητα της αναπαράστασης) μέχρι τη φορμαλιστική (όπου αναλύονται οι μορφές) παρεμβάλλεται το διαπερατό και οι τελολογικοί κίνδυνοι. Εάν η καντιανή κριτική στοιχειοθετείται στη βάση της διάκρισης αισθητού-νοητού και στη σύνδεση της γνώσης με την παράσταση του εμπειρικού, η μεταμοντέρνα κριτική συνδέεται κατ’ εξοχήν με τη σύνδεση της γνώσης (ή ενδεχομένως του αδύνατου της γνώσης) με την κειμενικότητα και τις άπειρες συνεκδοχές της, και ασφαλώς με το ίχνος, ως την κατάδειξη της απουσίας που ορίζει εν μέρει μια παρουσία. Το ίχνος αποτελεί μια αρκετά πειστική εκκίνηση ερμηνείας και κριτικής.
Η κριτική μπορεί και σήμερα να παίξει το ρόλο του αρμού μεταξύ έργου τέχνης και (ενεργού) θεατή, θεωρίας και πραγματικότητας, υποκειμένου και αντικειμένου. Γνωρίζοντας πως συγκροτεί ένα πεδίο όπου εκκινεί την πορεία της η έκφραση μιας κατά βάση αρνητικής βούλησης ή θέσης, μπορεί να αποτελέσει τη μετάπλαση, τη δημιουργία ενός νέου λόγου, που διατηρεί την αυτονομία παρά τις καταβολές του. Μια μεταμοντέρνα κριτική, όπως λόγου χάρη η αποδομητική προσέγγιση, είναι ικανή να υπερβεί το δυαδικό τρόπο σκέψης ακόμα και στο εσωτερικό της (αντικείμενο-κριτική) αποδιαρθρώνοντας τις δυαδικές αντιθέσεις - σε αντίθεση με μια δύσθυμη, ολιστική κριτική που καταντά αντί-κριτική ή μη κριτική.
Μια ορθότερη, ριζοσπαστική κριτική σήμερα θα χαρακτηριζόταν από την υπέρβαση της κατάστασης της εμπειρικής περιγραφής και θα κατευθυνόταν προς την έννοια της απόφανσης (énoncé, με τη σημασία που της προσδίδει ο Φουκώ) που δε θα βασίζεται σε ένα ολικό, εξωτερικό επεξηγηματικό σχήμα. Ένα πρόκριμα της διαφοράς και της διαφωράς (différance, ή εναλλακτικά διϊστάμενο με τη σημασία του Ντεριντά) έναντι μιας άκαμπτης διαλεκτικής. Αλλά αυτό αποτελεί θεματική μιας άλλης κριτικής, φιλοσοφικής ανάλυσης η οποία έχει παρερμηνευθεί και διαστρεβλωθεί συστηματικά.

*Ο Ιορδάνης Κουμασίδης είναι υποψήφιος διδάκτορας Φιλοσοφίας και συγγραφέας
 Πηγή:H AYΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 11/03/2012

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη Αργία. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων.
Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του '60 αναζωογόνησε τη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

ΠΗΓΗ  http://www.sansimera.gr/worldays/4

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ- ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ/ΜΑΡΤΗΣ 2012

Αγαπητοί φίλοι...
για  τέταρτη  χρονιά φέτος...το varelaki  θα γιορτάσει την παγκόσμια ημέρα ποίησης δημοσιεύοντας αγαπημενα ποιήματα!Οι παλιοί  αναγνώστες ξέρουν καλά...

Αν θελετε,μπορείτε να μου στείλετε στο minaxirogianni@hotmail.com ή στο varellaki@gmail.com[ μέχρι 21/3 ]ένα δικό σας ποίημα ή ένα ποίημα που αγαπάτε πολύ και να συμμετεχετε έτσι σε αυτήν τη γιορτή!

Εγκάρδιους  χαιρετισμούς,
Μινα Ξηρογιάννη

ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου)
σας προσκαλούμε σε μια βραδιά με αναγνώσεις αγαπημένων μας ποιημάτων

Τα ποιήματα ενός καλύτερου κόσμου

Η ποίηση μέσα στους αιώνες μεταξύ άλλων έχει αποτυπώσει σε λέξεις
τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων για έναν καλύτερο κόσμο.
Στη δύσκολη εποχή που ζούμε η ανάγκη της φαντάζει όλο και πιο επιτακτική.

Ελάτε λοιπόν να ενώσουμε τις φωνές μας
διαβάζοντας τα αγαπημένα μας ποιήματα.

Τη βραδιά θα συντονίσει ο ποιητής Γιάννης Κοντός.

Διαλέξτε το αγαπημένο σας ποίημα για έναν καλύτερο κόσμο
και ελάτε να το διαβάσετε στην παρέα μας
την Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012, στις 8 το βράδυ,
στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
(Ιπποκράτους 118, Αθήνα).

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΤΕ
Όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε να λάβετε μέρος στην ποιητική βραδιά του ΠΟΛΥΧΩΡΟΥ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ δηλώστε τη συμμετοχή σας στέλνοντας στο e-mail: events@metaixmio.gr ή στο fax: 211 3003562 τα εξής στοιχεία, με την ένδειξη «Βραδιά Ποίησης».
• Ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, e-mail.
• Τον τίτλο του ποιήματος που θα διαβάσετε, τον ποιητή και τον αριθμό των λέξεων του ποιήματος.

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
• Το ποίημα που θα επιλέξετε δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 200 λέξεις.
• Οι συμμετέχοντες μπορούν να διαβάσουν μόνο εκδοθέντα έργα τρίτων (ελλήνων και ξένων ποιητών). 
• Δηλώσεις συμμετοχής έως τις 16/3/2011.
• Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
•Οι ενδιαφερόμενοι θα ειδοποιηθούν ηλεκτρονικά για τη συμμετοχή τους.

, ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS /// EYTYXIA ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

                                                             
...μίνι συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη

Α.Ξηρογιάννη: Είναι σήμερα καιρός για ποιητές;

E.Παναγιώτου:Πάντα είναι καιρός για ποιητές και ποίηση. Όσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο, θα έλεγα πως τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη για την τέχνη γενικότερα. Και συγχρόνως η δίψα για την τέχνη. Η τέχνη της ποίησης είναι στην ουσία η τέχνη της (ελεύθερης) ζωής. Σήμερα είναι ο καιρός για ποιητές, κυρίως πιο εξωστρεφείς ποιητές και ανοιχτούς στην κοινωνική πραγματικότητα.

Α.Ξηρογιάννη: Ένα σχόλιο για τη σύγχρονή μας “ποιητική” πραγματικότητα.

E.Παναγιώτου:Μπορώ να μιλήσω για την εσωτερική ποιητική πραγματικότητα, αλλά δεν θα έπρεπε τότε να αφαιρέσω τα εισαγωγικά; Μπορώ επίσης να μιλήσω για το πώς θα ήθελα η ποιητική πραγματικότητα, ως αφηρημένη είν’ αλήθεια κατάσταση, να μεταμορφωθεί σε κοινωνική πραγματικότητα. Επίσης και για το ότι οραματίζομαι μια γενιά ποιητών που θα πιστεύει σ’ έναν τέτοιο κοινωνικό δρόμο και θα τον κάνει πράξη. Η ποιητική πραγματικότητα δεν στέκεται σε βάθρα περιμένοντας να τη χειροκροτήσουν. Είναι πραγματική, χειροπιαστή. Ξεχύνεται στους δρόμους και μυεί τους ανθρώπους στο θαύμα της.

Α.Ξηρογιάννη: Λογοτεχνικές σου επιρροές...

E.Παναγιώτου:Είναι πολλές οι επιρροές και όχι μόνο λογοτεχνικές –
κάποιες άγνωστες ακόμη και σ’ εμένα. Λέγοντας επιρροές εννοώ καλλιτεχνικά έργα που μου άλλαξαν τη ζωή. Δεν ξέρω πόσο επηρέασαν τη γραφή μου. Με απασχόλησαν και με απασχολούν οι καλλιτέχνες που είχαν την τόλμη, την ευφυΐα ή και την τρέλα να διαφοροποιηθούν από τον κανόνα πραγματοποιώντας με εντιμότητα και ειλικρίνεια ένα είδος κοινωνικοαισθητικής παρέμβασης. Είναι οι ίδιοι καλλιτέχνες που έζησαν στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου. Καρυωτάκης, Σαχτούρης, Καρούζος, Μαστοράκη, Χατζιδάκι, Αραβαντινού, Αγγελάκη-Ρουκ, Mina Loy, Anne Sexton, Anne Carson είναι μερικά μόνο ονόματα. Αγαπώ τους αιρετικούς, Έλληνες ή μη Έλληνες – δεν έχει σημασία.

Α.Ξηρογιάννη: Mίλησέ μου για το πώς γεννήθηκε το βιβλίο....[Μαύρη Μωραλίνα]

E.Παναγιώτου:Δύσκολα... Όπως δύσκολα εγκαταλείπουμε κάποιον από τους κακούς εαυτούς μας, όπως δύσκολα ξαναβρίσκουμε τον καλό μας εαυτό, όπως δύσκολα βρίσκουμε τον νέο εαυτό με τον οποίο μπορούμε (εντέλει;) να συμβιώσουμε. Η Μαύρη Μωραλίνα γεννήθηκε από την ανάγκη για συντροφικότητα και συλλογικότητα. Καθώς ο Μέγας κηπουρός, το πρώτο μου βιβλίο, στόχευε μάλλον στην κάθαρση, το δεύτερο βιβλίο οραματίζεται περισσότερο την κινητοποίηση.
H μαύρη Μωραλίνα είναι ένα επινοημένο πρόσωπο, μια νεαρή νέγρα τρελαμένη από πόνο, που αντιστέκεται στον ολοκληρωτισμό. Τέτοιες εμπειρίες καταπίεσης –πολιτικές, κοινωνικές, ερωτικές– τις έχουμε λίγο-πολύ ζήσει όλοι. Τι κάναμε όμως γι’ αυτό; Σε τι εξελιχθήκαμε; Προς τα πού βαδίζουμε;


...αποσπάσματα από το βιβλίο[Μαύρη Μωραλίνα] 

3.

ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ

σηκώνω το δεξί, λέω χάιλ στήθος.

κλείνω τα μάτια, λέω χάιλ στόχος.

με τ’ αριστερό στην κοιλιά, λέω χάιλ σημαία.

και πυροβολούν αλύπητα.

κανείς δεν με βρίσκει.

εστιάζουν σε ό,τι λέγεται

—κακόφημη ανυπαρξία, αναίτιο κενό, μπλα μπλα—

και στήνουν στον τοίχο τις λεπτομέρειες.

εγώ όμως ζω

* χορεύω χάος

με λένε Μωραλίνα, κι όμως αυτή δεν είμ’ εγώ.

σ’ έναν κάδο η καρδιά μου καίει τα ρούχα της.

για να σώσει η φωτιά της απ’ τα δακρυγόνα

ό,τι αξίζει.

κάπως έτσι αναπνέω.

πώς να το πω απλά;

μέσα στον κόσμο χάνεις

μόνο νύχτες.



ΧΑΡΑΖΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

στο βιβλίο μου ζωγραφίζω ένα τρίγωνο.

στην επάνω γωνία ο θεός, στην αριστερή η γάτα μου,

στη δεξιά το μολύβι.

είν’ ένα μαγικό τρίγωνο

γιατί

σε μια προέκταση της μνήμης μου

ανεπιθύμητη

οι γραμμές ατονούν και χαλαρώνουν και κινούνται πέρα δώθε

κι ο θεός γίνεται μαύρη ιέρεια, η γάτα μου πάνθηρας,

το μολύβι μου στυλό.

ο πάνθηρας αχόρταγος· ποθεί την ιέρεια.

το στυλό ανεξίτηλο· τον εκδικείται.

έτσι αφανίζονται τα άκρα

και σώζεται

μονάχο του το θηλυκό

ανίδεη από εξουσία

κέρδισε μια μάχη που αγνοούσε.

λευκός θίασος — έλαχε σ’ εμένα.

κάποιο δώρο θα ’ταν της ανάγκης,

που με το ραβδάκι της τώρα με βάζει να

παριστάνω την τρελή.



Απροπόνητη


αφήνομαι σε κάτι που καλπάζει σαν τα γιατρικά μου κόβω

τα χαρτιά μου σκίζω τα θαυματουργά μου, μια κρύπτη

είσαι —Grotta Azzurai 1— και κάτι σαν γραμμή χαράζει

νέα στραβή, κάτι συμβαίνει με το σχήμα αυτό —τρίγωνο

διαβολικό— δεν ζωγραφίζεται.



ΒΙΝΤΕΟΠΟΙΗΜΑ

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ivl0u0G_gbE



1 Γαλάζιο Σπήλαιο. Ένα φανταστικό θαλάσσιο σπήλαιο στα παράλια του ιταλικού νησιού Κάπρι. Πρώτοι αποικιοκράτες του νησιού θεωρούνται οι Έλληνες. Το εκτυφλωτικό φως που εισέρχεται στο σπήλαιο δημιουργεί μια εντυπωσιακή μπλε αντανάκλαση. Ίσως έτσι φανταζόταν ο Πλάτων την έξοδο από το σπήλαιο στην Πολιτεία-Ουτοπία του.

Γιάννης Λειβαδάς - Μία συνέντευξη στη Μίνα Ξηρογιάνη

....Στα πλαίσια της στήλης THE ARTMANIACS και εν οψει της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης ,21 Μαρτίου 2011,το varelaki φιλοξενεί τον Γιάννη Λειβαδά!!!


Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Τι σε οδήγησε στην Ποίηση;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Η αναπάντεχη επιβεβαίωση του περάσματος στον θάνατο. Κάποια ορμητική αίσθηση της θνητότητας, υποθέτω, καθώς και η ίδια η συγκίνηση της ζωής. Υπό δύο, τουλάχιστον, έννοιες πάντοτε: της εισόδου και της εξόδου, οι οποίες ανασυσταίνονται διαρκώς. Είναι αστείο. Ποτέ δεν οδηγήθηκα στην ποίηση.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Έχεις ασχοληθεί ποτέ με την Πολιτική; Έχει ποτέ αυτή επηρεάσει την γραφή σου;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Με την πολιτική όχι, δεν υπήρξε τέτοια ανάγκη. Εξάλλου δεν υφίσταται, αυτό που ονομάζουμε πολιτική είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με τις ιδεολογίες.
Κάποιες αβάσταχτες έγνοιες που είχα σχετικά για την ανθρωπότητα σε πολύ νεαρή ηλικία με είχαν προσανατολίσει ιδεολογικά, δηλαδή εντελώς λανθασμένα, μα τώρα πια δεν με αφορά. Επέλεξα την ηθική του ανθρωπισμού στην οποία δεν χωρά καμία πολιτική θέση. Ο ανθρωπισμός είναι κάτι. Λίγο, αλλά είναι. Όπως και η ποίηση.
Τώρα, στα σαράντα δύο μου πλέον, ζω και εργάζομαι υπό την σκέπη μιας ιερής αδιαφορίας.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Έχεις ελληνικές ποιητικές επιρροές;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Σε τι ακριβώς; Είμαι Έλληνας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μου παράδωσαν την ελληνική γλώσσα, όπως συνέβη με τους εκφραστές της αστειότητας, την κέρδισα, την κατέκτησα. Ζώντας την ολοκληρωτικά.
Από μία άλλη πλευρά, επιρροή αποτελεί και η απόρριψη, ειδικά η αμετάκλητη, συνεπώς με έχουν επηρεάσει κάποιοι προγενέστεροι. Υπάρχουν πράγματα τα οποία ούτε έγραψα μα ούτε και θα γράψω ποτέ, κι αυτό είναι μία συνειδητή επιλογή. Μια επιλογή ζωτική γιατί δεν είμαι υπέρ του ανθρώπου, είμαι με τον άνθρωπο.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πιστεύεις σε κάποιον θεό;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Ασφαλώς. Θεός είναι το Ιερό. Και τα ποιήματα είναι οι γραφές του. Είμαστε χαμένοι από χέρι κι αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη μίας δέσμευσης σε κάτι που αδυνατούμε να ελέγξουμε. Για κάποιον αυτό αποτελεί συμφορά. Για τον ποιητή αποτελεί ύψιστη τιμή και εκστατική δύναμη.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ζούμε σε εποχή θάμβους, αντιφάσεων και παραλογισμών. Ποιά η θέση της ποίησης και των ποιητών μέσα σε αυτήν την εποχή;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Οι εποχές είναι όλες σχεδόν ίδιες. Διαφέρουν μεταξύ τους ελάχιστα. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να τανύζονται στις λεπτομέρειες. Το πρόβλημα είναι το πώς εισέρχεται ή εξέρχεται κανείς, το ανέφερα και παραπάνω, ή το αν ανήκει κανείς σε ορισμένη εποχή. Ο ποιητής δεν ανήκει σε καμιά. Η θέση της ποίησης είναι ανέκαθεν μία. Η φυσική της θέση, η μόνιμη παρουσία μιας άλλης ικανοποίησης που αφορά τη ζωή. Η
ποίηση υπάρχει μόνο για να προσφέρει, ο άνθρωπος είναι που χρειάζεται να προστρέξει σ’ αυτήν. Όπως χρειάζεται έναν καλό λογιστή, έναν καλό γιατρό, χρειάζεται κι έναν καλό ποιητή. Χρειάζεται μια καταστροφή ολική την οποία από μόνος του δεν μπορεί να κατορθώσει. Χρειάζεται έναν χαλαστή.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Δώσε μου έναν ορισμό για την ποίηση.

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Δεν υπάρχουν ορισμοί. Έχω αναφέρει διαφόρους ανά καιρούς, προς χάρη μιας κουβέντας ή μίας συνέντευξης. Υπάρχει η δυνατότητα να καταθέσεις ένα φαινομενικά ισχυρό ευφυολόγημα, μα κατ’ ουσία πρόκειται για αποτυχία. Ο μοναδικός ορισμός της είναι η ίδια της η έκφραση. Όπως ο ορισμός αυτής της συνέντευξης είναι η ίδια η συνέντευξη. Δεν γλιτώνει κανείς. (Γέλιο).

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιά άλλη μορφή τέχνης αγαπάς;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Όλες οι λεγόμενες καλές μα και οι κακές τέχνες μού ταιριάζουν μια χαρά. Η ζωή όμως βρίσκεται υπεράνω όλων, γιατί η ποίηση την καθιστά πιο σημαντική από τον εαυτό της. Το έχω γράψει και σ’ ένα ποίημα. Όπως και κάθε ποίημα είναι μία μορφή τέχνης.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Mίλησέ μου για τα ποιήματα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα…

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Είναι μία συγκεντρωτική έκδοση των σκόρπιων ποιημάτων τα οποία γράφτηκαν από το 2001 έως το 2009. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Εκεί πρωτοστατεί και το ποίημα «Άτη» απ’ όπου προήλθε και ο τίτλος της συλλογής. Οτιδήποτε έγραψα και δεν ανήκε σε κάποια ποιητική σύνθεση, όπως λόγου χάρη το «Άπτερος Νίκη/Μπίζνες/Σφιγξ» (Ηριδανός 2008). Είναι δείγματα των μεταστροφών που υπέστη η ποίηση.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ένα μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που πλησιάζει...;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Ζήτω η παγκόσμια ημέρα ποίησης που πάντα θα πλησιάζει.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Eυχαριστώ θερμά!

http://livadaspoetry.blogspot.com

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ Ο Αναγνώστης του Σαββατοκύριακου

....Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη

 Τις προάλλες ήρθε στα χέρια μου το νέο βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα.Μυθιστόρημα.Τίτλος:O Aναγνώστης του Σαββατοκύριακου..Εκδόσεις :Το βιβλιοπωλείον της Εστίας.Το διάβασα απνευστί σχεδόν και σήμερα γραφω για αυτό.Πρόκειται για μια απλή ,αλλά γοητευτική ιστορία που κρύβει μικρές εκπλήξεις και απρόοπτα .Μια ιστορία γραμμένη με τρόπο εξωστρεφή ,απολαυστικό και άμεσο.
 Αρχικά,παρακολουθώντας την  υπόθεση, ο αναγνώστης  οδηγείται αβίαστα στη σκέψη ότι  βρίσκεται μπροστά σε ένα θρίλερ ή αστυνομικό μυθιστόρημα,ή ίσως μια ιστορία μυστηρίου.Αλλά αυτή η πρώτη σκέψη δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα.Διότι,ο συγγραφέας δίνει εξήγηση στα <μυστήρια>και παρέχει  ξεκάθαρες απαντήσεις για όλα τελικά.Ετερόκλητα πρόσωπα....μια  νεαρή αναγνώστρια,μια μεσόκοπη ακροάτρια,ένας γερος σκοτσέζος αρχιυπηρέτης και ένας ταπεινής καταγωγής ζιγκολό συνδέονται μεταξύ τους συναισθηματικά,αλλά και <λογοτεχνικά> μέσα σε αυτό το έργο.Σημειώνω δύο πράγματα:Πρώτον ,τα περίφημα αποσπάσματα από κείμενα  δέκα  αξιόλογων συγγραφέων που επέλεξε και  εύστοχα ενσωμάτωσε στο μυθιστόρημά του ο Φύσσας.Συγκεκριμένα,αναφέρονται αποσπάσματα από έργα των εξής συγγραφέων:Βαλτινού,Καβάφη,Καμί,Καρυωτάκη,Μοπασάν,Ροίδη,Σάμπατο,Σπίνραντ,Τσάντλερ,Χατζή.
Ακόμα σημειώνω τον παρεμβατικό τόνο του συγγραφέα,οποίος  υιοθετεί  ως τρόπο και ως ύφος για το κείμενό του το χιούμορ,την ειρωνεία ,τον  σαρκασμό ,αλλά και την αφοπλιστική ευθύτητα .Ο Φύσσας κατ΄εξακολούθησιν σχολιάζει με ειλικρίνεια τις πράξεις και τα κίνητρα τω ηρώων του(κυρίως της Βάλιας Σουρμέλή που είναι και η κεντρική ηρωίδα του έργου).Ο ίδιος όχι μόνο δεν ταυτίζεται με τις διαθέσεις των ηρώων του,αλλά και αποστασιοποιείται εύκολα απ΄αυτούς,καταθέτοντας ευθαρσώς τις δικές του σκέψεις στον αναγνώστη.Στην ουσία ,ο <Αναγνώστης του Σαββατοκύριακου>είναι ένα <δοκιμιακό μυθιστόρημα με θέμα τη λογοτεχνία>,οπως πιθανώς  θα λεγε κι ο συγγραφέας του.Πέρα σπό την ιστορία που <τρέχει> με ομαλούς ρυθμούς,δίνονται πολύτιμα ερεθίσματα στον αναγνώστη(και απαντήσεις κάποιες φορές) αναφορικά με διάφορα <λογοτεχνικά θέματα> που απασχολούν/σαν κατά καιρούς  αναγνώστες,κριτικούς και θεωρητικούς της λογοτεχνίας.Το εν λόγω βιβλίο περιδιαβαίνει ελέυθερα πάνω σε  έργα ,συγγραφείς,φιλοσοφικά κια λογοτεχνικά ρεύματα,μουσικές,τέχνες ,και με <δια-κειμενικό τρόπο> θα λεγαμε προτείνει στον αναγνώστη ενδιαφέρουσες δια-συνδέσεις  πραγμάτων και προσώπων δίνοντάς τους  τροφή  για ατέρμονες λογοτεχνικές (και άλλες) συζητήσεις.
Tέλος,ακράδαντα πιστεύω ότι το κείμενο αυτό οπωσδήποτε θα πρέπει να το διαβάσουν με προσοχή όσοι νέοι και νέες ξεκινούν δειλά  δειλά την ενασχόληση με τη λογοτεχνία,είτε ως αναγνώστες ,είτε ως συγγραφείς.

Ασημινα Ξηρογιάννη
minaxirogianni@hotmail.com

notationes /// ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ -ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2015 //// ΠΑΝΟΣ ΝΙΑΒΗΣ,

 

 

 

 Υπάρχει πολύ ξενιτιά στην ψυχή μου και καταλαγιάζει επειδή Υπάρχεις

Πορεύομαι νύχτες σκοτεινές στις κυκλοτερές γαίες του μυαλού μου
κρατώντας την υπόμνηση : το «να ξέρεις» είναι ανεκτίμητος πλούτος
αυτός δεν ξοδεύεται, δεν σπαταλιέται και τοκίζεται για πάντα .
Είναι αυτός τελικά που με συμφιλιώνει με το τυφλό έρεβος
απαλύνοντας την οδυνηρή επικράτεια του απόλυτου σκότους
εκεί που η μέθη του βίου βουλιάζει στη σκόνη της αφάνειας
και η νύχτα ψυχορραγεί στη φενάκη πεπλανημένων λέξεων.

Ρέουν ο χρόνος και το εκκρεμές του προς την οριστική εξορία
και τα χρώματα καταφεύγουν αλλοιωμένα σε σκιές που ψηλαφιούνται
καταδικάζεται ανεπίστροφη η εικασία θεϊκών αναπαύσεων .
Φωτίζει αχνά η φλόγα των κεριών το μέλλον και την αμηχανία της νοσταλγίας
βυθίζοντας όλα τα διωγμένα στις παρυφές αξημέρωτων πρωινών
ή στις αμέτρητες εκδοχές που καταχωνιάζει ο Θεός τα μυστικά του.

Συνδαυλίζω τη φωτιά και συμφιλιώνω τη λήθη με ονόματα παλιών φίλων
αλλάζω τη φορά των πραγμάτων και υπάρχω στην ύπαρξη σου Αλκμήνη .
Μια νεράιδα χαϊδεύει στον ουρανό την άκρη του ανίκητου Ηλίου .
Άνοιξε το παράθυρο ,ξημερώνει, ακούω τα πουλιά να καταργούνε την Νύχτα
η τραγική ομίχλη εκτοπίζεται σαν στίχος ποιητικός σε κιτρινισμένες σελίδες.
Ανταμώνει η δίψα με την αυγή βαθιά μέσα στο αίμα και πορεύεται βέβαιη .
Υπάρχει πολύ ξενιτιά στην ψυχή μου και καταλαγιάζει επειδή Υπάρχεις Αλκμήνη…

Eυα Στάμου- Η αλλεργία του Έλληνα στην κριτική

Το μεγαλύτερο κακό που μπορείς να κάνεις σ’ έναν Έλληνα είναι να ασκήσεις κριτική στον ίδιο ή στη δουλειά του. Ο οργανισμός του Έλληνα δεν έχει αναπτύξει αντισώματα στην κριτική, ακόμα κι αν είναι εποικοδομητική, ακόμα κι αν προέρχεται από κάποιον που λόγω θέσης και γνώσεων έχει αναμφίβολα το δικαίωμα ή και την υποχρέωση να διατυπώσει την εξειδικευμένη γνώμη του. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Αυτό που μετράει είναι τα πληγωμένα αισθήματα και η ‘αδικία’ που έχει υποστεί ο κρινόμενος. Αν δεν ντρεπόταν θα ξέσπαγε σε κλάματα και θα χτύπαγε τα πόδια του στο πάτωμα, όπως όταν ήταν στο νηπιαγωγείο. Ως ενήλικας όμως έχει άλλους, περισσότερο αποδεκτούς τρόπους να αντιδράσει στην κριτική: θυμώνει, αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη, στρέφεται κατά αυτών που τον κρίνουν, απειλεί, καταφεύγει σε θεωρίες συνωμοσίας.
Οι παράγοντες που δημιουργούν αυτό το φαινόμενο είναι πολλοί: κοινωνικοί, οικονομικοί, ιδεολογικοί. Νομίζω όμως ότι το πρόβλημα ξεκινά από τον τρόπο που μεγαλώνουμε. Οι περισσότεροι Έλληνες γονείς δεν καταφέρνουν να δουν τα παιδιά τους ως τις ξεχωριστές οντότητες που είναι. Τα αντιλαμβάνονται αντίθετα σαν την συνέχειά τους, σαν κτήμα τους, σαν το απόλυτο δημιούργημά τους. Τα παιδιά και αργότερα οι έφηβοι δεν αποκτούν σαφή εικόνα για τον εαυτό τους, δεν μαθαίνουν να διαχωρίζουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους από αυτές των γονιών και αργότερα του συντρόφου, των φίλων, της ομάδας. Συχνά δεν γνωρίζουν τις πραγματικές δυνατότητες ή αντίθετα τις αδυναμίες τους και, το κυριότερο, δεν μαθαίνουν πώς να κάνουν αυθεντικές επιλογές ζωής. Οι περισσότερες πράξεις τους γίνονται τυχαία, χωρίς πρόγραμμα, δίχως αληθινή επιθυμία να τις υποκινεί. Και έτσι συνεχίζουν στην ενήλικη ζωή τους. Με την παραμικρή υποψία κριτικής νιώθουν ότι όλα τα κομμάτια της ταυτότητάς τους, η επαγγελματική, η πολιτική, η εθνική, η σεξουαλική, βρίσκονται υπό συνεχή αμφισβήτηση κι επίθεση, έτοιμα να καταρρεύσουν.
Κι ύστερα καλούμαστε να εντοπίσουμε και να αναλύσουμε τις δικές μας ευθύνες για τη δοκιμασία της Ελλάδας και να αποφασίσουμε τι φταίει για όλα αυτά. Όσο κι αν αγωνιζόμαστε να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά του Έλληνα πολίτη ή της ελληνικής ‘φυλής’ και να βρούμε μια άκρη, δεν τα καταφέρνουμε.
Οι αρνητικές ταμπέλες που πολλές φορές αυθαίρετα και απλόχερα μάς μοιράζει ο ξένος τύπος είναι μέρος του προβλήματος. Αν και οι περισσότεροι Έλληνες ισχυρίζονται ότι όσα οι ξένοι τους καταλογίζουν δεν ισχύουν παρά για ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας, ότι αποτελούν δηλαδή μια γενικευμένη υπερβολή, όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας παραδέχονται ότι δεν καταφέρνουν να συνεργαστούν μεταξύ τους, ότι δεν είναι ευέλικτοι, ότι δεν καταφέρνουν να παράξουν και να δημιουργήσουν ακόμα κι όταν δουλεύουν πολλές ώρες. Μόνο που δεν ξέρουν το γιατί.
Όταν δεν γνωρίζεις πώς να περιγράψεις τον ίδιο σου τον εαυτό, να εξηγήσεις και να υποστηρίξεις τις δικές σου επιλογές, δεν υπάρχει περίπτωση να κατανοήσεις πώς λειτουργεί μία ομάδα ανθρώπων που σου μοιάζουν.
Γιατί η ανάληψη ευθυνών, η ώριμη δράση και η αυτογνωσία αρχίζει από τη μονάδα και προχωρά στο σύνολο. Αν ο καθένας από εμάς δεν νιώσει υπεύθυνος για το ‘σενάριο’ της ζωής του, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να αλλάξουμε το εθνικό σενάριο που εκτυλίσσεται στις μέρες μας.


πηγή:protagon