Translate

Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ- ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ/ΜΑΡΤΗΣ 2012

Αγαπητοί φίλοι...
για  τέταρτη  χρονιά φέτος...το varelaki  θα γιορτάσει την παγκόσμια ημέρα ποίησης δημοσιεύοντας αγαπημενα ποιήματα!Οι παλιοί  αναγνώστες ξέρουν καλά...

Αν θελετε,μπορείτε να μου στείλετε στο minaxirogianni@hotmail.com ή στο varellaki@gmail.com[ μέχρι 21/3 ]ένα δικό σας ποίημα ή ένα ποίημα που αγαπάτε πολύ και να συμμετεχετε έτσι σε αυτήν τη γιορτή!

Εγκάρδιους  χαιρετισμούς,
Μινα Ξηρογιάννη

ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ



Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου)
σας προσκαλούμε σε μια βραδιά με αναγνώσεις αγαπημένων μας ποιημάτων


Τα ποιήματα ενός καλύτερου κόσμου

Η ποίηση μέσα στους αιώνες μεταξύ άλλων έχει αποτυπώσει σε λέξεις
τα όνειρα και τις ελπίδες των ανθρώπων για έναν καλύτερο κόσμο.
Στη δύσκολη εποχή που ζούμε η ανάγκη της φαντάζει όλο και πιο επιτακτική.

Ελάτε λοιπόν να ενώσουμε τις φωνές μας
διαβάζοντας τα αγαπημένα μας ποιήματα.

Τη βραδιά θα συντονίσει ο ποιητής Γιάννης Κοντός.

Διαλέξτε το αγαπημένο σας ποίημα για έναν καλύτερο κόσμο
και ελάτε να το διαβάσετε στην παρέα μας
την Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012, στις 8 το βράδυ,
στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
(Ιπποκράτους 118, Αθήνα).

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΤΕ
Όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε να λάβετε μέρος στην ποιητική βραδιά του ΠΟΛΥΧΩΡΟΥ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ δηλώστε τη συμμετοχή σας στέλνοντας στο e-mail: events@metaixmio.gr ή στο fax: 211 3003562 τα εξής στοιχεία, με την ένδειξη «Βραδιά Ποίησης».
Ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, e-mail.
• Τον τίτλο του ποιήματος που θα διαβάσετε, τον ποιητή και τον αριθμό των λέξεων του ποιήματος.

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
• Το ποίημα που θα επιλέξετε δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 200 λέξεις.
• Οι συμμετέχοντες μπορούν να διαβάσουν μόνο εκδοθέντα έργα τρίτων (ελλήνων και ξένων ποιητών). 
• Δηλώσεις συμμετοχής έως τις 16/3/2011.
• Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
•Οι ενδιαφερόμενοι θα ειδοποιηθούν ηλεκτρονικά για τη συμμετοχή τους.

, ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS /// EYTYXIA ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ


                                                             
...μίνι συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη


Α.Ξηρογιάννη: Είναι σήμερα καιρός για ποιητές;

E.Παναγιώτου:Πάντα είναι καιρός για ποιητές και ποίηση. Όσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο, θα έλεγα πως τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη για την τέχνη γενικότερα. Και συγχρόνως η δίψα για την τέχνη. Η τέχνη της ποίησης είναι στην ουσία η τέχνη της (ελεύθερης) ζωής. Σήμερα είναι ο καιρός για ποιητές, κυρίως πιο εξωστρεφείς ποιητές και ανοιχτούς στην κοινωνική πραγματικότητα.

Α.Ξηρογιάννη: Ένα σχόλιο για τη σύγχρονή μας “ποιητική” πραγματικότητα.

E.Παναγιώτου:Μπορώ να μιλήσω για την εσωτερική ποιητική πραγματικότητα, αλλά δεν θα έπρεπε τότε να αφαιρέσω τα εισαγωγικά; Μπορώ επίσης να μιλήσω για το πώς θα ήθελα η ποιητική πραγματικότητα, ως αφηρημένη είν’ αλήθεια κατάσταση, να μεταμορφωθεί σε κοινωνική πραγματικότητα. Επίσης και για το ότι οραματίζομαι μια γενιά ποιητών που θα πιστεύει σ’ έναν τέτοιο κοινωνικό δρόμο και θα τον κάνει πράξη. Η ποιητική πραγματικότητα δεν στέκεται σε βάθρα περιμένοντας να τη χειροκροτήσουν. Είναι πραγματική, χειροπιαστή. Ξεχύνεται στους δρόμους και μυεί τους ανθρώπους στο θαύμα της.

Α.Ξηρογιάννη: Λογοτεχνικές σου επιρροές...

E.Παναγιώτου:Είναι πολλές οι επιρροές και όχι μόνο λογοτεχνικές –
κάποιες άγνωστες ακόμη και σ’ εμένα. Λέγοντας επιρροές εννοώ καλλιτεχνικά έργα που μου άλλαξαν τη ζωή. Δεν ξέρω πόσο επηρέασαν τη γραφή μου. Με απασχόλησαν και με απασχολούν οι καλλιτέχνες που είχαν την τόλμη, την ευφυΐα ή και την τρέλα να διαφοροποιηθούν από τον κανόνα πραγματοποιώντας με εντιμότητα και ειλικρίνεια ένα είδος κοινωνικοαισθητικής παρέμβασης. Είναι οι ίδιοι καλλιτέχνες που έζησαν στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου. Καρυωτάκης, Σαχτούρης, Καρούζος, Μαστοράκη, Χατζιδάκι, Αραβαντινού, Αγγελάκη-Ρουκ, Mina Loy, Anne Sexton, Anne Carson είναι μερικά μόνο ονόματα. Αγαπώ τους αιρετικούς, Έλληνες ή μη Έλληνες – δεν έχει σημασία.

Α.Ξηρογιάννη: Mίλησέ μου για το πώς γεννήθηκε το βιβλίο....[Μαύρη Μωραλίνα]

E.Παναγιώτου:Δύσκολα... Όπως δύσκολα εγκαταλείπουμε κάποιον από τους κακούς εαυτούς μας, όπως δύσκολα ξαναβρίσκουμε τον καλό μας εαυτό, όπως δύσκολα βρίσκουμε τον νέο εαυτό με τον οποίο μπορούμε (εντέλει;) να συμβιώσουμε. Η Μαύρη Μωραλίνα γεννήθηκε από την ανάγκη για συντροφικότητα και συλλογικότητα. Καθώς ο Μέγας κηπουρός, το πρώτο μου βιβλίο, στόχευε μάλλον στην κάθαρση, το δεύτερο βιβλίο οραματίζεται περισσότερο την κινητοποίηση.
H μαύρη Μωραλίνα είναι ένα επινοημένο πρόσωπο, μια νεαρή νέγρα τρελαμένη από πόνο, που αντιστέκεται στον ολοκληρωτισμό. Τέτοιες εμπειρίες καταπίεσης –πολιτικές, κοινωνικές, ερωτικές– τις έχουμε λίγο-πολύ ζήσει όλοι. Τι κάναμε όμως γι’ αυτό; Σε τι εξελιχθήκαμε; Προς τα πού βαδίζουμε;


...αποσπάσματα από το βιβλίο[Μαύρη Μωραλίνα] 

3.

ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ

σηκώνω το δεξί, λέω χάιλ στήθος.

κλείνω τα μάτια, λέω χάιλ στόχος.

με τ’ αριστερό στην κοιλιά, λέω χάιλ σημαία.

και πυροβολούν αλύπητα.

κανείς δεν με βρίσκει.

εστιάζουν σε ό,τι λέγεται

—κακόφημη ανυπαρξία, αναίτιο κενό, μπλα μπλα—

και στήνουν στον τοίχο τις λεπτομέρειες.

εγώ όμως ζω

* χορεύω χάος

με λένε Μωραλίνα, κι όμως αυτή δεν είμ’ εγώ.

σ’ έναν κάδο η καρδιά μου καίει τα ρούχα της.

για να σώσει η φωτιά της απ’ τα δακρυγόνα

ό,τι αξίζει.

κάπως έτσι αναπνέω.

πώς να το πω απλά;

μέσα στον κόσμο χάνεις

μόνο νύχτες.



ΧΑΡΑΖΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ


στο βιβλίο μου ζωγραφίζω ένα τρίγωνο.

στην επάνω γωνία ο θεός, στην αριστερή η γάτα μου,

στη δεξιά το μολύβι.

είν’ ένα μαγικό τρίγωνο

γιατί

σε μια προέκταση της μνήμης μου

ανεπιθύμητη

οι γραμμές ατονούν και χαλαρώνουν και κινούνται πέρα δώθε

κι ο θεός γίνεται μαύρη ιέρεια, η γάτα μου πάνθηρας,

το μολύβι μου στυλό.

ο πάνθηρας αχόρταγος· ποθεί την ιέρεια.

το στυλό ανεξίτηλο· τον εκδικείται.

έτσι αφανίζονται τα άκρα

και σώζεται

μονάχο του το θηλυκό

ανίδεη από εξουσία

κέρδισε μια μάχη που αγνοούσε.

λευκός θίασος — έλαχε σ’ εμένα.

κάποιο δώρο θα ’ταν της ανάγκης,

που με το ραβδάκι της τώρα με βάζει να

παριστάνω την τρελή.



Απροπόνητη



αφήνομαι σε κάτι που καλπάζει σαν τα γιατρικά μου κόβω

τα χαρτιά μου σκίζω τα θαυματουργά μου, μια κρύπτη

είσαι —Grotta Azzurai 1— και κάτι σαν γραμμή χαράζει

νέα στραβή, κάτι συμβαίνει με το σχήμα αυτό —τρίγωνο

διαβολικό— δεν ζωγραφίζεται.



ΒΙΝΤΕΟΠΟΙΗΜΑ


http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ivl0u0G_gbE



1 Γαλάζιο Σπήλαιο. Ένα φανταστικό θαλάσσιο σπήλαιο στα παράλια του ιταλικού νησιού Κάπρι. Πρώτοι αποικιοκράτες του νησιού θεωρούνται οι Έλληνες. Το εκτυφλωτικό φως που εισέρχεται στο σπήλαιο δημιουργεί μια εντυπωσιακή μπλε αντανάκλαση. Ίσως έτσι φανταζόταν ο Πλάτων την έξοδο από το σπήλαιο στην Πολιτεία-Ουτοπία του.

Γιάννης Λειβαδάς - Μία συνέντευξη στη Μίνα Ξηρογιάνη

....Στα πλαίσια της στήλης THE ARTMANIACS και εν οψει της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης ,21 Μαρτίου 2011,το varelaki φιλοξενεί τον Γιάννη Λειβαδά!!!


Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Τι σε οδήγησε στην Ποίηση;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Η αναπάντεχη επιβεβαίωση του περάσματος στον θάνατο. Κάποια ορμητική αίσθηση της θνητότητας, υποθέτω, καθώς και η ίδια η συγκίνηση της ζωής. Υπό δύο, τουλάχιστον, έννοιες πάντοτε: της εισόδου και της εξόδου, οι οποίες ανασυσταίνονται διαρκώς. Είναι αστείο. Ποτέ δεν οδηγήθηκα στην ποίηση.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Έχεις ασχοληθεί ποτέ με την Πολιτική; Έχει ποτέ αυτή επηρεάσει την γραφή σου;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Με την πολιτική όχι, δεν υπήρξε τέτοια ανάγκη. Εξάλλου δεν υφίσταται, αυτό που ονομάζουμε πολιτική είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με τις ιδεολογίες.
Κάποιες αβάσταχτες έγνοιες που είχα σχετικά για την ανθρωπότητα σε πολύ νεαρή ηλικία με είχαν προσανατολίσει ιδεολογικά, δηλαδή εντελώς λανθασμένα, μα τώρα πια δεν με αφορά. Επέλεξα την ηθική του ανθρωπισμού στην οποία δεν χωρά καμία πολιτική θέση. Ο ανθρωπισμός είναι κάτι. Λίγο, αλλά είναι. Όπως και η ποίηση.
Τώρα, στα σαράντα δύο μου πλέον, ζω και εργάζομαι υπό την σκέπη μιας ιερής αδιαφορίας.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Έχεις ελληνικές ποιητικές επιρροές;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Σε τι ακριβώς; Είμαι Έλληνας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μου παράδωσαν την ελληνική γλώσσα, όπως συνέβη με τους εκφραστές της αστειότητας, την κέρδισα, την κατέκτησα. Ζώντας την ολοκληρωτικά.
Από μία άλλη πλευρά, επιρροή αποτελεί και η απόρριψη, ειδικά η αμετάκλητη, συνεπώς με έχουν επηρεάσει κάποιοι προγενέστεροι. Υπάρχουν πράγματα τα οποία ούτε έγραψα μα ούτε και θα γράψω ποτέ, κι αυτό είναι μία συνειδητή επιλογή. Μια επιλογή ζωτική γιατί δεν είμαι υπέρ του ανθρώπου, είμαι με τον άνθρωπο.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πιστεύεις σε κάποιον θεό;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Ασφαλώς. Θεός είναι το Ιερό. Και τα ποιήματα είναι οι γραφές του. Είμαστε χαμένοι από χέρι κι αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη μίας δέσμευσης σε κάτι που αδυνατούμε να ελέγξουμε. Για κάποιον αυτό αποτελεί συμφορά. Για τον ποιητή αποτελεί ύψιστη τιμή και εκστατική δύναμη.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ζούμε σε εποχή θάμβους, αντιφάσεων και παραλογισμών. Ποιά η θέση της ποίησης και των ποιητών μέσα σε αυτήν την εποχή;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Οι εποχές είναι όλες σχεδόν ίδιες. Διαφέρουν μεταξύ τους ελάχιστα. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να τανύζονται στις λεπτομέρειες. Το πρόβλημα είναι το πώς εισέρχεται ή εξέρχεται κανείς, το ανέφερα και παραπάνω, ή το αν ανήκει κανείς σε ορισμένη εποχή. Ο ποιητής δεν ανήκει σε καμιά. Η θέση της ποίησης είναι ανέκαθεν μία. Η φυσική της θέση, η μόνιμη παρουσία μιας άλλης ικανοποίησης που αφορά τη ζωή. Η
ποίηση υπάρχει μόνο για να προσφέρει, ο άνθρωπος είναι που χρειάζεται να προστρέξει σ’ αυτήν. Όπως χρειάζεται έναν καλό λογιστή, έναν καλό γιατρό, χρειάζεται κι έναν καλό ποιητή. Χρειάζεται μια καταστροφή ολική την οποία από μόνος του δεν μπορεί να κατορθώσει. Χρειάζεται έναν χαλαστή.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Δώσε μου έναν ορισμό για την ποίηση.

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Δεν υπάρχουν ορισμοί. Έχω αναφέρει διαφόρους ανά καιρούς, προς χάρη μιας κουβέντας ή μίας συνέντευξης. Υπάρχει η δυνατότητα να καταθέσεις ένα φαινομενικά ισχυρό ευφυολόγημα, μα κατ’ ουσία πρόκειται για αποτυχία. Ο μοναδικός ορισμός της είναι η ίδια της η έκφραση. Όπως ο ορισμός αυτής της συνέντευξης είναι η ίδια η συνέντευξη. Δεν γλιτώνει κανείς. (Γέλιο).

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιά άλλη μορφή τέχνης αγαπάς;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Όλες οι λεγόμενες καλές μα και οι κακές τέχνες μού ταιριάζουν μια χαρά. Η ζωή όμως βρίσκεται υπεράνω όλων, γιατί η ποίηση την καθιστά πιο σημαντική από τον εαυτό της. Το έχω γράψει και σ’ ένα ποίημα. Όπως και κάθε ποίημα είναι μία μορφή τέχνης.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Mίλησέ μου για τα ποιήματα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα…

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Είναι μία συγκεντρωτική έκδοση των σκόρπιων ποιημάτων τα οποία γράφτηκαν από το 2001 έως το 2009. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Εκεί πρωτοστατεί και το ποίημα «Άτη» απ’ όπου προήλθε και ο τίτλος της συλλογής. Οτιδήποτε έγραψα και δεν ανήκε σε κάποια ποιητική σύνθεση, όπως λόγου χάρη το «Άπτερος Νίκη/Μπίζνες/Σφιγξ» (Ηριδανός 2008). Είναι δείγματα των μεταστροφών που υπέστη η ποίηση.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ένα μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που πλησιάζει...;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ:Ζήτω η παγκόσμια ημέρα ποίησης που πάντα θα πλησιάζει.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Eυχαριστώ θερμά!

http://livadaspoetry.blogspot.com

Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ Ο Αναγνώστης του Σαββατοκύριακου

....Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη

 Τις προάλλες ήρθε στα χέρια μου το νέο βιβλίο του Δημήτρη Φύσσα.Μυθιστόρημα.Τίτλος:O Aναγνώστης του Σαββατοκύριακου..Εκδόσεις :Το βιβλιοπωλείον της Εστίας.Το διάβασα απνευστί σχεδόν και σήμερα γραφω για αυτό.Πρόκειται για μια απλή ,αλλά γοητευτική ιστορία που κρύβει μικρές εκπλήξεις και απρόοπτα .Μια ιστορία γραμμένη με τρόπο εξωστρεφή ,απολαυστικό και άμεσο.
 Αρχικά,παρακολουθώντας την  υπόθεση, ο αναγνώστης  οδηγείται αβίαστα στη σκέψη ότι  βρίσκεται μπροστά σε ένα θρίλερ ή αστυνομικό μυθιστόρημα,ή ίσως μια ιστορία μυστηρίου.Αλλά αυτή η πρώτη σκέψη δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα.Διότι,ο συγγραφέας δίνει εξήγηση στα <μυστήρια>και παρέχει  ξεκάθαρες απαντήσεις για όλα τελικά.Ετερόκλητα πρόσωπα....μια  νεαρή αναγνώστρια,μια μεσόκοπη ακροάτρια,ένας γερος σκοτσέζος αρχιυπηρέτης και ένας ταπεινής καταγωγής ζιγκολό συνδέονται μεταξύ τους συναισθηματικά,αλλά και <λογοτεχνικά> μέσα σε αυτό το έργο.Σημειώνω δύο πράγματα:Πρώτον ,τα περίφημα αποσπάσματα από κείμενα  δέκα  αξιόλογων συγγραφέων που επέλεξε και  εύστοχα ενσωμάτωσε στο μυθιστόρημά του ο Φύσσας.Συγκεκριμένα,αναφέρονται αποσπάσματα από έργα των εξής συγγραφέων:Βαλτινού,Καβάφη,Καμί,Καρυωτάκη,Μοπασάν,Ροίδη,Σάμπατο,Σπίνραντ,Τσάντλερ,Χατζή.
Ακόμα σημειώνω τον παρεμβατικό τόνο του συγγραφέα,οποίος  υιοθετεί  ως τρόπο και ως ύφος για το κείμενό του το χιούμορ,την ειρωνεία ,τον  σαρκασμό ,αλλά και την αφοπλιστική ευθύτητα .Ο Φύσσας κατ΄εξακολούθησιν σχολιάζει με ειλικρίνεια τις πράξεις και τα κίνητρα τω ηρώων του(κυρίως της Βάλιας Σουρμέλή που είναι και η κεντρική ηρωίδα του έργου).Ο ίδιος όχι μόνο δεν ταυτίζεται με τις διαθέσεις των ηρώων του,αλλά και αποστασιοποιείται εύκολα απ΄αυτούς,καταθέτοντας ευθαρσώς τις δικές του σκέψεις στον αναγνώστη.Στην ουσία ,ο <Αναγνώστης του Σαββατοκύριακου>είναι ένα <δοκιμιακό μυθιστόρημα με θέμα τη λογοτεχνία>,οπως πιθανώς  θα λεγε κι ο συγγραφέας του.Πέρα σπό την ιστορία που <τρέχει> με ομαλούς ρυθμούς,δίνονται πολύτιμα ερεθίσματα στον αναγνώστη(και απαντήσεις κάποιες φορές) αναφορικά με διάφορα <λογοτεχνικά θέματα> που απασχολούν/σαν κατά καιρούς  αναγνώστες,κριτικούς και θεωρητικούς της λογοτεχνίας.Το εν λόγω βιβλίο περιδιαβαίνει ελέυθερα πάνω σε  έργα ,συγγραφείς,φιλοσοφικά κια λογοτεχνικά ρεύματα,μουσικές,τέχνες ,και με <δια-κειμενικό τρόπο> θα λεγαμε προτείνει στον αναγνώστη ενδιαφέρουσες δια-συνδέσεις  πραγμάτων και προσώπων δίνοντάς τους  τροφή  για ατέρμονες λογοτεχνικές (και άλλες) συζητήσεις.
Tέλος,ακράδαντα πιστεύω ότι το κείμενο αυτό οπωσδήποτε θα πρέπει να το διαβάσουν με προσοχή όσοι νέοι και νέες ξεκινούν δειλά  δειλά την ενασχόληση με τη λογοτεχνία,είτε ως αναγνώστες ,είτε ως συγγραφείς.

Ασημινα Ξηρογιάννη
minaxirogianni@hotmail.com



Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012

notationes /// ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ -ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2015 //// ΠΑΝΟΣ ΝΙΑΒΗΣ,

 
 
 
 Υπάρχει πολύ ξενιτιά στην ψυχή μου και καταλαγιάζει επειδή Υπάρχεις


Πορεύομαι νύχτες σκοτεινές στις κυκλοτερές γαίες του μυαλού μου
κρατώντας την υπόμνηση : το «να ξέρεις» είναι ανεκτίμητος πλούτος
αυτός δεν ξοδεύεται, δεν σπαταλιέται και τοκίζεται για πάντα .
Είναι αυτός τελικά που με συμφιλιώνει με το τυφλό έρεβος
απαλύνοντας την οδυνηρή επικράτεια του απόλυτου σκότους
εκεί που η μέθη του βίου βουλιάζει στη σκόνη της αφάνειας
και η νύχτα ψυχορραγεί στη φενάκη πεπλανημένων λέξεων.

Ρέουν ο χρόνος και το εκκρεμές του προς την οριστική εξορία
και τα χρώματα καταφεύγουν αλλοιωμένα σε σκιές που ψηλαφιούνται
καταδικάζεται ανεπίστροφη η εικασία θεϊκών αναπαύσεων .
Φωτίζει αχνά η φλόγα των κεριών το μέλλον και την αμηχανία της νοσταλγίας
βυθίζοντας όλα τα διωγμένα στις παρυφές αξημέρωτων πρωινών
ή στις αμέτρητες εκδοχές που καταχωνιάζει ο Θεός τα μυστικά του.

Συνδαυλίζω τη φωτιά και συμφιλιώνω τη λήθη με ονόματα παλιών φίλων
αλλάζω τη φορά των πραγμάτων και υπάρχω στην ύπαρξη σου Αλκμήνη .
Μια νεράιδα χαϊδεύει στον ουρανό την άκρη του ανίκητου Ηλίου .
Άνοιξε το παράθυρο ,ξημερώνει, ακούω τα πουλιά να καταργούνε την Νύχτα
η τραγική ομίχλη εκτοπίζεται σαν στίχος ποιητικός σε κιτρινισμένες σελίδες.
Ανταμώνει η δίψα με την αυγή βαθιά μέσα στο αίμα και πορεύεται βέβαιη .
Υπάρχει πολύ ξενιτιά στην ψυχή μου και καταλαγιάζει επειδή Υπάρχεις Αλκμήνη…

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

Eυα Στάμου- Η αλλεργία του Έλληνα στην κριτική

Το μεγαλύτερο κακό που μπορείς να κάνεις σ’ έναν Έλληνα είναι να ασκήσεις κριτική στον ίδιο ή στη δουλειά του. Ο οργανισμός του Έλληνα δεν έχει αναπτύξει αντισώματα στην κριτική, ακόμα κι αν είναι εποικοδομητική, ακόμα κι αν προέρχεται από κάποιον που λόγω θέσης και γνώσεων έχει αναμφίβολα το δικαίωμα ή και την υποχρέωση να διατυπώσει την εξειδικευμένη γνώμη του. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Αυτό που μετράει είναι τα πληγωμένα αισθήματα και η ‘αδικία’ που έχει υποστεί ο κρινόμενος. Αν δεν ντρεπόταν θα ξέσπαγε σε κλάματα και θα χτύπαγε τα πόδια του στο πάτωμα, όπως όταν ήταν στο νηπιαγωγείο. Ως ενήλικας όμως έχει άλλους, περισσότερο αποδεκτούς τρόπους να αντιδράσει στην κριτική: θυμώνει, αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη, στρέφεται κατά αυτών που τον κρίνουν, απειλεί, καταφεύγει σε θεωρίες συνωμοσίας.
Οι παράγοντες που δημιουργούν αυτό το φαινόμενο είναι πολλοί: κοινωνικοί, οικονομικοί, ιδεολογικοί. Νομίζω όμως ότι το πρόβλημα ξεκινά από τον τρόπο που μεγαλώνουμε. Οι περισσότεροι Έλληνες γονείς δεν καταφέρνουν να δουν τα παιδιά τους ως τις ξεχωριστές οντότητες που είναι. Τα αντιλαμβάνονται αντίθετα σαν την συνέχειά τους, σαν κτήμα τους, σαν το απόλυτο δημιούργημά τους. Τα παιδιά και αργότερα οι έφηβοι δεν αποκτούν σαφή εικόνα για τον εαυτό τους, δεν μαθαίνουν να διαχωρίζουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους από αυτές των γονιών και αργότερα του συντρόφου, των φίλων, της ομάδας. Συχνά δεν γνωρίζουν τις πραγματικές δυνατότητες ή αντίθετα τις αδυναμίες τους και, το κυριότερο, δεν μαθαίνουν πώς να κάνουν αυθεντικές επιλογές ζωής. Οι περισσότερες πράξεις τους γίνονται τυχαία, χωρίς πρόγραμμα, δίχως αληθινή επιθυμία να τις υποκινεί. Και έτσι συνεχίζουν στην ενήλικη ζωή τους. Με την παραμικρή υποψία κριτικής νιώθουν ότι όλα τα κομμάτια της ταυτότητάς τους, η επαγγελματική, η πολιτική, η εθνική, η σεξουαλική, βρίσκονται υπό συνεχή αμφισβήτηση κι επίθεση, έτοιμα να καταρρεύσουν.
Κι ύστερα καλούμαστε να εντοπίσουμε και να αναλύσουμε τις δικές μας ευθύνες για τη δοκιμασία της Ελλάδας και να αποφασίσουμε τι φταίει για όλα αυτά. Όσο κι αν αγωνιζόμαστε να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά του Έλληνα πολίτη ή της ελληνικής ‘φυλής’ και να βρούμε μια άκρη, δεν τα καταφέρνουμε.
Οι αρνητικές ταμπέλες που πολλές φορές αυθαίρετα και απλόχερα μάς μοιράζει ο ξένος τύπος είναι μέρος του προβλήματος. Αν και οι περισσότεροι Έλληνες ισχυρίζονται ότι όσα οι ξένοι τους καταλογίζουν δεν ισχύουν παρά για ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας, ότι αποτελούν δηλαδή μια γενικευμένη υπερβολή, όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας παραδέχονται ότι δεν καταφέρνουν να συνεργαστούν μεταξύ τους, ότι δεν είναι ευέλικτοι, ότι δεν καταφέρνουν να παράξουν και να δημιουργήσουν ακόμα κι όταν δουλεύουν πολλές ώρες. Μόνο που δεν ξέρουν το γιατί.
Όταν δεν γνωρίζεις πώς να περιγράψεις τον ίδιο σου τον εαυτό, να εξηγήσεις και να υποστηρίξεις τις δικές σου επιλογές, δεν υπάρχει περίπτωση να κατανοήσεις πώς λειτουργεί μία ομάδα ανθρώπων που σου μοιάζουν.
Γιατί η ανάληψη ευθυνών, η ώριμη δράση και η αυτογνωσία αρχίζει από τη μονάδα και προχωρά στο σύνολο. Αν ο καθένας από εμάς δεν νιώσει υπεύθυνος για το ‘σενάριο’ της ζωής του, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να αλλάξουμε το εθνικό σενάριο που εκτυλίσσεται στις μέρες μας.


πηγή:protagon

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012

Δακτυλοθέατρο σκιών

Δείτε αυτό το υπέροχο δακτυλοθέατρο σκιών!!!

http://www.youtube.com/embed/ryFQFzN6AMk?hd=1

Τα καλύτερα παιδικά βιβλία του 2011

Δόθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου για το 2011, από την Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού. Η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων κατέληξε στα καλύτερα, από έναν μακροσκελή κατάλογο με εξαίσια βιβλία.

Η λογοτεχνία και ειδικά το παιδικό βιβλίο αντέχει και συνεχίζει να κρατάει την καλύτερη παρέα στους μικρούς βιβλιόφιλους, οι οποίοι αποτελούν την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Η λίστα με τους νικητές:

Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

Στον Χρήστο Μπουλώτη, για το έργο «Τα πολύτιμα σκουπίδια του κυρίου Νο». (εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»)

«Στο βιβλίο αυτό με την αφηγηματική τεχνική του μαγικού ρεαλισμού που συναιρεί το καθημερινό με το θαυμαστό, με γρήγορη αφήγηση πολλές φορές ανατρεπτική, με φαντασία και με χιούμορ θίγονται καίρια κοινωνικά προβλήματα και καταστάσεις της σύγχρονης ζωής, όπως είναι η οικολογία, ο καταναλωτισμός και η φθορά», αναφερόταν στην έκθεση της Επιτροπής.

Βραβείο Εφηβικού-Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

Στη Μαρία Παπαγιάννη, για το έργο «Το δέντρο το μονάχο». (εκδόσεις Πατάκη)

«Πρόκειται για ένα κοινωνικό και ταυτόχρονα ψυχολογικό μυθιστόρημα το οποίο αξιοποιεί ένα θέμα γνωστό στο εφηβικό μυθιστόρημα, τον άλλο, τον διαφορετικό, εντάσσοντάς τον όμως σε μια καινούργια, πρωτότυπη οπτική: ο άλλος στο βιβλίο της Παπαγιάννη είναι η περιθωριοποιημένη τρελή του χωριού, η μάγισσα όπως την αποκαλούν»

Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου

Στην εικονογράφο Μυρτώ Δεληβοριά και το συγγραφέα Αντώνη Παπαθεοδούλου, για το έργο «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο». (εκδόσεις Πατάκη)

«Εξαιρετικό κείμενο και ως προς την ιδέα αλλά και ως προς τον τρόπο ανάπτυξης του, με γραφή άμεση, σημερινή, γεμάτη ιδέες, που έχει ροή, χιούμορ και φαντασία και αποφεύγει «εύκολα» και κοινότυπα μονοπάτια»

Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά

Στην Αλκηστη Χαλικιά, για το έργο «Στο πάρκο με τα ζώα». (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο)

«Το βιβλίο στοχεύει στην εξοικείωση των παιδιών-αναγνωστών με έργα ελλήνων ζωγράφων και γενικότερα, ελλήνων εικαστικών, τα οποία έχουν θέμα τα ζώα. Η επιτροπή συμφώνησε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο εκφράζει μία νέα, πρωτότυπη αντίληψη σε σχέση με τα βιβλία γνώσεων που αφορούν τις εικαστικές τέχνες»

πηγή:

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

EΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-Διάλογοι: Η θεατρική παιδεία στην Ελλάδα σήμερα

Η θεατρική παιδεία στην Ελλάδα σήμερα, η τρίτη προγραμματισμένη συζήτηση του κύκλου «Διάλογοι», θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου στις 18:00 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων.

Συμμετέχουν με ομιλίες και παρεμβάσεις οι: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, Βίκτωρ Αρδίττης, Παναγιώτα Βεάκη, Πέμυ Ζούνη, Νέλλη Καρρά, Στάθης Λιβαθινός, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Δημήτρης Παπαγιάνης Νικηφόρος Παπανδρέου, Ευδόκιμος Τσολακίδης, Δήμητρα Χατούπη, Διαγόρας Χρονόπουλος

Την επιμέλεια και το συντονισμό των «Διαλόγων» έχει ο Καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πλάτων Μαυρομούστακος.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Ακολουθεί:

4/4/2012

Τι είναι η πατρίδα μας; Απολογισμός / συζήτηση, με αφορμή τις παραστάσεις της χρονιάς

πηγή:Eθνικό Θέατρο