Στα πλαίσια της στήλης THE ARTMANIACS!!!!!
Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Πώς έμπλεξες με την συγγραφή;
Μ. Κόντζογλου- ΤσιαχτσίρηΛοιπόν. Ομολογώ ότι δεν έχω καμία απολύτως δικαιολογία για αυτό το παραστράτημά μου. Ήμουν μεγάλη, ώριμη (υποθέτω…), δεν είχα κακές παρέες (με άλλους συγγραφείς), είχα κάνει καλή καριέρα σε κάτι τελείως τεχνοκρατικό, δηλαδή ήμουν … ένας φυσιολογικός άνθρωπος.
Το μόνο, ίσως, που θα μπορούσες να το πεις και «ενοχοποιητικό στοιχείο» ήταν ότι λάτρευα τη λογοτεχνία από μικρό παιδί, από τότε που έμαθα διαβάζω, και ότι διάβαζα ακατάπαυτα. Αμαρτίες δηλαδή που ακόμη κάνω, όχι μόνο κατ’εξακολούθηση, αλλά και με πλήρη επίγνωση (του αδικήματος).
Ξαφνικά, 6-7 χρόνια πριν, χωρίς να έχω κανένα σημάδι εμφανές (εξάνθημα, πυρετό, βήχα ή πονοκέφαλο) κάθισα στον υπολογιστή και άρχισα να γράφω. Κάτι. Που δεν ήξερα καθόλου τι ήταν. Ούτε το είχα σκεφθεί, έστω και πέντε λεπτά πριν ξεκινήσω. Και … εγένετο μυθιστόρημα. Το πρώτο μου, ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ. Μια ιστορία πραγματικά φτιαγμένη με «παρθενογένεση».
Μετά από εκείνο το βιβλίο, αποφάσισα ότι έπρεπε να ενδώσω, χωρίς νάζια και τσιριμονιές. «Κάτι που δε μπορείς να αποφύγεις, φρόντισε τουλάχιστον να το απολαύσεις». Και το απολαμβάνω, ανενδοίαστα.
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Υπάρχει ενεργό αναγνωστικό κοινό σήμερα ή η τηλεόραση και το διαδίκτυο το έχουν εκφυλίσει;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Φυσικά και υπάρχει, αλίμονο αν δεν υπήρχε. Μπορεί να μην είναι πολυάριθμο, μπορεί να μην είναι «αμιγώς αναγνωστικό» κατά ένα μεγάλο ποσοστό, αλλά φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να ταξιδεύουν με ένα βιβλίο. Ή να μορφώνονται. Ή να εντριφούν στη φιλοσοφία και στις σκέψεις κάποιου συγγραφέα.
Η τηλεόραση είναι γενικά κακόγουστη και ευθύνεται απόλυτα για την απώλεια της σκέψης μας (για να μην πω και «συνείδησης») και το διαδίκτυο αντικαθιστά την ανθρώπινη επαφή. Παρ’όλα αυτά, δε φταίει το μέσον από μόνο του, φταίει το είδος της χρήσης που κάνει ο καθένας από εμάς. Γιατί αν θέλεις, μπορείς να δεις και καλή τηλεόραση ή να περάσεις δημιουργικά την ώρα σου στο διαδίκτυο.
Εξάλλου, υπάρχουν και πολλά βιβλία που είναι εξίσου «δηλητηριώδη» με την τηλεόραση. Ξέρετε, παραλύουν σιγά σιγά το μυαλό και επέρχεται ο (εγκεφαλικός) θάνατος, σε μια ξαπλώστρα κοσμικής παραλίας, δίπλα σε ένα ζευγάρι σαγιονάρες prada και το τελευταίο best seller…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Ti προσδοκάς γράφοντας;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Να περάσω καλά. Γιατί εγώ όταν γράφω, περνάω θαυμάσια. Και όταν το γλεντήσω με τη ψυχή μου, τολμώ να ελπίσω ότι μπορεί και κάποιος άλλος να περάσει καλά με το βιβλίο μου. Μακάρι να περάσει καλά, ότι είναι «περνάω καλά» για τον καθένα.
Ανακαλύπτω αλήθειες, βρίσκω ωραίες εικόνες, διαπιστώνω μια καλή γλώσσα, συγκινούμαι, γελάω, ερωτεύομαι, παθιάζομαι, ταυτίζομαι, μαθαίνω κάτι που δεν ήξερα, γίνομαι κοινωνός μιας συγκεκριμένης θεωρίας…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Tα βιβλια σου έχουν καλό τέλος; Θα ήθελα μια αναφορα σε κάθε ένα από αυτά!!!
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Τα βιβλία μου δεν έχουν τέλος… Μου αρέσει, σαν αναγνώστρια κατ’αρχή, να μην κλείνει η ιστορία, να υπάρχει ένα φωτάκι στο τέλος του διαδρόμου που να αναβοσβήνει με κίτρινο φως, όπως ο σηματοδότης «ρυθμίστε την κυκλοφορία μόνοι σας». Ο καθένας να μπορεί να υποθέσει ότι θέλει, όπως το θέλει.
Βέβαια, επειδή είμαι αισιόδοξη και αγαπώ τους ανθρώπους, θέλω να υπάρχει πάντα η ελπίδα στο «μη τέλος» των ιστοριών μου. Για ό,τι καλύτερο μπορεί ο κάθε ένας διαφορετικός άνθρωπος να σκεφθεί.
ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ τελειώνει με ένα όνειρο της ηρωίδας, της μικρούλας Δήμητρας, το οποίο είναι αρκετά σουρεαλιστικό (λουλούδια φυτρώνουν στην άμμο, κανταΐφια κρέμονται από τα μαλλιά των γυναικών, άνθρωποι βγαίνουν μέσα από τη θάλασσα κλπ) το οποίο όνειρο αφήνει μια γλυκιά αίσθηση (… που δεν είναι από τα κανταΐφια) και μια ελπίδα ότι όλα θα διορθωθούν, όλα θα πάρουν το δρόμο που επιθυμεί το παιδί.
Το ΠΕΡΠΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ τελειώνει με ένα χορό στον Παράδεισο. Σαφώς, κάποιοι από τους ήρωες έχουν πεθάνει εφ’όσον βρίσκονται εκεί. Κατά συνέπεια οι υπόλοιποι είναι ζωντανοί. Όμως το πάρτι στον Παράδεισο είναι τόσο … ανεβασμένο, που σε κάνει να ζηλέψεις τους αναχωρήσαντες. Ή τουλάχιστον, να μην τους λυπάσαι.
Στους ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ… αααα, αυτό δε μπορώ να σας το αποκαλύψω, δεν έχει τελειώσει ακόμη, μπορώ όμως να εγγυηθώ ένα εξ ίσου σουρεάλ τέλος. Που είναι του γούστου μου, όπως θα έχετε ήδη καταλάβει…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Ποιές οι λογοτεχνικές σου επιρροές;Συγγραφείς που αγαπάς!
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Λατρεύω πολλούς και διάφορους συγγραφείς. Ονειρεύτηκα με τον Μενέλαο Λουντέμη, σκίρτησα με τον Καζαντζάκη, χάθηκα με τον Θεοτόκη, τον Τσίρκα, τον Καραγάτση. "Παιδεύτηκα" με τον Έκο, ταξίδεψα με τον Θερβάντες.
Μου αρέσει ιδιαίτερα η λογοτεχνία της Νότιας & της Λατινικής Αμερικής, ο Φουέντες είναι ο αγαπημένος μου.
Όμως και πολλοί σύγχρονοι Έλληνες με έκαναν να ζηλέψω αφόρητα -πώς το σκέφτηκαν αυτό και το έγραψαν;- , θεωρώ κορυφαία τη Ζυράννα Ζατέλη και θαυμάζω απεριόριστα την Ι. Καρυστιάνη.
Θέλεις να συνεχίσω; Δε θα τελειώσουμε ούτε ως αύριο.
Σίγουρα επηρεάστηκα από αυτούς -και από πολλούς άλλους- , κυρίως στην προσπάθεια να δημιουργήσω κάτι αξιοπρεπές και πρωτότυπο. Το αποτέλεσμα στη διάθεση των αναγνωστών.
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Γραφεις κάτι τώρα;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Γράφω. Πολλά. Τελειώνω το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας μου ΟΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και στα... διαλείμματα γράφω κάτι χαριτωμένα μικρά-μικρά διηγήματα, που με κάνουν να ξεχνιέμαι και να γελάω πολύ. Έχω στα "σκαριά" ένα καινούργιο μυθιστόρημα, το οποίο, σε ένα άλλο διάλειμμα το σχεδιάζω με κέφι & λεπτομέρεια και τσαλαβουτάω άγαρμπα στην ποίηση. Για μένα μόνο...
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Oνειρα και μελλοντικά σχέδια....
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Συγγραφικά; Δεν κάνω σχέδια, μόνο όνειρα έχω. Να μένω σ'ένα σπίτι στο βουνό, να έχω ατέλειωτη θέα και να γράφω. Τι; Δεν έχει σημασία. Μόνο να γράφω. Πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους.
Προσωπικά, επίσης δεν κάνω σχέδια. Ονειρεύομαι, ας πούμε, να χαλάσουν δια μαγείας όλες οι τηλεοράσεις του κόσμου και να ορμήσουν αλαλάζοντας οι άνθρωποι στα βιβλιοπωλεία και στις αίθουσες Τέχνης. Μάλιστα. Αυτό είναι ένα όνειρό μου...
Α, ναι. Και κάτι άλλο. Στα βιβλιοπωλεία να υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν και αγαπούν τη λογοτεχνία και να είναι σε θέση να σου προτείνουν και κάτι άλλο πέρα από τα "ευπώλητα" και τις νέες κυκλοφορίες...
Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011
ΡΙΣΠΕΚΤ-ΕΦΗΒΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ. 210 8673945
www.choratheater.gr
Ξεκίνησε την ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011
και...συνεχίζεται κάθε Κυριακή στις 6.00 μ.μ.
ΡΙΣΠΕΚΤ
Του Jack Thorne σε σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη
Ρ για την απρόσμενη Ροή της ζωής
Ι για την Ιστορία ως προσωπική μας υπόθεση
Σ για τον Σεβασμό στις επιλογές των άλλων
Π για την Πίστη στις ικανότητες του ανθρώπου
Ε για την Ελευθερία της σκέψης
Κ για την Κατάφαση στην καλή πλευρά των πραγμάτων
Τ για την Τόλμη απέναντι στο μέλλον.
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Διασκευή: Αντώνης Γαλέος, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Κατερίνα Μπερδέκα
Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κίνηση: Πατρίτσια Απέργη
Μουσική: Σταύρος Γιαννουλάδης
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Bοηθοί σκηνοθέτη- χορογράφου: Νεφέλη Μαϊστράλη, Πάνος Τοψίδης
Φωτογραφίες: Στάθης Μαμαλάκης, Τρέηλερ: Κωνσταντίνος Φραγκούλης
Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος, Λυκόφως ΑΜΚΕ
Παίζουν: Γιώργος Βουβάκης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Γιώργος Ματαράγκας, Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη, Αθηνά Μπερδέκα, Κωνσταντίνος Μωραϊτης
Γιατί θέατρο αποκλειστικά για εφήβους;
Διότι η εφηβεία είναι το δύσκολο και συναρπαστικό πέρασμα από την παιδική
ηλικία στην ενηλικίωση και μέχρι πρόσφατα είχε αγνοηθεί από τα θεατρικά
δρώμενα. Οι παραστάσεις περιορίζονταν σε αυτές για ενηλίκους και παιδιά. Το
θέατρο Χώρα αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και την ευθύνη να επικοινωνήσει με
τους νέους, να μιλήσει τη γλώσσα τους, χωρίς σοβαροφάνεια και διδακτισμό,
για τα θέματα που τους αφορούν, τους ψυχαγωγούν και ακουμπούν στην δική τους
αισθητική.
Ποιο είναι το περιεχόμενο του κειμένου και πώς είναι η παράσταση;
Παρακολουθούμε 3 μοναδικές μέρες από την ζωή του 16χρονου Τόμι. Τον συναντάμε να αναρωτιέται με παιδική αφέλεια αν θα μπορούσε να είναι το... σίκουελ του θεανθρώπου… και γινόμαστε μέτοχοι της απότομης ενηλικίωσής του μετά τον βίαιο θάνατο του αδελφού του σε κακόφημη γειτονιά της πόλης.
Απομονωμένος ως τότε στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή του, αποφασίζει να βγει στην πραγματική ζωή κάνοντας μια ηρωική πράξη, να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο, στο σημείο που βρέθηκε νεκρός. Η συγκίνηση εναλλάσσεται με το γέλιο, η απόφαση με το δισταγμό, το παρόν με τις αναμνήσεις, οι συζητήσεις με τα τραγούδια σε ένα καταιγισμό απίστευτων συναντήσεων με ανθρώπους που θέλουν να τον αποτρέψουν από το να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο για να μην χαλάσει την αισθητική και την υγιεινή των κατοίκων ή πολύ απλά γιατί πρέπει να πάρει άδεια από…τον Δήμο.
Όταν ο Τόμι, με την επιμονή του, αρχίζει να γνωρίζει έστω και αργά τον αδελφό του, μέσα από απανωτές ανατροπές, για το ποιος ήταν πραγματικά και πώς σκοτώθηκε, βρίσκει και την δική του ταυτότητα, και έτσι εφόσον έχει συμφιλιωθεί μαζί του, δεν χρειάζεται πια να τον θάψει στο πεζοδρόμιο.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Δευτέρα-Παρασκευή πρωινές παραστάσεις (κατόπιν συνεννόησης υπάρχει η δυνατότητα πραγματοποίησης παραστάσεων το απόγευμα και το Σαββατοκύριακο)
Τιμή εισιτηρίου στις οργανωμένες παραστάσεις: 10 ευρώ
Δυνατότητα εκπαιδευτικής συνάντησης, μετά την παράσταση, των μαθητών και καθηγητών με την Θεατροπαιδαγωγό Ηρώ Ποταμούση (Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση) και τους ηθοποιούς της παράστασης.
Υπεύθυνη επικοινωνίας
Αθηνά Μπερδέκα, Τηλέφωνο: 210 3222831, 6944960790 (ώρες: 10:00 – 13:00)
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και τα θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας
www.respectefiviko.gr
Video Trailer : http://www.youtube.com/watch?v=09K2EtupkV8
Yπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και
του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση
Ρισπέκτ: μια παράσταση για εφήβους που δεν μπορεί να απαντήσει σε πρωταρχικές ερωτήσεις. Αλλά τουλάχιστον ρωτά
Σκέψεις για την παράσταση από την σκηνοθέτη της Τζωρτζίνα Κακουδάκη:
<Οι έφηβοι έχουν ό,τι ανησυχίες έχουμε όλοι μας. . Απλώς δεν ξέρουν ακόμα ότι θα τις έχουν πάντα. Το εφηβικό θέατρο βοηθάει στην συνειδητοποίηση πρωταρχικών ερωτημάτων. Δεν θα απαντηθούν τα περισσότερα αλλά είμαστε και εμείς ακόμα εκεί.
Ο αδελφός του Τόμι είναι νεκρός. Βρέθηκε νεκρός στο πεζοδρόμιο μιας κακόφημης πλατείας. Όλοι είναι αναστατωμένοι, εκτός από τον Τόμι, ο οποίος έχει αναστατωθεί με έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγήσει και που οι γονείς του δεν θα καταλάβαιναν ποτέ. Μόνος τρόπος να ενεργήσει είναι να πάει να σκάψει το πεζοδρόμιο και να θάψει τον αδελφό του εκεί, στον τόπο του. εγκλήματος και να αντιμετωπίσει την αλήθεια, όπως ξεδιπλώνεται μέσα από όλους τους ανθρώπους που συναντά: τον αλητάκο που κάνει λαθρεμπόριο, την κυρία του Δήμου, την αστυνομία, την αδελφή του που τον ψάχνει σε όλη την πόλη, τους παιδικούς του φόβους αλλά ΚΥΡΙΩΣ τον ίδιο του τον αδελφό που, στις αναστατωμένες νύχτες εκεί στην μοναξιά της άκρης της πόλης, εμφανίζεται ξανά και οδηγεί τον Τόμι σε μια συμφιλίωση με την απώλεια.
Ο τίτλος του έργου είναι ακριβής αλλά η πράξη συμβολική. Το έργο μιλάει για το τί σημαίνει να μεγαλώνεις. Το έργο αφορά τον τρόπο που ένας 16χρονος αποφασίζει να διαχειριστεί την ξαφνική και τυχαία δολοφονία του αδελφού του. Ο Τόμι, απομονωμένος στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή βγαίνει στη «ζωή», σε μια κακόφημη πλατεία του κέντρου της Αθήνας για να γνωρίσει κομμάτια της αληθινής ζωής και της ταυτότητας του. Ένα έργο για την απώλεια, την έλλειψη επικοινωνίας, την απομόνωση, την ενηλικίωση, την αποδοχή της διαφορετικότητας, την απόκτηση προσωπικών στόχων και επιθυμιών. Και όλα αυτά διαποτισμένα με το χιούμορ, την δημιουργική ενέργεια και την αισιοδοξία που χαρακτηρίζει την συναρπαστική περίοδο της εφηβείας.
Ένα στοίχημα που πρέπει να βάζει η λογοτεχία, όπως και όποτε μπορεί, είναι να προσδιορίζει στο σήμερα τις αρχετυπικές πράξεις. Ο Τόμι έχει να διαχειριστεί μια «λογοτεχνική» επιλογή. Ξέρουμε όλοι στην δυτική κουλτούρα την τελετουργική συμπεριφορά για τον άταφο νεκρό που αδικείται. Ο Τόμι, αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του γιατί κανέις δεν του εξηγεί πώς πέθανε και πώς δικαιολογείται ένα τέτοιο ξαφνικό γεγονός, βγαίνει στο πεδίο μάχης των δρόμων, δίνει βάρος στην δική του χειοραφέτηση μέσα στο έργο , δίνει τη σημερινή εκδοχή, μακριά από την Αντιγόνη, για το τί σημαίνει πράξη, απόφαση και ανδρεία.
Η παράσταση στο θέατρο Χώρα έχει στόχο να μιλήσει για τα πρωταρχικά ερωτήματα της ζωής, για αυτά που δεν θα μπορέσουμε ίσως να απαντήσουμε ποτέ, αλλά αξίζει να τολμήσουμε να ρωτήσουμε. Η πλοκή ξεκινά από τα αρχικά ερωτήματα: για το χρέος μας απέναντι στη ζωή, στον εαυτό μας και στους άλλους, αλλά το περιεχόμενο της παράστασής μας θίγει επίσης και απόλυτα καθημερινούς προβληματισμούς. Την φοβιστική μεγαλούπολη με τις κακόφημες πλατείες, την άναρχη δομή της πόλης που σκάβεται,αναπλάθεται και επαναπροσδιορίζεται συνεχώς, τον εγλωβισμένο σε ένα ρόλο παρατηρητή νέο, σε μια παρατεταμένη ανήλικη φαντασιακή ζωή γεμάτη ακόμα δράκους και νεράιδες, σε άγνοια του τί βρίσκεται «εκεί έξω». Το θέμα του ειναι η συνειδητοποίησηκαι η συμφιλίωση με τον θάνατο, τις προσωπικές αξίες και τον εαυτό μας στην εφηβεία και κυρίως η ανάπτυξη του σεβασμού απέναντι στις ανθρώπινες επιλογές και τις επιθυμίες του κάθε ανθρώπου. Εξού και ο τίτλος Ρισπέκτ, μιας και δεν δώσαμε έμφαση στην πλοκή του έργου (ένας έφηβος αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του στο σημείο που τον βρήκαν νεκρό), όσο στις αξίες για τις οποίες μιλάει, τα όνειρα και την διαχείρηση της απώλειας. Ο τρόπος που αναπτύξαμε το πέρασμα αυτό στην ενηλικίωση, την έξοδο από τον παράδεισο, στην παράσταση, δεν είναι βίαιο. Είναι αναπάντεχο, είναι απρόσμενο, είναι συναρπαστικό. Βίαιο μπορεί να είναι στο ποσοστό που η υπερπροστατευτικότητα της οικογένειας δημιουργεί ένα σκληρό κέλυφος που πρέπει να σπάσεις κάποια στιγμή με μια βίαιη κίνηση. Στο έργο, πάντως, ο συγγραφέας είναι προσεκτικός. Επινοεί για τον ήρωα, ένα παιδί λίγο αυτοαναφορικό αλλά με πολύ χιούμορ, -πολύ δυνατό όπλο για τη ζωή το χιούμορ-, ένα ταξίδι μέσα στην πόλη του, κοντά στους φίλους του, παρέα με τα όνειρά του και τους φόβους του. Η παράσταση έχει δημιουργήσει για τον ήρωα του έργου, τον Τόμι, ένα περιβάλλον μεταφυσικό, συμβολικό, αναμνηστικό, σουρεαλιστικό, φαντασιακό, και μέσα από αυτήν την προσωπική αίσθηση της πραγματικότητας κάνει το βήμα μπροστά. Ο θάνατος είναι μια διαδικασία για τον συγγραφέα, δεν τον διαχειρίζεται ως σοκ.Αλλά το μύνημα είναι σε κάθε περίπτωση θετικό. Τα πάντα πρόκειται να συμβούν, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να τα αντιμετωπίσουμε. Ένα μύνημα απόλυτα θετικό στην φοβιστική πραγματικότητα που νομίζουμε ότι ζούμε όλοι μας σήμερα. Το πιο ωραίο στη ζωή είναι όταν αντιμετωπίζουμε ό,τι φοβόμαστε και να επιδιώκουμε αυτό που επιθυμούμε. Τα θέματα τουέργου είναι σκληρά, γιατί θέλουμε να μιλήσουμε για την πραγματικότητα με πραγματικούς όρους. Αλλιώς υπάρχει πάντα η αλληγορία και ο συμβολισμός, πολύ διαφορετικά μέσα για να μιλήσεις για τα πράγματα. Σκληρά μιλάνε πολλοί καλλιτέχνες και για την ενήλικη ζωή, είναι νομίζω θέμα αισθητικής και της κρίσης του καθενός για το τί χρειάζεται για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Αν κάποιος έφηβος, βίωνε την παράσταση όπως την πραγματική ζωή, το θέατρο σήμερα θα ήταν μεγάλος κίνδυνος, θα είχε πετύχει το σκοπό του....θα ήταν μια παρέμβαση. Αλλά η ζωή είναι πολύ πιο σκληρή>.
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ. 210 8673945
www.choratheater.gr
Ξεκίνησε την ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011
και...συνεχίζεται κάθε Κυριακή στις 6.00 μ.μ.
ΡΙΣΠΕΚΤ
Του Jack Thorne σε σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη
Ρ για την απρόσμενη Ροή της ζωής
Ι για την Ιστορία ως προσωπική μας υπόθεση
Σ για τον Σεβασμό στις επιλογές των άλλων
Π για την Πίστη στις ικανότητες του ανθρώπου
Ε για την Ελευθερία της σκέψης
Κ για την Κατάφαση στην καλή πλευρά των πραγμάτων
Τ για την Τόλμη απέναντι στο μέλλον.
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Διασκευή: Αντώνης Γαλέος, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Κατερίνα Μπερδέκα
Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κίνηση: Πατρίτσια Απέργη
Μουσική: Σταύρος Γιαννουλάδης
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Bοηθοί σκηνοθέτη- χορογράφου: Νεφέλη Μαϊστράλη, Πάνος Τοψίδης
Φωτογραφίες: Στάθης Μαμαλάκης, Τρέηλερ: Κωνσταντίνος Φραγκούλης
Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος, Λυκόφως ΑΜΚΕ
Παίζουν: Γιώργος Βουβάκης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Γιώργος Ματαράγκας, Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη, Αθηνά Μπερδέκα, Κωνσταντίνος Μωραϊτης
Γιατί θέατρο αποκλειστικά για εφήβους;
Διότι η εφηβεία είναι το δύσκολο και συναρπαστικό πέρασμα από την παιδική
ηλικία στην ενηλικίωση και μέχρι πρόσφατα είχε αγνοηθεί από τα θεατρικά
δρώμενα. Οι παραστάσεις περιορίζονταν σε αυτές για ενηλίκους και παιδιά. Το
θέατρο Χώρα αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και την ευθύνη να επικοινωνήσει με
τους νέους, να μιλήσει τη γλώσσα τους, χωρίς σοβαροφάνεια και διδακτισμό,
για τα θέματα που τους αφορούν, τους ψυχαγωγούν και ακουμπούν στην δική τους
αισθητική.
Ποιο είναι το περιεχόμενο του κειμένου και πώς είναι η παράσταση;
Παρακολουθούμε 3 μοναδικές μέρες από την ζωή του 16χρονου Τόμι. Τον συναντάμε να αναρωτιέται με παιδική αφέλεια αν θα μπορούσε να είναι το... σίκουελ του θεανθρώπου… και γινόμαστε μέτοχοι της απότομης ενηλικίωσής του μετά τον βίαιο θάνατο του αδελφού του σε κακόφημη γειτονιά της πόλης.
Απομονωμένος ως τότε στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή του, αποφασίζει να βγει στην πραγματική ζωή κάνοντας μια ηρωική πράξη, να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο, στο σημείο που βρέθηκε νεκρός. Η συγκίνηση εναλλάσσεται με το γέλιο, η απόφαση με το δισταγμό, το παρόν με τις αναμνήσεις, οι συζητήσεις με τα τραγούδια σε ένα καταιγισμό απίστευτων συναντήσεων με ανθρώπους που θέλουν να τον αποτρέψουν από το να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο για να μην χαλάσει την αισθητική και την υγιεινή των κατοίκων ή πολύ απλά γιατί πρέπει να πάρει άδεια από…τον Δήμο.
Όταν ο Τόμι, με την επιμονή του, αρχίζει να γνωρίζει έστω και αργά τον αδελφό του, μέσα από απανωτές ανατροπές, για το ποιος ήταν πραγματικά και πώς σκοτώθηκε, βρίσκει και την δική του ταυτότητα, και έτσι εφόσον έχει συμφιλιωθεί μαζί του, δεν χρειάζεται πια να τον θάψει στο πεζοδρόμιο.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Δευτέρα-Παρασκευή πρωινές παραστάσεις (κατόπιν συνεννόησης υπάρχει η δυνατότητα πραγματοποίησης παραστάσεων το απόγευμα και το Σαββατοκύριακο)
Τιμή εισιτηρίου στις οργανωμένες παραστάσεις: 10 ευρώ
Δυνατότητα εκπαιδευτικής συνάντησης, μετά την παράσταση, των μαθητών και καθηγητών με την Θεατροπαιδαγωγό Ηρώ Ποταμούση (Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση) και τους ηθοποιούς της παράστασης.
Υπεύθυνη επικοινωνίας
Αθηνά Μπερδέκα, Τηλέφωνο: 210 3222831, 6944960790 (ώρες: 10:00 – 13:00)
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και τα θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας
www.respectefiviko.gr
Video Trailer : http://www.youtube.com/watch?v=09K2EtupkV8
Yπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και
του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση
Ρισπέκτ: μια παράσταση για εφήβους που δεν μπορεί να απαντήσει σε πρωταρχικές ερωτήσεις. Αλλά τουλάχιστον ρωτά
Σκέψεις για την παράσταση από την σκηνοθέτη της Τζωρτζίνα Κακουδάκη:
<Οι έφηβοι έχουν ό,τι ανησυχίες έχουμε όλοι μας. . Απλώς δεν ξέρουν ακόμα ότι θα τις έχουν πάντα. Το εφηβικό θέατρο βοηθάει στην συνειδητοποίηση πρωταρχικών ερωτημάτων. Δεν θα απαντηθούν τα περισσότερα αλλά είμαστε και εμείς ακόμα εκεί.
Ο αδελφός του Τόμι είναι νεκρός. Βρέθηκε νεκρός στο πεζοδρόμιο μιας κακόφημης πλατείας. Όλοι είναι αναστατωμένοι, εκτός από τον Τόμι, ο οποίος έχει αναστατωθεί με έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγήσει και που οι γονείς του δεν θα καταλάβαιναν ποτέ. Μόνος τρόπος να ενεργήσει είναι να πάει να σκάψει το πεζοδρόμιο και να θάψει τον αδελφό του εκεί, στον τόπο του. εγκλήματος και να αντιμετωπίσει την αλήθεια, όπως ξεδιπλώνεται μέσα από όλους τους ανθρώπους που συναντά: τον αλητάκο που κάνει λαθρεμπόριο, την κυρία του Δήμου, την αστυνομία, την αδελφή του που τον ψάχνει σε όλη την πόλη, τους παιδικούς του φόβους αλλά ΚΥΡΙΩΣ τον ίδιο του τον αδελφό που, στις αναστατωμένες νύχτες εκεί στην μοναξιά της άκρης της πόλης, εμφανίζεται ξανά και οδηγεί τον Τόμι σε μια συμφιλίωση με την απώλεια.
Ο τίτλος του έργου είναι ακριβής αλλά η πράξη συμβολική. Το έργο μιλάει για το τί σημαίνει να μεγαλώνεις. Το έργο αφορά τον τρόπο που ένας 16χρονος αποφασίζει να διαχειριστεί την ξαφνική και τυχαία δολοφονία του αδελφού του. Ο Τόμι, απομονωμένος στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή βγαίνει στη «ζωή», σε μια κακόφημη πλατεία του κέντρου της Αθήνας για να γνωρίσει κομμάτια της αληθινής ζωής και της ταυτότητας του. Ένα έργο για την απώλεια, την έλλειψη επικοινωνίας, την απομόνωση, την ενηλικίωση, την αποδοχή της διαφορετικότητας, την απόκτηση προσωπικών στόχων και επιθυμιών. Και όλα αυτά διαποτισμένα με το χιούμορ, την δημιουργική ενέργεια και την αισιοδοξία που χαρακτηρίζει την συναρπαστική περίοδο της εφηβείας.
Ένα στοίχημα που πρέπει να βάζει η λογοτεχία, όπως και όποτε μπορεί, είναι να προσδιορίζει στο σήμερα τις αρχετυπικές πράξεις. Ο Τόμι έχει να διαχειριστεί μια «λογοτεχνική» επιλογή. Ξέρουμε όλοι στην δυτική κουλτούρα την τελετουργική συμπεριφορά για τον άταφο νεκρό που αδικείται. Ο Τόμι, αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του γιατί κανέις δεν του εξηγεί πώς πέθανε και πώς δικαιολογείται ένα τέτοιο ξαφνικό γεγονός, βγαίνει στο πεδίο μάχης των δρόμων, δίνει βάρος στην δική του χειοραφέτηση μέσα στο έργο , δίνει τη σημερινή εκδοχή, μακριά από την Αντιγόνη, για το τί σημαίνει πράξη, απόφαση και ανδρεία.
Η παράσταση στο θέατρο Χώρα έχει στόχο να μιλήσει για τα πρωταρχικά ερωτήματα της ζωής, για αυτά που δεν θα μπορέσουμε ίσως να απαντήσουμε ποτέ, αλλά αξίζει να τολμήσουμε να ρωτήσουμε. Η πλοκή ξεκινά από τα αρχικά ερωτήματα: για το χρέος μας απέναντι στη ζωή, στον εαυτό μας και στους άλλους, αλλά το περιεχόμενο της παράστασής μας θίγει επίσης και απόλυτα καθημερινούς προβληματισμούς. Την φοβιστική μεγαλούπολη με τις κακόφημες πλατείες, την άναρχη δομή της πόλης που σκάβεται,αναπλάθεται και επαναπροσδιορίζεται συνεχώς, τον εγλωβισμένο σε ένα ρόλο παρατηρητή νέο, σε μια παρατεταμένη ανήλικη φαντασιακή ζωή γεμάτη ακόμα δράκους και νεράιδες, σε άγνοια του τί βρίσκεται «εκεί έξω». Το θέμα του ειναι η συνειδητοποίησηκαι η συμφιλίωση με τον θάνατο, τις προσωπικές αξίες και τον εαυτό μας στην εφηβεία και κυρίως η ανάπτυξη του σεβασμού απέναντι στις ανθρώπινες επιλογές και τις επιθυμίες του κάθε ανθρώπου. Εξού και ο τίτλος Ρισπέκτ, μιας και δεν δώσαμε έμφαση στην πλοκή του έργου (ένας έφηβος αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του στο σημείο που τον βρήκαν νεκρό), όσο στις αξίες για τις οποίες μιλάει, τα όνειρα και την διαχείρηση της απώλειας. Ο τρόπος που αναπτύξαμε το πέρασμα αυτό στην ενηλικίωση, την έξοδο από τον παράδεισο, στην παράσταση, δεν είναι βίαιο. Είναι αναπάντεχο, είναι απρόσμενο, είναι συναρπαστικό. Βίαιο μπορεί να είναι στο ποσοστό που η υπερπροστατευτικότητα της οικογένειας δημιουργεί ένα σκληρό κέλυφος που πρέπει να σπάσεις κάποια στιγμή με μια βίαιη κίνηση. Στο έργο, πάντως, ο συγγραφέας είναι προσεκτικός. Επινοεί για τον ήρωα, ένα παιδί λίγο αυτοαναφορικό αλλά με πολύ χιούμορ, -πολύ δυνατό όπλο για τη ζωή το χιούμορ-, ένα ταξίδι μέσα στην πόλη του, κοντά στους φίλους του, παρέα με τα όνειρά του και τους φόβους του. Η παράσταση έχει δημιουργήσει για τον ήρωα του έργου, τον Τόμι, ένα περιβάλλον μεταφυσικό, συμβολικό, αναμνηστικό, σουρεαλιστικό, φαντασιακό, και μέσα από αυτήν την προσωπική αίσθηση της πραγματικότητας κάνει το βήμα μπροστά. Ο θάνατος είναι μια διαδικασία για τον συγγραφέα, δεν τον διαχειρίζεται ως σοκ.Αλλά το μύνημα είναι σε κάθε περίπτωση θετικό. Τα πάντα πρόκειται να συμβούν, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να τα αντιμετωπίσουμε. Ένα μύνημα απόλυτα θετικό στην φοβιστική πραγματικότητα που νομίζουμε ότι ζούμε όλοι μας σήμερα. Το πιο ωραίο στη ζωή είναι όταν αντιμετωπίζουμε ό,τι φοβόμαστε και να επιδιώκουμε αυτό που επιθυμούμε. Τα θέματα τουέργου είναι σκληρά, γιατί θέλουμε να μιλήσουμε για την πραγματικότητα με πραγματικούς όρους. Αλλιώς υπάρχει πάντα η αλληγορία και ο συμβολισμός, πολύ διαφορετικά μέσα για να μιλήσεις για τα πράγματα. Σκληρά μιλάνε πολλοί καλλιτέχνες και για την ενήλικη ζωή, είναι νομίζω θέμα αισθητικής και της κρίσης του καθενός για το τί χρειάζεται για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Αν κάποιος έφηβος, βίωνε την παράσταση όπως την πραγματική ζωή, το θέατρο σήμερα θα ήταν μεγάλος κίνδυνος, θα είχε πετύχει το σκοπό του....θα ήταν μια παρέμβαση. Αλλά η ζωή είναι πολύ πιο σκληρή>.
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ:σεμινάρια
πηγή:Πανελλήνιο Δικτυο για το ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Βιωματικά εργαστήρια
για τα μέλη του Δικτύου -εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων
Αθήνα, Μάρτιος 2011
Αγαπητοί φίλοι της Αθήνας,
Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση / Γραφείο Αθήνας οργανώνει μια σειρά από βιωματικά θεατρικά εργαστήρια για τα μέλη του- φοιτητές ,εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων- που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν ποικίλες εφαρμογές της θεατρικής τέχνης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση.
Ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες των μελών μας, μετά από επαφές και συζητήσεις που είχαμε με κάποιους από εσάς, προτείνουμε πολλές εναλλακτικές προτάσεις σεμιναρίων που καλύπτουν πιθανότατα τις ιδέες σας. Τα εργαστήρια είναι αυτοτελή και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πάρουν μέρος σε όσα και όποια επιθυμούν, αρκεί να μην πραγματοποιούνται ταυτόχρονα. Τα σεμινάρια γίνονται με την πολύτιμη συνεργασία των εμψυχωτών-φίλων και μελών του Δικτύου, ως μια προσφορά στα μέλη μας και το κόστος τους είναι συμβολικό.
Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Τα εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν σε διαφορετικούς χώρους, διαφορετικές ημέρες και ώρες σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 1
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Θεατρικό Παιχνίδι: γνωριμία με τη μέθοδο και τις δομές του»
Στέλιος Βγαγκές, εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού, δάσκαλος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.30-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Διαχείριση συγκρούσεων στα σχολεία»
Γιώργος Μόσχος, Συνήγορος του Παιδιού
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 3
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Χοροθεατρικές εφαρμογές στο χώρο της εκπαίδευσης»
Ζωή Σαρίδου, χορογράφος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 4
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Κουκλοθέατρο και παιδαγωγική πρακτική: Προτάσεις και εφαρμογές που αξιοποιούν την «κούκλα» στην εκπαίδευση»
Αντιγόνη Παρούση, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 5
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων»
Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνοθέτης, ΕΙΔΙΠ Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 6
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Χορικά από το Αρχαίο Δράμα»
Γιώργος Μπινιάρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 7
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011, 4.00-7.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Επινοώντας μια ιστορία για τη θεατρική σκηνή»
Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, ηθοποιός
Προσέλευση: 20΄ πριν από την έναρξη του κάθε σεμιναρίου
Τα εργαστήρια είναι μια προσφορά από όλους τους εμψυχωτές για την ενίσχυση του Δικτύου και μπορούν να συμμετέχουν σε αυτά τα μέλη μας, καταβάλλοντας συμβολικά ένα μικρό ποσό ως ακολούθως :
Α) 10 ευρώ για ένα εργαστήριο
Β) 15 ευρώ για δύο εργαστήρια
Γ) 20 ευρώ για τρία εργαστήρια
Δ) 25 ευρώ για τέσσερα εργαστήρια
Τα χρήματα μπορείτε να τα καταθέσετε στο λογαριασμό ALPHA BANK 202-00-2002-000277 - Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Επικοινωνία
Παρακαλούμε πριν την κατάθεση να επικοινωνήσετε με τη Γραμματεία μας, Δευτέρα ή Πέμπτη 10.00 έως 5.00μ.μ στο τηλ. 2106541600, για να επιβεβαιώσετε ότι υπάρχουν θέσεις στα εργαστήρια που σας ενδιαφέρουν.
Κατόπιν στέλνετε την απόδειξη κατάθεσης με το όνομά σας και το όνομα του/των εμψυχωτή/ων στο Φαξ 2106541600. Εναλλακτικά για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα:
την Τρίτη 5.00-8.00μμ στο τηλ. 2106850971 και Τετάρτη & Παρασκευή 5.00-8.00 μμ στο τηλ. 6976913192.
Προϋποθέσεις
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι να είστε μέλος του Δικτύου με τακτοποιημένη τη συνδρομή σας (η συνδρομή μπορεί να τακτοποιείται στην Τράπεζα μαζί με το κόστος συμμετοχής ή κατά την προσέλευση στο σεμινάριο).
Σε περίπτωση που δεν είστε μέλος του Δικτύου και θέλετε να εγγραφείτε και να πάρετε μέρος στα σεμινάρια, παρακαλούμε αναζητήστε πληροφορίες και την αίτηση μέλους στην ιστοσελίδα μας: www.theatroedu.gr / ποιοι είμαστε/μέλη εγγραφές.
Βιωματικά εργαστήρια
για τα μέλη του Δικτύου -εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων
Αθήνα, Μάρτιος 2011
Αγαπητοί φίλοι της Αθήνας,
Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση / Γραφείο Αθήνας οργανώνει μια σειρά από βιωματικά θεατρικά εργαστήρια για τα μέλη του- φοιτητές ,εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων- που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν ποικίλες εφαρμογές της θεατρικής τέχνης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση.
Ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες των μελών μας, μετά από επαφές και συζητήσεις που είχαμε με κάποιους από εσάς, προτείνουμε πολλές εναλλακτικές προτάσεις σεμιναρίων που καλύπτουν πιθανότατα τις ιδέες σας. Τα εργαστήρια είναι αυτοτελή και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πάρουν μέρος σε όσα και όποια επιθυμούν, αρκεί να μην πραγματοποιούνται ταυτόχρονα. Τα σεμινάρια γίνονται με την πολύτιμη συνεργασία των εμψυχωτών-φίλων και μελών του Δικτύου, ως μια προσφορά στα μέλη μας και το κόστος τους είναι συμβολικό.
Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Τα εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν σε διαφορετικούς χώρους, διαφορετικές ημέρες και ώρες σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 1
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Θεατρικό Παιχνίδι: γνωριμία με τη μέθοδο και τις δομές του»
Στέλιος Βγαγκές, εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού, δάσκαλος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.30-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Διαχείριση συγκρούσεων στα σχολεία»
Γιώργος Μόσχος, Συνήγορος του Παιδιού
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 3
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Χοροθεατρικές εφαρμογές στο χώρο της εκπαίδευσης»
Ζωή Σαρίδου, χορογράφος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 4
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Κουκλοθέατρο και παιδαγωγική πρακτική: Προτάσεις και εφαρμογές που αξιοποιούν την «κούκλα» στην εκπαίδευση»
Αντιγόνη Παρούση, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 5
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων»
Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνοθέτης, ΕΙΔΙΠ Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 6
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Χορικά από το Αρχαίο Δράμα»
Γιώργος Μπινιάρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 7
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011, 4.00-7.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Επινοώντας μια ιστορία για τη θεατρική σκηνή»
Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, ηθοποιός
Προσέλευση: 20΄ πριν από την έναρξη του κάθε σεμιναρίου
Τα εργαστήρια είναι μια προσφορά από όλους τους εμψυχωτές για την ενίσχυση του Δικτύου και μπορούν να συμμετέχουν σε αυτά τα μέλη μας, καταβάλλοντας συμβολικά ένα μικρό ποσό ως ακολούθως :
Α) 10 ευρώ για ένα εργαστήριο
Β) 15 ευρώ για δύο εργαστήρια
Γ) 20 ευρώ για τρία εργαστήρια
Δ) 25 ευρώ για τέσσερα εργαστήρια
Τα χρήματα μπορείτε να τα καταθέσετε στο λογαριασμό ALPHA BANK 202-00-2002-000277 - Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Επικοινωνία
Παρακαλούμε πριν την κατάθεση να επικοινωνήσετε με τη Γραμματεία μας, Δευτέρα ή Πέμπτη 10.00 έως 5.00μ.μ στο τηλ. 2106541600, για να επιβεβαιώσετε ότι υπάρχουν θέσεις στα εργαστήρια που σας ενδιαφέρουν.
Κατόπιν στέλνετε την απόδειξη κατάθεσης με το όνομά σας και το όνομα του/των εμψυχωτή/ων στο Φαξ 2106541600. Εναλλακτικά για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα:
την Τρίτη 5.00-8.00μμ στο τηλ. 2106850971 και Τετάρτη & Παρασκευή 5.00-8.00 μμ στο τηλ. 6976913192.
Προϋποθέσεις
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι να είστε μέλος του Δικτύου με τακτοποιημένη τη συνδρομή σας (η συνδρομή μπορεί να τακτοποιείται στην Τράπεζα μαζί με το κόστος συμμετοχής ή κατά την προσέλευση στο σεμινάριο).
Σε περίπτωση που δεν είστε μέλος του Δικτύου και θέλετε να εγγραφείτε και να πάρετε μέρος στα σεμινάρια, παρακαλούμε αναζητήστε πληροφορίες και την αίτηση μέλους στην ιστοσελίδα μας: www.theatroedu.gr / ποιοι είμαστε/μέλη εγγραφές.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ-Μακμπέθ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ εστιάζεται στο πρόβλημα της εξουσίας – που παρομοιάζεται με “μόλυνση και πανούκλα”- περιγράφοντας μ' ένα ιδιαίτερο ποιητικό τρόπο την πορεία δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του. Μια πορεία σύνθετη, από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, θα τους οδηγήσει σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους για να καταλήξει σε ένα “τίποτα”.
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου. Ώρα 20: 30'.
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ εστιάζεται στο πρόβλημα της εξουσίας – που παρομοιάζεται με “μόλυνση και πανούκλα”- περιγράφοντας μ' ένα ιδιαίτερο ποιητικό τρόπο την πορεία δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του. Μια πορεία σύνθετη, από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, θα τους οδηγήσει σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους για να καταλήξει σε ένα “τίποτα”.
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου. Ώρα 20: 30'.
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011
ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2010
Το παρακάτω κείμενο ειναι απο την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ -υπογραφή: Μανώλης Πιµπλής
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011
Η ποίηση είχε την τιµητική της στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που ανακοινώθηκανχθες, αµέσως µετά την τελική συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής. Γιατί πέρα από τον Παντελή Μπουκάλα που πήρε το Βραβείο Ποίησης, και πέρα από το γεγονός ότι ένας ακόµη ποιητής, ο Γιώργος Βέης, βραβεύτηκε στην κατηγορία Χρονικό-Μαρτυρία για ένα άλλο είδος που υπηρετεί µε συνέπεια, το ταξιδιωτικό αφήγηµα, στην ποίηση πήγε και το Μεγάλο Βραβείο. Το Μεγάλο Βραβείο – που ήταν πάντως και το µόνο για το οποίο υπήρξαν γερές κόντρες – δόθηκε στη δηµοφιλή ποιήτρια και ακαδηµαϊκό Κική ∆ηµουλά για το σύνολο του έργου της.
Το όνοµα της Κικής ∆ηµουλά είχε πέσει στο τραπέζι νωρίς και εθεωρείτο πολύ πιθανό για βράβευση. Στην τελευταία συνεδρίαση όµως τέθηκε, για πρώτη φορά, το όνοµα ενός ακόµα ακαδηµαϊκού, του πεζογράφου Θανάση Βαλτινού, µε αποτέλεσµα να υπάρξει ισοψηφία (4-4) και η «µάχη των ακαδηµαϊκών» να λήξει υπέρ της Κικής ∆ηµουλά, χάρις στη διπλή ψήφο του προέδρου της επιτροπής Παναγιώτη Μαστροδηµήτρη.
Και τα υπόλοιπα βραβεία δόθηκαν κατά πλειοψηφία – δεν υπήρξε οµόφωνη βράβευση σε καµία κατηγορία – αλλά χωρίς τόσο οριακό τρόπο. Αναλυτικότερα: Το Βραβείο Ποίησης απονεµήθηκε στον Παντελή Μπουκάλα για το βιβλίο του «Ρήµατα» (Εκδ. Αγρα). Το Βραβείο Μυθιστορήµατος δόθηκε στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το βιβλίο της «Σµιθ» (Εκδ. Πόλις). Το Βραβείο ∆ιηγήµατος στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το βιβλίο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν µε ερωτηµατικό» (Ινδικτος).
Το Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας δόθηκε στον Γιώργο Βέη για το βιβλίο του «Από το Τόκιο στο Χαρτούµ» (Κέδρος). Το Βραβείο ∆οκιµίου στον Αγγελο Χανιώτη για το βιβλίο του «Θεατρικότητα και δηµόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσµο» (Πανεπιστηµιακές Εκδόσεις Κρήτης). Στο πλαίσιο της πρόσφατης καθιέρωσης βράβευσης και λογοτεχνικών περιοδικών, το φετινό βραβείο δόθηκε εξ ηµισείας στα περιοδικά «Το ∆έντρο» και «∆ιαβάζω».
Την Κριτική Επιτροπή αποτέλεσαν οι:
Παναγιώτης Μαστροδηµήτρης (πρόεδρος), Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Χαρίκλεια ∆ηµακοπούλου, Βασιλική Πάτσιου, Γιώργος Ανδρειωµένος, Θανάσης Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου, Γιώργος Λεονάρδος.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011
Η ποίηση είχε την τιµητική της στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που ανακοινώθηκανχθες, αµέσως µετά την τελική συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής. Γιατί πέρα από τον Παντελή Μπουκάλα που πήρε το Βραβείο Ποίησης, και πέρα από το γεγονός ότι ένας ακόµη ποιητής, ο Γιώργος Βέης, βραβεύτηκε στην κατηγορία Χρονικό-Μαρτυρία για ένα άλλο είδος που υπηρετεί µε συνέπεια, το ταξιδιωτικό αφήγηµα, στην ποίηση πήγε και το Μεγάλο Βραβείο. Το Μεγάλο Βραβείο – που ήταν πάντως και το µόνο για το οποίο υπήρξαν γερές κόντρες – δόθηκε στη δηµοφιλή ποιήτρια και ακαδηµαϊκό Κική ∆ηµουλά για το σύνολο του έργου της.
Το όνοµα της Κικής ∆ηµουλά είχε πέσει στο τραπέζι νωρίς και εθεωρείτο πολύ πιθανό για βράβευση. Στην τελευταία συνεδρίαση όµως τέθηκε, για πρώτη φορά, το όνοµα ενός ακόµα ακαδηµαϊκού, του πεζογράφου Θανάση Βαλτινού, µε αποτέλεσµα να υπάρξει ισοψηφία (4-4) και η «µάχη των ακαδηµαϊκών» να λήξει υπέρ της Κικής ∆ηµουλά, χάρις στη διπλή ψήφο του προέδρου της επιτροπής Παναγιώτη Μαστροδηµήτρη.
Και τα υπόλοιπα βραβεία δόθηκαν κατά πλειοψηφία – δεν υπήρξε οµόφωνη βράβευση σε καµία κατηγορία – αλλά χωρίς τόσο οριακό τρόπο. Αναλυτικότερα: Το Βραβείο Ποίησης απονεµήθηκε στον Παντελή Μπουκάλα για το βιβλίο του «Ρήµατα» (Εκδ. Αγρα). Το Βραβείο Μυθιστορήµατος δόθηκε στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το βιβλίο της «Σµιθ» (Εκδ. Πόλις). Το Βραβείο ∆ιηγήµατος στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το βιβλίο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν µε ερωτηµατικό» (Ινδικτος).
Το Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας δόθηκε στον Γιώργο Βέη για το βιβλίο του «Από το Τόκιο στο Χαρτούµ» (Κέδρος). Το Βραβείο ∆οκιµίου στον Αγγελο Χανιώτη για το βιβλίο του «Θεατρικότητα και δηµόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσµο» (Πανεπιστηµιακές Εκδόσεις Κρήτης). Στο πλαίσιο της πρόσφατης καθιέρωσης βράβευσης και λογοτεχνικών περιοδικών, το φετινό βραβείο δόθηκε εξ ηµισείας στα περιοδικά «Το ∆έντρο» και «∆ιαβάζω».
Την Κριτική Επιτροπή αποτέλεσαν οι:
Παναγιώτης Μαστροδηµήτρης (πρόεδρος), Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Χαρίκλεια ∆ηµακοπούλου, Βασιλική Πάτσιου, Γιώργος Ανδρειωµένος, Θανάσης Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου, Γιώργος Λεονάρδος.
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
Σύμφωνα με τους μύθους, η 14η Φεβρουαρίου για τους αρχαίους Ρωμαίους ήταν ημέρα παγανιστικής γιορτής προς τιμήν της JUNO,της βασίλισσας των Θεών της Ρώμης,γνωστής και ως Θεάς των γυναικών και του γάμου.Την επομένη ξεκινούσε η γιορτή LUPERCALIA,κατά την οποία τα τότε περιορισμένα κορίτσια κι αγόρια έρχονταν σε επαφή και ακολουθούσαν μια σειρά απο έθιμα που συχνά τους οδηγούσαν στο να ερωτευθούν.Τα πράγματα 'αρχιζαν να αλλάζουν κατά τον 3ο αιώνα π.χ.,όταν ο σκληρός αυτοκράτορας Κλαύδιος Β΄ανακάλυψε πως αυτά τα έθιμα μάλλον έβλαπταν τους στρατιώτες του,που,προσκολλημένοι στις αγαπημένες τους,εδειχναν απρόθυμοι να φεύγουν για πολέμους.Δεν προβληματίστηκε ομως πολύ και ,με ένα διάταγμα απαγόρευσε όλους τους αρραβώνες και γάμους στη Ρώμη.Η απόφαση αυτή βρήκε αντίθετο τον νεαρό ιερέα Βαλεντίνο ,ο οποίος,αψηφώντας την,συνέχισε να παντρεύει ζευγάρια κρυφά.Ο Κλαύδιος όμως δεν άργησε να το μάθει και τιμώρησε τον Βαλεντινο με φυλάκιση και αποκεφαλισμό.Λέγεται μάλιστα πως την ημέρα που θα πέθαινε,η οποία ενδεχομένως να ήταν η 14η Φεβρουαρίου,άφησε ένα ευχετήριο γράμμα στην κόρη του φύλακα των φυλακών ,που του κρατούσε συντροφιά,υπογράφοντας:<Με αγάπη,ο Βαλεντίνος σου>.
ΖΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ-ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Η ΖΩΉ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΔΡΑΞΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΝΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΞΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΔΕΞΟΥ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕ ΤΗΝ
ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΝΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΞΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΔΕΞΟΥ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕ ΤΗΝ
ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ;του Δημήτρη Φύσσα
Αναδημοσιεύω το άρθρο του φίλου Δημήτρη Φύσσα[01/02/2011-ΑΤΗΕΝS VOICE]
O Δημήτρης Φύσσας γράφει για την απουσία γυναικών κατά τις διαδηλώσεις - εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες.
Mελετώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την Τυνησία και την Αίγυπτο, εντυπωσιάζει η απουσία γυναικών από τις διαδηλώσεις. Άντρες (βεβαίως) οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες. Άντρες όμως και ό λ ο ι οι διαδηλωτές. Σ΄ αυτές τις ενδοαντρικές συγκρούσεις οι γυναίκες είναι σπίτι και περιμένουν να κριθούν τα πράγματα από τους άντρες.
Αλλά στη Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή, όπως και στην υπεράσπιση της νόμιμης ισπανικής κυβέρνησης το 1936. Όπως το Μάη του ΄68 στο Παρίσι και στην Πράγα τον Ιούλιο και Αύγουστο του ίδιου χρόνου- ιδίως οι νέες κοπέλες. Στο Πολυτεχνείο το ΄73, πολλές φοιτήτριες είχαν ηγετικό ρόλο. Στις διαδηλώσεις που γκρέμισαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989, ΄90 και ΄91, οι γυναίκες κατέβηκαν στο δρόμο μαζί με τους άντρες. Δε νομίζω, στη νεότερη εποχή, να υπάρχει γνήσια λαϊκή εξέγερση χωρίς συμμετοχή γυναικών.
Τώρα οι γυναίκες απουσιάζουν, ακόμα και στην κάπως εκμοντερνισμένη Τυνησία. Αυτό για μένα δείχνει τον ισλαμιστικό χαρακτήρα των αναταραχών. Και καθόλου δε θα επιθυμούσα ισλαμιστικά, ανελεύθερα, γυναικοφοβικά καθεστώτα, στη θέση των δυτικόφιλων δικτατοριών.
Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν τα πράγματα. Πολύ αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν ο Μπαραντέι, στην Αίγυπτο, έχει ακροατήριο. Ξέρω όμως ότι εξεγέρσεις και επαναστάσεις χωρίς συμμετοχή γυναικών είναι εξ ορισμού φαλλοκρατικές και, κατά κανόνα, αντικαθιστούν μια τυραννία με μιαν άλλη. Τελευταία φορά που το είχα δει αυτό, ήταν στο Ιράν το 1979. Εκεί η δικτατορία του Σάχη έδωσε τη θέση της στη δικτατορία των ισλαμιστών. Και όλοι ξέρουμε σε τι καθεστώς εξελίχτηκε το Ιράν>.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
O Δημήτρης Φύσσας γράφει για την απουσία γυναικών κατά τις διαδηλώσεις - εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες.
Mελετώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την Τυνησία και την Αίγυπτο, εντυπωσιάζει η απουσία γυναικών από τις διαδηλώσεις. Άντρες (βεβαίως) οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες. Άντρες όμως και ό λ ο ι οι διαδηλωτές. Σ΄ αυτές τις ενδοαντρικές συγκρούσεις οι γυναίκες είναι σπίτι και περιμένουν να κριθούν τα πράγματα από τους άντρες.
Αλλά στη Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή, όπως και στην υπεράσπιση της νόμιμης ισπανικής κυβέρνησης το 1936. Όπως το Μάη του ΄68 στο Παρίσι και στην Πράγα τον Ιούλιο και Αύγουστο του ίδιου χρόνου- ιδίως οι νέες κοπέλες. Στο Πολυτεχνείο το ΄73, πολλές φοιτήτριες είχαν ηγετικό ρόλο. Στις διαδηλώσεις που γκρέμισαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989, ΄90 και ΄91, οι γυναίκες κατέβηκαν στο δρόμο μαζί με τους άντρες. Δε νομίζω, στη νεότερη εποχή, να υπάρχει γνήσια λαϊκή εξέγερση χωρίς συμμετοχή γυναικών.
Τώρα οι γυναίκες απουσιάζουν, ακόμα και στην κάπως εκμοντερνισμένη Τυνησία. Αυτό για μένα δείχνει τον ισλαμιστικό χαρακτήρα των αναταραχών. Και καθόλου δε θα επιθυμούσα ισλαμιστικά, ανελεύθερα, γυναικοφοβικά καθεστώτα, στη θέση των δυτικόφιλων δικτατοριών.
Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν τα πράγματα. Πολύ αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν ο Μπαραντέι, στην Αίγυπτο, έχει ακροατήριο. Ξέρω όμως ότι εξεγέρσεις και επαναστάσεις χωρίς συμμετοχή γυναικών είναι εξ ορισμού φαλλοκρατικές και, κατά κανόνα, αντικαθιστούν μια τυραννία με μιαν άλλη. Τελευταία φορά που το είχα δει αυτό, ήταν στο Ιράν το 1979. Εκεί η δικτατορία του Σάχη έδωσε τη θέση της στη δικτατορία των ισλαμιστών. Και όλοι ξέρουμε σε τι καθεστώς εξελίχτηκε το Ιράν>.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ, πάντα σύγχρονο, περιγράφει με πυρετώδη τρόπο όλη την πορεία και την ψυχική κατάσταση δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του, που μολύνονται από το όραμα της εξουσίας. Μια πορεία σύνθετη που περνά από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, και που τους οδηγεί σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους.
Σχόλια σχετικά με τη μορφή της παράστασης και την απόδοση του κειμένου
Το κείμενο του Σέξπιρ, ποιητικό, φιλοσοφικό, ψυχαναλυτικό, υπερρεαλιστικό, κινείται σε τέσσερα επίπεδα που καθορίζουν και τη μορφή της παράστασης:
1. Τις Μάγισσες που αντιπροσωπεύουν τη φύση – σκοτεινή, αινιγματική, αδιαπέραστη.
2. Τον Μακμπέθ που θέλει να επωφεληθεί από αυτό που φαίνεται να υπόσχονται οι μάγισσες. Σε μια σειρά ιδιαίτερα συμπυκνωμένων μονολόγων μπαίνοντας σε έναν λαβύρινθο συλλογισμών θα περάσει από την ηθική, το ρεαλισμό, τη μοιρολατρία, την επανάσταση. Και καθώς η σκέψη δεν αρκεί αν δεν μετατραπεί σε δράση, θα επιλέξει την πιο λογική επιλογή δράσης, το δρόμο του αίματος, που οδηγεί στον όλεθρο.
3. Την Λαίδη Μακμπέθ που λειτουργεί, αντίθετα με το σύζυγό της, με βάση το ένστικτο και την παρόρμηση. Και παρά το ότι έχει εντελώς διαφορετική προσέγγιση θα φτάσει στο ίδιο αδιέξοδο. Ανίκανη πια να επικοινωνήσει με τον Μακμπέθ, αντιλαμβάνεται την καταστροφή της σχέσης τους και θα οδηγηθεί όχι στη δράση αλλά στη φυγή και τελικά στο θάνατο.
4. Τους “δευτερεύοντες” χαρακτήρες (υπηρέτες, Λαίδη Μακντάφ, θυρωρός της κόλασης, γιατρός, δολοφόνος...) που αποδέχονται τη μοίρα, και απλά σχολιάζουν άλλοτε αφελώς άλλοτε με σαρκασμό τα όσα βλέπουν να συμβαίνουν. Δε μπορούν να δουν τις μάγισσες ούτε είναι και σε θέση.
Και όλα αυτά μέσα σ' ένα καταιγισμό εικόνων γύρω από τη νύχτα και τον ύπνο, για να καταλήξει σε μια ματαιότητα, που μας θυμίζει το σαρκαστικό γέλιο των μαγισσών, που ακούγεται στην έναρξη τόσο της πρώτης όσο και της τέταρτης πράξης:
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ, πάντα σύγχρονο, περιγράφει με πυρετώδη τρόπο όλη την πορεία και την ψυχική κατάσταση δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του, που μολύνονται από το όραμα της εξουσίας. Μια πορεία σύνθετη που περνά από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, και που τους οδηγεί σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους.
Σχόλια σχετικά με τη μορφή της παράστασης και την απόδοση του κειμένου
Το κείμενο του Σέξπιρ, ποιητικό, φιλοσοφικό, ψυχαναλυτικό, υπερρεαλιστικό, κινείται σε τέσσερα επίπεδα που καθορίζουν και τη μορφή της παράστασης:
1. Τις Μάγισσες που αντιπροσωπεύουν τη φύση – σκοτεινή, αινιγματική, αδιαπέραστη.
2. Τον Μακμπέθ που θέλει να επωφεληθεί από αυτό που φαίνεται να υπόσχονται οι μάγισσες. Σε μια σειρά ιδιαίτερα συμπυκνωμένων μονολόγων μπαίνοντας σε έναν λαβύρινθο συλλογισμών θα περάσει από την ηθική, το ρεαλισμό, τη μοιρολατρία, την επανάσταση. Και καθώς η σκέψη δεν αρκεί αν δεν μετατραπεί σε δράση, θα επιλέξει την πιο λογική επιλογή δράσης, το δρόμο του αίματος, που οδηγεί στον όλεθρο.
3. Την Λαίδη Μακμπέθ που λειτουργεί, αντίθετα με το σύζυγό της, με βάση το ένστικτο και την παρόρμηση. Και παρά το ότι έχει εντελώς διαφορετική προσέγγιση θα φτάσει στο ίδιο αδιέξοδο. Ανίκανη πια να επικοινωνήσει με τον Μακμπέθ, αντιλαμβάνεται την καταστροφή της σχέσης τους και θα οδηγηθεί όχι στη δράση αλλά στη φυγή και τελικά στο θάνατο.
4. Τους “δευτερεύοντες” χαρακτήρες (υπηρέτες, Λαίδη Μακντάφ, θυρωρός της κόλασης, γιατρός, δολοφόνος...) που αποδέχονται τη μοίρα, και απλά σχολιάζουν άλλοτε αφελώς άλλοτε με σαρκασμό τα όσα βλέπουν να συμβαίνουν. Δε μπορούν να δουν τις μάγισσες ούτε είναι και σε θέση.
Και όλα αυτά μέσα σ' ένα καταιγισμό εικόνων γύρω από τη νύχτα και τον ύπνο, για να καταλήξει σε μια ματαιότητα, που μας θυμίζει το σαρκαστικό γέλιο των μαγισσών, που ακούγεται στην έναρξη τόσο της πρώτης όσο και της τέταρτης πράξης:
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011
ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΑΡΙΟΣ //// ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ "ΔΙΑΒΑΖΩ", ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011, ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ, ΔΙΗΓΗΜΑ) 2010-ΑΝΑ-ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Απολογισμός πεζογραφίας 2010
Ο σύγχρονος συγγραφέας μοιάζει εξορισμένος από το κέντρο του πολιτισμικού πεδίου. Το καθήκον του, τη θέσπιση των μεγάλων αφηγήσεων που θωρακίζουν φαντασιακά τις κοινωνίες λειτουργώντας μυθοποιητικά και παραμυθητικά, έχουν αναλάβει να το εκπληρώσουν άλλα υποκείμενα, κυρίως το Διαδίκτυο και, ακόμα, η Τηλεόραση. Η βαθιά ανάγκη της Κοινωνίας, αλλά και της Ιστορίας, για αυτο-αφηγήσεις προκειμένου να συγκροτήσουν τον εαυτό τους καλύπτεται από άλλες αφηγήσεις, πέραν της λογοτεχνικής. Ο συγγραφέας νιώθει να του αφαιρείται διαρκώς ζωτικός χώρος και την ίδια στιγμή αισθάνεται αδύναμος να αμυνθεί μπροστά στην επιδημία των μη αυθεντικών αφηγήσεων και τον καταιγισμό της πληροφορίας. Μοναχός και μισο-εξόριστος, ο αυθεντικός συγγραφέας χαράσσει τη μοναχική του πορεία προσπαθώντας να διαφυλάξει, με όσο γίνεται πιο στεγανό τρόπο, τα κέντρα και τις πηγές της δικής του, ατομικής, αφήγησης.
Απέναντί του δεν έχει μόνο την αντίξοη πολιτισμική συνθήκη, αλλά και μια σειρά ψευδο-λογοτεχνικών κειμένων, που, αντί να προσελκύουν το κοινό προς το βιβλίο όπως διατείνονται οι συγγραφείς τους, συσκοτίζουν περαιτέρω τον ορίζοντα, σκορπίζοντας τη σύγχυση για την ταυτότητα της πραγματικής γραφής και λογοτεχνίας. Τα ψευδο-λογοτεχνικά κείμενα, στα οποία δυστυχώς πρέπει να καταταγούν και βιβλία δόκιμων κατά τα λοιπά συγγραφέων, όχι μόνο παραπλανούν το αναγνωστικό κοινό για το τι είναι η αυθεντική γραφή, αλλά και αμβλύνουν το κοινό γούστο, με ολέθρια αποτελέσματα στον γενικότερο χώρο του πολιτισμικού προϊόντος.
Παράλληλα με τα δύο προηγούμενα, η λογοτεχνική γραφή έχει να αντιμετωπίσει ένα ακόμη πρόβλημα, στο εσωτερικό του λογοτεχνικού συστήματος αυτή τη φορά: η συνεχόμενη και επίμονη διάβρωση του συστήματος από την περιρρέουσα συνθήκη και η αντιπαλότητα, αισθητικής κυρίως τάξεως, στο εσωτερικό του δεν επιτρέπουν την αναδιάταξη και αναδίπλωσή του προκειμένου να προσαρμοστεί στα δεδομένα της νέας, πρωτοφανέρωτης, εποχής. Εγκλωβισμένο σε ατέρμονες παλιομοδίτικες διαμάχες, εγωιστικό και εσωστρεφές, με ολοφάνερη, αν και δυσεξήγητη, την αδυναμία του να επικοινωνήσει με άλλες, προηγμένες, εθνικές λογοτεχνίες, συντηρητικό, το ελληνικό λογοτεχνικό σύστημα αδυνατεί να παραγάγει μείζονες αφηγήσεις που θα συγκρατήσουν το ολοένα συρρικνούμενο κοινό του, αρκούμενο σε μικρο-ιστορήσεις εντελώς ανεπαρκείς να θωρακίσουν φαντασιακά τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
*
Ας δούμε όμως τα πράγματα από πιο κοντά:
Ο Θανάσης Βαλτινός («Ο τελευταίος Βαρλάμης», εκδ. Εστία) επιβεβαιώνει ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς μας: παραλαμβάνοντας, κατά την προσφιλή του τακτική, υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα και στοιχεία, τα ανασυνθέτει επαναδημιουργώντας τα, χωρίς να μένει προσκολλημένος στην Ιστορία αλλά διαλεγόμενος μαζί της. Εδώ, εκμεταλλευόμενος το πρόσωπο του Βαρλάμη, στρατιωτικού, φιλότεχνου και καλοζωιστή, στήνει μια σύντομη, όσο και πυκνή αφήγηση, για να εκθέσει τις απόψεις του για την τέχνη και την αισθητική, να περιλάβει ανεκδοτολογικά περιστατικά και να διαλεχθεί με την Ιστορία σ’ ένα κείμενο παραδοσιακής πνοής και μοντερνικής τεχνικής, από το οποίο αναδύεται ανάγλυφα η σχέση ζωής και τέχνης και, πιο πολύ, το συμβολικό φορτίο που κουβαλάει η σχέση αυτή.
Ο Δημήτρης Νόλλας με τον «Καιρό του καθενός» (εκδ. Καστανιώτη) επιστρέφει σ’ ένα καθαρώς πολιτικό θέμα: στην ένοπλη πολιτική βία, την τρομοκρατία (ή, για ορισμένους, ευτυχώς ελάχιστους, το λεγόμενο «αντάρτικο πόλης»). Οι αρετές του Νόλλα είναι και εδώ παρούσες: η γλωσσική πυκνότητα, οι κοφτές, σύντομες περιστροφικές κινήσεις γύρω από τον αρχικό αφηγηματικό του πυρήνα, η επαφή του με τα βαθιά οντολογικά ζητήματα που κατατρύχουν την ανθρώπινη ύπαρξη και που εδώ παίρνουν τη μορφή όχι απλώς της πολιτικής δράσης αλλά συνδέονται με την αρχαία τελετουργία του αίματος. Αν στο προηγούμενο βιβλίο του, το «Ναυαγίων πλάσματα» (εκδ. Κέδρος), ο Νόλλας, με τον διαρκώς πλαγιασμένο λόγο του, υπονόμευε την αυθεντία τόσο του κειμενικού αφηγητή όσο και του συγγραφέα, εδώ μοιάζει να θέλει να ιδρύσει, λογοτεχνικά μιλώντας, μια νέα ηθική τους.
Η Μάρω Δούκα («Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ», εκδ. Πατάκη) επιχειρεί και αυτή με τη σειρά της να συνομιλήσει με την Ιστορία, εστιάζοντας στη γερμανική κατοχή των Χανίων. Η σπουδαία αυτή συγγραφέας μας, τη γραφή της οποίας, όπως και του Βαλτινού και του Νόλλα, τη χαρακτηρίζει ο συγκερασμός ενός «παραδοσιακού», συχνά «ιστορικού», πραγματολογικού υλικού με μοντέρνους αφηγηματικούς τρόπους και τεχνικές, μας προτείνει ένα διφυές μυθιστόρημα, στο οποίο πρωταγωνιστούν, το παρελθόν και το παρόν, ο αφηγηματικός μύθος και η ιστορία, το χρονικό και η μυθιστορία. Αν και η έκταση που καταλαμβάνει το χρονικό είναι δυσανάλογα μεγάλη καθιστώντας την αφήγηση ετεροβαρή, νομίζω πως αυτό είναι εμπρόθετη επιλογή της συγγραφέως, εξοφλώντας, ίσως, παλιό χρέος της ίδιας.
Ο Αχιλλέας Κυριακίδης («Κωμωδία», εκδ. Πόλις), ένας από τους ελάχιστους πια συγγραφείς που ανήκουν στο υπό εξαφάνιση είδος του στυλίστα, παιγνιώδης και χαρίεις, στην ολιγοσέλιδη νουβέλα του συνθέτει μια τετραμερή εκδοχή του κωμικού, παράλογου βίου μας, με ευρηματικότητα, διακειμενικές χαρίεσσες αναφορές και πυκνότητα. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει μετέωρο: ποια είναι πλέον τα όρια αυτής της −μπορχεσιανής πνοής− λογοτεχνίας στην ολοένα πιο μετα-μεταμοντέρνα εποχή μας.
Ο Πέτρος Μάρκαρης («Ληξιπρόθεσμα δάνεια», εκδ. Γαβριηλίδη), με τον πασίγνωστο πια επιθεωρητή Χαρίτο, γράφει το πρώτο μυθιστόρημα για την τρέχουσα κρίση. Οι αρετές του Μάρκαρη (σφιχτή, ενίοτε καταιγιστική πλοκή, συγκεκριμένο και ολικό αφηγηματικό σχέδιο) είναι και εδώ παρούσες. Το ερώτημα ωστόσο τι μπορεί και τι δεν μπορεί να χωρέσει το αστυνομικό μυθιστόρημα παραμένει εκκρεμές.
Η Ιωάννα Καρυστιάνη («Τα σακιά», εκδ. Καστανιώτη), κινούμενη στον οικείο γι’ αυτήν χώρο του απλού ανθρώπου και της ευτελούς καθημερινότητας, μας προτείνει μια μυθιστορηματική αφήγηση όπου κυριαρχούν, μέσω των ηρώων και της παραβατικότητάς τους, οι ιδέες της δικαιοσύνης ως εσωτερικής ψυχικής διαδικασίας και της κάθαρσης ως αποτελέσματος ενός εξοντωτικού διαλόγου με τον εαυτό.
Ο Νίκος Θέμελης («Η συμφωνία των ονείρων», εκδ. Μεταίχμιο), παρακολουθώντας την πορεία μιας οικογένειας, συνθέτει μια τετραμερή αφήγηση που εκτείνεται χρονικά από τον Εμφύλιο ως τις μέρες μας.
Ο Μισέλ Φάις («Πορφυρά γέλια», εκδ. Πατάκη) συνεχίζει την ενδιαφέρουσα μυθιστοριογραφική έρευνά του, που εγκαινίασε με την «Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου». Εδώ καταπιάνεται με τη φαουστική μορφή του Ζαχαριάδη, εκτείνοντας και αυτός, μέσω ποικίλων ευρημάτων, τον απόηχο εκείνης της εποχής ως τις μέρες μας. Αν και όχι χωρίς επιμέρους ενστάσεις, τα «Πορφυρά γέλια» συνιστούν ένα σπαρακτικό μπαρόκ, γκροτέσκο και δραματικό ταυτόχρονα, σχόλιο στην πρόσφατη ιστορία μας.
Στο «Ποιος θυμάται τον Αλφόνς» (εκδ. Μεταίχμιο) του Κώστα Ακρίβου πρωταγωνιστεί η υπαρκτή, δαιμονική μορφή του Αλφόνς Χοχάουζερ, Αυστριακού τυχοδιώκτη, ο οποίος ζει στο Πήλιο από το 1926 μέχρι τον περίεργο, μοναχικό θάνατό του, το 1981. Στον «Αλφόνς» του ο Βολιώτης συγγραφέας, πιστός στο μοντερνικό του πρόταγμα, μαζί με την εξιστόρηση των πεπραγμένων του πρωταγωνιστή του, μας εκθέτει και τον τρόπο συλλογής του υλικού του και, ακολουθώντας διά της τεθλασμένης τα διδάγματα των μυθιστορημάτων τεκμηρίωσης, καταλήγει σε μια ενιαία σύνθεση των δύο μερών, χωρίς όμως να τα καταφέρνει τόσο καλά όσο στο προηγούμενο βιβλίο του.
Ο Θόδωρος Γρηγοριάδης, ένας συγγραφέας με σταθερή απόδοση στο έργο του, με τον «Παλαιστή και τον δερβίση» του (εκδ. Πατάκη), μας προτείνει μια πολυεπίπεδη αφήγηση με θέμα τον έρωτα, την ετερότητα και, εν μέρει, την ιστορία στον προσφιλή για τον συγγραφέα βορειοελλαδικό χώρο, ενώ ο Γιάννης Ατζακάς («Κάτω από τις οπλές», εκδ. Άγρα), ένας όψιμα εμφανισθείς αλλά ενδιαφέρων πεζογράφος, συγγράφει μια νουβέλα, όπου, μέσω του υπηρετούντος τη στρατιωτική θητεία του πρωταγωνιστή του, καταγίνεται με τα πεπραγμένα της εφτάχρονης δικτατορίας.
Ο Κώστας Κατσουλάρης («Ο άντρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου», εκδ. Ελληνικά Γράμματα), ακολουθώντας μια συγκεκριμένη τάση της σύγχρονης εγχώριας λογοτεχνίας, καταπιάνεται, επιτυχημένα, με το θέμα της συζυγικής απιστίας, σ’ ένα βιβλίο όπου, ενώ πείθεσαι ότι θα παρακολουθήσεις μια ανιαρή ιστορία σε μια διεκπεραιωτική, δημοσιογραφική γλώσσα, η κατασκευή και ο χειρισμός που επιφυλάσσει ο συγγραφέας, από ένα σημείο κι ύστερα, ανατρέπουν την κατάσταση προς όφελος ενός εκκρεμούς έως το τέλος ερωτήματος, ενώ ο Μάριος Μιχαηλίδης («Τα κρόταλα του χρόνου», εκδ. Μεταίχμιο), χωρίς να φτάνει στο ύψος του παλιότερου «Οστεοφύλακά» του, επιβεβαιώνει τις ικανότητές του με ένα ιδιότυπο βιβλίο, όπου οι προετοιμασίες για μια κινηματογραφική ταινία διαπλέκονται με τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα του 1843 σε μια έξυπνη και στέρεη κατασκευή.
Η Ελένη Γιαννακάκη στο «Σναφ» της (εκδ. Εστία), επιστρατεύοντας αρνητικούς ήρωες, πραγματεύεται το θέμα του Κακού από μια πρωτότυπη οπτική γωνία, ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα υπονομεύεται από τη χαλαρότητα της πλοκής, ενώ η Σοφία Νικολαΐδου στο «Απόψε δεν έχουμε φίλους» (εκδ. Μεταίχμιο) επιχειρεί, με αποτελεσματικό από μυθιστοριογραφική άποψη τρόπο, μια αναδίφηση της πρόσφατης ιστορίας μας με φόντο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Η Ευγενία Φακίνου («Οδυσσέας και Μπλουζ», εκδ. Καστανιώτη) μας μιλάει για τη μοναξιά και τη δίψα για ζωή χρησιμοποιώντας ως οχήματά της έναν εξηντάχρονο συγγραφέα και μια νεαρή επιμελήτρια κειμένων, η Λένα Διβάνη («Ένα πεινασμένο στόμα», εκδ. Καστανιώτη) στήνει μια αστυνομικοφανή αφήγηση με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι αστών κι έναν φιλόδοξο φοιτητή Νομικής-εκπαιδευτή σκύλων σ’ ένα κείμενο που προορίζεται αποκλειστικά για το ευρύ κοινό, ενώ ο Μάκης Πανώριος («Η σιωπή στο τέλος του δρόμου», εκδ. Οξύ), επιμένοντας πάντα στο γνώριμο γι’ αυτόν τοπίο της λογοτεχνίας του φανταστικού, μας προτείνει μια αλληγορία για πορεία και την καταγωγή του ανθρώπου.
*
Στο διήγημα τώρα:
Ο Τάσος Γουδέλης («Η παρουσία», εκδ. Κέδρος), καταφεύγοντας και πάλι στην προσφιλή του μικρή φόρμα, μας προτείνει μια σειρά από αντι-μυθοπλαστικά διηγήματα, που, εκκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, έχουν έναν κοινό στόχο: τον επιγενόμενο στοχασμό του αναγνώστη και τη βύθισή του σε βαθύτερες ζώνες της συνείδησης.
Ο Γιάννης Ευσταθιάδης («Καθρέφτης», εκδ. Ύψιλον), στυλίστας και λεπταίσθητος συγγραφέας, σε μια σειρά σύντομων κειμένων που αμφισβητούν την ειδολογική τους κατάταξη, αναπτύσσει την προβληματική του με κεντρικό άξονα το πολυδύναμο σύμβολο του καθρέφτη. Το ερώτημα πάντως που θέσαμε με αφορμή το βιβλίο του Κυριακίδη ισχύει και στις περιπτώσεις του Ευσταθιάδη και του Γουδέλη.
Ο Χρήστος Οικονόμου («Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδ. Πόλις) σκιαγραφεί με ένταση και συγκίνηση, παρά την ασυγκίνητη γραφή του, τη ζωή στις παρυφές της πόλης, δίνοντας ένα στοιχείο ακινησίας στα πρόσωπα και τα κείμενά του. Ωστόσο ο νατουραλισμός του, αν και προσεγμένος, είναι τόσο παλιωμένος όσο και ο Βουτυράς ή ο Ζολά. Με τέτοια κείμενα, που εκθύμως υποστηρίζει η εγχώρια κριτική αλλά που καμία προηγμένη εθνική λογοτεχνία δεν παράγει πια, η ανανέωση της ελληνικής λογοτεχνίας μοιάζει χαμένη υπόθεση.
Ο Νίκος Παπανδρέου («Υπό αίρεση», εκδ. Καστανιώτη) μας προτείνει μια ενδιαφέρουσα συλλογή με θέμα τον έρωτα, εκτυλισσόμενη σε δύο τόπους, Αμερική και Ελλάδα. Η Λένα Κιτσοπούλου («Μεγάλοι δρόμοι», εκδ. Μεταίχμιο), ενώ έχει καλές αρχικές ιδέες στα περισσότερα από τα επιμέρους διηγήματα, αποτυγχάνει κυρίως για λόγους γλωσσικούς-υφολογικούς, ενδίδοντας σε μια απολύτως ξεπερασμένη, από πάσης απόψεως, βωμολοχία. Το ίδιο, για άλλους λόγους, ισχύει και για τον Χρήστο Χωμενίδη («Στη Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία», εκδ. Πατάκη), που, ενώ διαθέτει αφηγηματική ευχέρεια, η ρηχότητα της λογοτεχνικής σύμβασής του δεν επιτρέπει μεγαλύτερες προσδοκίες.
*
Παρά την κρίση, η οποία σημάδεψε τη χρονιά που μόλις διανύσαμε, η εκδοτική παραγωγή, όπως προκύπτει και από τον αριθμό των βιβλίων που παρουσιάστηκαν εν συντομία παραπάνω, ήταν πολύ μεγάλη. Έτσι, αρκετά βιβλία, ιδιαίτερα από εκείνα που εκδόθηκαν στο τέλος της χρονιάς, δεν πρόλαβα καν να τα ανοίξω. Μου έρχονται στο μυαλό τα βιβλία του Τάσου Καλούτσα, «Η ωραιότερη μέρα της» (εκδ. Μεταίχμιο), της Αμάντας Μιχαλοπούλου, «Πώς να κρυφτείς» (εκδ. Καστανιώτη) ή του Θανάση Χειμωνά, «Δεν την αγαπάω πια» (εκδ. Πατάκη). Mea culpa.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΑΡΙΟΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)