πηγή:Πανελλήνιο Δικτυο για το ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Βιωματικά εργαστήρια
για τα μέλη του Δικτύου -εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων
Αθήνα, Μάρτιος 2011
Αγαπητοί φίλοι της Αθήνας,
Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση / Γραφείο Αθήνας οργανώνει μια σειρά από βιωματικά θεατρικά εργαστήρια για τα μέλη του- φοιτητές ,εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων- που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν ποικίλες εφαρμογές της θεατρικής τέχνης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση.
Ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες των μελών μας, μετά από επαφές και συζητήσεις που είχαμε με κάποιους από εσάς, προτείνουμε πολλές εναλλακτικές προτάσεις σεμιναρίων που καλύπτουν πιθανότατα τις ιδέες σας. Τα εργαστήρια είναι αυτοτελή και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πάρουν μέρος σε όσα και όποια επιθυμούν, αρκεί να μην πραγματοποιούνται ταυτόχρονα. Τα σεμινάρια γίνονται με την πολύτιμη συνεργασία των εμψυχωτών-φίλων και μελών του Δικτύου, ως μια προσφορά στα μέλη μας και το κόστος τους είναι συμβολικό.
Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Τα εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν σε διαφορετικούς χώρους, διαφορετικές ημέρες και ώρες σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 1
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Θεατρικό Παιχνίδι: γνωριμία με τη μέθοδο και τις δομές του»
Στέλιος Βγαγκές, εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού, δάσκαλος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.30-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Διαχείριση συγκρούσεων στα σχολεία»
Γιώργος Μόσχος, Συνήγορος του Παιδιού
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 3
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Χοροθεατρικές εφαρμογές στο χώρο της εκπαίδευσης»
Ζωή Σαρίδου, χορογράφος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 4
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Κουκλοθέατρο και παιδαγωγική πρακτική: Προτάσεις και εφαρμογές που αξιοποιούν την «κούκλα» στην εκπαίδευση»
Αντιγόνη Παρούση, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 5
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων»
Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνοθέτης, ΕΙΔΙΠ Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 6
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Χορικά από το Αρχαίο Δράμα»
Γιώργος Μπινιάρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 7
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011, 4.00-7.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Επινοώντας μια ιστορία για τη θεατρική σκηνή»
Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, ηθοποιός
Προσέλευση: 20΄ πριν από την έναρξη του κάθε σεμιναρίου
Τα εργαστήρια είναι μια προσφορά από όλους τους εμψυχωτές για την ενίσχυση του Δικτύου και μπορούν να συμμετέχουν σε αυτά τα μέλη μας, καταβάλλοντας συμβολικά ένα μικρό ποσό ως ακολούθως :
Α) 10 ευρώ για ένα εργαστήριο
Β) 15 ευρώ για δύο εργαστήρια
Γ) 20 ευρώ για τρία εργαστήρια
Δ) 25 ευρώ για τέσσερα εργαστήρια
Τα χρήματα μπορείτε να τα καταθέσετε στο λογαριασμό ALPHA BANK 202-00-2002-000277 - Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Επικοινωνία
Παρακαλούμε πριν την κατάθεση να επικοινωνήσετε με τη Γραμματεία μας, Δευτέρα ή Πέμπτη 10.00 έως 5.00μ.μ στο τηλ. 2106541600, για να επιβεβαιώσετε ότι υπάρχουν θέσεις στα εργαστήρια που σας ενδιαφέρουν.
Κατόπιν στέλνετε την απόδειξη κατάθεσης με το όνομά σας και το όνομα του/των εμψυχωτή/ων στο Φαξ 2106541600. Εναλλακτικά για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα:
την Τρίτη 5.00-8.00μμ στο τηλ. 2106850971 και Τετάρτη & Παρασκευή 5.00-8.00 μμ στο τηλ. 6976913192.
Προϋποθέσεις
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι να είστε μέλος του Δικτύου με τακτοποιημένη τη συνδρομή σας (η συνδρομή μπορεί να τακτοποιείται στην Τράπεζα μαζί με το κόστος συμμετοχής ή κατά την προσέλευση στο σεμινάριο).
Σε περίπτωση που δεν είστε μέλος του Δικτύου και θέλετε να εγγραφείτε και να πάρετε μέρος στα σεμινάρια, παρακαλούμε αναζητήστε πληροφορίες και την αίτηση μέλους στην ιστοσελίδα μας: www.theatroedu.gr / ποιοι είμαστε/μέλη εγγραφές.
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ-Μακμπέθ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ εστιάζεται στο πρόβλημα της εξουσίας – που παρομοιάζεται με “μόλυνση και πανούκλα”- περιγράφοντας μ' ένα ιδιαίτερο ποιητικό τρόπο την πορεία δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του. Μια πορεία σύνθετη, από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, θα τους οδηγήσει σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους για να καταλήξει σε ένα “τίποτα”.
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου. Ώρα 20: 30'.
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ εστιάζεται στο πρόβλημα της εξουσίας – που παρομοιάζεται με “μόλυνση και πανούκλα”- περιγράφοντας μ' ένα ιδιαίτερο ποιητικό τρόπο την πορεία δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του. Μια πορεία σύνθετη, από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, θα τους οδηγήσει σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους για να καταλήξει σε ένα “τίποτα”.
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου. Ώρα 20: 30'.
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011
ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2010
Το παρακάτω κείμενο ειναι απο την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ -υπογραφή: Μανώλης Πιµπλής
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011
Η ποίηση είχε την τιµητική της στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που ανακοινώθηκανχθες, αµέσως µετά την τελική συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής. Γιατί πέρα από τον Παντελή Μπουκάλα που πήρε το Βραβείο Ποίησης, και πέρα από το γεγονός ότι ένας ακόµη ποιητής, ο Γιώργος Βέης, βραβεύτηκε στην κατηγορία Χρονικό-Μαρτυρία για ένα άλλο είδος που υπηρετεί µε συνέπεια, το ταξιδιωτικό αφήγηµα, στην ποίηση πήγε και το Μεγάλο Βραβείο. Το Μεγάλο Βραβείο – που ήταν πάντως και το µόνο για το οποίο υπήρξαν γερές κόντρες – δόθηκε στη δηµοφιλή ποιήτρια και ακαδηµαϊκό Κική ∆ηµουλά για το σύνολο του έργου της.
Το όνοµα της Κικής ∆ηµουλά είχε πέσει στο τραπέζι νωρίς και εθεωρείτο πολύ πιθανό για βράβευση. Στην τελευταία συνεδρίαση όµως τέθηκε, για πρώτη φορά, το όνοµα ενός ακόµα ακαδηµαϊκού, του πεζογράφου Θανάση Βαλτινού, µε αποτέλεσµα να υπάρξει ισοψηφία (4-4) και η «µάχη των ακαδηµαϊκών» να λήξει υπέρ της Κικής ∆ηµουλά, χάρις στη διπλή ψήφο του προέδρου της επιτροπής Παναγιώτη Μαστροδηµήτρη.
Και τα υπόλοιπα βραβεία δόθηκαν κατά πλειοψηφία – δεν υπήρξε οµόφωνη βράβευση σε καµία κατηγορία – αλλά χωρίς τόσο οριακό τρόπο. Αναλυτικότερα: Το Βραβείο Ποίησης απονεµήθηκε στον Παντελή Μπουκάλα για το βιβλίο του «Ρήµατα» (Εκδ. Αγρα). Το Βραβείο Μυθιστορήµατος δόθηκε στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το βιβλίο της «Σµιθ» (Εκδ. Πόλις). Το Βραβείο ∆ιηγήµατος στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το βιβλίο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν µε ερωτηµατικό» (Ινδικτος).
Το Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας δόθηκε στον Γιώργο Βέη για το βιβλίο του «Από το Τόκιο στο Χαρτούµ» (Κέδρος). Το Βραβείο ∆οκιµίου στον Αγγελο Χανιώτη για το βιβλίο του «Θεατρικότητα και δηµόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσµο» (Πανεπιστηµιακές Εκδόσεις Κρήτης). Στο πλαίσιο της πρόσφατης καθιέρωσης βράβευσης και λογοτεχνικών περιοδικών, το φετινό βραβείο δόθηκε εξ ηµισείας στα περιοδικά «Το ∆έντρο» και «∆ιαβάζω».
Την Κριτική Επιτροπή αποτέλεσαν οι:
Παναγιώτης Μαστροδηµήτρης (πρόεδρος), Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Χαρίκλεια ∆ηµακοπούλου, Βασιλική Πάτσιου, Γιώργος Ανδρειωµένος, Θανάσης Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου, Γιώργος Λεονάρδος.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011
Η ποίηση είχε την τιµητική της στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που ανακοινώθηκανχθες, αµέσως µετά την τελική συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής. Γιατί πέρα από τον Παντελή Μπουκάλα που πήρε το Βραβείο Ποίησης, και πέρα από το γεγονός ότι ένας ακόµη ποιητής, ο Γιώργος Βέης, βραβεύτηκε στην κατηγορία Χρονικό-Μαρτυρία για ένα άλλο είδος που υπηρετεί µε συνέπεια, το ταξιδιωτικό αφήγηµα, στην ποίηση πήγε και το Μεγάλο Βραβείο. Το Μεγάλο Βραβείο – που ήταν πάντως και το µόνο για το οποίο υπήρξαν γερές κόντρες – δόθηκε στη δηµοφιλή ποιήτρια και ακαδηµαϊκό Κική ∆ηµουλά για το σύνολο του έργου της.
Το όνοµα της Κικής ∆ηµουλά είχε πέσει στο τραπέζι νωρίς και εθεωρείτο πολύ πιθανό για βράβευση. Στην τελευταία συνεδρίαση όµως τέθηκε, για πρώτη φορά, το όνοµα ενός ακόµα ακαδηµαϊκού, του πεζογράφου Θανάση Βαλτινού, µε αποτέλεσµα να υπάρξει ισοψηφία (4-4) και η «µάχη των ακαδηµαϊκών» να λήξει υπέρ της Κικής ∆ηµουλά, χάρις στη διπλή ψήφο του προέδρου της επιτροπής Παναγιώτη Μαστροδηµήτρη.
Και τα υπόλοιπα βραβεία δόθηκαν κατά πλειοψηφία – δεν υπήρξε οµόφωνη βράβευση σε καµία κατηγορία – αλλά χωρίς τόσο οριακό τρόπο. Αναλυτικότερα: Το Βραβείο Ποίησης απονεµήθηκε στον Παντελή Μπουκάλα για το βιβλίο του «Ρήµατα» (Εκδ. Αγρα). Το Βραβείο Μυθιστορήµατος δόθηκε στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το βιβλίο της «Σµιθ» (Εκδ. Πόλις). Το Βραβείο ∆ιηγήµατος στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το βιβλίο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν µε ερωτηµατικό» (Ινδικτος).
Το Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας δόθηκε στον Γιώργο Βέη για το βιβλίο του «Από το Τόκιο στο Χαρτούµ» (Κέδρος). Το Βραβείο ∆οκιµίου στον Αγγελο Χανιώτη για το βιβλίο του «Θεατρικότητα και δηµόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσµο» (Πανεπιστηµιακές Εκδόσεις Κρήτης). Στο πλαίσιο της πρόσφατης καθιέρωσης βράβευσης και λογοτεχνικών περιοδικών, το φετινό βραβείο δόθηκε εξ ηµισείας στα περιοδικά «Το ∆έντρο» και «∆ιαβάζω».
Την Κριτική Επιτροπή αποτέλεσαν οι:
Παναγιώτης Μαστροδηµήτρης (πρόεδρος), Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Χαρίκλεια ∆ηµακοπούλου, Βασιλική Πάτσιου, Γιώργος Ανδρειωµένος, Θανάσης Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου, Γιώργος Λεονάρδος.
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
Σύμφωνα με τους μύθους, η 14η Φεβρουαρίου για τους αρχαίους Ρωμαίους ήταν ημέρα παγανιστικής γιορτής προς τιμήν της JUNO,της βασίλισσας των Θεών της Ρώμης,γνωστής και ως Θεάς των γυναικών και του γάμου.Την επομένη ξεκινούσε η γιορτή LUPERCALIA,κατά την οποία τα τότε περιορισμένα κορίτσια κι αγόρια έρχονταν σε επαφή και ακολουθούσαν μια σειρά απο έθιμα που συχνά τους οδηγούσαν στο να ερωτευθούν.Τα πράγματα 'αρχιζαν να αλλάζουν κατά τον 3ο αιώνα π.χ.,όταν ο σκληρός αυτοκράτορας Κλαύδιος Β΄ανακάλυψε πως αυτά τα έθιμα μάλλον έβλαπταν τους στρατιώτες του,που,προσκολλημένοι στις αγαπημένες τους,εδειχναν απρόθυμοι να φεύγουν για πολέμους.Δεν προβληματίστηκε ομως πολύ και ,με ένα διάταγμα απαγόρευσε όλους τους αρραβώνες και γάμους στη Ρώμη.Η απόφαση αυτή βρήκε αντίθετο τον νεαρό ιερέα Βαλεντίνο ,ο οποίος,αψηφώντας την,συνέχισε να παντρεύει ζευγάρια κρυφά.Ο Κλαύδιος όμως δεν άργησε να το μάθει και τιμώρησε τον Βαλεντινο με φυλάκιση και αποκεφαλισμό.Λέγεται μάλιστα πως την ημέρα που θα πέθαινε,η οποία ενδεχομένως να ήταν η 14η Φεβρουαρίου,άφησε ένα ευχετήριο γράμμα στην κόρη του φύλακα των φυλακών ,που του κρατούσε συντροφιά,υπογράφοντας:<Με αγάπη,ο Βαλεντίνος σου>.
ΖΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ-ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Η ΖΩΉ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΔΡΑΞΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΝΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΞΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΔΕΞΟΥ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕ ΤΗΝ
ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΝΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΞΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΔΕΞΟΥ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕ ΤΗΝ
ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ;του Δημήτρη Φύσσα
Αναδημοσιεύω το άρθρο του φίλου Δημήτρη Φύσσα[01/02/2011-ΑΤΗΕΝS VOICE]
O Δημήτρης Φύσσας γράφει για την απουσία γυναικών κατά τις διαδηλώσεις - εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες.
Mελετώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την Τυνησία και την Αίγυπτο, εντυπωσιάζει η απουσία γυναικών από τις διαδηλώσεις. Άντρες (βεβαίως) οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες. Άντρες όμως και ό λ ο ι οι διαδηλωτές. Σ΄ αυτές τις ενδοαντρικές συγκρούσεις οι γυναίκες είναι σπίτι και περιμένουν να κριθούν τα πράγματα από τους άντρες.
Αλλά στη Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή, όπως και στην υπεράσπιση της νόμιμης ισπανικής κυβέρνησης το 1936. Όπως το Μάη του ΄68 στο Παρίσι και στην Πράγα τον Ιούλιο και Αύγουστο του ίδιου χρόνου- ιδίως οι νέες κοπέλες. Στο Πολυτεχνείο το ΄73, πολλές φοιτήτριες είχαν ηγετικό ρόλο. Στις διαδηλώσεις που γκρέμισαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989, ΄90 και ΄91, οι γυναίκες κατέβηκαν στο δρόμο μαζί με τους άντρες. Δε νομίζω, στη νεότερη εποχή, να υπάρχει γνήσια λαϊκή εξέγερση χωρίς συμμετοχή γυναικών.
Τώρα οι γυναίκες απουσιάζουν, ακόμα και στην κάπως εκμοντερνισμένη Τυνησία. Αυτό για μένα δείχνει τον ισλαμιστικό χαρακτήρα των αναταραχών. Και καθόλου δε θα επιθυμούσα ισλαμιστικά, ανελεύθερα, γυναικοφοβικά καθεστώτα, στη θέση των δυτικόφιλων δικτατοριών.
Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν τα πράγματα. Πολύ αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν ο Μπαραντέι, στην Αίγυπτο, έχει ακροατήριο. Ξέρω όμως ότι εξεγέρσεις και επαναστάσεις χωρίς συμμετοχή γυναικών είναι εξ ορισμού φαλλοκρατικές και, κατά κανόνα, αντικαθιστούν μια τυραννία με μιαν άλλη. Τελευταία φορά που το είχα δει αυτό, ήταν στο Ιράν το 1979. Εκεί η δικτατορία του Σάχη έδωσε τη θέση της στη δικτατορία των ισλαμιστών. Και όλοι ξέρουμε σε τι καθεστώς εξελίχτηκε το Ιράν>.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
O Δημήτρης Φύσσας γράφει για την απουσία γυναικών κατά τις διαδηλώσεις - εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες.
Mελετώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την Τυνησία και την Αίγυπτο, εντυπωσιάζει η απουσία γυναικών από τις διαδηλώσεις. Άντρες (βεβαίως) οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες. Άντρες όμως και ό λ ο ι οι διαδηλωτές. Σ΄ αυτές τις ενδοαντρικές συγκρούσεις οι γυναίκες είναι σπίτι και περιμένουν να κριθούν τα πράγματα από τους άντρες.
Αλλά στη Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή, όπως και στην υπεράσπιση της νόμιμης ισπανικής κυβέρνησης το 1936. Όπως το Μάη του ΄68 στο Παρίσι και στην Πράγα τον Ιούλιο και Αύγουστο του ίδιου χρόνου- ιδίως οι νέες κοπέλες. Στο Πολυτεχνείο το ΄73, πολλές φοιτήτριες είχαν ηγετικό ρόλο. Στις διαδηλώσεις που γκρέμισαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989, ΄90 και ΄91, οι γυναίκες κατέβηκαν στο δρόμο μαζί με τους άντρες. Δε νομίζω, στη νεότερη εποχή, να υπάρχει γνήσια λαϊκή εξέγερση χωρίς συμμετοχή γυναικών.
Τώρα οι γυναίκες απουσιάζουν, ακόμα και στην κάπως εκμοντερνισμένη Τυνησία. Αυτό για μένα δείχνει τον ισλαμιστικό χαρακτήρα των αναταραχών. Και καθόλου δε θα επιθυμούσα ισλαμιστικά, ανελεύθερα, γυναικοφοβικά καθεστώτα, στη θέση των δυτικόφιλων δικτατοριών.
Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν τα πράγματα. Πολύ αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν ο Μπαραντέι, στην Αίγυπτο, έχει ακροατήριο. Ξέρω όμως ότι εξεγέρσεις και επαναστάσεις χωρίς συμμετοχή γυναικών είναι εξ ορισμού φαλλοκρατικές και, κατά κανόνα, αντικαθιστούν μια τυραννία με μιαν άλλη. Τελευταία φορά που το είχα δει αυτό, ήταν στο Ιράν το 1979. Εκεί η δικτατορία του Σάχη έδωσε τη θέση της στη δικτατορία των ισλαμιστών. Και όλοι ξέρουμε σε τι καθεστώς εξελίχτηκε το Ιράν>.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ, πάντα σύγχρονο, περιγράφει με πυρετώδη τρόπο όλη την πορεία και την ψυχική κατάσταση δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του, που μολύνονται από το όραμα της εξουσίας. Μια πορεία σύνθετη που περνά από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, και που τους οδηγεί σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους.
Σχόλια σχετικά με τη μορφή της παράστασης και την απόδοση του κειμένου
Το κείμενο του Σέξπιρ, ποιητικό, φιλοσοφικό, ψυχαναλυτικό, υπερρεαλιστικό, κινείται σε τέσσερα επίπεδα που καθορίζουν και τη μορφή της παράστασης:
1. Τις Μάγισσες που αντιπροσωπεύουν τη φύση – σκοτεινή, αινιγματική, αδιαπέραστη.
2. Τον Μακμπέθ που θέλει να επωφεληθεί από αυτό που φαίνεται να υπόσχονται οι μάγισσες. Σε μια σειρά ιδιαίτερα συμπυκνωμένων μονολόγων μπαίνοντας σε έναν λαβύρινθο συλλογισμών θα περάσει από την ηθική, το ρεαλισμό, τη μοιρολατρία, την επανάσταση. Και καθώς η σκέψη δεν αρκεί αν δεν μετατραπεί σε δράση, θα επιλέξει την πιο λογική επιλογή δράσης, το δρόμο του αίματος, που οδηγεί στον όλεθρο.
3. Την Λαίδη Μακμπέθ που λειτουργεί, αντίθετα με το σύζυγό της, με βάση το ένστικτο και την παρόρμηση. Και παρά το ότι έχει εντελώς διαφορετική προσέγγιση θα φτάσει στο ίδιο αδιέξοδο. Ανίκανη πια να επικοινωνήσει με τον Μακμπέθ, αντιλαμβάνεται την καταστροφή της σχέσης τους και θα οδηγηθεί όχι στη δράση αλλά στη φυγή και τελικά στο θάνατο.
4. Τους “δευτερεύοντες” χαρακτήρες (υπηρέτες, Λαίδη Μακντάφ, θυρωρός της κόλασης, γιατρός, δολοφόνος...) που αποδέχονται τη μοίρα, και απλά σχολιάζουν άλλοτε αφελώς άλλοτε με σαρκασμό τα όσα βλέπουν να συμβαίνουν. Δε μπορούν να δουν τις μάγισσες ούτε είναι και σε θέση.
Και όλα αυτά μέσα σ' ένα καταιγισμό εικόνων γύρω από τη νύχτα και τον ύπνο, για να καταλήξει σε μια ματαιότητα, που μας θυμίζει το σαρκαστικό γέλιο των μαγισσών, που ακούγεται στην έναρξη τόσο της πρώτης όσο και της τέταρτης πράξης:
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ, πάντα σύγχρονο, περιγράφει με πυρετώδη τρόπο όλη την πορεία και την ψυχική κατάσταση δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του, που μολύνονται από το όραμα της εξουσίας. Μια πορεία σύνθετη που περνά από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, και που τους οδηγεί σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους.
Σχόλια σχετικά με τη μορφή της παράστασης και την απόδοση του κειμένου
Το κείμενο του Σέξπιρ, ποιητικό, φιλοσοφικό, ψυχαναλυτικό, υπερρεαλιστικό, κινείται σε τέσσερα επίπεδα που καθορίζουν και τη μορφή της παράστασης:
1. Τις Μάγισσες που αντιπροσωπεύουν τη φύση – σκοτεινή, αινιγματική, αδιαπέραστη.
2. Τον Μακμπέθ που θέλει να επωφεληθεί από αυτό που φαίνεται να υπόσχονται οι μάγισσες. Σε μια σειρά ιδιαίτερα συμπυκνωμένων μονολόγων μπαίνοντας σε έναν λαβύρινθο συλλογισμών θα περάσει από την ηθική, το ρεαλισμό, τη μοιρολατρία, την επανάσταση. Και καθώς η σκέψη δεν αρκεί αν δεν μετατραπεί σε δράση, θα επιλέξει την πιο λογική επιλογή δράσης, το δρόμο του αίματος, που οδηγεί στον όλεθρο.
3. Την Λαίδη Μακμπέθ που λειτουργεί, αντίθετα με το σύζυγό της, με βάση το ένστικτο και την παρόρμηση. Και παρά το ότι έχει εντελώς διαφορετική προσέγγιση θα φτάσει στο ίδιο αδιέξοδο. Ανίκανη πια να επικοινωνήσει με τον Μακμπέθ, αντιλαμβάνεται την καταστροφή της σχέσης τους και θα οδηγηθεί όχι στη δράση αλλά στη φυγή και τελικά στο θάνατο.
4. Τους “δευτερεύοντες” χαρακτήρες (υπηρέτες, Λαίδη Μακντάφ, θυρωρός της κόλασης, γιατρός, δολοφόνος...) που αποδέχονται τη μοίρα, και απλά σχολιάζουν άλλοτε αφελώς άλλοτε με σαρκασμό τα όσα βλέπουν να συμβαίνουν. Δε μπορούν να δουν τις μάγισσες ούτε είναι και σε θέση.
Και όλα αυτά μέσα σ' ένα καταιγισμό εικόνων γύρω από τη νύχτα και τον ύπνο, για να καταλήξει σε μια ματαιότητα, που μας θυμίζει το σαρκαστικό γέλιο των μαγισσών, που ακούγεται στην έναρξη τόσο της πρώτης όσο και της τέταρτης πράξης:
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011
ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΑΡΙΟΣ //// ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ "ΔΙΑΒΑΖΩ", ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011, ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ, ΔΙΗΓΗΜΑ) 2010-ΑΝΑ-ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Απολογισμός πεζογραφίας 2010
Ο σύγχρονος συγγραφέας μοιάζει εξορισμένος από το κέντρο του πολιτισμικού πεδίου. Το καθήκον του, τη θέσπιση των μεγάλων αφηγήσεων που θωρακίζουν φαντασιακά τις κοινωνίες λειτουργώντας μυθοποιητικά και παραμυθητικά, έχουν αναλάβει να το εκπληρώσουν άλλα υποκείμενα, κυρίως το Διαδίκτυο και, ακόμα, η Τηλεόραση. Η βαθιά ανάγκη της Κοινωνίας, αλλά και της Ιστορίας, για αυτο-αφηγήσεις προκειμένου να συγκροτήσουν τον εαυτό τους καλύπτεται από άλλες αφηγήσεις, πέραν της λογοτεχνικής. Ο συγγραφέας νιώθει να του αφαιρείται διαρκώς ζωτικός χώρος και την ίδια στιγμή αισθάνεται αδύναμος να αμυνθεί μπροστά στην επιδημία των μη αυθεντικών αφηγήσεων και τον καταιγισμό της πληροφορίας. Μοναχός και μισο-εξόριστος, ο αυθεντικός συγγραφέας χαράσσει τη μοναχική του πορεία προσπαθώντας να διαφυλάξει, με όσο γίνεται πιο στεγανό τρόπο, τα κέντρα και τις πηγές της δικής του, ατομικής, αφήγησης.
Απέναντί του δεν έχει μόνο την αντίξοη πολιτισμική συνθήκη, αλλά και μια σειρά ψευδο-λογοτεχνικών κειμένων, που, αντί να προσελκύουν το κοινό προς το βιβλίο όπως διατείνονται οι συγγραφείς τους, συσκοτίζουν περαιτέρω τον ορίζοντα, σκορπίζοντας τη σύγχυση για την ταυτότητα της πραγματικής γραφής και λογοτεχνίας. Τα ψευδο-λογοτεχνικά κείμενα, στα οποία δυστυχώς πρέπει να καταταγούν και βιβλία δόκιμων κατά τα λοιπά συγγραφέων, όχι μόνο παραπλανούν το αναγνωστικό κοινό για το τι είναι η αυθεντική γραφή, αλλά και αμβλύνουν το κοινό γούστο, με ολέθρια αποτελέσματα στον γενικότερο χώρο του πολιτισμικού προϊόντος.
Παράλληλα με τα δύο προηγούμενα, η λογοτεχνική γραφή έχει να αντιμετωπίσει ένα ακόμη πρόβλημα, στο εσωτερικό του λογοτεχνικού συστήματος αυτή τη φορά: η συνεχόμενη και επίμονη διάβρωση του συστήματος από την περιρρέουσα συνθήκη και η αντιπαλότητα, αισθητικής κυρίως τάξεως, στο εσωτερικό του δεν επιτρέπουν την αναδιάταξη και αναδίπλωσή του προκειμένου να προσαρμοστεί στα δεδομένα της νέας, πρωτοφανέρωτης, εποχής. Εγκλωβισμένο σε ατέρμονες παλιομοδίτικες διαμάχες, εγωιστικό και εσωστρεφές, με ολοφάνερη, αν και δυσεξήγητη, την αδυναμία του να επικοινωνήσει με άλλες, προηγμένες, εθνικές λογοτεχνίες, συντηρητικό, το ελληνικό λογοτεχνικό σύστημα αδυνατεί να παραγάγει μείζονες αφηγήσεις που θα συγκρατήσουν το ολοένα συρρικνούμενο κοινό του, αρκούμενο σε μικρο-ιστορήσεις εντελώς ανεπαρκείς να θωρακίσουν φαντασιακά τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
*
Ας δούμε όμως τα πράγματα από πιο κοντά:
Ο Θανάσης Βαλτινός («Ο τελευταίος Βαρλάμης», εκδ. Εστία) επιβεβαιώνει ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς μας: παραλαμβάνοντας, κατά την προσφιλή του τακτική, υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα και στοιχεία, τα ανασυνθέτει επαναδημιουργώντας τα, χωρίς να μένει προσκολλημένος στην Ιστορία αλλά διαλεγόμενος μαζί της. Εδώ, εκμεταλλευόμενος το πρόσωπο του Βαρλάμη, στρατιωτικού, φιλότεχνου και καλοζωιστή, στήνει μια σύντομη, όσο και πυκνή αφήγηση, για να εκθέσει τις απόψεις του για την τέχνη και την αισθητική, να περιλάβει ανεκδοτολογικά περιστατικά και να διαλεχθεί με την Ιστορία σ’ ένα κείμενο παραδοσιακής πνοής και μοντερνικής τεχνικής, από το οποίο αναδύεται ανάγλυφα η σχέση ζωής και τέχνης και, πιο πολύ, το συμβολικό φορτίο που κουβαλάει η σχέση αυτή.
Ο Δημήτρης Νόλλας με τον «Καιρό του καθενός» (εκδ. Καστανιώτη) επιστρέφει σ’ ένα καθαρώς πολιτικό θέμα: στην ένοπλη πολιτική βία, την τρομοκρατία (ή, για ορισμένους, ευτυχώς ελάχιστους, το λεγόμενο «αντάρτικο πόλης»). Οι αρετές του Νόλλα είναι και εδώ παρούσες: η γλωσσική πυκνότητα, οι κοφτές, σύντομες περιστροφικές κινήσεις γύρω από τον αρχικό αφηγηματικό του πυρήνα, η επαφή του με τα βαθιά οντολογικά ζητήματα που κατατρύχουν την ανθρώπινη ύπαρξη και που εδώ παίρνουν τη μορφή όχι απλώς της πολιτικής δράσης αλλά συνδέονται με την αρχαία τελετουργία του αίματος. Αν στο προηγούμενο βιβλίο του, το «Ναυαγίων πλάσματα» (εκδ. Κέδρος), ο Νόλλας, με τον διαρκώς πλαγιασμένο λόγο του, υπονόμευε την αυθεντία τόσο του κειμενικού αφηγητή όσο και του συγγραφέα, εδώ μοιάζει να θέλει να ιδρύσει, λογοτεχνικά μιλώντας, μια νέα ηθική τους.
Η Μάρω Δούκα («Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ», εκδ. Πατάκη) επιχειρεί και αυτή με τη σειρά της να συνομιλήσει με την Ιστορία, εστιάζοντας στη γερμανική κατοχή των Χανίων. Η σπουδαία αυτή συγγραφέας μας, τη γραφή της οποίας, όπως και του Βαλτινού και του Νόλλα, τη χαρακτηρίζει ο συγκερασμός ενός «παραδοσιακού», συχνά «ιστορικού», πραγματολογικού υλικού με μοντέρνους αφηγηματικούς τρόπους και τεχνικές, μας προτείνει ένα διφυές μυθιστόρημα, στο οποίο πρωταγωνιστούν, το παρελθόν και το παρόν, ο αφηγηματικός μύθος και η ιστορία, το χρονικό και η μυθιστορία. Αν και η έκταση που καταλαμβάνει το χρονικό είναι δυσανάλογα μεγάλη καθιστώντας την αφήγηση ετεροβαρή, νομίζω πως αυτό είναι εμπρόθετη επιλογή της συγγραφέως, εξοφλώντας, ίσως, παλιό χρέος της ίδιας.
Ο Αχιλλέας Κυριακίδης («Κωμωδία», εκδ. Πόλις), ένας από τους ελάχιστους πια συγγραφείς που ανήκουν στο υπό εξαφάνιση είδος του στυλίστα, παιγνιώδης και χαρίεις, στην ολιγοσέλιδη νουβέλα του συνθέτει μια τετραμερή εκδοχή του κωμικού, παράλογου βίου μας, με ευρηματικότητα, διακειμενικές χαρίεσσες αναφορές και πυκνότητα. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει μετέωρο: ποια είναι πλέον τα όρια αυτής της −μπορχεσιανής πνοής− λογοτεχνίας στην ολοένα πιο μετα-μεταμοντέρνα εποχή μας.
Ο Πέτρος Μάρκαρης («Ληξιπρόθεσμα δάνεια», εκδ. Γαβριηλίδη), με τον πασίγνωστο πια επιθεωρητή Χαρίτο, γράφει το πρώτο μυθιστόρημα για την τρέχουσα κρίση. Οι αρετές του Μάρκαρη (σφιχτή, ενίοτε καταιγιστική πλοκή, συγκεκριμένο και ολικό αφηγηματικό σχέδιο) είναι και εδώ παρούσες. Το ερώτημα ωστόσο τι μπορεί και τι δεν μπορεί να χωρέσει το αστυνομικό μυθιστόρημα παραμένει εκκρεμές.
Η Ιωάννα Καρυστιάνη («Τα σακιά», εκδ. Καστανιώτη), κινούμενη στον οικείο γι’ αυτήν χώρο του απλού ανθρώπου και της ευτελούς καθημερινότητας, μας προτείνει μια μυθιστορηματική αφήγηση όπου κυριαρχούν, μέσω των ηρώων και της παραβατικότητάς τους, οι ιδέες της δικαιοσύνης ως εσωτερικής ψυχικής διαδικασίας και της κάθαρσης ως αποτελέσματος ενός εξοντωτικού διαλόγου με τον εαυτό.
Ο Νίκος Θέμελης («Η συμφωνία των ονείρων», εκδ. Μεταίχμιο), παρακολουθώντας την πορεία μιας οικογένειας, συνθέτει μια τετραμερή αφήγηση που εκτείνεται χρονικά από τον Εμφύλιο ως τις μέρες μας.
Ο Μισέλ Φάις («Πορφυρά γέλια», εκδ. Πατάκη) συνεχίζει την ενδιαφέρουσα μυθιστοριογραφική έρευνά του, που εγκαινίασε με την «Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου». Εδώ καταπιάνεται με τη φαουστική μορφή του Ζαχαριάδη, εκτείνοντας και αυτός, μέσω ποικίλων ευρημάτων, τον απόηχο εκείνης της εποχής ως τις μέρες μας. Αν και όχι χωρίς επιμέρους ενστάσεις, τα «Πορφυρά γέλια» συνιστούν ένα σπαρακτικό μπαρόκ, γκροτέσκο και δραματικό ταυτόχρονα, σχόλιο στην πρόσφατη ιστορία μας.
Στο «Ποιος θυμάται τον Αλφόνς» (εκδ. Μεταίχμιο) του Κώστα Ακρίβου πρωταγωνιστεί η υπαρκτή, δαιμονική μορφή του Αλφόνς Χοχάουζερ, Αυστριακού τυχοδιώκτη, ο οποίος ζει στο Πήλιο από το 1926 μέχρι τον περίεργο, μοναχικό θάνατό του, το 1981. Στον «Αλφόνς» του ο Βολιώτης συγγραφέας, πιστός στο μοντερνικό του πρόταγμα, μαζί με την εξιστόρηση των πεπραγμένων του πρωταγωνιστή του, μας εκθέτει και τον τρόπο συλλογής του υλικού του και, ακολουθώντας διά της τεθλασμένης τα διδάγματα των μυθιστορημάτων τεκμηρίωσης, καταλήγει σε μια ενιαία σύνθεση των δύο μερών, χωρίς όμως να τα καταφέρνει τόσο καλά όσο στο προηγούμενο βιβλίο του.
Ο Θόδωρος Γρηγοριάδης, ένας συγγραφέας με σταθερή απόδοση στο έργο του, με τον «Παλαιστή και τον δερβίση» του (εκδ. Πατάκη), μας προτείνει μια πολυεπίπεδη αφήγηση με θέμα τον έρωτα, την ετερότητα και, εν μέρει, την ιστορία στον προσφιλή για τον συγγραφέα βορειοελλαδικό χώρο, ενώ ο Γιάννης Ατζακάς («Κάτω από τις οπλές», εκδ. Άγρα), ένας όψιμα εμφανισθείς αλλά ενδιαφέρων πεζογράφος, συγγράφει μια νουβέλα, όπου, μέσω του υπηρετούντος τη στρατιωτική θητεία του πρωταγωνιστή του, καταγίνεται με τα πεπραγμένα της εφτάχρονης δικτατορίας.
Ο Κώστας Κατσουλάρης («Ο άντρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου», εκδ. Ελληνικά Γράμματα), ακολουθώντας μια συγκεκριμένη τάση της σύγχρονης εγχώριας λογοτεχνίας, καταπιάνεται, επιτυχημένα, με το θέμα της συζυγικής απιστίας, σ’ ένα βιβλίο όπου, ενώ πείθεσαι ότι θα παρακολουθήσεις μια ανιαρή ιστορία σε μια διεκπεραιωτική, δημοσιογραφική γλώσσα, η κατασκευή και ο χειρισμός που επιφυλάσσει ο συγγραφέας, από ένα σημείο κι ύστερα, ανατρέπουν την κατάσταση προς όφελος ενός εκκρεμούς έως το τέλος ερωτήματος, ενώ ο Μάριος Μιχαηλίδης («Τα κρόταλα του χρόνου», εκδ. Μεταίχμιο), χωρίς να φτάνει στο ύψος του παλιότερου «Οστεοφύλακά» του, επιβεβαιώνει τις ικανότητές του με ένα ιδιότυπο βιβλίο, όπου οι προετοιμασίες για μια κινηματογραφική ταινία διαπλέκονται με τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα του 1843 σε μια έξυπνη και στέρεη κατασκευή.
Η Ελένη Γιαννακάκη στο «Σναφ» της (εκδ. Εστία), επιστρατεύοντας αρνητικούς ήρωες, πραγματεύεται το θέμα του Κακού από μια πρωτότυπη οπτική γωνία, ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα υπονομεύεται από τη χαλαρότητα της πλοκής, ενώ η Σοφία Νικολαΐδου στο «Απόψε δεν έχουμε φίλους» (εκδ. Μεταίχμιο) επιχειρεί, με αποτελεσματικό από μυθιστοριογραφική άποψη τρόπο, μια αναδίφηση της πρόσφατης ιστορίας μας με φόντο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Η Ευγενία Φακίνου («Οδυσσέας και Μπλουζ», εκδ. Καστανιώτη) μας μιλάει για τη μοναξιά και τη δίψα για ζωή χρησιμοποιώντας ως οχήματά της έναν εξηντάχρονο συγγραφέα και μια νεαρή επιμελήτρια κειμένων, η Λένα Διβάνη («Ένα πεινασμένο στόμα», εκδ. Καστανιώτη) στήνει μια αστυνομικοφανή αφήγηση με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι αστών κι έναν φιλόδοξο φοιτητή Νομικής-εκπαιδευτή σκύλων σ’ ένα κείμενο που προορίζεται αποκλειστικά για το ευρύ κοινό, ενώ ο Μάκης Πανώριος («Η σιωπή στο τέλος του δρόμου», εκδ. Οξύ), επιμένοντας πάντα στο γνώριμο γι’ αυτόν τοπίο της λογοτεχνίας του φανταστικού, μας προτείνει μια αλληγορία για πορεία και την καταγωγή του ανθρώπου.
*
Στο διήγημα τώρα:
Ο Τάσος Γουδέλης («Η παρουσία», εκδ. Κέδρος), καταφεύγοντας και πάλι στην προσφιλή του μικρή φόρμα, μας προτείνει μια σειρά από αντι-μυθοπλαστικά διηγήματα, που, εκκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, έχουν έναν κοινό στόχο: τον επιγενόμενο στοχασμό του αναγνώστη και τη βύθισή του σε βαθύτερες ζώνες της συνείδησης.
Ο Γιάννης Ευσταθιάδης («Καθρέφτης», εκδ. Ύψιλον), στυλίστας και λεπταίσθητος συγγραφέας, σε μια σειρά σύντομων κειμένων που αμφισβητούν την ειδολογική τους κατάταξη, αναπτύσσει την προβληματική του με κεντρικό άξονα το πολυδύναμο σύμβολο του καθρέφτη. Το ερώτημα πάντως που θέσαμε με αφορμή το βιβλίο του Κυριακίδη ισχύει και στις περιπτώσεις του Ευσταθιάδη και του Γουδέλη.
Ο Χρήστος Οικονόμου («Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδ. Πόλις) σκιαγραφεί με ένταση και συγκίνηση, παρά την ασυγκίνητη γραφή του, τη ζωή στις παρυφές της πόλης, δίνοντας ένα στοιχείο ακινησίας στα πρόσωπα και τα κείμενά του. Ωστόσο ο νατουραλισμός του, αν και προσεγμένος, είναι τόσο παλιωμένος όσο και ο Βουτυράς ή ο Ζολά. Με τέτοια κείμενα, που εκθύμως υποστηρίζει η εγχώρια κριτική αλλά που καμία προηγμένη εθνική λογοτεχνία δεν παράγει πια, η ανανέωση της ελληνικής λογοτεχνίας μοιάζει χαμένη υπόθεση.
Ο Νίκος Παπανδρέου («Υπό αίρεση», εκδ. Καστανιώτη) μας προτείνει μια ενδιαφέρουσα συλλογή με θέμα τον έρωτα, εκτυλισσόμενη σε δύο τόπους, Αμερική και Ελλάδα. Η Λένα Κιτσοπούλου («Μεγάλοι δρόμοι», εκδ. Μεταίχμιο), ενώ έχει καλές αρχικές ιδέες στα περισσότερα από τα επιμέρους διηγήματα, αποτυγχάνει κυρίως για λόγους γλωσσικούς-υφολογικούς, ενδίδοντας σε μια απολύτως ξεπερασμένη, από πάσης απόψεως, βωμολοχία. Το ίδιο, για άλλους λόγους, ισχύει και για τον Χρήστο Χωμενίδη («Στη Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία», εκδ. Πατάκη), που, ενώ διαθέτει αφηγηματική ευχέρεια, η ρηχότητα της λογοτεχνικής σύμβασής του δεν επιτρέπει μεγαλύτερες προσδοκίες.
*
Παρά την κρίση, η οποία σημάδεψε τη χρονιά που μόλις διανύσαμε, η εκδοτική παραγωγή, όπως προκύπτει και από τον αριθμό των βιβλίων που παρουσιάστηκαν εν συντομία παραπάνω, ήταν πολύ μεγάλη. Έτσι, αρκετά βιβλία, ιδιαίτερα από εκείνα που εκδόθηκαν στο τέλος της χρονιάς, δεν πρόλαβα καν να τα ανοίξω. Μου έρχονται στο μυαλό τα βιβλία του Τάσου Καλούτσα, «Η ωραιότερη μέρα της» (εκδ. Μεταίχμιο), της Αμάντας Μιχαλοπούλου, «Πώς να κρυφτείς» (εκδ. Καστανιώτη) ή του Θανάση Χειμωνά, «Δεν την αγαπάω πια» (εκδ. Πατάκη). Mea culpa.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΑΡΙΟΣ
Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011
Βραβεία 7ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ιωνικού Συνδέσμου
Την Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011 ολοκληρώθηκε ο 7ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός του Ιωνικού Συνδέσμου Νέας Ιωνίας, με την απονομή των βραβείων στους νικητές. Στην εκδήλωση παρεβρέθηκαν ο Δήμαρχος Νέας Ιωνίας Ηρακλής Γκότσης, ο οποίος εξήρε το έργο του Ιωνικού Συνδέσμου, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πέτρος Μπουρδούκος, Δημοτικοί Σύμβουλοι και πλήθος κόσμου.
Οι νικητές του διαγωνισμού είναι:
Κατηγορία ποίησης για την κατηγορία 16-25 ετών:
1. Σολακίδης Παναγιώτης
2. Γεωργικόπουλος Γιάννης
3.(Δύο νικητές) Αναστασοπούλου Ευγενία και Χατζάκος Δημήτρης,
Έπαινος στη Μαραγιάννη Νεκταρία.
Κατηγορία 26-35 ετών:
1.Δεν δόθηκε πρώτο βραβείο
2.Σιδηροπούλου Ελένη
3.Δομιανάκης Γιώργος.
Στο Διήγημα σύμφωνα με τους κριτές το επίπεδο δεν ήταν όσο υψηλό αναμενόταν, γι’ αυτό δόθηκαν μόνο το τρίτο βραβείο και ένας έπαινος, αυτό σύμφωνα με τους κριτές έγινε για να παρακινηθούν οι συγγραφείς να δουλέψουν με μεγαλύτερο πάθος και μεράκι, οι νικητές είναι
3ο βραβείο Μαριγώ Ζάνη
και έπαινος στον Θωμάς Συμεωνίδη.
Στην κατηγορία του Θεατρικού Μονόπρακτου που για πρώτη φορά υπήρχε στο διαγωνισμό δόθηκαν το δεύτερο και το τρίτο βραβείο καθώς και τρείς έπαινοι, νικητές αναδείχθηκαν οι
1.Δεν δόθηκε πρώτο βραβείο
2.Ελένη Λαμνάτου
3.Ανδρεάνα Κορασίδη,
Έπαινοι:
Βασιλική Κολυδά,
Μίνα Ξηρογιάννη
Μαρία Παπαθεοδωράκη.
Τα βραβεία συνοδεύονταν από χρηματικό έπαθλο.
πηγή: http://www.ekfrasi.net
Οι νικητές του διαγωνισμού είναι:
Κατηγορία ποίησης για την κατηγορία 16-25 ετών:
1. Σολακίδης Παναγιώτης
2. Γεωργικόπουλος Γιάννης
3.(Δύο νικητές) Αναστασοπούλου Ευγενία και Χατζάκος Δημήτρης,
Έπαινος στη Μαραγιάννη Νεκταρία.
Κατηγορία 26-35 ετών:
1.Δεν δόθηκε πρώτο βραβείο
2.Σιδηροπούλου Ελένη
3.Δομιανάκης Γιώργος.
Στο Διήγημα σύμφωνα με τους κριτές το επίπεδο δεν ήταν όσο υψηλό αναμενόταν, γι’ αυτό δόθηκαν μόνο το τρίτο βραβείο και ένας έπαινος, αυτό σύμφωνα με τους κριτές έγινε για να παρακινηθούν οι συγγραφείς να δουλέψουν με μεγαλύτερο πάθος και μεράκι, οι νικητές είναι
3ο βραβείο Μαριγώ Ζάνη
και έπαινος στον Θωμάς Συμεωνίδη.
Στην κατηγορία του Θεατρικού Μονόπρακτου που για πρώτη φορά υπήρχε στο διαγωνισμό δόθηκαν το δεύτερο και το τρίτο βραβείο καθώς και τρείς έπαινοι, νικητές αναδείχθηκαν οι
1.Δεν δόθηκε πρώτο βραβείο
2.Ελένη Λαμνάτου
3.Ανδρεάνα Κορασίδη,
Έπαινοι:
Βασιλική Κολυδά,
Μίνα Ξηρογιάννη
Μαρία Παπαθεοδωράκη.
Τα βραβεία συνοδεύονταν από χρηματικό έπαθλο.
πηγή: http://www.ekfrasi.net
Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ -ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ
Το Booze Cooperativa την Κυριακή 13 Φλεβάρη στις 8μμ θα παρουσιάσει την νουβέλα της Ασημίνας Ξηρογιάννη με τίτλο «Το σώμα του έγινε σκιά», από τις εκδόσεις Ανατολικός.
ΑΥΤΟΣ, ένας χορευτής, στο τέλος της καριέρας του, διαπιστώνει ότι δεν έχει νόημα η ζωή του χωρίς την δυνατότητα να ασκήσει την τέχνη του. ΑΥΤΗ , η γυναίκα του, προσπαθεί να τον πιέσει ότι αξίζει να ζήσει τη ζωή του ακόμα και μετά το τέλος μιας πετυχημένης καριέρας,... ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να τον ξανακερδίσει, να την ξαναγαπήσει.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Υποκριτική στο ΘΕΑΤΡΟΝ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ. Δεκαεπτά χρόνια σπουδές μπαλέτου και σύγχρονου χορού. Δυο χρόνια σπουδές πιάνου και θεωρίας στο Εθνικό Ωδείο. Σεμινάρια Θεάτρου με τους: Δ. Καταλειφό, Α. Μακράκη, D. Glass, Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής στη Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, εργάζεται ως εμψυχώτρια Θεατρικού Παιχνιδιού και παραδίδει μαθήματα Γλώσσας και Λογοτεχνίας και Θεωρίας Θεάτρου. Γράφει ποίηση-πεζογραφία-θέατρο! Έχει πάρει διακρίσεις σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ της κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δωδώνη. Η νουβέλα της ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ πήρε έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (2009), στα πλαίσια λογοτεχνικού διαγωνισμού. 'Έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις. Έχει σκηνοθετήσει και ανεβάσει με τους μαθητές της διάφορα έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει [π.χ. Πλούτος, Ειρήνη του Αριστοφάνη κ.ά], και κάποια άλλα έχει γράψει η ίδια [π.χ.Ο Χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ Βασίλη και Η Εξαφάνιση του Αϊ Βασίλη]. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο http://varelaki.blogspot.com/ «Σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού». Επικοινωνία: minaxirogianni@hotmail.com
Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσουν:
Ερικα Αθανασιου,Δημοσιογράφος,Συγγραφέας
Μαρία Σούμπερτ,Θεατρολόγος, Συγγραφέας
Τζωρτζίνα Κακουδάκη,Θεατρολόγος,Ηθοποιός
Διαβάζουν οι ηθοποιοί:
Aννα Μαρία Στεφαδούρου
Χρήστος Παγκαλιάς
Νατάσσα Πασχάλη
Αγγελική Βαλαβάνη
Ράνια Ντανάκα
Είσοδος: Ελεύθερη
ΑΥΤΟΣ, ένας χορευτής, στο τέλος της καριέρας του, διαπιστώνει ότι δεν έχει νόημα η ζωή του χωρίς την δυνατότητα να ασκήσει την τέχνη του. ΑΥΤΗ , η γυναίκα του, προσπαθεί να τον πιέσει ότι αξίζει να ζήσει τη ζωή του ακόμα και μετά το τέλος μιας πετυχημένης καριέρας,... ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να τον ξανακερδίσει, να την ξαναγαπήσει.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Υποκριτική στο ΘΕΑΤΡΟΝ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ. Δεκαεπτά χρόνια σπουδές μπαλέτου και σύγχρονου χορού. Δυο χρόνια σπουδές πιάνου και θεωρίας στο Εθνικό Ωδείο. Σεμινάρια Θεάτρου με τους: Δ. Καταλειφό, Α. Μακράκη, D. Glass, Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής στη Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, εργάζεται ως εμψυχώτρια Θεατρικού Παιχνιδιού και παραδίδει μαθήματα Γλώσσας και Λογοτεχνίας και Θεωρίας Θεάτρου. Γράφει ποίηση-πεζογραφία-θέατρο! Έχει πάρει διακρίσεις σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ της κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δωδώνη. Η νουβέλα της ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ πήρε έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (2009), στα πλαίσια λογοτεχνικού διαγωνισμού. 'Έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις. Έχει σκηνοθετήσει και ανεβάσει με τους μαθητές της διάφορα έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει [π.χ. Πλούτος, Ειρήνη του Αριστοφάνη κ.ά], και κάποια άλλα έχει γράψει η ίδια [π.χ.Ο Χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ Βασίλη και Η Εξαφάνιση του Αϊ Βασίλη]. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο http://varelaki.blogspot.com/ «Σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού». Επικοινωνία: minaxirogianni@hotmail.com
Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσουν:
Ερικα Αθανασιου,Δημοσιογράφος,Συγγραφέας
Μαρία Σούμπερτ,Θεατρολόγος, Συγγραφέας
Τζωρτζίνα Κακουδάκη,Θεατρολόγος,Ηθοποιός
Διαβάζουν οι ηθοποιοί:
Aννα Μαρία Στεφαδούρου
Χρήστος Παγκαλιάς
Νατάσσα Πασχάλη
Αγγελική Βαλαβάνη
Ράνια Ντανάκα
Είσοδος: Ελεύθερη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)