ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ /// ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

Δεν υπάρχει πιο βαρετό πράγμα απ’ αυτούς που προσποιούνται τους σοκαρισμένους απ’ την «αιφνίδια» κρίση. Και πιο εκνευριστικοί ανάμεσα σ’αυτούς τους νεόπτωχους φαρισαίους είναι όσοι καλλιτέχνες μας το κάνουν.

Πρώτα απ’όλα ο καλλιτέχνης ζει σε μια διαρκή κρίση, είναι πάντα φτωχός. Και χαρίζει συνεχώς πράγματα που δεν του ζήτησε κανείς.Αυτή είναι η φύση του και κανείς δεν τον υποχρέωσε να την επιλέξει. Όταν, λοιπόν, οι άλλοι -δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα- πελαγώνουν, αυτός ακόμα πιο πολύ πρέπει να μένει σταθερός σ’αυτήν την πλούσια φυλακή της ύπαρξής του.Δεν είναι ούτε δικηγόρος να σκίζει τα ρούχα του μπροστά στο ακροατήριο, ούτε συνδικαλιστής για να παζαρεύει.

Και στην περίπτωση της «κρίσης» μας, ε, εντάξει , πόσο δικαιολογημένοι είναι να πελαγώνουν άνθρωποι που μέχρι πριν δυο χρόνια σιγοσφυρίζανε στο μπάνιο τους τραγούδια από διαφημίσεις για στεγαστικά δάνεια ή για καρτοκινητούς παραδείσους;

Η κρίση, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι άρχισε μάλλον το 1974. Όταν άνθρωποι με ιδρωμένα στο σημείο της μασχάλης πουκάμισα ήταν έτοιμοι να συνδυάσουν την κλάψα της συνεχούς διεκδίκησης του καινούργιου, με την απόλυτη άρνηση να αλλάξουν έστω κι ένα εννιάρι απ’ το ζεϊμπέκικο της κυκλοθυμικής καψούρας τους.

Το να λέει ο αρχηγός τους τη μια στιγμή «έξω οι βάσεις» και την επόμενη στιγμή να υπογράφει για την παραμονή τους, παρουσιάζοντάς την υποχώρηση σαν επανάσταση είναι το απόλυτο ιστορικό παράδειγμα αυτής της μεταπολίτευσης-μαϊμούς.

Ζούσε –και ζει- ο «απροσκήνυτος» λαός μας κάνοντας το τελείως αντίθετο απ’ αυτό που λέει. Ζορμπάς μπροστά στις γκόμενες και Παναγούλης στις διηγήσεις στους νεότερους, Χατζηαβάτης και yesman μπροστά στον μεγαλοεκδότη και στον υπεύθυνο της έγκρισης των δανείων.

Και στο μεταξύ μια νεώτερη γενιά να μεγαλώνει θαυμάζοντας τον «αγωνιστή» μπαμπά της και κακομαθαίνοντας μέσα στην αμόρφωτη χλιδή που δημιούργησαν οι «ηρωϊσμοί» του, για να ανακαλύψει ξαφνικά πως δεν υπάρχει μέλλον, πως δεν υπάρχει μοναδικότητα, πως όλη αυτή η πριγκηποσύνη ήταν δανεική. Και , σαν τα καημένα τα cyborg στο «Βlade Runner» να αρχίζει να σκοτώνει και να καταστρέφει αδιακρίτως τους δημιουργούς της και την «κληρονομιά» τους.

Ποιους αιφνιδιάζει λοιπόν, η κρίση του 2009 και τα παρελκόμενα της, το ΔΝΤ και οι επόπτες των τραπεζών;

Ε, λοιπόν, εγω προτιμώ να σας πω ποιους δεν αιφνιδιάζει. Δεν αιφνιδιάζει καθόλου τους σκηνοθέτες του κινηματογράφου μας, που χρόνια ονειρεύονται και μαζεύουν τις ιδέες τους στο συρτάρι για να δουν τελικά να επιδοτούνται οι ίδιοι και οι ίδιοι. Κι όμως, χωρίς κανείς να το ζητήσει, μας χάρισαν το «Βίος και Πολιτεία» και το «Μ’αγαπάς;», τον «Ερωτα στη Χουρμαδιά», το «Μιρουπάφσιμ», και τη «Δέσποινα», τον «Βασιλιά», τους «Αγροφύλακες» και το «Σπιρτόκουτο»,το «Αυτή η νύχτα μένει» και τον «Δεκαπενταύγουστο»,την «Ακαδημία Πλάτωνος», τον «Κυνόδοντα» και τη «Στρέλλα» και αρκετούς άλλους ανύμνητους θριάμβους μιας τυφλής τρέλας που θα μπορούσε να μας κάνει πραγματικά πλούσιους.

Δεν αιφνιδιάζει τις θεατρικές ομάδες των λίγων παιδιών που σώθηκαν απ’τις αεριτζήδικες δραματικές σχολές μας :τους “Ex animo” και τους “Abovo”, τους Μαυρογεωργίου-Γάκη και τους Νάμα, τους Blitz, τους Grasshopper και τους Pequod μεταξύ άλλων, που χωρίς να λαγοκοιμούνται ανάμεσα στις αιώνιες συμπληγάδες του μπουλβάρ και του κρατικοδίαιτου αβάν-γκάρντ πήραν την γλώσσα και το σώμα και τα χάρισαν σε ένα κοινό που διψούσε γι’αυτά χωρίς να το ξέρει καν.

Δεν αιφνιδιάζει τον Νίκο Χαλβατζή, τους Κορε.Υδρο., τους Sigmatropic και τους Interstellar Overdrive, τη Μόνικα, τον Λόλεκ, τον Boy, τους Musica Ficta, τους Night on Earth, τους Modrek, τον Lumiere Brother, τη Mary και την Tango with the Lions,τον Master Of Disguise, τους Abbie Gale και τους Le Page για να αναφέρω ελάχιστους μόνο απ’αυτούς που προτίμησαν αντί να υπνοβατούν στα σκαλάκια των εταιριών ή να ακούν με συγκρατημένη οργή τους κριτές των τάλεντ σόου να ξεκινήσουν μια επικοινωνία με το κοινό που υπήρχε στο κεφάλι τους και που σύντομα αποδείχτηκε πως δεν υπήρχε μόνο εκεί.

Δεν αιφνιδιάζει τις εξαιρέσεις ανάμεσα σε εικαστικούς, κομίστες και εικονογράφους, εκείνους που, αντιπαρερχόμενοι τη ναϊφ λαϊκότητα και την βλάχικη εκδοχή της κόνσεπτ αρτ, ανεβάζουν συνεχώς τον πήχυ της καθημερινής μας αισθητικής, χωρίς εμείς απαραιτήτως να το καταλαβαίνουμε.

Δεν αιφνιδιάζει τους ελάχιστους επίσης έλληνες που δεν εκδίδουν ό,τι γράφουν, τους ελάχιστους δηλ. πραγματικούς συγγραφείς. Το «Σύσσημον» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, ποίημα μείζον για το οποίο η λέξη «κρίση» είναι η ελάχιστη προϋπόθεση, εκδιδόταν μυστικά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και κατάφερε να παραμείνει μυστικό και μετά από την «επίσημη» έκδοσή του.

Και ως εδώ μιλάω μόνο για όσα εγώ ξέρω. Για όσα είχα την τύχη να περάσουν από δίπλα μου, όσο συνειδητοποιούσα τα όρια της δικής μου φυλακής.

Από δω και πέρα όμως θα μιλήσω για όσα δεν ξέρω. Θα αφήσω τα χέρια μου να γλιστρήσουν πάνω σε δακτυλοθεσίες που δεν είναι για τα δικά μου δάχτυλα. Θα πω τρεις-τέσσερεις λέξεις το πολύ, γιατί είμαι φλύαρος και δεν μπορώ να πω λιγότερες. Θα υποχρεώσω την ομορφιά να ανέβει στο επίπεδο της ασχήμιας και την ασχήμια να παραδεχτεί πως δεν έχει τίποτα το σπουδαίο. Δεν θα κολακέψω ούτε λίγο τα πρεζάκια, τους εναλλακτικούς, τους φαν του “V for Vendetta” και τους τύπους που στέλνουν comments σε τύπους που στέλνουν comments.

Κρίση υπάρχει από τη μέρα που γεννήθηκα.Δεν θα σκίσω τα ρούχα μου, ούτε και τα ρούχα κανενός άλλου για κάτι τόσο συνηθισμένο στους αιώνες.Θα φορέσω κάτι που μου αρέσει και θα έρθω εκεί που είσαι εσύ.


Αναδημοσίευση από  το "Ποντίκι Art" (26-8-2010)

ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ-ΘΕΑΤΡΟ

Στα πλαίσια της στήλης Τhe artmaniacs,το varelaki έχει την τιμή να φιλοξενεί τον Τάκη Χρυσικάκο!


ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πείτε μου για το <'Ανθος του Γυαλού>!Γιατί επιλέξατε αυτό το συγκεκριμένο έργο του Παπαδιαμάντη;Mε ποιά κριτήρια...;
ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ: Τα τελευταία χρόνια κάνω μια δουλειά πάνω στα λογοτεχνικά κείμενα, <Το αμάρτημα της μητρός μου> του Βιζυηνού, τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη και τον <Καιρό των Χρυσανθέμων του Μάνου Ελευθερίου. Είναι δουλειά πάνω στον Ποιητικό Λόγο και πώς μπορεί αυτός να αποκτήσει θεατρικότητα.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Nομίζω ότι το έχετε παρουσιάσει ξανά πέρσυ-ή κάνω λάθος... ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ: Η πρώτη παράσταση έγινε πριν 5 χρόνια, έχει παιχτεί σχεδόν σε όλη την Ελλάδα και Κωνσταντινούπολη.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιοί οι συντελεστές της παράστασης και συνεργάτες σας; ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ: Ο Ερρίκος Μπελιές έκανε την θεατρικη προσαρμογή, η Μάνια Παπαδημητρίου την σκηνοθεσία, ο Νικος Πετρόπουλος την εικαστικη παρέμβαση, ο Λάμπρος Λιάβας την μουσικη επιλογή, ο Δήμος Αβδελιωδης τον φωτισμό και η Νατασσα Ζούκα την κίνηση.


ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πώς βλέπετε τη θεατρική κίνηση του φετινού καλοκαιριού;Έχουν γίνει ενδιαφέροντα πράγματα;
ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ: Πάντα γίνονται παραστάσεις με ενδιαφερον και χωρίς- αυτό είναι δουλειά των κριτικών.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιό είδος θεάτρου σας εκφράζει περισσότερο;
ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ: Το Ποιητικό Θέατρο.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Σχόλια για την ελληνική θεατρική πραγματικότητα στο σύνολό της,παρακαλώ!
ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ: Δεν σχολιάζω ποτέ θεατρικη δουλειά ,γιατί γνωρίζω με πόσο κόπο γίνονται, ακόμα κι αυτές που δεν ειναι καλές.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πώς νιώθετε για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο....
ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ: Τον κινηματογράφο τον αγαπώ και όταν μού δίνεται η ευκαιρία παίζω, η τηλεόραση τα τελευταία χρόνια δεν είναι στα καλύτερά της.....

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:΄Αμεσα καλλιτεχνικά σχέδιά σας....
ΤΑΚΗΣ ΧΡΥΣΙΚΑΚΟΣ:< Οι Νταντάδες του Γ. Σκούρτη στο Θεατρο Ζήνα,σε σκηνοθεσία Γ. Ιορδανίδη, σκηνικά-κοστούμια Γ. Πάτσα, φωτισμοί Λ. Παυλόπουλου, με τον θύμιο Καρακατσάνη ,τον Γιώργο Κωνσταντίνου κι εμένα.

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Σας ευχαριστώ πολύ!!!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ-ΕΝΑ ΑΦΗΓΗΜΑ

Ο Άλφα, ο Γάμα και η Πράσινη Ανάπτυξη
[του Βαγγέλη Μπέκα]

Για το Acidart.gr, 3/9/2010


Εμπνευσμένο από τα σημερινά γενέθλια του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.



Μασαχουσέτη 1973

Κι ενώ η Ελλάδα βρισκόταν στο γύψο και οι φοιτητές της πόλης των Αθηνών ετοιμάζονταν για καταλήψεις και πορείες που φιλοδοξούσαν να ρίξουν τη χούντα, κάπου πολύ μακριά, στις ΗΠΑ, δυο έλληνες φοιτητές το είχαν ρίξει στη φούντα. Συγκάτοικοι και φίλοι, ο Άλφα και ο Γάμα είχανε κλειστεί στο δωμάτιο τους στη φοιτητική εστία, είχαν βάλει Jefferson Airplane στη διαπασών και είχαν ανάψει τον ναργιλέ στουμπωμένο με Mexican Haze.

Φύσα ρούφα τράβα τόνε και πάει λέγοντας για ώρες πολλές, μέχρις ότου οι δύο φίλοι τα είδαν κωλυόμενα. Τότε λοιπόν ο ένας από τους δυο, ο Γάμα με τη μαλλούρα και τα μούσια, ο τσίφτης, ο γκομενιάρης και καραμπουζουκλής, πετάχτηκε πάνω και φώναξε:

«Το 'χω φιλάρα, το 'χω...»

«Τι πράγμα έχεις βρε Γάμα και δεν μας δίνεις;»

«Το όραμα για την Ελλάδα».

«Σώπα καλέ; Το πιστεύεις ότι κι εγώ το ψάχνω από προχτές και δεν λέω να το βρω;»

«Σε πρόλαβα, μάγκα, σε πρόλαβα. Μέσα σε μια στιγμή τ’ όραμα καρφώθηκε στη σκέψη μου, απίστευτο, έπαθα ταμπλά!».

«Για πες, για πες...»

«Μια μέρα θα γίνω πρωθυπουργός!»

«Σιγά μην γίνεις και ο Ιησούς Χριστός».

«Βρε άκου που σου λέω, αφού το είδα σε όραμα».

Τα πήρε στην κράνα ο Άλφα γιατί αισθανόταν ότι κατά κάποιον τρόπο του είχε κλέψει το όνειρο ζωής ο Γάμα, δαγκώθηκε όμως και είπε:

«Αλήθεια είδες όραμα για την πονεμένη πατρίδα;»

«Είδα όραμα για την Ελλάδα του μέλλοντός μας. Μου πέρασε σαν κεραυνός απ’ την γκλάβα μου. Πώς πέρασε ο μεγάλος πειρασμός από τη σκέψη του Ιησού στο βιβλίο του Καζαντζάκη. Κάπως έτσι και βάλε».

«Σεμνά...»

«Και ταπεινά. Άσε αυτό το όραμα για κανέναν ξενέρωτο. Άκου το δικό μου, να σου φύγει η γκλάβα. Δώσε λίγο τον ναργιλέ, μονοφαγά. Έτσι μπράβο... Ααααχιο! Άκου τώρα το μεγαλειώδες όραμα, ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΟΡΑΜΑ! Όλη η Ελλάδα είναι καταπράσινη. Ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά παντού, σε σπίτια, πάρκα και πλατείες... Οι αγρότες σπέρνουν ινδική κάνναβη ελεύθερα, ολόκληρη η Ελλάδα όλο φουντιές. Η χώρα χρωστάει σε όλες τις τράπεζες του κόσμου, αλλά το αγιασμένο ελληνικό χώμα κάνει την ανατροπή. Η παραγωγή κάνναβης είναι τόσο πλούσια, τόσο ψυχεδελική, τόσο μεγάλη, ώστε καλύπτει σχεδόν όλη την ζήτηση της Ευρώπης. Το κράτος φορολογεί και διακινεί, οι Ευρωπαίοι μας εκλιπαρούν για πράγμα πρώτης ποιότητος, οι εξαγωγές φουντώνουν, οι πολίτες φουμάρουν, χαμογελούν, το οικονομικό πρόβλημα λύνεται, οι δανειστές μας είναι ευχαριστημένοι, όλοι είναι ευχαριστημένοι. Μια Ελλάδα όλο φουντιές, χαμογελαστούς πολίτες, ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά. Μια Ελλάδα Καταπράσινη... Μια μέρα θα γίνω πρωθυπουργός και θα φέρω την Πράσινη Ανάπτυξη».

Θύμωσε ο Άλφα που τον πρόφτασε ο Γάμα και είδε το όραμα για την πολυαγαπημένη πατρίδα. Προσπάθησε να το δει κι ο ίδιος σε γαλάζια απόχρωση, αλλά όσο κι αν προσπάθησε, ότι κι αν πήρε για να βοηθήσει τη φαντασία του, τζίφος. Η ψυχή του μαύρισε από το πολύ μαύρο και καταράστηκε τον Γάμα με όλη τη δύναμη της σκοτεινής ψυχής του.

Το ίδιο βράδυ κίνησε για την έρημο. Εκεί βρήκε μια γριά ινδιάνα και της ζήτησε χρησμό.

«Θα γίνει πράξη το όραμα του Γάμα;» ρώτησε.

Κι εκείνη, μια ερυθρόδερμη Πυθία στολισμένη με φτερά αετού που καθόταν πάνω σε τρίποδα, του ’πε κάτι μπερδεμένα λόγια:

«Όταν η Πράσινη Ανάπτυξη θα έρθει στην Ελλάδα θα τσούξει το κωλαράκι του τσολιά. Θα γινόταν αλλιώς. Αλλά κάποιος φίλος του Γάμα τον καταράστηκε. Και η κατάρα από φίλο πάντα πιάνει...»




ΥΓ. Εννοείται φυσικά πως κανένα από τα πρόσωπα της ιστορίας δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Το υπογραμμίζω. Πλάσματα της φαντασίας που ταλαιπωρούν τους πεζογράφους...

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ-Η ΑΤΙΘΑΣΗ ΓΡΑΦΗ ΤΗΣ MANSOUR

   Γλώσσα που μ΄άλλη γλώσσα δεν μοιάζει!Σε κόβει στα δύο ,στα χιλια!Σε τσακίζει!Σαν να σου βαράει το κεφάλι στον τοίχο ,σα να σε σου τρώει το συκώτι ,σαν σα σε κοπανά σε τραχείς βράχους πλάι σε ήρεμη θάλασσα.Χωρίς αιδώ,χωρίς στόμφο,χωρίς δισταγμό,χωρίς θεωρία ,χωρίς ανάλυση,χωρίς πιθηκισμό,χωρίς συντηρητισμό,χωρίς σεβασμό και αξιοπρέπεια-αλίμονο!-χωρίς ψευτιά και σύμβαση!Με πόθο και πάθος,με ακαταστασία,με πολύ όνειρο και υπερρεαλισμό,με σαρκική αποχαλίνωση ,με δριμύτητα ,με σφοδρότητα,με τόλμη,μ΄αμίμητη σκληρότητα,με ατελείωτη προκλητικότητα,μ΄αυταρχισμό ,με κυνισμό,με ειλικρίνεια,με ερωτισμό και αυτο-ερωτισμό,με αυτοαναφορά ,με φλόγα,με πόλεμο,με μοναξιά,με ΣΟΚ ,ΜΕ ΧΑΟΣ,ΜΕ ΘΑΝΑΤΟ!

Εκεί κάπου στέκει η ποίηση της JOYCE MANSOUR!.Μια ποίηση ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ.ΞΕΣΗΚΩΜΑ.ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ.Μια ποίηση γεμάτη μεταφυσική και εξαλλοσύνη,αγριότητα και ανηθικότητα,ντελίριο,ξέσπασμα και οραματισμό!Μια ποιήτρια από τη Γαλλία,με την οποία έχουν ασχοληθεί αρκετοί Έλληνες και έχουν μεταφράσει έργα της.Αναφέρω τους:Βικτωρία Παπαδάτου και τους ποιητές Nάνο Βαλαωρίτη,Τάσο Κόρφη, και Έκτορα Κακναβάτο Μια ποιήτρια που δεν φοβάται την ΄ΕΚΘΕΣΗ,το ξεγύμνωμα,την αποκάλυψη.Ενα αγρίμι που πορεύεται και πάει και δεν κρύβει πως είναι αγρίμι!Δεν ωραιοποιεί,δεν εξωραίζει,δεν μαλακώνει ,δεν συμβιβάζεται. Δεν κρύβει τη μελαγχολία,την αηδία,τον πόνο,την πικρία,τη διαστροφή ακόμα και τη λαγνεία.Φαίνεται πως όλα αυτά τα προτιμά από τον θάνατο η Μansour!Φαίνεται πως όλα αυτά τα μεταφράζει ως ΖΩΗ,με της οποίας το μέρος είναι τελικά!Σημειώνω εδώ πως η ποιήτρια πέθανε από καρκίνο του στήθους το 1986,στα πενηνταοχτώ της χρόνια.Ο ΄Εκτωρ Κακναβάτος στην εισαγωγή του βιβίου ΚΡΑΥΓΕΣ-ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ-ΟΡΝΙΑ,αναφέρει πώς <έξι μήνες πριν από τον θάνατό της,στην τελευταία της συλλογή Trous noirs είχε γράψει:΄΄Πρέπει να εισπνέι κανείς θάνατο|για να γιατρέψει το πνεύμα του|Το σφεντάμι γλύφει τον αγέρα |δίχως καλέμι|Περιμένω τη στροφή του

δρόμου|Στόμα ξερό από αγρύπνια|κυριευμένο από τον φόβο">.

H Μansour πάει πέρα από τη συμβαση...Στην αληθινή ποίηση δεν πρέπει να υπάρχει σύμβαση!Κάθε ποίημα και αίσθηση.Κάθε ποίημα και εμπειρία.Αντιτάσσεται στο βόλεμα της ψυχήξς και της γραφής .Αποδομεί.Καταστρέφει.Και πάλι συνθέτει.Είναι σπουδαία η Μαnsour.Γιατί δεν φοβάται τα γκρεμίσματα και τα τσαλακώματα.Κάθε ακρότητα και προχώρημα.Με επικίνδυνα ένστικτα στην αγάπη:<αγαπώ τη γεύση από το παχύ σου αίμα>,<άσε με να σε τυφλώσω>.Μια γενική παραφορά με διάχυτη τη σκέψη ή την παρουσία του θανάτου:<..η ομορφιά μου όλη μέσα στα δίχως κόρες μάτια σου πνιγμένη,μες στην κοιλιά σου ο θάνατος που το μυαλό μου τρώει,όλα ετούτα μιαν αλλόκοτη με κάνουν κόρη>.

Θάνατος χωρίς Έρωτα -και το αντίστροφο -δεν νοείται:<Χτες το βράδυ είδα το πτώμα σου...είδα το κρανίο σου...είδα τα κόκαλά σου ξεβρασμένα από την πρωινή θάλασσα...Τα καβούρια φιλονικούσαν για την σάρκα σου...Τίποτα δεν έμεινε από τα παχουλά βυζιά σου κι ωστόσο είναι έτσι που σε προτίμησα ,ανθέ μου...αιδοίο πέρα για πέρα λογχισμένο,λιόντισσας καρδιά αποσυνθεμένη...>.Άλλοτε παιχνίδι ερωτικό καννιβαλιστικό:<Θέλεις την κοιλιά μου για να τρέφεσαι|θέλεις τα μαλλιά μου για να χορταίνεις|θέλεις τα νεφρά μου,τα βυζιά μου,το ξουρισμένο μου κεφάλι|θέλεις λίγο λίγο να πεθαίνω|πεθαίνοντας να μουρμουρίζω παιδιάστικα λόγια>.Η ίδια ήταν μητέρα,κάπου όμως γράφει:<θα΄θελα ν΄αφανίσω των ονείρων μου το αίμα καταργώντας έτσι τη μητρότητα>.Υπερρεαλιστικές σκληρές εικόνες:<Πέταξες τα μάτια μου στη θάλασσα|ξερίζωσες από τα χέρια μου τα όνειρά μου|ξέσκισες τον μελανιασμένο αφαλό

μου|και μες στα πράσινα των μαλλιών μου φύκια π΄ανεμίζουν |το έμβρυο έχεις πνίξει>.Μια περιρρέουσα μοναξιά:<Σας είδα αγκαλιασμένους μες στον άνεμο...σας είδα πλαγιαμένους μές στον χολερικό χρυσό των σκοίνων...σας είδα κοιμισμένους|Κι έγώ δέντρο αλγεινό από γύμνια, μοναχικό ...δεν ήμουν παρά ένας κλόουν με καρδιά αναμαλλιασμένη>.Παρόλα αυτά,την μοναξιά,την απόγνωση... ,την πικρία,θα τομήσω να πω ότι η Mansour δεν πτοείται,δεν ηττάται,δεν κλείνεται στο καβούκι της.Θα γραψει:<..κλαίω αλλά προς τί;|Γριά τριάντα χρονών..|Όμως όχι,ακμαία δημιουργεί ,γιατί διακατέχεται από απόγνωση άκρως δημιουργική .Το ξαναλέω.Η ποιήτρια είναι με το μέρος της ζωής.Την ξεπερνά,την ακυρώνει τη ζωή και την ξανασυνθέτει.Την παει και τη φέρει.Ελαστική στα βιώματα,αυτοσαρκαστική και αγρίως παιχνιδίζουσα ,με το παράλογο αγκαλιά και με το λογικό συνάμα.Η αλήθεια κάπου στο μεταίχμιο,ν΄ακροβατεί χωρίς σκοινί και να γουστάρει ν΄αναλώνεται ολόκληρη :<δεν θέλω πια να φτιασιδώνω την αλήθεια σου...>.|<Κοίτα ,είμαι αηδιασμένη από τους άνδρες|τις ικεσίες τους το τρίχωμά τους|την  πίστη τους τούς τρόπους τους|Μπούχτισα τις περίσσιες αρετές τους τις μισοντυμένες|Μπούχτισα τα κουφάρια τους|Άγιασέ με τρελό φέγγος που καταυγάζεις τα ουράνια όρη|Λαχταράω να ξαναγίνω κενό σαν ήσυχο μάτι της αγρύπνιας|Λαχταράω να ξαναγίνω άστρο>.Η λαχτάρα για το φως ,για την ομορφιά ,για την αγάπη ,για την απλότητα,την κανονικότητα,όχι όμως τη συμβατότητα ή τη συμβατικότητα.Η συμβατικότητα δεν συνάδει με αυτό που είναι η ποιήτρια,ένα συνοθύλευμα,ένας σίφουνας,μια κινούμενη- γεμάτη οίστρο -σκέψη και αίσθηση,ΌΛΑ και ΕΝΑ ,πληθωρική και ατίθαση.Η ηδονή ,ο έρωτας, το σεξ...σταθερά μοτίβα στο έργο της.Τα διαχειρίζεται μοναδικά.

Ενδεικτικά:

Aφού σε προκαλούν τα στήθια μου
θέλω τη λύσσα σου
θέλω τα μάτια σου να βαραίνουν
τα μάγουλά σου να ρουφιόνται να χλωμιάζουν
θέλω τ΄ανατριχιάσματά σου
θέλω ανάμεσα στα σκέλια μου να γενείς κομμάτια
πάνω στο καρπερό του κορμιού σου χώμα
οι πόθοι μου χωρίς ντροπή να εισακουστούνε
Τα βίτσια των ανδρών
είναι η επικράτειά μου
οι πληγές τους τα γλυκίσματά μου
αγαπάω να μασώ τις χαμερπείς τους σκέψεις
γιατί η ασκήμια τους κάνει την ομορφιά μου.
A.Ξ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ /// ΠΟΙΗΣΗ

                                    

άτιτλο




Η μια σκιά γαντζώνεται στην άλλη
Υπόγεια κρύβουν ουρανούς
Αλλά
Πολεοδόμος πάντα ο νους.

Φρίκη θα πει
Να προσπερνάς ανέγγιχτη τη φρίκη
Και φόβος
Να μην ξέρεις πια για τι να φοβηθείς.




*********





άτιτλο




'Ερωτες, πάθη,

σώμα της ματαίωσης,

γυρίστε πίσω !








***********





  χ ω ρ ί ς τ έ λ ο ς





Τότε
ανέστρεψα
στον ουρανό
κι έγραψα
με τα σύννεφα
ανορθόγραφα, λένε,
έβαλα
τελεία
ένα αστέρι,
πέρασαν
δυο πουλιά, τα κυνήγησα,


(Αποσπάσματα από  το Στίγμα.)

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ //// ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ/ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

                                                          
                                                                   

Το διπλό όνειρο της γραφής

Χάρης Βλαβιανός, Χρήστος Χρυσόπουλος

Εκδόσεις Πατάκη, 2010
205 σελ.




(αποσπάσματα από το βιβλίο)


σελ:13-14

0.0
<Σε τι χρησιμεύει να λογομαχούμε με το μηδέν;>(Eμίλ Σιοράν).

0.1
Το ζήτημα με το μηδέν είναι ότι αποδεικνύεται άχρηστο στην καθημερινή ζωή.Κανείς δεν βγαίνει στην αγορά ν΄αγοράσει μηδέν ψάρια.Είναι,κατά κάποιο τρόπο,το πιο καλλιεργημένο από όλα τα σημεία- η χρήση του έγινε αναγκαία από τις αφηρημένες έννοιες της σκέψης(Αλφρεντ Νόρθ Γουάιτχεντ).

0.1.1
Το μηδέν είναι το πιο εκλεπτυσμένο και υπέροχο καταφύγιο του πνεύματος-σχεδόν ένα αμφίβιο ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία>(Γκότφριντ Λάιμπνιτς)

0.1.2
<Σε μια αξιωματικά οργανωμένη θεωρία θα υφίστανται πάντα ορισμένες προτάσεις,οι οποίες δεν μπορούν να αποδειχθούν ως αληθείς ή ψευδείς χρησιμοποιώντας τους κανόνες και τα αξιώματα της ίδιας της θεωρίας>(Κούρτ Γκαίντελ,1ο Θεώρημα της Μη Πληρότητας).

0.2
Κάθε λόγος είναι εγκλωβισμένος μέσα στην αυξομείωση των βαθμών:<Γράφω>.Αυτός είναι ο πρώτος βαθμός.

0.2.1
Κατόπιν:<Γράφω ότι γράφω>.Αυτός είναι ο δεύτερος βαθμός.

0.2.2
Μα,πριν τη γραφή,ο<βαθμός μηδέν> της γραφής:η γραφή που είναι πάντοτε ήδη παρούσα.*

0.3
...τότε ο καθένας μας,μέσα σε μια διαρκή κίνηση,προσπαθεί ν΄αρμολογήσει σκέψεις και συναισθήματα.Και όπως ο Βερμέερ στην Τέχνη της ζωγραφικής σηκώνει το παραβάν και μας ξεναγεί στο εργαστήριό του,τοποθετώντας μάλιστα τον εαυτό του στη θέση του ζωγράφου(αλλά με πλάτη γυρισμένη στο θεατή),έτσι και μεις θα μπορούσαμε ν΄ανοίξουμε το δικό μας εργαστήριο,ώστε να φανεί καθαρότερα η συγκεκριμένη συνθήκη μέσα στην οποία συγκροτούμε,με ρευστές και ασταθείς λέξεις ,τη συνείδηση.

0.3.1
Είναι αυτό το οξύμωρο που μας προσφέρουν οι τρεις προτάσεις του Μπάρτ-αλλά παραφρασμένες εδώ για δύο πρόσωπα:
<[Εμείς] δεν θα ήμαστε τίποτα αν [εμείς] δεν γράφαμε>.
<[Εμείς] βρισκόμαστε αλλού από εκεί όπου [εμείς] γράφουμε>.
<[Εμείς] αξίζουμε περισσότερο από αυτό που [εμείς] γράφουμε>.**

*Και ταυτόχρονα είναι ένας κόσμος που αξιώνει την παρουσία του γράφοντος υποκειμένου,εμένα|εμάς,στην ολότητά μας,μέσα σε μια φλομπεριανή φράση-ταυτολογία.Σε μια χιμαιρική mot-just.


**Roland Barthes,,στο Roland Βarthes by Roland Βarthes,μτφρ.R.
Howard,University of California Press,1994.




ΣΕΛ:77-78

10.1
Λέμε (ακολουθώντας πάλι τα χνάρια του Ελιοτ): και αμέσως κατανοούμε ότι εδώ υπονοείται μια θεωρία της λογοτεχνίας.

10.1.1
Η γραφή(τώρα που δεν τίθεται πια ζήτημα πρωτοτυπίας)συχνά παρομοιάζεται με κάποιο έγλημα ή παρεκτροπή.Είναι:κλοπή,αντιγραφή,απάτη,τυμβωρυχία,πλαστοπροσωπία,ψευδομαρτυρία κ.λπ.

10.1.2
Αντιστοίχως ,οι συγγραφείς καθίστανται :κλέφτες,αντιγραφείς,απατεώνες,τυμβωρύχοι,υποκριτές,ψευδομάρτυρες κ.λ.π.

10.1.2.1
Οπως λέει και ο Γέητς στον ΕΡΗΜΙΤΗ του:<Είμαστε όλοι καταδικασμένοι να αντιγράφουμε αντίγραφα>.

10.1.2.2
Εντούτοις,ακόμα κιαυτός-ο καταδικασμένος <αντιγραφέας αντιγράφων>- δεν παραμένει συγγραφέας;Oταν λέμε :<μερικά από τα καλύτερα ποιήματα του Καρυωτάκη είναι οι μεταφράσεις του>,δεν υπονοούμε ότι τα ποιήματα αυτά,αν και αντίγραφα,γίνονται δικά του,από τη στιγμή που το ξένο κείμενο προσαρμόζεται στο καλούπι της γλώσσας του;Και δεν τα αξιολογούμε ως τέτοια;

10.1.2.3
Ανάλογα,λοιπόν,με τη θέση που θέλουμε να υπερασπιστούμε,επιλέγουμε το έγκλημα.

10.1.3
Εκείνο που δεν δηλώνεται ευθαρσώς είναι η συνενοχή του αναγνώστη:κλεπταποδόχος,ηδονοβλεψίας,παρενδυτικός,λαθρέμπορος(το τελευταίο μπορεί να θεωρηθεί ώς και μομφή προς τους εκδότες).

10.1.4
Και για τους κριτικούς της λογοτεχνίας:καταδότης,προαγωγός,τοκογλύφος,εκβιαστής.

10.2
Μα δεν υπάρχει πλέον τίποτε αγαθό στη λογοτεχνία;Η έμφασηκάθε φορά είναι στο έγκλημα.Που σημαίνει:από κάποπιον κλέβεις,κάποιον εξαπατάς,κάποιον εκμεταλεύεσαι.
Και αυτός σίγουρα δεν είναι ο αναγνώστης,επειδή αν εκείνος δεν συναινεί,το έγκλημα είναι αδύνατο.Επομένως:ΒΡΕΣ ΤΟ ΠΤΩΜΑ.

10.3
Η σκέψη αυτή προυποθέτει τουλάχιστον δύο εμπλεκόμενα μέρη(ΘΎΜΑ-ΘΎΤΗ) και οπωσδήποτε ίδιον όφελος.Επομένως:ΒΡΕΣ ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ.


ΣΕΛ:135-136

19.1
<Το ποίημα που στοχάζεται τον εαυτό του θα πρέπει να φανταστεί ένα ποίημα ποιητικότερο του εαυτού του>.*

19.1.1
Αν η <ποιητικότητα> αποτελεί το διακριτικό ενός είδους(αυτό που κατηγοριοποιεί το κείμενο ως<ποίημα>) και το μέτρο ενός μεγέθους(πόσο< ποιητικό> είναι το ποίημα),τότε ποιά είναι η αξιωματική θέση στην οποία υπάγεται η παρ.19.1;

19.2
To αξίωμα θα μπορούσε να έχει ως εξής:Το κείμενο που στοχάζεται τον εαυτό του,θα πρέπει να φανταστεί ένα κείμενο <κειμενικότερο> του εαυτού του.΄Οπου <κείμενο>θα είναι κατά περίπτωση:ποίημα,μυθιστόρημα,φιλοσόφημα,δοκίμιο..κ.λ.π.

19.3

Σε αυτήν την περίπτωση(και δεχόμενοι την αξιωματική διατύπωση) οδηγούμαστε στην πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση ότι κάθε κείμενι που στοχάζεται τον εαυτό του έχει για προορισμό του ένα άλλο κείμενο(το <κειμενικότερο>) κείμενο.Η διαφορά εδώ είναι η λέξη Προορισμός.

19.3.1
Το ζήτημα,λοιπόν,για κάθε συγγραφέα που θεματοποιεί τις ίδιες του αποφάνσεις
[αυτό σημαίνει<που στοχάζεται τον εαυτό του>]
δεν είναι η εκλογή μιας καταγωγής
[<ονομάζω τα κείμενα που με έφεραν στο φως>]
αλλά η επιδίωξη μιας κατάληξης
[<υιοθετώ και αναλαμβάνω την ευθύνη όσων θα προκύψουν από αυτό του λέω>].

19.4
Προσοχή:<Στοχάζομαι αυτό που γράφω> δεν σημαίνει<αναγνωρίζω από πού προήλθε>,αλλά προβλέπω πού θα με οδηγήσει>.

19.4.1
Αυτή είναι η σημασία της ρήσης του ELIOT:.

*Χ.ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ,,Ποιόν αφορά η Ποίηση,ο.π.,σελ.158

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ////ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΤΑΣΑ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η προφητεία του ανέμου, Ποιήματα, Ασημίνα Ξηρογιάννη, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 2009



«Η προφητεία του ανέμου» είναι η πρώτη ποιητική εκδοτική απόπειρα της Ασημίνας Ξηρογιάννη. Αποτελείται από δύο ενότητες, την πρώτη με τον τίτλο «Η σκέψη βυθίστηκε στα χέρια σου», στην οποία περιλαμβάνονται είκοσι ένα ποιήματα, και την δεύτερη με τίτλο «… τα ωραιότερα ταξίδια είναι του μυαλού», στην οποία εντάσσονται είκοσι τέσσερα επιπλέον, μικρά ή μεγαλύτερα, ποιήματα.
Ο έρωτας, το ανεκπλήρωτο, κάποιες φορές, μερικών υποσχέσεων ή της προσμονής με τις προεκτάσεις μιας φαντασιακής πραγματικότητας που δεν επαληθεύεται, οι προσπάθειες για διάρκεια στην ερωτική σχέση κι η ανάγκη να δέσουν ρίζες μεταξύ τους οι καρδιές, η απώλεια του έρωτα εντέλει καθώς και ό,τι μένει πίσω είναι η κύρια και βασική θεματογραφία της συλλογής, που διατρέχει και διαπερνά και τις δύο ενότητες και καταγράφεται με απλωμένο, με εκτατικό λόγο, ο οποίος παραπέμπει στιχουργικά σ’ έναν εφηβικό ξέσπασμα ημερολογιακής καταγραφής σκέψεων και γεγονότων, ή κι εξ αφορμής γεγονότων, καθώς επίσης και συναισθημάτων, βιωμένων ή μη.

«…Προσπάθησα πολύ να σε κάνω να δεις τα χρώματα
Μακριά στον ορίζοντα
Το πέλαγος απ’ τ’ ανοιγμένο παράθυρο,
τον γλάρο που τον πάει ο άνεμος…»
«… Μήπως πετύχω την ένωση των αλλοπρόσαλλων βημάτων σου
με τα δικά μου σταθερά πατήματα και ευλογήσω τ’ όνειρο…» (Ματαιότητα)

«Όπως σε είδα ν’ ανεβαίνεις τη σκάλα του έρημου σταθμού
εκείνο το απόγευμα
Με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό –προσηλωμένος,
Κλειδωμένος ήσουν -…» (Στιγμιαία αίσθηση)

«… Στα νερά της θάλασσας θα πλυθούμε
Με κατάνυξη θα μας ατενίζει το ανεμοδαρμένο ξωκλήσι
Κι εγώ… σεμνή πια μέσα στην ελευθερία του έρωτα
Θα περνώ από την αγορά ενάρετων ανθρώπων…» (άτιτλο, σελ. 29)


Η δεύτερη ενότητα «… τα ωραιότερα ταξίδια είναι του μυαλού» εμπεριέχει ποιήματα που ξεπηδούν περισσότερο από στιγμές περιπλεγμένες στην ατομικότητα της μνήμης:

«… Αναμνήσεις χωρίς χρονικότητα…» (άτιτλο σελ. 52)
«… την θαλπωρή παρέχουν
τα φαντάσματα
του παρελθόντος ονείρου
που καλούσαμε ζωή» (Θλίψη)

«… Ν’ αντέξει το μυαλό μου μονάχα…
… σαν κιβωτός…
… από τις επιθέσεις του φθοροποιού χρόνου…
… ν’ αντέξει
Το μυαλό» (Υπέρ μνήμης)

«… Μόνο η μνήμη τους απέμεινε πιά… -» (Φαντάσματα)


Αξιοπαρατήρητη είναι και η επαναλαμβανόμενη αγωνία της Α.Ξ. για την «άλλη όχθη» , τον θάνατο, «την άλλη νύχτα» , το εν γένει επερχόμενο, κι ίσως δεν είναι τυχαίο που ο τίτλος τον οποίον επέλεξε ως γενικό τίτλο της συλλογής «Η προφητεία του ανέμου», διακρίνεται ως το κατ’ εξοχήν ποίημα της από την εν λόγω αγωνίας της.

« «Να περάσεις το ποτάμι.
Να ανακυκλώσεις τη ζωή που σπατάλησες.»
Μα εγώ… καρφωμένη στη μία όχθη,
Αρκέστηκα στο να ονειρευτώ την άλλη.» (Η προφητεία του ανέμου)

Το τελευταίο ποίημα με τίτλο «της αγάπης» κλείνει τον κύκλο της συλλογής ανοίγοντας συγχρόνως έναν καινούργιο, όπως συμβαίνει ακριβώς και στη ζωή, όταν η μέθη, το άρπαγμα, οι ανασφάλειες, οι φόβοι, οι ακανθώδεις επιθέσεις των οδυνηρών μνημών κατασιγάζουν στην απαλότητα που χαρίζει η ασφάλεια της χρονικής απόστασης, κι όταν πια η ανάγκη κυριαρχίας του ενός στον άλλον επιτέλους ξεδιψούν και χορταίνουν, τότε πλέον αρχίζουν «οι ελευθερίες» και «μοιράζονται σωστά, με οικονομία. Και ο χρόνος μάς» σέβεται.


Ν. Ζαχαροπούλου
12/8/2010

ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΗΣ-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Αγαπητοί αναγνώστες,
το varelaki σας παραθέτει όλα τα σχετικά σοιχεία,αναφορικά με τον διαδυκτιακό διαγωνισμό λογοτεχνίας.Πηγή μας είναι ένας από τους διοργανωτές του διαγωνισμού,ο Γιάννης Φαρσάρης!!


< Ηλεκτρονικό διαγωνισμό διηγήματος με θέμα την Τέχνη διοργανώνει η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία πολιτισμού ARTSPOT. Κριτική Επιτροπή: Ελένη Γκίκα, Leia Vitali, Manos Kontoleon, Thanassis Chimonas, Γιάννης Φαρσάρης. Προθεσμία υποβολής συμμετοχών: 15η Σεπτεμβρίου 2010>



Για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνηση σχετικά με τον διαγωνισμό "ΛόγωΤέχνης" μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο email contest@artspot.gr


Ο ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ

Η Εταιρεία Artspot είναι μία Αστική Mη Κερδοσκοπική Εταιρεία με σκοπό την προώθηση και προβολή του Πολιτισμού. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2009, οι δραστηριότητες της όμως ξεκίνησαν από τον Νοέμβριο του 2007, με την δημιουργία της ηλεκτρονικής κοινότητας Ελλήνων Δημιουργών –για επαγγελματίες ή ερασιτέχνες- Artspot.gr.

Ακολούθησαν ομαδικές δράσεις με συμμετοχές σε διεθνείς διαγωνισμούς και εκθέσεις, ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκαν ομαδικές εκθέσεις των μελών της κοινότητας. Το Art magazine ήταν η φυσική προέκταση του artspot.gr, πραγματοποιώντας και εισάγοντας νέα δεδομένα στον τομέα του Ηλεκτρονικού Τύπου, ενώ παράλληλα οι μουσικές επιλογές του ψηφιακού ραδιοφώνου Art.radio αποτέλεσαν μια μοναδική συντροφιά, αλλά και πηγή γνώσης για τους λάτρεις της ποιοτικής μουσικής.

Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στην επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας -> http://company.artspot.gr>

<Σε πείσμα όσων επιμένουν να χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη εποχή ως αντικαλλιτεχνική, η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Artspot διοργανώνει διαγωνισμό λογοτεχνικής σύνθεσης. Η ανάδειξη της δημιουργικής ανάγκης των ανθρώπων για εξωτερίκευση σκέψεων και συναισθημάτων μέσω της τέχνης, αποτελεί βασικό προσανατολισμό της φιλοσοφίας της Artspot. Στόχος του διαγωνισμού είναι να αποτελέσει την αφορμή για τους συμμετέχοντες να αποτυπώσουν μέσω του γραπτού λόγου τη σημασία της τέχνης στην καθημερινότητα. Λέξεις αλιευμένες από διαφορετικούς χώρους της καλλιτεχνικής δημιουργίας αναμένουν να συνδυαστούν, διαμορφώνοντας λογοτεχνικά κείμενα που αναδεικνύουν τη θέση που κατέχει η τέχνη στη ζωή.>

Όροι Συμμετοχής στον Διαγωνισμό

* Ο Διαγωνισμός θα διεξαχθεί αποκλειστικά και μόνο μέσω του Internet. Οποιοσδήποτε άλλος τρόπος αποστολής της συμμετοχής δεν θα γίνεται δεκτός.
* Για να θεωρηθεί έγκυρη η συμμετοχή στον διαγωνισμό θα πρέπει το διήγημα να μην υπερβαίνει σε έκταση τις 1.000 λέξεις και να περιλαμβάνει υποχρεωτικά στην πλοκή του τις ακόλουθες 7 λέξεις που σχετίζονται με τις βασικές μορφές της τέχνης: Πένα – Καμβάς – Μάσκα – Βιολί – Άγαλμα – Κάμερα – Τανγκό (Οι 7 λέξεις μπορούν να εμφανίζονται σε οποιονδήποτε τύπο, π.χ. των αγαλμάτων, της μάσκας, τα βιολιά κ.λ.π.)
* Στο Διαγωνισμό μπορούν ελεύθερα να συμμετάσχουν άτομα άνω των 18 ετών, κάτοικοι Ελλάδος και εξωτερικού, με εξαίρεση όσους έχουν εκδώσει λογοτεχνικό βιβλίο. Τα διηγήματα πρέπει να είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα
* Από τη συμμετοχή στο Διαγωνισμό αποκλείονται οι συνεργάτες της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας Artspot, οι εργαζόμενοι στις εταιρείες των Χορηγών, καθώς και οι συγγενείς των ανωτέρω προσώπων έως και β' βαθμού.
* Ο κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να συμμετάσχει μία μόνο φορά στο διαγωνισμό και με ένα και μόνο διήγημα.
* Κάθε συμμετοχή θα πρέπει να είναι μη δημοσιευμένο έργο του ίδιου του διαγωνιζόμενου, ο οποίος φέρει την ευθύνη της υπογραφής του και κάθε άλλη ευθύνη σχετικά με την πατρότητα και την πρωτοτυπία του διηγήματος.
* Με την αποστολή του διηγήματος ο Διαγωνιζόμενος:
o Αποδέχεται, ότι το έργο του θα τεθεί υπό την κρίση της Κριτικής Επιτροπής για αξιολόγηση.
o Εκχωρεί στους διοργανωτές, στην περίπτωση που ανακηρυχθεί ως ένας από τους νικητές του Διαγωνισμού, το αποκλειστικό δικαίωμα για δημοσίευση του διηγήματος του στις σελίδες του ηλεκτρονικού περιοδικού www.artmag.gr με την αναγραφή του ονοματεπώνυμου και του τόπου κατοικίας του.
* Από το σύνολο των διηγημάτων που θα σταλούν στο Διαγωνισμό και θα πληρούν τους Όρους Συμμετοχής, η Κριτική Επιτροπή θα επιλέξει, κατά την απόλυτη κρίση της, τα 6 καλύτερα διηγήματα.
* Η τελική απόφαση της Κριτικής Επιτροπής δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, είναι οριστική, και θα ανακοινωθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό www.artmag.gr μετά το πέρας του Διαγωνισμού.
* Τα δώρα του Διαγωνισμού είναι προσωπικά, δεν μεταβιβάζονται ούτε ανταλλάσσονται με χρήματα ή άλλα είδη.
* Οι διοργανωτές διατηρούν το δικαίωμα να μεταβάλουν τις ημερομηνίες, να ματαιώσουν το Διαγωνισμό ή/και και να αλλάξουν τα δώρα των νικητών.
* Η συμμετοχή στο Διαγωνισμό προϋποθέτει και συνεπάγεται την πλήρη και ανεπιφύλακτη αποδοχή του συνόλου των παραπάνω όρων.
* Οποιαδήποτε συμμετοχή δεν είναι σύμφωνη με όλους ανεξαιρέτως τους Όρους Συμμετοχής δεν θα θεωρείται έγκυρη και θα αποκλείεται αυτόματα από το Διαγωνισμό χωρίς ειδοποίηση του διαγωνιζόμενου.

ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS////ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ- ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Λοιπόν,καλώς ήρθες,Γιάννη, ΣΤΟ VARELAKI BLOG.Ξεκινώ αμέσως.Πώς πορεύεται το βιβλίο στις μέρες μας;O κόσμος ξοδεύει λεφτά για βιβλία ή απλά, και να θέλει, δεν του περισσεύουν;

Καλησπέρα Μίνα κι ευχαριστώ για την πρόσκληση σου. Ξεκινάμε από τα δύσκολα και χαίρομαι.
Είναι λίγο περίπλοκη η εποχή μας, στέκεται αμήχανη απέναντι στα βιβλία, τα αγοράζει αλλά δε τα δείχνει σωστά στα μέσα ενημέρωσης, συχνά αποτελούν άλλοθι πολιτιστικού υπαινιγμού, τίποτα περισσότερο από αναφορές. Τα μεγαλύτερα αφιερώματα αφορούν πάντα σε συγκεκριμένα πολυπροβαλλόμενα πρόσωπα με στόχους που δεν έχουν να κάνουν ακριβώς με ό,τι θέλουμε ν’ αποκαλούμε σύγχρονη πεζογραφία. Η τηλεόραση σιωπά.
Αντίθετα, οι Έλληνες ενδιαφέρονται. Αγοράζουν, ψάχνουν, αναζητούν μέσα από το διαδίκτυο κι αυτό είναι ενθαρρυντικό.
Η γενικευμένη κρίση –που σίγουρα δεν είναι μονάχα οικονομική αλλά επεκτείνεται και σε βαθύτερες αξίες- δε βοηθάει. Τα βιβλιοπωλεία δε προμηθεύονται βιβλία με τον ίδιο ρυθμό, δουλεύουν με παραγγελίες και ανυπόληπτες λίστες «ευπώλητων». Αυτό έχει αναδείξει στην κορυφή ανάξιους τίτλους κι έχει θάψει σε υπόγεια εκδοτικών εταιριών άξια βιβλία, που οι ενδιαφερόμενοι αναγνώστες δε θα βρουν ποτέ σε βιτρίνες. Δε προχωράμε έτσι.


 Ποιά η θεματολογία των βιβλίων σου;Πώς επιλέγεις το θέμα σου...Δηλαδή παίρνεις αφορμή από αληθινές ιστορίες, από άλλα αναγνώσματα, από πράγματα που συνέβησαν προσωπικά σε σένα;

 Από άλλα αναγνώσματα ή προϊόντα τέχνης δανείζομαι συχνά κάτι από το άρωμά τους. Αυτό τροφοδοτεί και τα δικά μου όνειρα.
Τα πρόσωπα μου ξεπηδούν από την επικαιρότητα. Αποκτάνε υπόσταση σε λέξεις όταν κρίνω ότι αξίζει να υπάρξουν μέσα από κείμενα, για να μιλήσω μέσα απ’ αυτά, ακόμα κι αν συμβαίνει να ‘χουν άλλες θέσεις από τις δικές μου. Συχνά ντύνομαι τα ρούχα τους ή δανείζομαι συνήθειες, προσπαθώ να τα καταλάβω.
Θέλω οι ήρωες να ‘χουνε χρώματα, να ‘χουνε δύναμη κι ενέργεια -όχι μονάχα την αποκαλούμενη φωτεινή ή θετική- θέλω να ‘χουν αξίες, να μεταφέρουν μηνύματα μέσα από τη δική τους γλώσσα, που θέλω να ‘ναι ιδιαίτερη, άμεση, απλή και καθημερινή.


Kι η Ποίηση;

 Η ποίηση κρύβεται στα βιβλία που διαβάζουν κι εκτιμούν λίγοι. Ποίηση κρύβεται στην πεζογραφία, συχνά ακόμα και χωρίς να το επιδιώκει, βγαίνει στην επιφάνεια ειλικρινής, καθαρή στις προθέσεις της... όταν επιδιώκεται με σκοπό, δε βρίσκει το στόχο της.
Ποίηση κρύβεται ακόμα και στις αλήθειες των καθημερινών ανθρώπων, στις εικόνες του πεζοδρομίου, της χαράς ή των προσωπικών δραμάτων μας, που συχνά μένουν θαμμένα μέσα μας.

Λογοτέχνες που θεωρείς σπουδαίους...

 Αυτό σηκώνει νερό και πολλά ονόματα. Η ελληνική πεζογραφία με απορροφά από παιδί. Παύλος Μάτεσις, Γιάννης Ξανθούλης, Λιλή Ζωγράφου, Ευγενία Φακίνου και πολλοί ακόμα λιγότερο προβαλλόμενοι όπως η Μάρω Τριανταφύλλου, κλασικότεροι όπως ο Μενέλαος Λουντέμης ή ο Νίκος Καζαντζάκης εξίσου. Κι ό,τι άλλο τρέχει σε νέες εκδόσεις κι αξίζει την προσοχή μας.

Τί προσδοκάς γράφοντας;

Να μαι αληθινός. Να ‘χουνε λόγο ύπαρξης οι μυθιστορίες μου, να περνάω καλά γράφοντας κι οι αναγνώστες διαβάζοντας, να μη καταλήγουν ν’ αποστρέφονται την πεζογραφία, αλλά να γίνονται πιο ένθερμοι οπαδοί της. Επιδιώκω όμως πάνω απ’ όλα να ‘μαι ειλικρινής κι αληθινός στις προθέσεις μου. Βλέπεις πως, όταν το γράψιμο είναι τρόπος ζωής κι όχι χομπίστικη ενασχόληση, τα περιθώρια για υποκρισία και φτιασίδι δεν είναι πολλά. Το ψέμα μας φτηναίνει και μας καταπιέζει.

 Γράφεις κάτι αυτόν τον καιρό;

Δε σταματάω παρά μονάχα σε μικρές περιόδους, όταν δε νιώθω έτοιμος να πω κάτι. Συνήθως μεταφέρομαι από το ένα μυθιστόρημα στο άλλο, με μια διαδοχή που μοιάζει ανέφικτη, αλλά είναι πιο απλή απ’ όσο δείχνει.
Αυτή την εποχή έχω παραδώσει για έκδοση το τρίτο μου μυθιστόρημα, για μένα αποτελεί ένα σημαντικό κείμενο, χρειάστηκε χρόνο και κόστος για να φτάσει κάπου. Θα μου πεις πως, έτσι πάνω κάτω δε γίνεται με όλα τα μυθιστορήματα; Και βέβαια, αλλά ανά εποχές διακρίνουμε τα κείμενα που μας έχουν απορροφήσει συνολικά.
Όταν το τρίτο βιβλίο τέλειωσε λοιπόν, ένα τέταρτο ξεπήδησε. Σύγχρονο και σπαρταριστό όσο κανένα, γεμάτο κέφι για ζωή. Χιούμορ αλλά και πολλές αλήθειες, έτοιμο να ζει τη ζωή απ’ την αρχή, να εκτιμήσει τις καλές στιγμές, που συχνά αποχρωματίζονται στο θόρυβο της καθημερινής ρουτίνας.

Για το αρχείο του blog , μια αναφορά στα βιβλία σου και ένα σχόλιο για το καθένα.

Η «Μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» είναι η ιστορία μιας Βασιλικής καλών προθέσεων, μιας γυναίκας άξιας να σταθεί μέσα στα χρόνια, να διασχίσει έναν πόλεμο, να διεκδικήσει τις αξίες, τα δώρα της ζωής και τα όνειρά της. Η μυρωδιά παραπέμπει στη μνήμη, σ’ ό,τι δε ξεθωριάζει όταν οι άνθρωποι παλιώνουν. Θέλει να ψιθυρίσει στον αναγνώστη ένα μυστικό: πως τίποτα δεν έρχεται από μόνο του, όλα κατακτώνται ή κερδίζονται, μονάχα όταν το επιθυμούμε.
Ο < εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”> από την άλλη, είναι ένα τραγούδι. Ξεκινάει με μια εποχή, που βιάζεται να προφτάσει το μέλλον. Σμίγει μια σειρά από πρόσωπα που λογικά, δύσκολα θα ταίριαζαν. Θα προχωρήσουν όμως μαζί, για να μας δείξουν ότι η οπτική μας απέναντι στον κόσμο δε μπορεί να ναι μονόπλευρη, φωτεινή ή σκοτεινή. Θα μας αποδείξουν ότι η φυσικότερη εξέλιξη των πραγμάτων, δε μπορεί να προβλεφθεί ποτέ.

Τί ονειρεύεσαι;
Ονειρεύομαι τον κόσμο καλύτερο. Χωρίς ταμπέλες κι ευδιάκριτες ονομασίες. Επενδύω στις καλές προθέσεις των ανθρώπων και θέλω να ‘χω όμορφες σχέσεις. Ονειρεύομαι περισσότερη ειλικρίνεια, μας λείπουν οι αλήθειες, περισσεύουν τα ταμπού κι οι ευκολίες.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ.ΣΤΕΡΓΙΟΥ-ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΗΧΗΣΕΙΣ

ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ

Μάθαμε να διαβάζουμε την ώρα
στ΄άγνωμα,στ΄άβουλα ,ρολόγια.
Κι αυτό γιατί,για τον καιρό που πέρασε,
για θανάτους και μοιρολόγια;
Kι ακόμα μάθαμε να λέμε ολημερίς,
για κάτι που΄πρεπε να κάνουμε,
<Αύριο,τώρα είναι νωρίς>.



ΚΡΙΜΑ

Αλαργινά τραγούδια που μας έφερε το κύμα
και θύμησες παλιές το πελαγίσιο αγέρι.
Κ΄έτσι σφιχτά που σου κρατώ το χέρι,
γιατί να κλαις;Δεν είναι κρίμα;



EΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ ΦΥΓΕΙ

Περάσαμε την ξώπορτα γοργά.
(Ο νεκροθάφτης με τα ρούχα,το καντήλι ,το λιβάνι).
Εκείνος είχε φύγει.
Κράταγες με πολύ οδύνη το κεφάλι.
(Το αργό μονότονο ρολόι,νεκρόσημα,κεριά).
Θαρρώ πως λίγο κλάψαμε.
Δεν ξέρω πάλι.



ΚΟΚΚΙΝΑ

Η κουζίνα θύμιζε καπηλειό του βορρά.
Με πολύ κόκκινο κρασί
και κοκκινα μάτια.
Κόκκινα όλα,
και το κρασί και τα μάτια μας,
κ΄οι τοίχοι της κουζίνας.


ΚΑΡΑΒΙΑ ΚΙ ΑΡΜΕΝΑ

Καράβια κι άρμενα.
΄Αλμπουρα και πυξίδες.
Το πέλαγος π΄αγκομαχεί.
Τα πρόσωπα με τις βαθιές ρυτίδες.
΄Ολα κλεισμένα τα΄χω στην ψυχή.


ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ

Θα πρέπει να το ξέρεις,
οι καμπάνες χτυπούσαν σιωπηλά
την ώρα του θανάτου μου.
Κ΄είχα στο στόμα μου
τ΄όνομά σου.


ΞΥΛΙΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ

΄Ηθελα να περπατώ
σε ξύλινους δρόμους
και να βρέχει.


ΤΙ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ

Τι να φταίει
απόψε,
που ο λογισμός μου
σ΄έφτασε.

Κ΄έφτασε τόσο μακριά.

Τι να φταίει
απόψε.



ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ

Σκέφτηκε κανείς ποτέ,
πως θα ξυπνούσαμε
αν δεν χτυπούσαν
οι καμπάνες;


TO EKKΡEMEΣ

Στον Λευτέρη Π. Παπαδόπουλο

Η μελαγχολία των τοίχων
με τα πορτραίτα των πεθαμένων.
Το σπίτι γεμάτο με τις φωτογραφίες
των ζωντανών που λείπουν.


Το εκκρεμές χτυπά τις ώρες
τις ατελείωτες της μοναξιάς
και της ανάμνησης.

Κι ακόμα ψάχνω να΄βρω
το χρονικό σημείο,
που πρέπει να σταματήσω
την αφήγηση.



Ο Δημήτρης Γ. Στεργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939,από γονείς Ρεθύμνιους.
Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και φοίτησε στο Τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του ίδιου Πανεπιστημίου.Παρακολούθησε μαθήματα Ασφαλιστικού Δικαίου στο Universite Libre de Bruxelles.Διετέλεσε Νομικός Σύμβουλος του<Μουσείου Φυσικής Ιστορίας>,Νομάρχης Κυκλάδων και Ζακύνθου,Γενικός Γραμματέας του Ιδρύματος<Κρητική Εστία>,Μέλος του <Φιλεκπαιδευτικού Ιδρύματος Κρήτης > και άλλων κοινωφελών Ιδρυμάτων και Σωματείων.Το 1955 ,μαθητής στο Γυμνάσιο ακόμα,δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή <Είλωτες>.
Μετέφρασε Γάλλους ποιητές.Ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα,στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης,την Αφρική,τη Ρωσία,την Αμερική και το Μεξικό.