ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 104-105 ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΒΑΚΧΙΚΟΝ
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ «Μια απέραντη ματιά»
Σάββατο 16/9
7-8 μ.μ.
Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2023
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΣΑΡΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Το Σπίτι της Κύπρου
και το περιοδικό «Νέο Επίπεδο»
σας προσκαλούν την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2023 και ώρα 18.30-9.00
στην εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό
με θέμα :
Είμαι ο άνεμος, η βροχή, τα έρημα δάση
'Εφη Δήμου
ποιήτρια
Κώστας κρεμμύδας
ποιητής, εκδότης του περιοδικού Μανδραγόρας
'Αρης Μαραγκόπουλος
συγγραφέας
Παντελής Μπουκάλας
συγγραφέας δημοσιογράφος
Ασημίνα Ξηρογιάννη
ποιήτρια
Γιάννης Στεφανάκις
εικαστικός ποιητής
Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2023
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ //// Διώνη Δημητριάδου //// ΘΗΡΙΟ Ή ΘΕΟΣ
Την έκδοση κοσμούν έργα της ζωγράφου Φωτεινής Χαμιδιελή
ΑΩ Εκδόσεις
Ο ήρωας της νουβέλας, νιώθοντας μετέωρος, σ’ ένα κόσμο που όλο και περισσότερο μοιάζει ξένος και άγνωστος, αναζητά τον τραγικό ήρωα Οιδίποδα και συνταιριάζει τα βήματά του με τα δικά του. Ποια θα είναι, όμως, η κατάληξη; Στο παιχνίδι της ζωής που καλείται να παίξει, φαίνεται σε κάθε ερώτηση η απάντηση να είναι: ο Άνθρωπος. Ή, μήπως, όχι;
ISBN: 978-618-5675-61-5, Εξώφυλλο: Μαλακό, Σχήμα: 13Χ20, Σελίδες: 104, Τιμή: 12.72€ Φ.Π.Α.: 6%
Χρόνος έκδοσης: Σεπτέμβριος 2023
Νεοελληνική πεζογραφία-Νουβέλα
ΑΩ Εκδόσεις
www.aomegaekdoseis.gr
Αθ. Μιχάλη 19, Καλύβια Αττικής, 19010
Τηλέφωνο: 6932616019
e-mail: aomegaekdoseis@yahoo.gr
****
Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2023
Alfred Joyce Kilmer (1886 -1918) /// «Δέντρα» (1913)
[ *Αφιέρωμα σε όλα τα υπέροχα δάση που χάσαμε αυτό το
καλοκαίρι του 2023]….
Έρευνα και μετάφραση ποιήματος: Ειρήνη Βεργοπούλου
«Trees» (1913)
I think that I shall never see
A poem lovely as a tree.
A tree whose hungry mouth is prest
Against the earth' s sweet flowing breast;
A tree that looks at God all day,
And lifts her leafy arms to pray;
A tree that may in Summer wear
A nest of robins in her hair;
Upon whose bosom snow has lain;
Who intimately lives with rain.
Poems are made by fools like me,
But only God can make a tree.
Το δέντρο Joyce Kilmer, στο Central Park της Νέας Υόρκης, το οποίο φυτεύτηκε αμέσως μετά το θάνατο του.
Δέντρα
Νομίζω ποτέ δεν θα μπορέσω να δω
Ποίημα τόσο ωραίο σαν ένα δέντρο θαρρώ
Ένα δέντρο με πεινασμένο στόμα να ακουμπά
Σφιχτά πάνω στης γης το στήθος που γλυκά κυλά
Ένα δέντρο που τον Θεό όλη μέρα θωρεί
Και με τα φυλλένια χέρια της κάνει προσευχή
Ένα δέντρο που ίσως το καλοκαίρι φορά
Μια φωλιά κοκκινολαίμηδων στα μαλλιά
Πάνω στον κόρφο της χιόνι έχει απλωθεί
Που μυστικά ζει με τη βροχή
Ποιήματα κάνουν σαν εμένα οι χαζοί
Μα μόνο από το Θεό ένα δέντρο έχει φτιαχτεί.
Ο Άλφρεντ Τζόυς Κίλμερ ήταν Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής, δημοσιογράφος, κριτικός και καθηγητής, που ήταν πολύ δημοφιλής στις αρχές του 20ού αιώνα , αλλά του οποίου η γραφή γρήγορα μετά τον πρόωρο θάνατο του ξεχάστηκε , καθώς θεωρήθηκε παλαιμοδίτικη και ξεπερασμένη, ενώ τα νεότερα τότε ρεύματα ποίησης εισέβαλλαν στη λογοτεχνία. Ο θάνατος του σε ηλικία 31 ετών στο πεδίο του Ά Παγκόσμιου Πολέμου τον κατέστησε τότε ηρωικό, και διάφορα πάρκα και μικρά γεωγραφικά τοπόσημα αφιερώθηκαν σε αυτόν στη Νέα Υόρκη και αλλού και κρατάνε το όνομα μου μέχρι σήμερα. Παρόλο που τα γραπτά του δεν άντεξαν τη δοκιμασία του χρόνου, ωστόσο το ποίημα του «Δέντρα», δώδεκα γραμμές σε αυστηρό ιαμβικό τετράμετρο, διδάσκεται μέχρι σήμερα σε όλα τα Αμερικάνικα σχολεία και είναι από τα διασημότερα ποιήματα στην Αμερική, αναγνωσμένο σε όλες τις εκδηλώσεις για τη Φύση και την οικολογία. Ενώ θεωρείται «απλοϊκό», παραμένει πολύ δημοφιλές, σε βαθμό που έχουν φτιαχτεί παρωδίες του, ενώ ο κριτικός και διανοούμενος Γκάι Ντέβενπορτ (1927 -2005) το αποκαλεί «το μοναδικό ποίημα που όλοι απαραίτητα γνωρίζουν». Διάφορες εικασίες έχουν γίνει από την αρχή τη δημοσίευσης του ποιήματος στο περίφημο περιοδικό «Poetry, A Magazine of verse», τον Αύγουστο του 1913 και για δεκαετίες, σχετικά με το ποιο ήταν το δέντρο και η τοποθεσία που έδωσε στον Κίλμερ την έμπνευση να το γράψει.
Λοχίας Κίλμερ, λίγο πριν το θάνατο του το 1918, και ως φοιτητής στο Κολούμπια, το 1908.
Πηγές:
https://en.wikipedia.org/wiki/Trees_(poem)
https://en.wikipedia.org/wiki/Joyce_Kilmer
Πέμπτη 31 Αυγούστου 2023
BOOK SIGNING EVENTS από τις Εκδόσεις Βακχικόν στο 51ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως
BOOK SIGNING EVENTS
Στο περίπτερο των εκδόσεων Βακχικόν (104 - 105)
Σάββατο 2/9
Άνδρομάχη Μασούρου (Αντάρα) 19.00-20.00
Κυριακή 3/9
Πελαγία Μπότση (Κορυφή) 19.00-20.00
Δευτέρα 4/9
Αλέξανδρος Βαλκανάς (Η μαντική μηχανή) 19.00-20.00
Τρίτη 5/9
Kώστας Γραμματικόπουλος (Ολιέβιν) 20.00-21.00
Τετάρτη 6/9
Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου
(Αίμα στη φλέβα η θάλασσα) 19.00-20.00
Πέμπτη 7/9
Μάρσια Ισραηλίδη (τα μικρά μεγάλα) 19.00-20.00
Παρασκευή 8/9
Ειρήνη Σοφιανού (Στο Café) 19.00-20.00
Σάββατο 9/9
Μαριάννα Αβούρη (Όλα αυτά που αγαπώ) 18.00-19.00
Κυριακή 10/9
Βιβή Κοψιδά - Βρεττού (Η αλαφροΐσκιωτη καρέκλα) 19.00-20.00
Δευτέρα 11/9
Γεωργία Τάτση (Χορός στα ποτήρια) 20.00-21.00
Τρίτη 12/9
Πόλα Γιαννακοπούλου - Βακιρλή (Ανταποκριτής πρώτης γραμμής) 19.00-20.00
Τετάρτη 13/9
Μάνος Μαυρομουστακάκης (Άνω) 19.00-20.00
Πέμπτη 14/9
Ευθύμιος Σακκάς (Ιβ & Βη) 20.00-21.00
Παρασκευή 15/9
Κατερίνα Λιάτζουρα (Λευκοί νάνοι) 20.00-21.00
Σάββατο 16/9
Ασημίνα Ξηρογιάννη (Μια απέραντη ματιά) 19.00-20.00
Γιάννης Μπούζας (Ο παιγνιοθεραπευτής) 20.00-21.00
Κυριακή 17/9
Άνθια Χριστοδούλου Θεοφίλου (Στην άλλη πλευρά του κρεββατιού) 19.00-20.00
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ/// ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ//// ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ 2023
Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου
19.30-20.30
Στα πλαίσια του 51ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως,
ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚΟΝ
ΣΚΗΝΗ: KAΛΛΙΡΡΟΗ ΠΑΡΡΕΝ
Συμμετέχουν οι ποιητές και οι ποιήτριες:
Mάρσια Ισραηλίδη (τα μικρά μεγάλα)
Αθανάσιος Κουλούρης(Ερυθρός καπνός)
Ανδρομάχη Μασούρου (Αντάρα)
Μάνος Μαυρομουστακάκης (Άνω)
Ασημίνα Ξηρογιάννη (Μια απέραντη ματιά)
Βασίλης Πης (Τα νησιά Ι)
notationes /// ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2021 -ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2023///
Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες,
μετά από μια παύση ηθελημένη, επιστρέφουμε
με τις καθιερωμένες σημειώσεις μας,
το ένθετο του varelaki, notationes,
είναι εδώ με διάφορα ποιήματα, κριτικές, μεταφράσεις, αναδημοσιεύσεις!
λογοτεχνικά νέα γενικότερα!
Στην ουσία μια σύνοψη των τελευταίων δύο ετών.
Καλή ανάγνωση,
Μίνα Ξηρογιάννη
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Αντουάν Κοζμάν (μαθητής 10ου γυμνασίου Kαλλιθέας)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
ΑΡΘΡΟ
Ποιητικές επισκέψεις σε σχολεία: πικρές διαπιστώσεις.
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
Eρωτικά ποιήματα: σήμερα και πάντα /// Ανθολόγηση: Ασημίνα Ξηρογιάννη //
ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΩΝΕΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ /// ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ: NTINA ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΟΚΙΜΙΟ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ
Έρικα Αθανασίου «Θαμμένα λόγια», εκδ. Bell
Κονστάνς Ντεμπρέ «Love me tenter», Μετάφραση: Χαρά Σκιαδέλλη, Εκδόσεις Πόλις
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη «Ημέρες καλοσύνης», εκδ. Πόλις
Μαρκ Στραντ, Προσωρινή αιωνιότητα. Ανθολόγιο ποιημάτων
Πλατωνικοί Διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι. Εκδόσεις Πατάκη
Ο θρίαμβος του Αχιλλέα (δίγλωσση έκδοση) Louise Glück μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
ΔΙΗΓΗΜΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ/// ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS
AΝΤΩΝΗΣ ΤΣΟΚΟΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΛΟΓΟΣ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «Θέατρο-Λόγος»
ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ
«Το τραύμα» του Νάσου Αθανασίου
«Κρεμάλα, η λέξη είναι ποιητής» του Σταύρου Καμπάδαη
«Η ομορφιά των όπλων μας» του Θωμά Τσαλαπάτη
ΗΧΗΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ
Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από το pixabay.
Κυριακή 27 Αυγούστου 2023
Aύγουστος /// της Ασημίνας Ξηρογιάννη
Ζεις μέσα μου
Κι εγώ μέσα σου
Αλλά μας χωρίζουν
μελτέμια, στεριές
αποσκευές, θέρετρα.
Ύστερα είναι κι η θάλασσα.
Πώς να τα βάλω με το καλοκαίρι;
Όμως, απλώνω τη σκέψη μου,
όσο μπορώ
-πες μου αν το νιώθεις.
Απλώνω τη σκέψη μου σε σένα
Και περιμένω υπομονετικά τα πρωτοβρόχια.
Αναδημοσίευση από ΦΡΑΚΤΑΛ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ /// Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη «Ημέρες καλοσύνης», εκδ. Πόλις // ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη «Ημέρες καλοσύνης», εκδ. Πόλις
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΑΚΤΑΛ
Από την πρώτη κιόλας ανάγνωση είχα την ανάγκη να αναφερθώ στις μέρες καλοσύνης της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις. Ακολούθησαν πολλές αναγνώσεις βέβαια και τώρα έρχεται το κείμενο.
Το βιβλίο αποτελείται από πέντε ενότητες: «Εισαγωγή: Η Ελλάς των Ελλήνων» με οκτώ ποιήματα, «Πράξη 1η: Ημέρες τρυφερότητας», με πέντε ποιήματα, «Πράξη 2η: Ημέρες σιωπής» με οκτώ ποιήματα «Πράξη 3η: Ημέρες καλοσύνης» με τέσσερα ποιήματα. To τελευταίο ποίημα της ενότητας αυτής με τίτλο «MISTAL GAGNANT» λειτουργεί σαν γέφυρα με την τελευταία ενότητα [Ορατόριο/Μαζική Κλίμακα (Mια εκτενής σύνθεση)]
Το εκλαμβάνω όμως το βιβλίο σαν μια ενιαία ποιητική σύνθεση που θίγει ποιητικώ τω τρόπω το δίπολο «καλό-κακό». Η ποιήτρια αφορμάται συχνά από την ιστορία, αλλά έχει τον τρόπο και τη μεταπλάθει μέσω της τέχνης της ώστε να ενδιαφέρει τον σύγχρονο απαιτητικό αναγνώστη. Έτσι από το μερικό, το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός, περνάμε εύγλωττα στο καθολικό. Διαβάζουμε σαν ρεφρέν στίχους-κλειδιά που συνεισφέρουν στην ερμηνεία της ποίησης, αλλά και φωτίζουν την ποιητική της Γλυνιαδάκη:
«Ξέρουμε πώς μοιάζει το Κακό. Σκέψου./ Σκέψου πώς θα ‘ταν το Καλό·/ το Καλό σκέψου πώς θα ‘ταν/ σε κλίμακα μαζική».
Ποιήματα -αφηγήσεις που έρχονται να μας πουν πως τίποτα δεν τελείωσε και πως εκτός από το μίσος και την κακία στον κόσμο υπάρχει η πίστη, ο έρωτας, η αγάπη, η καλοσύνη. Που διαδηλώνουν πως υπάρχει η άλλη πλευρά, αρκεί να μην σταματάμε να την αναζητούμε ή να την… «δημιουργούμε». Να μην παύουμε να ελπίζουμε πως τα σκοτάδια μπορούν να γίνουν φως.
Μπορεί το Κακό να έχει στιγματίσει την ιστορία (στην ενότητα με τίτλο Ορατόριο το Κακό μέσω ιστορικών παραδειγμάτων κάνει αισθητή την παρουσία του), αλλά η ποιήτρια έχει τη δύναμη να οραματίζεται έναν κόσμο που το Καλό μπορεί να υπάρχει σε κλίμακα μαζική. Κι αυτό γιατί η τέχνη μπορεί να κάνει τις ανατροπές και να μυεί σε εμπειρίες ανοίκειες σε έναν κόσμο πλουραλιστικό που τα θετικά και τα αρνητικά συνυπάρχουν, όχι πάντοτε αθόρυβα.
Στην Πράξη Δεύτερη -ημέρες σιωπής συναντάμε πρώτα το ποίημα «Αγόρι και γάτα» που είναι σε διάλογο με τη χαρακτηριστική φωτογραφία που το συνοδεύει. Μια φωτογραφία, όπως οτιδήποτε εξάλλου μπορεί να δώσει την αφορμή για ποίηση. Στο πρώτο πλάνο το αγόρι, πίσω του η γάτα. Διαβάζω στη σελίδα 39: «Στη γωνία της φωτογραφίας/ ένα αγόρι˙ δεν θα ‘ναι πάνω από δεκατριών ετών/ Ας πούμε γεννημένο το 1900, εκατόν είκοσι χρόνια πριν. Πίσω του μια γάτα/ ασπρόμαυρη σαν γελάδα. Το αγόρι/κοιτάζει το φακό βαριεστημένα. Η γάτα/ κάτι ψάχνει στο περβάζι όπου στέκεται./Το αγόρι βαριέται γιατί παίρνει ώρα/ να τραβηχτεί η στερεοσκοπική φωτογραφία/να στηθεί το τρίποδο, να είναι όλα έτοιμα˙/ Με κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα εκατόν είκοσι ετών[…]/
Το εν λόγω ποίημα τελειώνει με τους εξής αυτοαναφορικούς (σχετικά με τη λειτουργία της ποίησης) στίχους:
Τι να την κάνεις/ την ποίηση όταν πια τίποτα/ δεν σε γλιτώνει από τον θάνατο (σελ. 40)
Δεν είναι όντως βέβαιο ότι οι στίχοι βάζουν φωτιά, πάντως έχουν την δύναμη να διεισδύουν σε συνειδήσεις, να δίνουν ισχυρά ερεθίσματα, να εξελίσσουν τη σκέψη και το συναίσθημα με έναν τρόπο μοναδικό.
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Επιπροσθέτως, μπορεί κανείς να σημειώσει πως ενώ η ποιήτρια ανιχνεύει, ευθαρσώς χαρτογραφεί το Κακό, δεν στέκεται μελοδραματικά στο να συνθέσει απλά αρνητικές εικόνες ή να δημιουργήσει ένα απόλυτα δυστοπικό τοπίο. Στη σελίδα 66 γράφει χαρακτηριστικά:
Ξέρουμε πώς μοιάζει το Κακό
χωρίς Θεό, στην εποχή μετά το θάνατό Του.
Μοιάζει με άρρωστο φωτάκι
που ξεκινά σ’ ένα σοκάκι σκοτεινό
σαν κουδουνάκι στον αστράγαλο του νεκροθάφτη
στις πόλεις της πανούκλας.
Κανείς μην πλησιάσει.
Μα νά, δειλά, όλοι ανοίγουν τα παράθυρα
να δουν, περίεργοι, τι σέρνεται στον δρόμο
κι αφήνουν να περάσει εντός,
με ένα χάδι στις κουρτίνες,
το μοχθηρό ετούτο φως
που λαμπαδιάζει τα δωμάτια
ανάβει τα καντήλια
κάνει τα κτίρια να φωσφορίζουνε σκληρά
και σκάβει στις εξώπορτες χάσκοντες τάφους.
Το Κακό μετά το τέλος του Θεού
μοιάζει με θάνατο ανούσιο
σε κλίμακα μαζική,
γενοκτονίες εθνοκαθάρσεις διακρίσεις
ανθρωποβόρες μάχες για την κατάκτηση
μιας νέας πηγής νοήματος και ηθικής
το μέτρο όλων το άτομο
το μέτρο όλων η κοινωνία
το μέτρο όλων η ιδεοληψία
το μέτρο όλων ποτέ το μέτρο –
Ξέρουμε πώς μοιάζει το Κακό. Σκέψου. Σκέψου πώς θα ’ταν το Καλό· το Καλό σκέψου πως θα ’ταν σε κλίμακα μαζική.
Ενώ λοιπόν εντοπίζει τη δυστοπία, έχει την δύναμη ταυτόχρονα να ονειρεύεται την καλοσύνη. Αποδομεί έτσι τη δυστοπία. Την παραμερίζει. Τη διαλύει. Την νικά.
«Η αγάπη έχει έναν θόρυβο/ κι ο θάνατος κρότο κούφιο» (σελ.89)
«[…] σ’ ακούω τις ακούω σας ακούω όλους μαζί/ καρδιές συντονισμένες, καρδιές διεγερμένες/για κάτι νέο, μια νέα ήπειρο, μια νέα ζωή/ νέο σώμα/ νέο δέρμα, ένα νέο φιλί/ μια αρχή και ένα τέλος, μια αρχή/ ένα φως, ένας διάπλους δύσκολος/ μα λυτρωτικός, μια νέα ζωή […]» (σελ.90)
«και με αναγκάζετε να σταθώ απέναντί σας/για να σας πω τα πράγματα δεν έχουν πάντα έτσι/ο άνθρωπος φάσκει και αντιφάσκει/ κι αυτή είναι η ομορφιά του[…]» (σελ.73)
Κλείνοντας, πρόκειται για μια σύνθεση γενναιόδωρη, γεμάτη παρρησία, που εξυμνεί τον έρωτα, την αγάπη, την κατάφαση της ζωής. Στίχοι που διαδηλώνουν, που χορεύουν, που ονειρεύονται, που σε κάνουν να χαμογελάς, να σαστίζεις, να διευρύνεσαι. Που μαρτυρούν πως το φως της ποίησης μπορεί να είναι ευεργετικό και να γεννά ό,τι πιο όμορφο, λαμπερό και ουσιαστικό. Να στέκεται απέναντι σε κάθε πουριτανισμό ή στενομυαλιά. Να ζητάει τα αδύνατα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)