ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Το σώμα,
προδότης,
ξυπνάει μες στη νύχτα,
σβήνει τον αέρα στα πνευμόνια,
σφίγγει το λαιμό,
θυμάται
ό,τι το μυαλό πολεμά να νικήσει,
μέρα με τη μέρα,
πριν χαράξουν τρεις αχτίδες ήλιου τον σκοτεινό ουρανό,
τότε είναι που το σώμα σε προδίδει,
δένει την κρεμάλα του στο δέντρο τής επιθυμίας
και κρεμασμένο ανάποδα
με τριάντα δάκρυα ξεπλένει τη λογική σου.
***
ΠΟΙΗΜΑΤΟΠΟΙΟΣ
Σήκωσε αέρα
σκόνη τρυπάει τα μάτια του
η κόρη διαστέλλεται
στη φωτογραφία μιας εμπύρετης νεότητας
στη γραμμή τής φλέβας στο χέρι του
στο μυρμήγκι που σηκώνει ένα τεράστιο ψίχουλο
στο χλωμό φως της λάμπας
στη ρυτίδα αριστερά του χαμόγελού της
στον ξεραμένο καφέ στο φλιτζάνι του
θροΐζουν οι σελίδες στο τραπέζι
τις μαγκώνει με τους αγκώνες του
γράφει
έναν χείμαρρο που αναβλύζει η κοιλιά του
ανάβει τσιγάρο άφιλτρο
ξύνει το μολύβι
την ανάγκη
τρυπά το χαρτί
γράφει για τις κούφιες καρδιές
το ποίημα- θύμηση
-μοιρολόγι
-διαμαρτυρία
-ψαλμό
-νανούρισμα
-ανταρσία
-αίμα
-χάδι
-διαφυγή
-παρηγοριά
το ποίημα- μαχαιριά.
***
ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΑΣ ΓΛΙΣΤΡΑΝΕ ΚΑΙ ΠΕΦΤΟΥΝ
Τα φιλιά μας γλιστράνε
σα δροσοσταλίδα σε φύλλο
σα γάλα από στήθος
σαν τη ρόδα αυτοκινήτου στο χιόνι
σα σταγόνα νερού στα χείλη θερινού μεσημεριού
σαν όνειρο στο μαξιλάρι λίγο πριν την αυγή
και πέφτουν
στην αναχώρηση
στο βλέμμα που παίρνει ο θάνατος
σ’ αυτό που πάλιωσε
που δε θα ξαναδείς
μόνο τις ρυτίδες του έχεις να θυμάσαι
όσο δε σε νικάει η λήθη
κατρακυλούν
τα φιλιά μας
θρυμματίζονται
θες, δε θες
μπορεί
περπατώντας ένα βράδυ σε απόμερο στενό
να συναντήσεις ένα τσακισμένο “φ” ή ένα “λ”
συμ-πτώση
πες.
***
ΞΕΣΚΟΥΦΩΤΕΣ
Συνομιλία με το ποίημα της Μ.Βεντούρη «Λύκος»
Περπατώ εις το δάσος
και τη σκούφια πετώ
ό,τι αθέλητα μού φορέθηκε
χρεώνω για λάθος, προχωρώ.
Περπατώ και το δάσος ποτίζω
με την κάπα μου,
στάζει αίμα δικό μου και άλλων.
Μου την έκαναν δώρο.
Μου είπαν τη βάψαν
στης αγάπης το χρώμα.
Πάνω σε αίματα και ψέματα βαδίζω
τραγουδώ,
τη δύναμή μου ν’ ακούσω
πίσω μου κι άλλες πολλές καλαθάκια πετούν
και ουρλιάζουν στους λύκους:
“Κυνηγέ ξεκουράσου”
Το κόκκινο λέει η γιαγιά
γρήγορο είναι.
Γρηγορεύω το βήμα,
κοιτάζω πίσω κλεφτά,
γυναίκες τρέχουν χορεύοντας
και πιο πίσω
ένας λόφος αιμάτινος
όλος σκούφιες.
***
ΚΑΤΑΓΜΑ
Εγκάρσιο
διαχωρίζει
την καρδιά στα δύο
ισόποσα και ακριβώς
Οριζόντιο
συνδέει θάλασσα και ουρανό
κάθε πρωί
Διαγώνιο
κόβει σε τρίγωνα
το γράμμα που σου γράφω-
σου πετώ σαΐτες
Πολλαπλό
βλέπει τη ζωή
μέσα από καλειδοσκόπιο
χρωματιστό
Αποσπαστικό
κόβει σώματα που ενώθηκαν
ξένα τώρα
σαν από πάντα
Μετατοπιστικό
επιδιώκει ατελεύτητους συνδυασμούς
ανοίκειους ήχους
σε αυτιά πλάνητες
Συντριπτικό
κομματιάζει τον καθρέφτη του χρόνου
γεμίζει ρυτίδες
τα είδωλά του
θρυμματίζει την ελπίδα οριστικά
Επιπεπλεγμένο
αφήνει ανοιχτή πληγή,
για να υποκύψει
το συναίσθημα,
τραύμα πολιορκίας άνισης-
ζωή σπασμένη.
***
ΚΟΥΡΣΑ
Ένα αυτοκίνητο τρέχει στο λυκόφως
μέρες και χρόνια κάτω από τις ρόδες του
ένα ποδήλατο περνάει κάθετα στο δρόμο
ο ουρανός αφήνει στίγματα σε πεδίο ανεξάντλητου μπλε γκρι
Ένα αυτοκίνητο τρέχει στο λυκόφως
να συναντήσει το βράδυ,
που πάντοτε αργεί
έχει στη θέα του δεκάδες ζευγάρια κόκκινα φωτάκια
μιλούν για το κατεπείγον της ζωής
σφιχτά ακροδάχτυλα καταμετρούν το τιμόνι και την αντοχή
Ένα αυτοκίνητο τρέχει στο λυκόφως
μπροστά του ένα ατύχημα
μετωπική σύγκρουση με τον εαυτό
προσπέρασε ξεφυσώντας
ευτυχώς,
στάθηκε τυχερό.
Θα μπορούσε να ’ταν αυτό.
Ένα αυτοκίνητο τερμάτισε απαλά
λίγο μετά το λυκόφως
Οι επιθυμίες και οι ελπίδες τέντωσαν τα φρένα ηδονικά,
αλλά το βράδυ
δεν ήταν εκεί.
***
ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ
Όλη νύχτα τα ίδια·
ο αέρας άνοιγε το παντζούρι,
αυτή πεταγόταν τρομαγμένη από το κρεβάτι,
το έκλεινε, ξανάπεφτε.
Στο ενδιάμεσο
Σκέψεις.
Ο άνθρωπος- το πιο ανελέητο ζώο.
Η ζωή - ζάχαρη που σβόλιασε από την υγρασία.
Οι φίλοι της -κοιμισμένα παιδιά σε γερασμένα σώματα.
Η αλήθεια- στο καλειδοσκόπιο.
Ο χειμώνας- μέσα στην άνοιξη.
Στο ξημέρωμα
ο μεντεσές που έπρεπε να σφίξει
απόφαση οριστική.
***
ΑΝΤΙστροφή, 24 Γράμματα,
