Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΗΓΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΗΓΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2024

TAKHΣ ΓΕΡΑΡΔΗΣ /// 'ΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑ




Αιμίλιος, ο θηριώδης


«Ο Νταής ο Γιάννης το θεριό, τ’ αγριεμένο φίδι

ρεμούλα πήγε κι έκαμε στου Γιώργη το παιχνίδι.

Κι η Γιάνναινα εφώναξε ποιος είναι αυτός ο νέος;

Σαράντα τονε δέρνανε και στέκονταν γενναίος.»


Δημώδες, Ι. Κονδυλάκης, εφημ. Εμπρός, 25/2/1903


Στέκεται στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου και κοιτάζει αφηρημένα κάτω. Μια παρέα εφήβων παίζει μπάλα στο φαρδύ πεζοδρόμιο της Θησέως. Ένας από αυτούς χάνει το κοντρόλ και το τόπι προσγειώνεται στο κεφάλι ενός κυρίου που περίμενε στη στάση. Το περουκίνι μετακινείται, ο κύριος ντροπιασμένος γιατί ένιωσε σαν γυμνός, βουτάει οργισμένος το νεαρό και τον αρχίζει στα χαστούκια. Η παρέα του νεαρού, ίδια με αγέλη άγριων ζώων, μαζεύτηκε αμέσως κοντά κι όλοι μαζί άρχισαν να γρονθοκοπούν ανελέητα τον κύριο. Πού μπορεί να μπλέξει κάποιος; Μικρός ή μεγάλος.

Βερολίνο, 1972. Στην ξενιτειά έμεινε δύο χρόνια. Δυο χρόνια που χάθηκαν απροσδιόριστα. Απόπειρες για σπουδές, βόλτες επωφελείς αλλά και νυχτοπερπατήματα χωρίς σκοπό. Άλλαζε με ευκολία και χωρίς φραγμούς πολιτικές ανησυχίες, καλλιτεχνική δραστηριότητα και αλητοπερπατήματα. Στην πατρίδα χούντα και αβεβαιότητα. Κι αυτός βράδυ παρά βράδυ σουλάτσο με το Λάκη και τον Αρτέμη. Τους γνώρισε στη σχολή Γερμανικών, τη Χαρντνακσούλε. Για πανεπιστημιακές σπουδές ετοιμάζονταν αυτός κι ο Λάκης απ’ το Βαρθολομιό κι έπρεπε να μάθουν καλά τη γλώσσα, με την Αττική σύνταξη, τα ελάχιστα φωνήεντα και τα πολλά χτ. Για να μάθει να γράφει και να διαβάζει τα Γερμανικά ο Αρτέμης. Είχε γεννηθεί στο Βερολίνο, ζούσε με τη μάνα του, ο πατέρας κάπου στη Δυτική Γερμανία ξαναπαντρεμένος.

 

Ένα βράδυ κατά τις οχτώ βρέθηκαν στη «Μεξικάνα», το ελληνικό σκυλάδικο των μεταναστών στο Κρόϊτσμπεργκ. Μπροστά υπήρχε μια ευρύχωρη αίθουσα που λειτουργούσε σαν καφέ, πίσω μια ακόμη πιο μεγάλη που από το απόγευμα έπαιζαν μπουζούκια. Ο Λάκης είχε όρεξη κι έλεγε ανέκδοτα. Ο Αρτέμης κοιτούσε αδιάφορα τον κόσμο που μπαινοέβγαινε στο μαγαζί, ο Βασίλης παρακολουθούσε τους σερβιτόρους που με τις παραμάνες στους ώμους πήγαιναν τροφές και υγρά στα ξενιτεμένα θηρία που είχαν μερακλώσει από τα λαϊκά άσματα. Η μουσική που έφτανε μέχρι έξω στον μπροστινό χώρο, όχι μόνο δεν τον ενδιάφερε, αλλά τον ενοχλούσε κιόλας. Ροκ κι άγιος ο Θεός αυτός τότε. Ροκ ή τίποτα.

 

Μπαίνει ο Θέμης με δυο άλλους νεαρούς Έλληνες. Φίλος του Αρτέμη, μαζί μεγάλωσαν στο Βερολίνο. Δυο ελληνόπουλα, δυο κουτάβια με τα μάτια κλειστά κι οι δύο παρά το γεγονός πως έκαναν τους περπατημένους. Ο Θέμης είχε κερδίσει στη ρουλέτα πολλά χρήματα. Στο Βερολίνο εκείνη την εποχή κάθε κνάιμπε είχε και μια παραλλαγή της γνωστής ρουλέτας νόμιμα. Και παίζονταν μικρά αλλά και μεγάλα ποσά όλο το εικοσιτετράωρο.

 

«Ελάτε μέσα ρε! Κέρδισα! Κερνάω μπίρες» φωνάζει αλλά κανένας από τους τρεις φίλους δεν είχε όρεξη για μπουζούκια. Ο Αρτέμης γλυκοκοίταζε δυο Γερμανιδούλες σε διπλανό τραπέζι, ο Λάκης κι αυτός περίμεναν τα αποφάγια του όταν θα πήγαινε σε λίγο με το γοητευτικό του χαμόγελο να πιάσει κουβέντα. Η ώρα περνούσε, ο Αρτέμης είχε καθίσει στο τραπέζι με τις Γερμανιδούλες κι όλο χαχαχα ήτανε, δεν παιζόταν όμως κάτι συνταρακτικό, κάτι που να έκανε τους ξενιτεμένους νεαρούς να ελπίζουν πως απόψε επιτέλους θα πηδήξουν, μελαγχόλησε κι αυτός κι ο Λάκης, όταν από την μέσα αίθουσα με τα μπουζούκια ακούστηκε φασαρία.

 

Σε λίγο οι σερβιτόροι του μαγαζιού βγάζουν σηκωτούς το Θέμη με τους φίλους του. Έπεσαν και αρκετές ξεγυρισμένες μπουνιές, οι νεαροί αντιστάθηκαν, έφαγαν ξύλο και ξευτιλίστηκαν, δεν είχαν περιθώριο να αντιδράσουν. Δεν είχαν περιθώριο να αντιδράσουν; Όχι ακριβώς. Ο Βασίλης κι ο Αρτέμης πήγαν στο μπαρ για να μάθουν λεπτομέρειες.

«Τα ηλίθια ενοχλούσαν διπλανές παρέες. Τους κάναμε συστάσεις αλλά με τίποτε αυτά» είπε ο μπάρμαν.

«Και με τον Αιμίλιο τι θα κάνετε τώρα;» ρώτησε ο Αρτέμης.

Ο μπάρμαν τον κοίταξε με απλανές βλέμμα. «Θα τον φέρουν και μάλιστα σύντομα. Ο ένας από αυτούς είναι ανιψιός του. Κι επειδή ο πατέρας του πέθανε πρόπερσι σε τροχαίο ο Αιμίλιος τον έχει σαν γιο του. Μα κι εσείς να δείρετε τον ανιψιό του Αιμίλιου;»

«Πάμε να φύγουμε. Θα πέσουν πιστολιές σε λίγο» λέει ο Αρτέμης σ’ αυτούς. Φαινομενικά έδειχνε ψύχραιμος, αλλά μόνο φαινομενικά.

 

Δεν θυμάται ο Βασίλης με τι επιχειρήματα τους έπεισε να καθίσουν στο ακριανό τους τραπέζι και να περιμένουν να δουν τι θα συμβεί. Αλλά όταν είσαι δεκαοχτάρης δεν θες κι ατράνταχτα επιχειρήματα για να αντιμετωπίσεις φάτσα κάρτα τον κίνδυνο.

 

Στο μαγαζί εν τω μεταξύ η τάξη είχε επανέλθει, οι Γερμανιδούλες βέβαια με τη φασαρία τρόμαξαν κι έφυγαν. Οι φίλοι κοιτούσαν την πόρτα για να δουν άλλες Γερμανιδούλες να μπαίνουν ή να εμφανίζεται ο Αιμίλιος. Δεν πέρασε πολύ ώρα όταν ο γνωστός μπράβος της βερολινέζικης νύχτας, ο φόβος και τρόμος πολλών νυχτόβιων, μπουκάρισε αγριεμένος. Θηριώδης, πενηντάρης, ψηλός, τετράγωνος, με προχωρημένη καράφλα, όρμησε βρίζοντας δυνατά και χωρίς να κρατάει πιστόλι στο χέρι. Σε λίγο αναποδογύρισε τα ποτήρια στην μπάρα και ρωτούσε αγριεμένα ποιος χτύπησε τον ανιψιό του. Μαζεύτηκαν καμιά δεκαριά σερβιτόροι και προσπαθούσαν να του πουν τι είχε παιχτεί. Ο Αιμίλιος τους κοιτούσε υπεροπτικά, σαν μυρμήγκια. Πιάνει έναν από τα πέτα και του ρίχνει μια κουτουλιά στη μύτη. Ο σερβιτόρος γεμάτος αίματα γονάτισε βογκώντας. Μετά γυρνά κι αρπάζει έναν άλλον, μπουκάλια άρχισαν νε πετιούνται στην αίθουσα, οι πελάτες τρόμαξαν και το μαγαζί άδειασε μονομιάς. Μόνο οι τρεις έμειναν να παρακολουθούν: ταινία; την πραγματικότητα; Ποιος να τα ξεχωρίσει με βεβαιότητα; Και βλέπει τον μπάρμαν να σκύβει να πιάνει ένα ρόπαλο σαν αυτά που έχουν οι αμερικάνοι στο παιχνίδι τους, να έρχεται απαρατήρητος και να κοπανάει με δύναμη τον Αιμίλιο που του είχε στραμμένη την πλάτη. Το ρόπαλο τον βρήκε στο δόξα πατρί. Ένα κομμάτι του δεξιού τμήματος του κρανίου του βούλιαξε. Μαζί και το μάτι.

Όπως έμαθε πολλά χρόνια αργότερα ο Βασίλης, μετά από έναν χρόνο ο Αιμίλιος τελείωσε με τις εγχειρήσεις. Έχασε ένα μάτι, του έμεινε μια μόνιμη εγκεφαλική βλάβη κι ένα τραύλισμα, όμως γλύτωσε τη ζωή του. Επέστρεψε στη Σαλονίκη κι έχει ένα πόστο δικό του, κάπου κοντά στην Ερμού, να ζητιανεύει.


* Η φωτογραφία είναι παρμένη από το Pixabay

Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2022

Αύγουστος του ’22, διηγήματα για την Μικρασιατική Καταστροφή στο ΦΡΑΚΤΑΛ


 

[αναδημοσίευση από το Φράκταλ]

Με θέμα την Μικρασιατική Καταστροφή, εκατό χρόνια μετά, 40 έλληνες συγγραφείς υπογράφουν για το fractal την δική τους εκδοχή- ιστορία.

 

Επιμέλεια: Ελένη Γκίκα //
Από ιδέα της Αγγελικής Κώττη //

 

Νοέλ Μπάξερ, Χρύσα Φάντη, Ελένη Τσαμαδού,

Εύα Στάμου, Πολυχρόνης Κουτσάκης, Μαριάννα Παπουτσοπούλου,

Μάνος Κοντολέων, Μαρία Σκιαδαρέση, Φίλιππος Φιλίππου,

Κώστια Κοντολέων, Αντώνης Μπουλούτζας, Ελένη Πριοβόλου,

Τίτσα Πιπίνου, Γιώργος Ρούσκας, Ζαχαρίας Στουφής, Γιώργος Ιατρού,

Δημήτρης Καρύδας, Ελένη Χωρεάνθη, Γιώργος Γλυκοφρύδης,

Πέρσα Κουμούτση, Τζούλια Γκανάσου, Κούλα Αδαλόγλου,

Ιφιγένεια Θεοδώρου, Κωνσταντίνος Μπούρας, Χρήστος Ναούμ,

Τέσυ Μπάιλα, Ελένη Στασινού, Δημήτρης Βαρβαρήγος,

Μπελίκα Κουμπαρέλη, Γεράσιμος Δενδρινός, Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης,

Ασημίνα Ξηρογιάννη, Βασίλης Κυριλλίδης, Αντώνης Δ. Σκιαθάς…

 

«Φωτιές πέρα μακριά» /// Της Ασημίνας Ξηρογιάννη





Φόρεσε τα καλά της ρούχα. Στάθηκε στην κορυφή της στριφογυριστής σκάλας. Αγέρωχη. Τα μάτια της πέταγαν φλόγες.

-Μάνα, βιάσου!

Μα εκείνη δεν κουνήθηκε.

-Μάνα, έλα!

Η Ευγενία δεν μίλησε, κι ο γιος της κατάλαβε! Ακούστηκε βουητό από μακριά. Σε λίγο οι φωτιές θα έφταναν και στο σπίτι τους, σε λίγο ο ουρανός θα βαφόταν κόκκινος. Κοιτάχθηκαν στα μάτια βαθιά.

-Πάρε τον Ιωσήφ και φύγετε.

Ο λόγος της ήταν νόμος, ο Νικόλας υπάκουσε. Ήξερε πως αυτό θα ήταν το τέλος. Ή μια νέα αρχή για τον ίδιο και τον Ιωσήφ; Ίσως. Θάλασσα θα περνούσαν, σε ξένο τόπο θα πήγαιναν. Ο μικρός αμέριμνος έπαιζε στον κήπο. Πριν λίγο καιρό έθαψαν τη γυναίκα που του χάρισε τη ζωή. Η Σουλτάνα έφυγε αναπάντεχα από την κακιά αρρώστια και δεν έμελε να δει την καταστροφή.

Η Ευγενία κατέβηκε στο πλατύσκαλο, έβγαλε και μια κίνηση σταθερή και αποφασιστική το δαχτυλίδι της, παλαιότατο κειμήλιο, το έδωσε στον Νικόλα την ίδια στιγμή:

-Για να θυμάσαι, του είπε σχεδόν ψυχρά. Και τώρα δρόμο.

Ο Νικόλας δεν είχε άλλη επιλογή, αυτή ήταν η μοίρα του, αυτό έπρεπε να κάνει. Φόρεσε το ολόχρυσο δαχτυλίδι στο τελευταίο του δάχτυλο. Έσφιξε τις χούφτες του. Μέσα στο δισάκι του ένα λευκό σεμεδάκι που έπλεξε πόντο πόντο η μάνα του όταν ήταν μικρός, ένα ζευγάρι παπούτσια για τον Ιωσήφ, λίγο χώμα από τον κήπο, λίγο ψωμί ζυμωτό. Αναλογίστηκε τη Σουλτάνα, τις χαρές που βίωσαν αυτά τα λίγα χρόνια που έζησαν μαζί. Τη γέννηση του μικρού, τα χαμόγελα, τα οικογενειακά τραπέζια, όλα. Μπροστά από τα μάτια του πέρασε μια ζωή τριάντα τριών χρόνων, σαν να ήταν μια στιγμή. Μία μόνο στιγμή.

Άρπαξε τον μικρό από το χέρι και του είπε:

-Πάμε, έχουμε δρόμο.

-Μπαμπά, πού πάμε; Και τα παιχνίδια μου;

Έτρεξε και πήρε ένα πολύχρωμο τόπι που είχε παραπέσει μέσα στο περιβόλι της γιαγιάς του. Δεν καταλάβαινε τίποτα. Δεν ήξερε τίποτα. Δεν μπορούσε τίποτα να φανταστεί. Και γιατί άλλωστε; Ένα παιδί ήταν.

Η ζέστη αφόρητη. Οι φωτιές πλησίαζαν εκβιαστικά, τα ποδοβολητά αλόγων γίνονταν τώρα πια αισθητά. Ξάφνου, κι ενώ είχαν ξεμακρύνει αρκετά, μια φωνή σπάραζε από μακριά.

-Ιωσήφ, Ιωσήφ!

Απελπισία απέραντη, συντριβή ολοκληρωτική.

-Ιωσήφ, Ιωσήφ! Θλιβερό ρεφρέν!

-Ιωσήφ μου!

Γύρισε ο εν τέλει ο μικρός στο άκουσμα του ονόματός του.

-Γιαγιά, γιαγιά!

Τρέχει ανέμελα την αγκαλιάζει, τον φιλάει εκείνη στα μάγουλα, στα μαλλιά, στα χέρια. Καυτά δάκρυα κυλάνε από τα μάγουλά της.

-Μάνα, έλα μαζί μας.

Το είπε ο Νικόλας έτσι, τυπικά, καθώς μέσα του γνώριζε τη ροή των πραγμάτων και το πεπρωμένο…

-Καλό δρόμο, είπε εκείνη και στάθηκε στη μέση του δρόμου μέχρι να τους χάσει από τα μάτια της.

Έπειτα γύρισε στο δίπατο σπίτι της, έκλεισε τις πόρτες και τα παράθυρα, άναψε τα καντήλια, προσευχήθηκε. Κάθισε στη βαριά σκαλιστή πολυθρόνα και περίμενε στο σκοτάδι.

Έξω χαρά θεού. Μια θαλασσινή αύρα έφτανε  ως τον ουρανό.

Τα λουλούδια ολάνθιστα! Το φως δυνατό και διαυγές- για λίγο ακόμα.

Ήταν Αύγουστος του 1922. Κι ημέρα Κυριακή.

****


 Πηγή:https://www.fractalart.gr/foties-pera-makria

☆ Αύγουστος του ’22, διηγήματα για την Μικρασιατική Καταστροφή

Επιμέλεια αφιερώματος: Ελένη Γκίκα

Η φωτό είναι παρμένη από το ηλεκτρονικό περιοδικό Φράκταλ.



Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου 2019

TO MYΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΣΠΑΣΙΑΣ //// της Ασημίνας Ξηρογιάννη






ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ(9.9.2019)

Ο ηθοποιός που έκανε την Μήδεια ενθουσίασε τα πλήθη!Ο Περικλής απολάμβανε την παράσταση  με την ψυχή του.Οι αντιδράσεις  του κόσμου,οι υπεροχες ερμηνείες νικούσαν  την θλίψη που του γεννούσε η εξαφάνιση της Ασπασίας.Εντάξει,είχε συμβεί κι άλλες φορές ,όμως αυτό που σκεφτόταν ήταν πως δεν πήγαινε άλλο.Θα έπρεπε να βάλει κάποιον έμπιστο δούλο να την παρακολουθεί.Η ζήλια του ήταν πάντα εκεί να του υπενθυμίζει ότι εκείνος και η γυναίκα που αγαπούσε ήταν φτιαγμένη απ΄εντελώς διαφορετικό υλικό.
Η Ασπασία ήταν όμορφη ,μοιραία,περπατούσε στις στοές και όλα τα βλέμματα κολλούσαν πάνω της και κείνη το απολάμβανε.Ο ίδιος πάλι,ως ηγέτης ,βίωνε την αγάπη του λαού.Είχε κάνει πολλά έργα για την πόλη .Είχε καταστήσει την Αθήνα το κέντρο όλης της Ελλάδας.Συνέρρεαν εκεί άνθρωποι από όλα τα μέρη της Ελλάδος ,αλλά και πολλοί ξένοι.Κατά τη θητεία του η πόλη γνώρισε μεγάλες δόξες σε όλους τους τομείς.
Πριν πάει να δει την Μήδεια   με την παρέα και τον Κλεομένη τον δούλο του ανακάλυψε πως η Ασπασία δεν ήταν πουθενά.«Πάλι αόρατη έγινες»,σκέφτηκε,«πάλι μόνο τον εαυτό σου κοιτάς,ξεροκέφαλη,γυναίκα.Φώναξε τον γιο του που έφερε το όνομά του ,όμως ούτε και κείνος είχε καμιά ιδέα για το πού μπορεί να ήταν η μητέρα του.
Ο Περικλής την διεκδικούσε για τον εαυτό του.Πάντα φοβόταν ενδόμυχα πως μπορεί να γύριζε στο «παλιό της επάγγελμα».Ηταν όμορφη γυναίκα η Ασπασία.Εκείνος ήξερε πως πολλοί άνδρες την είχαν γευτεί.Και πολλές γυναίκες την συζητούσαν και ποτέ δεν μπορούσαν να είναι μαζί της αντικειμενικές.Τους τελευταίους μήνες έλειπε συχνά χωρίς να εξηγεί ακριβώς πού πάει .Ολα αυτά που έλεγε ήταν μαλλον φθηνές δικαιολογίες και τίποτα άλλο.
Η προέλευσή του στο θέατρο ήταν ένα θείο δώρο πάντα.Εκεί χαλάρωνε,εκεί μάθαινε,εκεί διασκέδαζε.Πίστευε πως όλοι οι πολίτες πρέπει να παρακολουθούν τις παραστάσεις,γι αυτό μάλιστα είχε θεσπίσει και ένα ειδικό εισιτήριο για απόρους ,τα λεγόμενα «θεωρικά».Οσοι πολίτες το προμηθεύονταν έγκαιρα είχαν τη δυνατότητα να βλέπουν όλες τις παραστάσεις εντελώς δωρεάν.Μάλιστα ο ίδιος είχε χρηματοδοτήσει πολλές παραστάσεις που είχαν κάνει απίστευτη επιτυχία.Εκείνο το βράδυ παρακολουθούσε την τραγωδία Μήδεια του Ευριπίδη.
Η Μήδεια ως ηρωίδα είχε κάτι το σκοτεινό,το επικίνδυνο.Το παράφορο πάθος της την οδήγησε σε παράφορες πράξεις.Επειδή ένιωσε πως προδόθηκε από τον άντρα που λάτρεψε θέλησε να τον εκδικηθεί φτάνοντας σε μια ακραία πράξη:τόλμησε να σκοτώσει τα παιδιά της και ,αφού ανοίξει τον κύκλο του αίματος ,να το σκάσει με το άρμα του Ήλιου.Επιβλητική,αχέρωχη ,διαπράττει το υπέρτατο έγκλημα.Το ακροατήριο ήταν μαγεμένο.Ανάσα δεν άκουγες.Οι ηθοποιοί με την φωνή τους την καλοδουλεμένη δονούσαν τον αέρα,επιβάλονταν στις συνειδήσεις του φιλοθεάμονος κοινού που κλυδωνιζόταν από έντονα συναισθήματα εκείνη την υπέροχη νύχτα.
Ο Περικλής ένιωθε περήφανος που ευνούσε τις τέχνες και τα γράμματα και έδωσε τη σιωπηλή υπόσχεση να συνεχίσει να το κάνει ,αφού τα αποτελέσματα ήταν τέτοια.Εκείνο το βράδυ δεν ήθελε να αφήσει τη θλίψη και τον θυμό να τον καταβάλλουν.Σκεφτόταν τι θα έλεγε στην Ασπασία όταν επιτέλους την ξαναέβλεπε.Πιθανότατα θα έστηναν έναν γερό καυγά που θα κατέληγε σε ολονύχτιο έρωτα.Γιατί η γυναίκα του είχε τον τρόπο της,ήξερε να χειρίζεται τους άντρες και να τους μεταπείθει.Αλλά ο Περικλής είχε αποφασίσει πως θα την πίεζε να του μιλήσει ,να του εξηγήσει την την απασχολεί και εξαφανίζεται κάθε τόσο.Τον είχε φέρει στα όριά του και την στ΄αλήθεια περίεργος να ακούσει τι δικαιολογία θα έβρισκε.Με αυτές τις σκέψεις έφτασε μέχρι τα παρασκήνια όταν τελείωσε η παράσταση.Άνθρωποι τον χαιρετούσαν ,του έσφιγγαν το χέρι,ήταν άλλωστε τόσο ευγενικός και αγαπητός στο λαό του!Ηθελε να συγχαρεί τους ηθοποιούς και κυρίως εκείνον που υποδυόταν την μητροκτόνο.Φωνή μέταλλο,ανάσα φωτιά,πλαστικότητα στην κίνηση,εύρος ερμηνεία,συναίσθημα που πάλλεται.
Όσο κι αν έψαξε όμως δεν τον βρήκε.Είχε γίνει πραγματικά άφαντος.Και όλως παραδόξως κανένας ηθοποιός ή χορευτής δεν τον είχε δει.Ίσως κάτι να είχε συμβεί και να έπρεπε να φύγει,ίσως δεν αισθανόταν καλά ή ήταν φοβερά κουρασμένος από την εξαιρετική του επίδοση στην υποκριτική τέχνη.«Δεν πειράζει»,σκέφτηκε ο Περικλής,«και αύριο μέρα είναι».Μόλις τελείωσε την κοινωνική συναναστροφή ο ηγέτης έφυγε συνοδεία του δούλου του .Κάτι μέσα του τον ενοχλούσε ,κάτι του έλεγε πως κάτι κακό είχε συμβεί,πως αγνοούσε πράγματα για την γυναίκα του και ότι αυτή η άγνοια θα τον έβαζε σε τεράστιους μπελάδες.
Μα πριν προλάβει καλά καλά να ολοκληρώσει τις βασανιστικές του σκέψεις,αντίκρυσε την Ασπασία που τον περίμενε στην εξώπορτα.
Κοιτάχτηκαν με νόημα.Παρατήρησε ότι ήταν αναψοκοκκινισμένη και τα μαλλιά της ανάκατα.Παρόλα αυτά είχε μια γλύκα στο βλέμμα και στο καλοσώρισμά της που έκαμψε τις αντιστάσεις του.Του άπλωσε τα χέρια και τον οδήγησε μέσα στο σπίτι.Ο δούλος του εξαφανίστηκε διακριτικά.
 «Μπορείς να μου πεις που είσαι,μα το Δία;Tι καμώματα είναι αυτά κυρά μου,δεν σε αντέχω άλλο,πραγματικά.Νομίζεις ότι θα χάνεσαι συ πάντα και γω πάντα θα σε αναζητώ;Eίμαι θυμωμένος,γυναίκα ,και δεν ξέρω μέχρι που θα φτάσω στ΄αλήθεια.Ακούς;Aπαιτώ να μου πεις τι συμβαίνει.Είσαι η πρωτη κυρία στην Αθήνα .Δεν είναι αποδεκτά όλα αυτά.Δεν είναι σωστό να εμφανίζομαι μόνος μου στο θέατρο,σε τόσο σημαντικά δρώμενα.Οι πολίτες σχολιάζουν ασύστολα την μοναχική μου παρουσία.Σήμερα δεν θα άντεχα ούτε λεπτό παραπάνω.Αν και η παράσταση Mήδεια ήταν υπέροχη,αλήθεια!Ο Ευριπίδης είναι πολύ μπροστά στη σκέψη ,στο πλάσιμο και την παρουσίαση των χαρακτήρων του.Ουφ ,ευτυχώς,που ακυρώθηκε η παράσταση του Σατυρικού δράματος,ο πρώτος ηθοποιός είναι άρρωστος με βήχα έντονο και πυρετό,όπως με πληροφόρησσαν…Αλλιώς…αν με έπιανες από τη μύτη,θα έσκαγα.Και τώρα πες μου,μίλα,επιτέλους.Είσαι μοιχαλίδα;Τι είσαι ακριβώς;Πρέπει να μετανοιώσω που σε παντρεύτηκα;Mϊλα ,μίλα λοιπόν!»
  Αυτά θα ήθελε να της πει,αυτά στριφογύριζαν μέσα στο μυαλό του ,αλλά φωνή δεν βγήκε.Βρισκόταν ήδη ,χαμένος ,μέσα στη λάγνα αγκαλιά της.Είχαν ξεκινήσει τα χάδια και τα φιλιά και η νύχτα προβλεπόταν υπέροχη κοντά στην Ασπασία.Οπως και συνέβη!Εβαλε όλη της την τέχνη στον έρωτα και τον αφόπλισε!Τον εκμηδένησε.Και κείνος ξέχασε το θυμό του και παρέτεινε την περίοδο χάριτος.
Τα ξημερώματα εκείνη κοιμόταν μέσα στην ασύλληπτη ομορφιά της.Εκείνος σηκώθηκε για την ανάγκη του και βγήκε έξω για λίγο να πάρει αέρα.Σε καμιά ώρα θα έβγαινε η Αυγή και μια καινούργια μέρα θα άρχιζε .Πήρε μια βαθιά ανάσα.Και την ώρα που έκανε να ξαναμπεί στο σπίτι,εντελώς ανύποπτα πήρε το βλέμμα του στην γωνία δεξιά όπως κοιτας την είσοδο…μία μάσκα .
Μάτια ανοιχτά ,μεγάλο στόμα,η φρίκη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο.Μάσκα γνώριμη.Ναι,την ήξερε αυτήν την μάσκα.Καθόταν στην Προεδρία,στην τιμητική θέση ,στην πρώτη σειρά άλλωστε.Έβλεπε τα πρόσωπα τον ηθοποιών από κοντά.Αυτή ήταν η μάσκα της Μήδειας που τον συνεπήρε με την έξοχη εμφάνισή της.Το μυαλό του γύρισε.Πώς και βρέθηκε εδώ άραγε;Ηταν τρομερό…μήπως ο πρωταγωνιστής είχε σχέση με την γυναίκα του,και αμέσως μετά την παράσταση ήρθε να τη συναντήσει;Αλλά ,αν αυτό συνέβαινε,δεν θα έπρεπε και κείνη να είναι στην παράσταση;Πώς θα μπορούσε να λείπει;Oχι,όχι ..κάτι άλλο συμβαίνει.Αλλά τι;
H δεύτερη σκέψη ήταν πως η Ασπασία υποκρίθηκε την Μήδεια.Γι αυτό το πάθος ,η φλόγα,το ταμπεραμέντο.Ηταν ένας ρόλος που ταίριαζε την ιδιοσυγκρασία της.Η άμεση εξαφάνιση του ηθοποιού στο τέλος της παράστασης ήταν άμεσο αποδεικτικό στοιχείο .Η γλυκιά της υποδοχή ,το αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο,τα ανάκατα μαλλιά της ήταν στοιχεία επίσης.Ο Περικλής ανατρίχιασε στη σκέψη μιας τέτοιας εκδοχής!«Η μουσίτσα,είναι ατίθαση!Μα καλά,πώς τα κατάφερε με τον Προάγωνα;Mαζί πήγαμε εκείνη τη μέρα στο λαμπρό Ωδείο που ο ίδιος έκτισα.Μαζί είδαμε την παρουσίαση των συντελεστών των παραστάσεων.Κι όμως ,κάτι μέσα μου μού λέει πως αυτή ήταν η Μήδεια που άφησε εκστασιασμενο το κοινό.Αλλά πάλι αδυνατώ να το ερμηνεύσω.Ισως γι αυτό έλειπε ώρες από το σπίτι.Και οι δούλοι κρατούσαν το στόμα τους κλειστό.Με δική της εντολή.Μα καλά ,και όλοι οι υπόλοιποι…πώς ;Eχει την δύναμη να πείθει,να σαγηνεύει,να κατακτά.»Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του.«Αυτή είναι η γυναίκα μου,την έχω επιλέξει»
Πήγε πίσω στο κρεβάτι τους .Εκείνη κοιμόταν ακόμα.Την αγκάλιασε σφιχτά.



Κυριακή 8 Απριλίου 2018

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΝΟΥ /// «Θεϊκή πορεία γένους Θηλυκού»




Μεγαλόψυχος και επίμονος όπως Είναι, αποφάσισε να τους δώσει άλλη
μια ευκαιρία μιας και τα πράγματα πηγαίνανε κατά διαόλου. Από το κακό
στο χειρότερο οι εποχές φεύγουν και σαν από το αίμα της Μέδουσας
γεννιούνται και ξαναγεννιούνται φίδια όλων των ειδών. Αυτή τη φορά
τους έστειλε την Κόρη του, πράξη απύθμενης αγάπης και φιλανθρωπίας
μιας και δεν είχε άλλο παιδί για Τρίτη ευκαιρία.
Παρθένα, με άρωμα λεπτότατο, με στητά στήθη και ελαφίσιο περπάτημα
όπου και αν βάδισε κουνώντας σεμνά τους θεσπέσιους γοφούς της δεν
επέτρεψε ανούσια χαϊδολογήματα και άλλες τέτοιες οικειότητες. Με τη
μοναδική αντοχή στην ανθρώπινη βλακεία, περπάτησε με αγάπη και
υπομονή σε όλη τη γη, στις μεγάλες πόλεις του βορά, στα άνυδρα εδάφη
του νότου, στην ολούθε ταπεινωμένη ύπαιθρο, σε ακριβείς απομιμήσεις
φυσικού περιβάλλοντος, στα ghetto και στις παραλίες με την οργανωμένη
φροντίδα των εμπόρων. Αλίμονο όμως, σε όλους τους τόπους που βάδισε
σκίστηκε η καρδιά της και γέμισε αγκάθια. Είναι, φαίνεται, πως τίποτα
δεν άλλαξε τόσα μα τόσα χρόνια μετά την σταύρωση του αδελφού της. 
Τους πρόσφερε και πάλι ζυμωμένο ψωμί και οίνο, ή με άλλα λόγια τον
ξεχασμένο Λόγο που τα ισκιοβόρα Ιερατεία τον μετάτρεψαν σε επιτάφια
τροφή. Οι άνθρωποι, συνήθως, δεν αγαπούν τους θεούς που δεν τους
τραβούν το αυτί, που δεν τους μαλώνουν για τις μπαγαποντιές τους.
Οι άνθρωποι, συνήθως, αγαπούν τους θεούς που είναι αυστηροί
καθοδηγητές και υπόσχονται την μετα θάνατον ζωή. Χαζοχαρούμενοι
σέρφερ οι άνθρωποι, δεν ένοιωσαν έτσι την απλή ροη του νερού στο
βλέμμα της ούτε είδαν τις ουλές από σκουριά που οι ίδιοι προκαλέσαν. 
Αντί αυτού, την έκαναν εξώφυλλο στα μεγαλύτερα περιοδικά, videogame
και σποτ διαφημιστικό, κινδύνεψε μάλιστα και από κάτι τέρατα φρικτά
σε κλειτοριδεκτομή. Σάρωθρο κομφορμισμένο της αποκαλύψεως ο
άνθρωπος, το τραγικότερο των όντων όλων, ερημωτής και χτίστης των
πάντων, νωχελικά κουρντίζει συνέχεια την λατέρνα του με τη δεινότητα
της γαϊδουρινής των λαθών του επανάληψης. Και από την άποψη αυτή, η
σταύρωση της δεν χρειάστηκε Ιούδα ήταν πιο ύπουλη και είχε διάρκεια
μεγαλύτερη από του Αδελφού της. 
Δεν ξέρω αν κάτι και τι, θα μείνει από αυτή την θεϊκή πορεία γένους
θηλυκού. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πάντως, όσο και αν προσπάθησε ο
μεγαλοδύναμος να πλησιάσει ως άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα το
ανθρώπινο δημιούργημά του, όσο και πιο πολύ το πλησίασε με τη μέγιστη
των θυσιών-σταύρωση, τόσο αυτός ο άνθρωπος απομακρύνθηκε στο
βάθος, απώθησε με θράσος την Αγάπη του και έχτισε μια προοπτική
άσχετη με τις περιορισμένες διαστάσεις του ως θνητός. 
Η μήπως και έβαλε ένα δράμι μυαλό που σιγά-σιγά θα τον απωθούσε από
την αυταρέσκεια της Θεϊκής του αντανάκλασης;

****

Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017

ΘΟΔΩΡΗΣ ΝΤΑΛΟΥΣΗΣ /// ΜΠΑΡΓΟΥΜΑΝ ΚΑΙ ΘΑΜΩΝΕΣ



Πιάνοντας το αίσθημα, έχανα το νόημα των επιλογών μου καθώς μετρούσα τα τελευταία χρήματα. Τριανταπέντε ευρώ. Ένας λογικός άνθρωπος θα υπολόγιζε πρώτα τη βασική οφειλή του, δηλαδή να πληρώσει έστω και καθυστερημένα το ενοίκιο.

Όμως εγώ καθόμουν στο ‘Bliss’ και έπινα τα δυνατά μοχίτο της Μαρίας. Με την αγκοστούρα ανακάτευε το αίσθημα, με τα παγάκια δρόσιζε τη διάθεση. Κάθε φορά με ρωτούσε αν μου αρέσει το ποτό, κάθε φορά της απαντούσα με ένα χαμόγελο και παράγγελνα το επόμενο. Μόνη ενόχληση στο μπαρ, εκείνος ο τύπος δίπλα μου. Μιλούσε ακατάπαυστα για αρχαίες Ελλάδες, Δίες και Ευρώπες , χίλιες δυο μαλακίες.  Ήθελε να την γοητέψει, σίγουρα, μα δεν είχε καμία ελπίδα μαζί της. Καταλάβαινα ότι η Μαρία απλώς τον ανεχόταν.

Σε μένα φερόταν διαφορετικά, ναι, θελκτικά μπορώ να πω. Έβγαινε από το μπαρ, περνούσε από πίσω μου διαγράφοντας μια τυχαία επαφή του στήθους της σε όλο το φάρδος της πλάτης μου, κάθε φορά την ίδια τυχαία επαφή, σερβίριζε τα ποτά στις παρέες των τραπεζιών λέγοντας στην υγειά σας και επέστρεφε, δίχως όμως να με κοιτά, πίσω απ’ το μπαρ όπου και συνέχιζε την εργασία της.

Είχα το αίσθημα. Μα δίχως προοπτικές, υπενθύμιζα στον εαυτό μου πως δεν υπήρχε κανένα νόημα στο να παραμένω πεισματικά κολλημένος στο σκαμπό. Θα ήθελα να παραγγείλω άλλο ένα μοχίτο μόνο και μόνο για να μιλήσω στη Μαρία, να τη ρωτήσω αν κανόνισε κάτι για το ρεπό της και αν όχι, να της προτείνω να μου αφιερώσει λίγο χρόνο για να πάμε κάπου μαζί, οπουδήποτε, αρκεί να είμαστε μαζί, μα αυτό φαινόταν τελείως γελοίο σαν ιδέα, δηλαδή το να της προτείνω ένα ραντεβού ενώ η Μαρία ουδέποτε είχε δείξει απτώς κάτι το ερωτικό απέναντί μου και γι αυτό περιοριζόμουν σε τυπικές ερωτήσεις, όπως το αν μπορεί να μου φτιάξει άλλο ένα μοχίτο, πράγμα αυτονόητο αφού έστεκε πίσω από το μπαρ για να φτιάχνει ποτά και όχι για αυτό που εγώ είχα συνέχεια στο νου μου και που θα ήθελα πολύ να κάνω μαζί της, έστω πληρώνοντας, μα που ποτέ δεν θα μπορούσε να ισχύει κάτι τέτοιο για το ποιόν της, τουλάχιστον έτσι έδειχνε, και αυτό το αδιέξοδο με ωθούσε στο να παραγγέλνω το επόμενο. Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω για το αίσθημα που δυστυχώς φούντωνε όλο και περισσότερο λόγο της μέθης και αναπαρήγαγε συνεχώς το αδιέξοδο που με ωθούσε στο να πίνω, βασανιστικά αρκούμενος στις μελιστάλαχτες ερωτήσεις της αν μου αρέσει το ποτό, μόνο και μόνο για να της απαντώ με ένα χαμόγελο και να παραγγέλνω άλλο ένα, μα δεν είχα πια άλλα χρήματα, που σήμαινε πως δεν μπορούσα να συνεχίσω και ζητούσα και σήμερα το λογαριασμό ξέροντας ότι ο λογαριασμός είναι περίπου όλα τα λεφτά που είχα στην τσέπη μου, για να επαληθεύσει με τη σειρά της τους υπολογισμούς μου με τον αριθμό που σχημάτιζε τόσο χαριτωμένα με τα χείλη της, τον αριθμό τριανταπέντε, όσα είχα πάνω μου, τριανταπέντε ευρώ,  να τα βγάζω από την τσέπη και να τα αφήνω στη χουφτίτσα της μόνο και μόνο για να με αγγίξει τυχαία με τα ακροδάχτυλα, όπως κάθε φορά, το ίδιο τυχαίο άγγιγμα με τα ακροδάχτυλά της, να σηκώνομαι από το σκαμπό και να φεύγω παραπατώντας για να φτάσω άφραγκος σε ένα σπίτι στο οποίο καθυστερούσα και πάλι να πληρώσω το νοίκι. Για ακόμη μια φορά, η σκέψη της καθυστέρησης του ενοικίου με έκανε να πιάνω το νόημα και να χάνω το αίσθημα που δυστυχώς για τη συντήρησή του έπρεπε να ξοδεύω όλα μου τα χρήματα...



… και παρήγγειλα άλλη μια βότκα, την τελευταία. Η Μαρία φτιάχνει δυνατά ποτά, σε χαλαρώνουν από τις πρώτες γουλιές. Και εκείνο το βράδυ είχα ανάγκη από λίγη χαλάρωση γιατί η ομορφιά της Μαρίας μου προκαλούσε αμηχανία. Μα γενικά ήθελα να παραμείνω νηφάλιος. Ο άντρας πρέπει να παραμένει νηφάλιος αλλιώς κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο και να εκτεθεί. Επίσης, πρέπει να μιλάει. Ιδίως όταν πρόκειται για γυναίκες σαν τη Μαρία. Η Μαρία βαριέται εύκολα, ντροπαλός σημαίνει ανύπαρκτος για το είδος της. Τη ρώτησα για τις καλοκαιρινές διακοπές της και μου απάντησε πως θα πάει για λίγες ημέρες στην Κρήτη για να παραβρεθεί στο γάμο του ξαδέρφου της, Κίτσου. Κρήτη! αναφώνησα μα προξένησα στη Μαρία μια κάποια απορία. Γινόμουν γελοίος; Για να δικαιολογήσω το θαυμασμό άρχισα να της μιλώ για τη μυθολογία των αρχαίων και συγκεκριμένα για το γάμο του Δία με την πανέμορφη Ευρώπη, εκεί, στην Κρήτη αν δεν απατώμαι, όπου ο Δίας μεταμορφωμένος σε λευκό και ήμερο ταύρο πλάνεψε την Ευρώπη, η οποία τον καβάλησε, μα αυτός άρχισε να τρέχει με σκοπό να την πάρει μαζί του για να την παντρευτεί. Η Μαρία κοίταξε το κινητό της. Συνέχισα το λογύδριο μου λέγοντας πως ο ταύρος χάραξε μια ανεξέλεγκτη πορεία με την Ευρώπη στην πλάτη του. Κατέληξα πως έβρισκα αυτό το μύθο αρκετά εντυπωσιακό. Η Μαρία δεν εντυπωσιάστηκε, απεναντίας, με ρώτησε πως διάολο μου βγήκε αυτός ο συνειρμός, δηλαδή ο γάμος του Δία με το γάμο του ξαδέρφου της, Κίτσου. Αποφεύγοντας εντέχνως να απαντήσω στην ερώτησή της  -αφού δεν είχα τι να απαντήσω - τόνισα ότι το όνομα Ευρώπη είναι ένα σύνθετο όνομα και πως σημαίνει ‘το εύρος της όψης’, δηλαδή υποδηλώνει την ομορφιά της ή το πλατύ της πρόσωπο. Βέβαια, κατέληξα, η δεύτερη εκδοχή έρχεται σε αντίθεση με την πρώτη αφού μια γυναίκα με πλατύ πρόσωπο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί όμορφη εκτός αν ο άντρας έχει ιδιαίτερα γούστα. Αυτό το συμπέρασμα μπέρδεψε ακόμη περισσότερο τη Μαρία. Δυσανασχέτησε και απομακρύνθηκε, όσο της το επέτρεπε το μήκος του μπαρ, για να στηθεί κοντά στον διπλανό μου που φαινόταν αρκετά σουρωμένος απ’ τα πολλά μοχίτο μα δεν μιλούσε καθόλου και έτσι δεν γινόταν γελοίος μπροστά στη Μαρία, τουλάχιστον όχι όσο εγώ που της μιλούσα. Μόνο που στο τέλος μίλησε κι αυτός και ακούστηκε σαν από νεκρανάσταση η φωνή του, ρωτώντας με αν η κατάληξη ώπη σημαίνει τρύπα και όχι όψη αφού η όψη, είπε, γράφεται με όμικρον και όχι με ωμέγα. Η Μαρία, για πρώτη φορά τολμώ να πω, εστίασε πάνω μου την προσοχή της δίνοντάς μου την εντύπωση πως έψαχνε για ένα ψεγάδι στις γλωσσολογικές μου θεωρήσεις. Με είχαν για χαζοβιόλη; Του είπα πως όχι, αποκλείεται η Ευρώπη να είναι μια μεγάλη τρύπα. Τόνισα και στους δυο πως και η οπή γράφεται με όμικρον, όπως και το αρχαίο ρήμα ορώ εντέλει. Έτσι κατατρόπωσα τον σουρωμένο τύπο που κατά τα άλλα έδειχνε να αδιαφορεί για τα επιχειρήματά μου, όπως και η Μαρία, και αυτή αδιαφορούσε. Τον καληνύχτισε ρωτώντας αν του άρεσε το μοχίτο και αυτός την πλήρωσε χαμογελώντας για να σηκωθεί από το σκαμπό και να φύγει από το μαγαζί τρικλίζοντας. Επιτέλους, έμενα μόνος μαζί της. Παρήγγειλα άλλη μια βότκα, την τελευταία, λέγοντας στη Μαρία πως πάντα αισθανόμουν αρκετά ευδαίμων στο μπαρ ‘Bliss’, καθώς σημαίνει ευδαιμονία, και πως η ευδαιμονία είναι ένας θετικός δαίμων, ο ευ-δαίμων, και χαμογέλασα για να της μεταδώσω όλη τη θετικότητά μου. Δεν κατάφερα το παραμικρό, η Μαρία δεν έκανε καν  τον κόπο να απαντήσει, μόνο περιορίστηκε σε μια μισοτελειωμένη φράση του στιλ ‘ ε ξέρω γω τώρα…’ Μου γύρισε πλάτη και άρχισε να ετοιμάζει τη βότκα. Αποφάσισα να μη ξαναμιλήσω. Έτσι κι αλλιώς μου φαινόταν λίγο ανόητη η λέξη Bliss. Δεν ταιριάζει καθόλου για ονομασία μπαρ, ιδίως γι αυτό το μπαρ. Και ζούμε στον εικοστό πρώτο αιώνα παρακαλώ, προτιμώ τις μορφωμένες γυναίκες. Η Μαρία μιλά μόνο για γάμους και πανηγύρια της Κρήτης, στέκει αδιάφορη απέναντι στους αρχαίους και εγώ, δίχως να θέλω, φέρομαι σαν φαφλατάς. Γιατί αδυνατώ να την προσεγγίσω; Μάλλον φταίει το μυαλό της. Είμαι σίγουρος πως τα αναγνώσματά της περιορίζονται στο διάβασμα του καφέ, των ζωδίων και των ονειροκριτών. Αν συνεχίσω να την κοιτώ θα τηλεφωνήσει στη θεία της για να ξεματιαστεί και η θεία της θα σπεύσει την λούσει με προσευχές, λάδια και αλάτια. Με αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι γιατί όλα όσα της λέω είναι τόσο δυσνόητα, τόσο ξένα και μυστήρια για το φτωχό μυαλουδάκι της. Φορά και κομποσκοίνι, τρομάρα της.  Αστόχως αυτό το μπαρ δεν ονομάζεται δεισιδαιμονία...



…άκου εκεί, ευ- δαίμον, ο θετικός δαίμον. Όλο βλακείες μου λεν και έχω πολύ δουλειά σήμερα, μέχρι το πρωί πίσω απ’ το μπαρ θα ‘μαι. Που είναι αυτός ο δαίμονας; Ας έρθει επιτέλους, ας μας ξεκολλήσει από αυτή την παρακμή. Ας μας πάει κάπου αλλού, μακριά, να μείνουμε για πάντα οι δυο μας. Σκέτο βάσανο. Πώς να βρεθώ μαζί της; Κάνω υπομονή, κοιτώ προς το τραπέζι της τάχα μη θέλει να μου παραγγείλει κάτι, παρακολουθώ την κάθε της κίνηση. Ξέρω πως έχει αγόρι, ναι, αυτός με τα μυώνια του, σωστός γορίλας. Κάθεται δίπλα της με όλη την άνεση του επίσημου επιβήτορα και απλώνει τις τριχωτές χερούκλες του πάνω της. Νομίζει πως είναι κτήμα του, η ιδιόκτητη φιλενάδα του. Όμως δεν είναι, κανείς δεν ανήκει σε κανέναν γιατί όλοι ανήκουμε στους πόθους μας και οι πόθοι δεν κουβαλούν κανενός την ταυτότητα…  φιλοσοφίες της δεκάρας. Μα είναι αλήθεια, μόλις προχθές εντόπισα μια πρώτη ένδειξη, μου έριξε μια κλεφτή ματιά, δεν ήταν της φαντασίας. Είχα στρέψει το βλέμμα μου πάνω της, δήθεν τυχαία, και οι ματιές μας συναντήθηκαν για μια μόνο στιγμούλα. Αισθάνθηκε άβολα, το ίδιο και εγώ. Ήταν το πρώτο μας κοίταγμα. Χθες, πάλι το ίδιο. Όμως χθες, σε σύγκριση με προχθές, η ματιά της ήταν πιο ξεθαρρεμένη, πολύ πιο σίγουρη και κέρδιζε το κατιτίς σε διάρκεια. Ξαναφέρνω στο νου μου το χθεσινό κοίταγμα και συνθέτω την εικόνα των ματιών της. Με κοιτά, είναι η τρίτη φορά! Αυτές οι οπτικές στιγμούλες, οι τρεις στιγμούλες μας, ενώνονται και απλώνουν ένα πεδίο χρόνου πάνω στο οποίο μπορώ να ταξιδεύω όλη νύχτα στο μπαρ, να αφήνομαι σε μια ονειροπόληση, να πιστεύω πως αύριο το πρωί, αύριο κιόλας το πρωί θα την έχω πλάι μου. Καλό προαίσθημα. Θα φτιάξω το ποτό της, τζιν πίνει, θα το σερβίρω με χάρη στο τραπέζι τους. Είναι κερασμένο, στην υγειά σου, θα της πω. Τάχα αιφνιδιασμένη μα στο βάθος συντονισμένη στην κρυφή μας επικοινωνία, θα ρωτήσει από ποιόν είναι κερασμένο. Ο γορίλας με τα τριχωτά χέρια θα τσιτώσει. Από το Bliss, θα της απαντήσω με τον πιο γλυκό μου τρόπο.

(σχεδόν ανέκδοτο,σε άλλη μορφή εδώ)

Η φωτό είναι παρμένη από  εδώ

 
****