Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα NEEΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα NEEΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 13 Ιουνίου 2026

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ/// ΣΤΟ ΜΕΤΕΡΙΖΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΑΛΤΑ



 ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΚΟΡΑΛΛΙ

Πατησίων  και Πολυτεχνείου 1, 104 33, Αθήνα

Τηλ.: 210.52.000.77, 210.85.47.723

www.korali.com.gr


Δημήτρης Μπαλτάς

ΣΤΟ ΜΕΤΕΡΙΖΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


Σελίδες 64 • Διαστάσεις: 13⨯19,5 • ISBN: 978-960-289-236-7 • Έτος έκδοσης: 2026


Κυκλοφορείται από τις Εκδόσεις των Φίλων η νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Μπαλτά, Στο μετερίζι του χρόνου. Μια σοδειά πενήντα μικρών ποιημάτων για τον αλλοτινό ρομαντισμό και τη γλυκιά νοσταλγία, τη μνήμη και τον πόνο, τον έρωτα και την απώλεια, τη μοναξιά και τον θάνατο, την απαντοχή και τη ματαίωση, τη βουή της πόλης και την ανεκλάλητη σιωπή της νύχτας, την καθημερινότητα και το όνειρο, την ευθύτητα και την υποκρισία, την τρωτότητα και την τόλμη, το δίκιο και τη σήψη, την υπαρξιακή αγωνία και τους κοινωνικούς αγώνες. Μια σειρά πενήντα θραυσμάτων από τη ρωγμή του χρόνου που όλο και βαθαίνει.


Ι

Σχεδόνννν

Αυτό το ν επιτείνει την αγωνία

που βάφει με κόκκινη μπογιά στον τοίχο:

“Λοιπόν; Τι περιμένεις;”


ΙΙ

“Λοιπόν; Τι περιμένεις;”

Κράτα το κόκκινο μολύβι,

σαν το μόνο όπλο που ’χες ποτέ,

και προχώρα!

Το εξώφυλλο κοσμεί έργο του ζωγράφου Λάζαρου Κτενίδη.

*


Ο Δημήτρης Μπαλτάς είναι ποιητής, φιλόλογος και επιμελητής κειμένων. Γεννήθηκε το 1999 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Είναι αριστούχος απόφοιτος της κλασικής φιλολογίας και του μεταπτυχιακού προγράμματος «Ρητορική, Επιστήμες του Ανθρώπου και Εκπαίδευση» του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει ποιήματα, μικρά πεζά, δοκίμια και κριτικά κείμενα σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και σε συλλογικά έργα. Έχει επιμεληθεί την ποιητική ανθολογία Η ποίηση ως πράξαντίστασης (εκδόσεις Ειρήνη, 2026). Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές.

Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2025

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΕΥΧΟΥΣ - ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΙΣ 19/20






Το περιοδικό Καρυοθραύστις (εκδ. ΡΩΜΗ) 

και το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Αθήνα) 

σάς προσκαλούν



την Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2025, στις 7:30 μ.μ.



στην εκδήλωση για τον ποιητή ΓΙΩΡΓΟ ΓΩΤΗ,

με αφορμή το αφιέρωμα του περιοδικού Kαρυοθραύστις



«ΓΡΙΦΩΔΕΣ ΦΩΣ

Ο ΑΦΘΟΝΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΤΗΣ»



Για το ποιητικό έργο του Γιώργου Γώτη θα μιλήσουν οι:



ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ, ποιήτρια-κριτικός

ΧΑΡΗΣ ΙΩΣΗΦ, ποιητής

ΛΕΝΑ ΣΑΜΑΡΑ, ποιήτρια




Με τον Γιώργο Γώτη θα συνομιλήσει η ποιήτρια ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ



Την εκδήλωση συντονίζουν η φιλόλογος ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΔΗΜΟΥ και

ο ποιητής-συνδ/ντης του περ. Καρυοθραύστις ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ


***

Πέμπτη 17 Απριλίου 2025

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ /// ΛΟΓΓΙΝΟΥ : ΠΕΡΙ ΥΨΟΥΣ


 

Οι εκδόσεις Κουκκίδα σας προσκαλούν το Σάββατο 26 Απριλίου στις 14:00 

στην παρουσίαση του βιβλίου:


ΛΟΓΓΙΝΟΥ: ΠΕΡΙ ΥΨΟΥΣ


Το βιβλίο θα παρουσιάσουν:


ο Νάσος Βαγενάς, ομότιμος καθηγητής Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας , Παν/στήμιο Αθηνών


 και η μεταφράστρια του έργου Ευσταθία Δήμου.


Στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο,

Θεμιστοκλέους 37-Αθήνα τηλ. 210-3802644

***

Σάββατο 27 Απριλίου 2013

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα Σε αργή κίνηση της ΔΑΝΑΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗ/// Ένα κλικ./ σελ 128 - 130





Σε αργή κίνηση



Δανάη Παπουτσή

Κέδρος
, 2011
195 σελ.




…Η Σάωρη σταματά απότομα. Κάπου στο βάθος μόλις που διακρίνει ένα παράξενο σκοτεινό όγκο – δυο μπλεγμένες σιλουέτες, ένα αιφνίδιο αλλόκοτο σχήμα. Ριπές ανάσας. Η εικόνα τής προκαλεί φευγαλέα χαρά, δεν είναι μόνη σ’ αυτή την παράξενη κι αφιλόξενη παραλία. Πλησιάζει, οι σκιές ξεκαθαρίζουν, είναι δυο ηλικιωμένα γυμνά σώματα. Δυο σώματα ζαρωμένα και τεντωμένα μαζί. Μια μουτζούρα. Φοβάται να πλησιάσει πολύ μήπως και διακόψει κάτι, σκέφτεται να τους προσπεράσει, να συνεχίσει τη διαδρομή της, αυτό έχει ανάγκη: μια διαδρομή γενική, αόριστη αλλά με ροή.

Καθώς πλησιάζει, γεύεται το ρομαντικό της εικόνας, πόσο ρομαντικοί είναι αυτοί οι δύο ηλικιωμένοι για να μπορούν να ερωτοτροπούν ακόμα, έτσι στα φανερά, κάτω απ’ το σκοτεινό ουρανό, μπροστά απ’ την άλλοτε σιωπηλή και άλλοτε ομιλούσα θάλασσα, πόσο θαρραλέοι για να κάνουν κάτι τέτοιο, παρ’όλο που το γυμνό τους δεν είναι καλαίσθητο, παρ’ όλη τη φθορά σε κοινή θέα. Την πιάνει νευρικό γέλιο. Βρίσκεται μπροστά τους. Έχει σουρουπώσει για τα καλά, τα δυο σώματα παραμένουν στατικά, ακίνητα στο αγκάλιασμά τους, ξαφνικά όλα μετατρέπονται σε μια απέραντη χυδαιότητα, αυτά τα σώματα είναι νεκρά, ώρες, μέρες, ίσως και μήνες, κανείς δεν ξέρει. Η Σάωρη τους ακουμπά με το πόδι της προκειμένου να διαπιστώσει, να επιβεβαιώσει τι; Δεν έχει αρκετό φως ώστε να δει εκείνο που θέλει, σκύβει από πάνω τους, μόλις που διακρίνει κάποιους οργανισμούς να κόβουν βόλτες πάνω στο δέρμα, νιώθει μια έντονη δυσοσμία. Δεν έχει κάτι να προστατευθεί, το χέρι φράζει ακαριαία τη μύτη της, το χέρι δεν ακολουθεί, κατευθύνεται στο στόμα, κι εκείνη ξερνάει.
Κοιτάζει πάλι την παραλία. Δε σκέφτεται. Βουτάει ανάμεσά τους και ποζάρει, ανάμεσα στην τρέλα και στην ηδονή, ανάμεσα στη χυδαιότητα και στο θάνατο, αλλά κανείς δεν υπάρχει να τους φωτογραφίσει, άρα αυτό δεν υφίσταται.
Νύχτα. Νιώθει πάνω της ένα σκληρό φως. Ένστολοι άντρες με φακούς στα χέρια πλησιάζουν προς το μέρος της. Φοβάται, κουλουριάζεται πίσω από τα νεκρά σώματα. Ένα κλικ, μια αιχμηρή γυναικεία φωνή. «Ακίνητη, μείνε ακίνητη μικρή».
Η φωτογραφία. Η Σάωρη έχει ποζάρει, υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, υπάρχει φωτογραφία, υπάρχει αποτύπωση, απαθανάτιση, τώρα όλα υφίστανται. Η γυναίκα την πλησιάζει, την ξεκολλάει με δυσκολία από τα νεκρά σώματα. Νιώθει αποκολλημένη από κάτι που την τραβούσε καιρό κοντά της. Οι άντρες καλύπτουν τα νεκρά σώματα με ένα λευκό σεντόνι.
(Τους άκουσα να λένε πως ότι αυτό είναι το γνωστό ηλικιωμένο ζευγάρι των ‘Εξαρχείων, ο κύριος Κώστας και η Ματίς, εκπαιδευτικοί και οι δύο, πολλά χρόνια μαζί, πίνανε κάθε πρωί τον καφέ τους στους χάρτες, διαβάζανε εφημερίδες, μετά τρώγανε στου Μπαρμα-Γιάννη, τρωγόντουσαν μεταξύ τους και επιστρέφανε στην μπλε πολυκατοικία πιασμένοι χέρι χέρι.)

Η γυναίκα σφίγγει απ’ το χέρι τη Σάωρη και περπατούν αργά, προς τα πίσω. Η Σάωρη κρυώνει, η γυναίκα τη σκεπάζει με μια μαύρη κουβέρτα, το νερό συνεχίζει τη διαδρομή του, μπρος πίσω, μπρος πίσω, η Σάωρη δε μπορεί να δει πια ούτε τη θάλασσα ούτε την άμμο, δεν μπορεί να βρει το λεξικό του νερού, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι ο κύριος Κώστας, που τον είχε συναντήσει στο ασανσέρ της μπλε πολυκατοικίας, δεν υπάρχει πια, δεν μπορεί να βρει κάτι απ’ τα ίχνη της, στην αμμουδιά. Δε μπορεί να θυμηθεί κάτι από αυτή τη νυχτερινή θαλάσσια διαδρομή.

***

* Η φωτογραφία είναι παρμένη από το