notationes /// 'ANOIΞΗ 2016

(Source: http://bit.ly/23bEhVw.)

                               *********


                                                             
'Aνοιξη 2016 στο notationes του Varelaki,σελίδες τέχνης και πολιτισμού.Και μπορείτε να διαβάσετε:

'Eνα ποίημα του  ANEΣΤΗ ΜΕΛΙΔΩΝΗ
Ποιήματα ακόμα των :ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ 
                                     ΒΑΣΙΛΗ ΦΑΪΤΑ
                                     ΣΠΥΡΟΥ Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
                                     ΔΗΜΟΥ ΧΛΩΠΤΣΙΟΥΔΗ
                                     ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
                                     ΜΑΡΙΑΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
                                     ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΠΑΣΤΑΚΑ
                                     ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στη στήλη ''ΤΗΕ ΑRTMANIACS ''φιλοξενούμενος ο :
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗΣ

ΣΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ φιλοξενούμενος ο
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ και η ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ

Ένα αφιέρωμα στην ποίηση :
ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ


[ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΜΑΛΙΣΣΟΒΑ   ]

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ :

TINAΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟΥ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΒΕΡΥΚΟΚΟΥ 
ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ 
ΘΑΝΑΣΗ ΤΡΙΑΡΙΔΗ 
'ΑΝΝ ΛΟΥ 



Η ΑΣΗΜΙΝΑ  ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ

 ΧΑΡΗ ΒΛΑΒΙΑΝΟ

Η ΚΟΥΛΑ ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ

  ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ


                                     
ΣΤΙΧΟ...ΛΟΓΩΝΤΑΣ /// Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ :

ΤΙ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΣΤ' ΑΛΉΘΕΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ /// ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΙΧΝΙΔΟΤΟΠΟΣ ///ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016 /// ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ///

                                                                        

Έξυπνες βόμβες

Χαϊκού

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

Μανδραγόρας, 2016
64 σελ.


****



Καταναλώνω
ληγμένα προιόντα
στην οθόνη μου.

 *

Τον συλλάβανε.
Σε ώρες ανάπαυσης
έγραφε στίχους.

*

Φιλί της ζωής
λέγανε το φιλί της.
Τον φαρμάκωσε.

*

Σβήνουν τα φώτα.
Σε δρομάκια σκοτεινά.
Ζωής αυλαία. 

 *

Σκληρή η νύχτα.

Μου χρέωσε ακριβά 

τον κάθε στίχο. 

 

* 

Μία εικόνα:
χίλιες λέξεις αξίζει
ένας του στίχος.

*

Φωνάζοντας γκολ
Ξεχνάω τη φτώχεια μου
Που μεγαλώνει

 *

Αλληλεγγύη
Μία λέξη που την τρέμει
ο βολεμένος

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016, ΣΤΗΛΗ : THE ARTMANIACS /// ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗΣ

                                                            

 Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη




 Πότε ξεκίνησες να γράφεις;                                           

Ξεκίνησα πιτσιρίκος, καθώς η παρέα μου στο χωριό Μεσονήσια της Κρήτης έλεγε συχνά μαντινάδες. Αντέγραφα αυτές που μου άρεσαν και ταυτόχρονα άρχισα να σκαρώνω δικές μου. Μεγαλώνοντας άρχισα να γράφω στίχους και πριν μερικά χρόνια παθιάστηκα με τα διηγήματα. 

Έχεις πρότυπα συγγραφικά; 


Mου αρέσουν διαφορετικοί Έλληνες και ξένοι συγγραφείς αρκεί να με συγκινούν ή να μου ανοίγουν παράθυρα στη σκέψη. 


Βάλε μας μέσα στο εργαστήριο σου…πώς δούλεψες με το βιβλίο; 


Παρατήρησα ιστορίες συγκλονιστικές που συνέβησαν σε γνωστούς μου αλλά και σε αγνώστους. Επίσης έζησα ο ίδιος κάποιες εμπειρίες, που όταν τις έλεγα στις παρέες μου με κοίταζαν με ανοιχτό στόμα και γουρλωμένα μάτια.
Όλα όσα είχαν για μένα δυνατό νόημα, ένιωσα την ανάγκη να τα γράψω οπωσδήποτε.
Το βιβλίο μου ήταν λοιπόν το μπλέντερ, που χτυπήθηκαν μέσα του για να βγάλουν τους χυμούς τους, τα βιώματα, η παρατήρηση καταστάσεων και η φαντασία. 


Ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα. 


Υπάρχουν αξιόλογοι 'Ελληνες συγγραφείς, αλλά αρκετούς από αυτούς δυσκολεύεται να τους ανακαλύψει το αναγνωστικό κοινό, καθώς υπάρχει μια υπερπαραγωγή βιβλίων, που πολλά από αυτά είναι μέτρια.
Ελάχιστοι εκδότες εντοπίζουν και προωθούν νέους ικανούς συγγραφείς και τους αμοίβουν όπως οφείλουν. Αυτό σημαίνει ότι οι ικανοί νέοι συγγραφείς πρέπει να έχουν μεγάλα αποθέματα αντοχής, μέχρι να γίνει γνωστό το έργο τους. 


 Πιστεύεις στην κριτική; 


Eίμαι πολύ ανοικτός στην καλοπροαίρετη κριτική και την χρησιμοποιώ με μεγάλη ευχαρίστηση για να βελτιώνομαι.
Στην κομπλεξική, κακοπροαίρετη κριτική έχω βάλει πορτιέρη ένα ντόπερμαν, που με σηκωμένο το δεξί ποδαράκι του, δείχνει προς την ταμπέλα που γράφει : ''Toξικά απόβλητα''. 


 Αγαπημένοι συγγραφείς. Διαβάζεις κάτι τώρα; 


Έχω πολλούς αγαπημένους συγγραφείς. Στοχευμένα θα αναφέρω όμως μόνο λίγους νέους διηγηματογράφους και σίγουρα θα μου ξεφύγουν αρκετοί καλοί. Η Κατερίνα Έσσλιν (Γαμ, 32 Δεκεμβρίου, Ο μισός βέσπα). Πολύ ιδιαίτερα και τα τρία αυτά βιβλία της. Η Χρυσούλα Διπλάρη (Μαγειρικές Ιστορίες). Βιβλίο που σε συγκινεί. Η Ασημίνα Ξηρογιάννη ( Οντισιόν). Σπονδυλωτό μονόπρακτο με πανέξυπνο χιούμορ.
Τώρα μόλις διαβάζω το βιβλίο της ποιήτριας Ελένης Αράπη( Με βράγχια ανασαίνω). Έχει πάθος και δύναμη η γραφή της. 


 Η σχέση σου με την ποίηση. 


Η ποίηση είναι το ρακόμελο που με κερνάει ένα παρεάκι από άστρα! 

Ποιο είναι το αγαπημένο σου διήγημα από το βιβλίο; 


'' H ζωή είναι τώρα''. Όταν έγραφα τις τελευταίες σειρές του, είχα κυριολεκτικά ανατριχιάσει. 


 Ποιος είναι ο ήρωας βιβλίου που αγαπάς πιο πολύ και μετά πες μου, ποιον δικό σου ήρωα ή χαρακτήρα αγαπάς πιο πολύ. 


Είμαι ξετρελαμένος με όλους τους ήρωες στα κόμικ του Αρκά γιατί είναι οι μοναδικοί που με κάνουν να γελάω τόσο πολύ, ενώ ταυτόχρονα μου διευρύνουν τον τρόπο σκέψης μου.
Από τους δικούς μου ήρωες λατρεύω τον Άγγελο, γιατί διεκδικεί με πάθος ό,τι αγαπά. 


Γράφεις κάτι τώρα; 


Ένα μυθιστόρημα που με καίει, με βάση τις απίστευτες εντάσεις που ζούμε τα τελευταία χρόνια στο πετσί μας. 


 Λογοτεχνία και πολιτική. 


Η πολιτική όπως εφαρμόζεται στις μέρες μας, ξεπερνά κάθε σκοτεινή λογοτεχνική φαντασία!!! 


Λογοτεχνία και διαδίκτυο. 


Ενδιαφέρον φλερτ! Δεν μπορώ να προβλέψω σε τι σχέση θα εξελιχθεί. 


 Τι ελπίζεις; Tι ονειρεύεσαι; 


Eλπίζω να παίρνω χαρά από απλά πράγματα.
Ονειρεύομαι με το πέρασμα του χρόνου να αποκτώ καλύτερη ισορροπία μέσα μου. 


                              

Αποσπάσματα από το βιβλίο


- Μου πάει το πουκάμισο της μοναξιάς;
- Θα σου πηγαίνει πάντα μέχρι να βρεις τον άνθρωπο σου.
-Και πώς θα καταλάβω ποιος είναι ο άνθρωπος μου;
-Εύκολα. Μαζί του θα νιώθεις πάντα ολόγυμνος, αλλά ποτέ δε θα νιώθεις κρύο. 


( Απόσπασμα από το διήγημα Μπέμπηδες ) 




- Πίσω μας υπάρχει ήδη μια μεγάλη ουρά από αυτοκίνητα. Μόλις ανάψει πράσινο, θα κορνάρουν σαν τρελοί, αφού εγώ δεν πρόκειται να ξεκινήσω. Θα ξεκινήσω μόνο αν με φιλήσεις.
- Η Ηλιάννα κοίταξε πίσω της την ουρά των αυτοκινήτων που μεγάλωνε, άρχισε να πανικοβάλλεται και… 

( Απόσπασμα από το διήγημα Η ζωή είναι τώρα )

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016 /// ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ /// 'ΕΝΑΣ ΚΗΠΟΣ

                                        



Εκεί που κατουράνε οι πότες φυτρώνουν
πυκνές φτέρες. Εδώ συναντιούνται αμίλητοι
μες στις φανταχτερές τους στολές: οι αθλητές
με τους εκκλησιαζόμενους και τους ξενύχτηδες.
Όταν σημαίνουν οι καμπάνες και το σήμαντρο
επισπεύδει το τελευταίο σφηνάκι, κατεβαίνω
με την πετσέτα μου περασμένη στους ώμους,
μέσα από τους κήπους με τις φτέρες αμίλητος,

πιστός στο πρωινό μπάνιο της Κυριακής. 


*


Πένθος το φυλλοβόλο πλήττει τον κήπο μου.
Ο γεωγραφικός προσανατολισμός προσδιορίζει
τη μοίρα ενοίκων και συγκατοίκων. Γυρίζουν
οι σελίδες από ένα ξεχασμένο βιβλίο στο τραπεζάκι.
Φύλλα εφημερίδας ακολουθούν σύντομες τροχιές
πριν διακοσμήσουν κλαδιά και πέργολες.
Πενθώ κι αγάλλομαι. Την ένατη μέρα ο ταχυδρόμος
μ’ έβαλε να υπογράψω πριν παραδώσει το φάκελο 

με τα κλειδιά. Θ’ ανοίξουν μόνον την πόρτα μου; 



*


Δυο αγκαλιές κήπος ο κάμπος. Χώμα
για τα ποιήματα: το συναίσθημα
να τον διασχίζει απ’ τον τοίχο του πατρικού
ως εκεί που σπάει το φράγμα του ο ήχος,
να τον διαπερνά και να τον παραδίδει αλώβητο.
Χώμα εύφορο. Χώρος μεταμορφώσεων.
Χορός μεταμφιεσμένων. Ώσπου να ριζώσει
ένα φιλί στο μάγουλο κι ένα φιλί στο στόμα. 


Ένας κήπος μικρός στον αδήωτο κάμπο. 


*


Μια αιώρα τεντωμένη ανάμεσα σε δυο
συμβολαιογραφικές πράξεις: αγοράς
και πώλησης. Αλλάζουν οι ιδιοκτήτες.
Ξεφτίδια ενθυμίων. Αναστεναγμοί.
Ένας φίλος. Μια στιγμή. Μια πόλη.
Ένας άντρας. Μια νύχτα. Μια όμορφη.
Αναφιλητά. Ένα, δύο και τρία βήματα βαλς.
Αναποδογυρισμένες καρέκλες. Καμένη χλόη.

Κάποτε έκλεψα κι εγώ έναν κήπο. 




(από την υπό έκδοση συλλογή «Αλτσχάιμερ αρχόμενο»)

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016 /// ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ // ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ /// ΠΩΣ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ

                                     

Πως η λογοτεχνία σού αλλάζει τη ζωή

Ψυχογιός, 2016
160 σελ.


****


Συνέντευξη στην ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ



Πώς ξεκίνησαν όλα με το βιβλίο; Πού απευθύνεσαι με αυτό; 

Αποφάσισα να αφηγηθώ διαφορετικά – να μιλήσω για τις αναγνωστικές μου περιπέτειες, για τη δοκιμασία της γραφής και για τα πολλά πρόσωπα της ίδιας της λογοτεχνίας. Με την έννοια αυτή το βιβλίο είναι μια διηνεκής συνομιλία με τον αναγνώστη. 


Eίναι η Λογοτεχνία χρησμική; 


Να σου θυμίσω αυτό που έλεγε ο Καμύ ότι δηλαδή η λογοτεχνία έχει πάντα ένα τόνο προφητείας που στο τέλος καταλήγει να γίνεται επικαιρότητα. 


H αφήγηση ιστοριών μοιάζει να είναι φυσική ανάγκη κάποιων ανθρώπων... 


Είναι ανάγκη όλων μας η αφήγηση. Είναι παρηγοριά όπως ακριβώς είναι και η φιλία σε αυτό τον κόσμο. 

Ποιά τα χαρακτηριστικά της καλής λογοτεχνίας ; 


Υπαινικτική διάθεση, χαμηλοί τόνοι, εύστοχα ερωτήματα, διάχυτη αμφιβολία. 

Πιστεύεις στην κριτική και τους κριτικούς; 


Ασφαλώς! Στο βαθμό που η κριτική λειτουργεί ως παράλληλη δημιουργία, ή αλλιώς ως δημιουργική ανάγνωση της λογοτεχνίας. 


Aν σου ζητούσα να δώσεις έναν άλλο τίτλο στο βιβλίο, ποιος θα ήταν αυτός ο τίτλος; 

Αν μπορούσε η λογοτεχνία να αλλάξει τον κόσμο. 



Συγγραφείς που σου άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα, συγγραφείς που σου άλλαξαν τη ζωή. 

Ντοστογιέφσκι, Καμύ, Κάφκα είναι τα πρώτα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό. 


'Ενα βιβλίο που θεωρείς πολύ κακό αλλά το διάβασες ως το τέλος. 


Οι Άθλιοι του Ουγκώ αν και δεν είναι πολύ κακό. Είναι ένα από αυτά τα καλά-κακά βιβλία όπως το χαρακτήρισε και ο Όργουελ. 


Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τη λογοτεχνία; 


Εφιαλτικός, κυνικός, ανάλγητος, χωρίς καμία πρωτοτυπία, 

Μπορούν οι αναγνώστες να διδάσκουν τους συγγραφείς; 


Ο συγγραφέας δεν διδάσκει ούτε διδάσκεται. Οι αναγνώστες δεν διδάσκουν ούτε διδάσκονται. Έγινα σαφής; 


Eνας συγγραφέας μπορεί να είναι αντικειμενικός με το δικό του έργο;
 

Εξαρτάται για ποιον μιλάμε. Ο ίδιος ο Τολστόι αποκήρυξε στα στερνά του την Άννα Καρένινα. Καταλαβαίνεις για τι είδους έγκλημα μιλάμε! 


Γιατί επέλεξες το πρώτο πρόσωπο; 

Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω σ’ ένα βιβλίο που είναι εν μέρει εξομολογητικό εν μέρει αυτοβιογραφικό; 


'Ενα σχόλιο για τη σύγχρονή μας λογοτεχνική πραγματικότητα. 


Δεν διαφέρει από την λογοτεχνική πραγματικότητα άλλων εποχών αλλά αυτό θα το αντιληφθούμε σε πενήντα χρόνια από τώρα. 


Ποιός διαχρονικός μυθιστορηματικός ήρωας πάντα σε συντροφεύει  και πιστεύεις ότι ίσως δεν καταφέρεις να απαλλαγείς ποτέ άπ' αυτόν; 


Αν δεν είναι ο Μερσώ ή ο Γιόζεφ Κ. τότε είναι κάποιος από τους Καραμάζοφ. 


Ποιό το μέλλον της ποίησης ,δεδομένου ότι είναι για τους λίγους; 

Ποιος σου είπε ότι μέλλον έχει μόνο ότι διαβάζεται από πολλούς; Το αντίθετο, θα έλεγα. 


Θα ήθελα να θέσεις μόνος ένα ερώτημα,και μετά να δώσεις απάντηση .


Η λογοτεχνία βρίσκεται σε κρίση; Όχι, βέβαια. Πώς θα μπορούσε; Οι αναγνώστες της βρίσκονται σε κρίση.



                                 

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016 /// ΜΑΡΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                              

Η απουσιολόγος

Μαρία Αγγελοπούλου

Θράκα, 2016
32 σελ.

*


Ξεφλουδίζονται τα συμβάμματα 

στοιχεία
ενσυναίσθησης, ρέουν. 


Μέχρι τελευταίας διαφυγής
στάζει στάχτη 

                το στιλέτο
στάχτη 

               καμένου φλάουτου. 


Ζυμώνεται
ψήνεται
πλάθεται - με δάκρυα - βουβό 


να το κοιτάμε. 

……………………………. 


Υπήρξε αναχωρητής.
Ως αθάνατος
     βαρέθηκε τελειότητα 
ως θνητός
     κανονικοποιήθηκε με επιτυχία. 



Θάνατος μαδώντας τον, 
καρφώνει αράχνες στα μάτια
αυτές τα δαγκώνουν γνέθουν,
στις κόγχες τους, ιστό.


 «Τυφλέ»
 φώναζαν οι φίλοι του
 «Τυφλέ,
 οι άντρες δεν κλαίνε»

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016 /// ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ // ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ /// ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ ///ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΈΛΕΝΑ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

                                                     

                                                        

ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ, ΕΡΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΔΙΓΛΩΣΣΗ ΕΚΔΟΣΗ, ΕΛΛΗΝΙΚΑ-ΙΣΠΑΝΙΚΑ)

VILARINO IDEA

Χρονολογία Έκδοσης	Δεκέμβριος 2015
Αριθμός σελίδων	400

ΜετάφρασηΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ ΕΛΕΝΑ 


 ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ



Η Ιδέα Βιλαρίνιο όπως  την μεταγγίζει στην γλώσσα μας η 'Ελενα Σταγκουράκη ,αποτελεί το θέμα του εν λόγω κειμένου.Μια ιδιαίτερη ποιήτρια,με εμφανή  '' γυναικεία γραφή'',ευαισθησία που ξεχειλίζει σαν ποταμός  και σε κατακλύζει,ένας  ποιητικός χείμαρρος που στο διάβα του παρασέρνει κάθε ψυχή που αγωνιά,πονά,θλίβεται,προσμένει,συντρίβεται από τον έρωτα.Ανασφάλεια,αβεβαιότητα,''μια αναμονή παράλογη'',''φως αρνημένο''.
''Η αγωνία έγινε γεύση σχεδόν'',γράφει στα ''poemas  anteriores''(πρώιμα ποιήματα). Ποιήματα λιτά,ανθρώπινα,άμεσα,χωρίς πολύπλοκες συνδέσεις,ή μοντέρνες υπερβολές.Ακολουθεί τον δικό της δρόμο μέσα στη θάλασσα της ποίησης.Η μοναξιά της έχει γίνει συνείδηση.Γράφει με το σώμα.Καταγράφει με τις αισθήσεις.Απεύθυνση σε ένα Eσύ,στίχοι παράπονα,στίχοι ερωτευμένοι,στίχοι αφημένοι στη μοίρα τους,στίχοι σαν ''σώματα απλωμένα'',στίχοι νοσταλγικοί για ό,τι η ποιήτρια δεν έζησε.
  'Οταν συναντήθηκε με την 'Ελενα Πονιάτοφσκα στο Μοντεβίδεο το 2001 παραδέχτηκε:'' H ποίησή μου είμαι εγώ''.Μια ποίηση που απορροφά όλους τους γυναικείους κραδασμούς της,μια ποίηση κραυγή ,που ωστόσο στιγματίζεται από πινελιές πένθους και θλίψης.Πολύ πριν πεθάνει είχε αναγνωριστεί ώς μία σημαντική φωνή της ισπανικής ποίησης.Ποίηση με πεσιμισμό,αλλά και με πείσμα ,που εμπνέεται από την υφή των ερώτων  της δημιουργού της.Η Έλενα Σταγκουράκη μάς τη γνωρίζει από την καλή και από την ανάποδη ,μας προσφέρει ένα πλούσιο βιβλίο,επιμελημένο με φροντίδα.Και η ίδια η Βιλαρίνιο υπήρξε μεταφράστρια,όπως πληροφορούμαστε από τον κατατοπιστικό πρόλογο της έκδοσης.Μετέφρασε Καινό,Σαίξπηρ,'Ελιοτ και διασκεύασε και αρχαίους έλληνες κλασικούς.
Αναλυτική εισαγωγή και πλούσιο επίμετρο(:1.Aπό την επιστολογραφία της Ιδέας Βιλαρίνιο(1948-1983),2.'Ερωτας και Θάνατος:Oι μόνες βεβαιότητες:συνέντευξη της Ιδέας Βιλαρίνιο στον Μάριο Μπενεντέτι,1971,3.''Η ποίησή μου είμαι εγώ''-συνέντευξη της Ιδέας Βιλαρίνιο στην 'Ελενα Πονιατοφσκα,2001,4.Απαντήσεις της Ιδέας Βιλαρίνιο στο ερωτηματολόγιο του Προυστ ,2005) από τη μεταφράστρια ,προσεγμένο χρονολόγιο,καθώς και κατάλογος ονομάτων συνοδεύουν την όμορφη αυτή δίγλωσση έκδοση που σχεδίασαν και επιμελήθηκαν ο Δημήτρης Αρμάος και ο Γιάννης Μαμαής.Ακόμα,μέσα στο βιβλίο συναντάμε φωτογραφικό υλικό που φωτίζει την  ποιήτρια. Φωτογραφίες της στα είκοσι και τα τριάντα,φωτογραφίες οικογενειακές και άλλες που δείχνουν χειρόγραφα σημειώματα και αφιερώσεις της.
Ποίηση με αυστηρότητα,αισθησιασμό,ποίηση μοιραία,αντιφατική,αυτάρεσκη,ηχηρή όπως και η ίδια η Ιδέα.Γραφή που αφουγκράζεται τη γυναικεία καρδιά.
Δεν είναι εμφανείς ούτε συνδέσεις,ούτε επιρροές,μόνο μια παρούσα φυσικότητα,ή αλλιώς μια παρουσία φυσική,ένας αέρας μοναχικότητας ,η δυναμική της ύπαρξης.


 ΣΙΩΠΗ

Τι μπορώ να πω
πια
που να μην το έχω πει
τί μπορώ να γράψω 
πια
που να μην το έχω γράψει
τί μπορεί να πει κανείς
που να μην έχει
γραφτεί ειπωθεί τραγουδηθεί
ήδη.
Σιωπή λοιπόν.
Σιωπή.  

***

ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Μπαίνω στο παιχνίδι
παίζω
τα φυλάω
βγαίνω
σε ακολουθώ χαμογελάω
παραδίνομαι
αφήνομαι
ξεχνιέμαι
όταν είσαι πλάι μου
όταν μ´ αγαπάς
μα όταν πάψεις
όταν έρθει  το ''όχι πια''
το '' όχι ακόμη''
πόσο δύσκολο
να σ' αγαπώ.


               (Απρίλιος 1960)


***

 Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ

Τίποτα εγώ δεν σου ζητώ
τίποτα δεν δέχομαι εγώ από σένα
Αρκεί που υπάρχεις
στον κόσμο
που ξέρεις ότι υπάρχω
στον κόσμο
που είσαι
και είσαι για χάρη μου
μάρτυρας κριτής θεός.
Αν όχι
όλ' αυτά προς τι.


***

ΧΘΕΣ ΝΥΧΤΑ

Χθες νύχτα στο όνειρό μου
μια χούφτα τόσης στάχτης
σου έκανα έρωτα άγιο
γαλήνιο και εξαίσιο
εσένα που είσαι τόσο
τόσο καιρό στο χώμα.

   (21 Φεβρουαρίου 1990)

 ***

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ

Σεβασμός των λέξεων
απόδοση
της σημασίας που τούς πρέπει.
Απλώς
το πράγμα έληξε.
'Εληξα εγώ;
Mια δύναμη
ένα πάθος ειλικρινές και θέληση
μια ενστικτώδης θέληση
να συνεχίσω.
Όλο κι όλο ,αυτό.       



                                                            

Η ΙΔΕΑ ΒΙΛΑΡΙΝΙΟ

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016 /// Αφιέρωμα με τη ματιά σύγχρονων Ελλήνων ποιητών

(Source: http://bit.ly/1SY3z6C.)

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΜΑΛΙΣΣΟΒΑ                                     



Αφιέρωμα με τη ματιά σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.Εξηγούν τους λόγους για τους οποίους γράφουν) ...




ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

"Τι κοιτάζει στ" αλήθεια ο ποιητής;",εκδ.Πόλις,2016

Γράφω ποιήματα για να δώσω διάρκεια στη στιγμή και να φωτίσω την ποίηση που κρύβεται μέσα στα δευτερόλεπτα. Γράφω ποιήματα για να δώσω υπόσταση στις φωνές που μιλάνε μέσα μου και είναι όλες τους εγώ. Γράφω ποιήματα για να μην έχει το απάνω χέρι η πραγματικότητα όπως είναι. Γράφω ποιήματα για να κάνω φίλους. Γράφω ποιήματα για να εκτεθώ. 

Όταν γράφω ποιήματα είμαι εκείνος που σουλατσάρει στους δρόμους μιας αφανέρωτης χώρας και θαυμάζει τα άγνωστα λουλούδια στα μπαλκόνια, τις παράξενες επιγραφές στα μαγαζιά, τον ήχο της ξένης γλώσσας στα αυτιά του. Είμαι εκείνος που θαμπώνεται από τη λάμψη των γυναικών που συναντάει κάθε μέρα. Είμαι εκείνος που βλέπει τουλίπες να ανθίζουνε στο σώμα της γυναίκας που κρατάει μες στα χέρια του. Κι ύστερα τα διηγείται όλα αυτά.      

Δικοί μου αγαπημένοι ποιητές, αυτό τον καιρό, είναι όσοι στην ποίησή τους διασώζουν το χιούμορ, είτε ως δύναμη αμφισβήτησης και διασάλευσης της τάξης είτε ως καταφύγιο από την αγωνία της ύπαρξης και την οδύνη της πραγματικότητας: ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Νικόλαος Κάλας, ο Ε. Χ. Γονατάς, ο Νίκος Καρούζος, η Κική Δημουλά, ο Γιάννης Κοντός, ο Μίμης Σουλιώτης, ο Ηλίας Λάγιος, ο Σάκης Σερέφας. 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΟΥΚΑΣ

Το σύνδρομο Σταντάλ,εκδ.Πόλις

Κάτι το καθησυχαστικά επαναληπτικό περιβάλλει, κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, την εθιμοτυπία των παραπλήσιων ερωτήσεων για την ποιητική γραφή και για τη φύση της: μια εαρινή ισημερία, θα λέγαμε, παύσης και αναστοχασμού. Όταν γράφω ποίηση, νιώθω σαν να καταπιάνομαι με μια χειρωναξία. Αν όλα ξεκινούν από τον "τρύγο" της αυτοπαρατήρησης και της πρόσληψης του πραγματικού, πρώτη μου ύλη γίνονται τα στράφυλλα, τα απομεινάρια, δηλαδή, των πατημένων σταφυλιών και η διαδικασία της γραφής μοιάζει με τον βρασμό και την απόσταξή τους μέσα στο ρακοκάζανο. Το ποίημα θα 'ναι, αν βγει, διάφανο και θα εμπεριέχει –αόρατες, μα τεκμαρτές– τις αυταπόδεικτες αιτίες και τους σκοπούς του. Ίσως γι' αυτό, εντέλει, και να μην επιδέχεται απάντησης το ερώτημα γιατί γράφω ποίηση έξω, τουλάχιστον, από τις απαρχές της αναγνωστικής αναζήτησης – που είναι, διαμέσου της, και υπαρξιακή. Γράφω ποίηση, δηλαδή, επειδή κάποτε άρχισα να διαβάζω ποίηση, προσπαθώντας, σε όρους προσωπικής "θερμοκρασίας", να βρω στον τόνο των άλλων κάτι που να μπορώ ν' αναγνωρίσω, κάτι που να μου μοιάζει – καθορίζοντας διαγνωστικά τις προτιμήσεις μου. Πέρα από αυτό, και μαζί του, ανιχνεύω πάντα με βαθύ σεβασμό τις τροχιές εκείνων που κόπιασαν πολύ να εντοπίσουν ένα προσωπικό ιδίωμα, είτε το κατόρθωσαν, είτε όχι· και στις αποτυχίες τους, ακόμη, υπάρχει κάτι το περίλαμπρο.

ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ

«Ανταλλακτήριο ηδονών, 

Σαιξπηρικόν

(Βραβείο Μαρία Πολυδούρη 2015)

Ξεκίνησα να γράφω ποίηση μετά από κάποια θητεία στον πεζό λόγο, κυρίως στο διήγημα. Προέκυψε ως πηγαία ανάγκη να ασκηθώ στον οικονομικό, περιεκτικό, πολυπρισματικό κόσμο της ποιητικής γλώσσας. Είναι σχολείο, μια περίοδος μαθητείας που συνεχίζεται και πιστεύω ότι έδωσε καρπούς εκφραστικά στη δεύτερη συλλογή διηγημάτων μου, που ακολούθησε το πρώτο μου ποιητικό βιβλίο. Όταν γράφω ποίηση, εκκινώντας από μία αρχική ιδέα, αυτό που αποκαλούμε «έμπνευση», γνωρίζω ότι πρέπει να βηματίσω σε άλλα μονοπάτια, ότι η ανάσα, η κάθε λέξη έχει μια μοναδική δύναμη και θέση στο στίχο. Γνωρίζω, επίσης, ότι κάθε ποίημα έχει πολλή δουλειά, συνεχείς διορθώσεις, είναι ένα παλίμψηστο από γραψίματα και σβησίματα. Στις σπουδές και τα διαβάσματά μου, η ποίηση είχε την πρώτη θέση. Είμαι παιδί του Σεφέρη, του Καβάφη, του Καρυωτάκη. Αλλά όσο μεγαλώνω προστίθενται συνεχώς και άλλοι: Πολυδούρη, Ιωάννου, Ασλάνογλου, Καρέλλη, Καρούζος, Σαχτούρης, Γκόρπας. Είναι πολλοί, διαφορετικής πνοής. Και προσπαθώ να έρχομαι σε επαφή και διάλογο και με την ξένη ποίηση, από μεταγραφές και από το πρωτότυπο: Πάουντ, Έλιοτ, Σίμικ, Στραντ, Κάρβερ, Πλαθ, Μανσούρ, Αχμάτοβα, Τσετάγιεβα, Σιμπόρσκα. Η συνομιλία αυτή, άλλοτε υποδόρια και άλλοτε εμφανής, μεταβολίζεται και πλουτίζει το δικό μου λόγο. Μου υπενθυμίζει τι με ορίζει, καθορίζει, αλλά και τι με διαχωρίζει τελικά από τους άλλους δημιουργούς.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
"23 μέρες",εκδ.Γαβριηλίδης,2015

 Φοβούμαι ότι προσπαθώντας να εξηγήσω ή να περιγράψω γιατί γράφω ποίηση ,αφενός μεν  θα φανώ γραφική,αφετέρου δεν θα μπορέσω να συγκεντρώσω και να καταθέσω όλα τα απαραίτητα στοιχεία που απαιτούνται για αυτό το σκοπό.Πάντα μοιραία κάτι θα μου διαφεύγει-και τούτο είναι απολύτως φυσικό.Θυμάμαι που με ρώτησαν ξανά και είχα πει ότι η ποίησή μου είναι μια προσπάθεια για διαύγεια και καθαρότητα ,μια προσπάθεια να βάλω σε τάξη την άκρως χαοτική μου προσωπικότητα.Εμπεριέχει αλήθεια και ουσία αυτή η δήλωση.Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.Θα το θέσω αλλιώς:το να γράφω ποίηση είναι μια πράξη βαθιά συνδεδεμένη με την ύπαρξή μου, με την ίδια μου την ψυχή.'Ισως'' ποθώ να γνωρίσω τις αισθήσεις που μου λείπουν''.Ποθώ.Αυτό είναι πάντα το κατάλληλο ρήμα  για να μιλήσουμε για ποίηση.Πολλοί είναι αγαπημένοι ποιητές:Από έλληνες ,ο Καβάφης,ο Λειβαδίτης,ο Σεφέρης ,η Ρουκ,από ξένους o Tσέσλαβ Μίλοζ,η Κάρολ Ανν Νταφυ,ο Ντέρεκ Γουόλκοτ,ο Τεντ Χιουζ ,των οποίων ποιήματα έχω μεταφράσει στα ελληνικά.Πιο επισταμένα τα τελευταία τρία χρόνια ασχολούμαι με τον Μάρκ Στραντ .Μεταφράσεις μου των ποιημάτων του δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.Παράλληλα προχωράει και το δοκίμιό μου για το έργο του Χάρη Βλαβιανού,αποσπάσματα του οποίου επίσης έχουν δημοσιευθεί.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

"Το Σωσίβιο Φτερό"

Εκδ.Γαβριηλίδη,2015

Μόνο όταν ερωτεύομαι γράφω ποιήματα, αλλά ο έρωτάς μου για την ποίηση είναι ισόβιος. Γράφω με μέτρο ακόμη και στον πεζό λόγο, κάνω προσπάθεια για να τον σκληρύνω αν χρειάζεται. Νομίζω πως πίσω απ όλα τούτα κρύβεται η αγάπη για τη μουσική κι επίσης η ανάγκη για το νανούρισμα. Κάτι πολύ βαθύ και παιδικό, δηλαδή, που μάλλον έχει σχέση με την αγαπημένη μου μητέρα, άλλωστε από εκείνην έμαθα τον Σολωμό, τον Σικελιανό και τον Κάλβο..

Τα ποιήματα έρχονται ουρανοκατέβατα, αργότερα τα βάζω σε λίγη τάξη. Γενικά πλέω σε θάλασσες παλαβωμάρας ή υπερέντασης, μισομεθυσμένη σα να λέμε. Αν δεν μ αρέσουν, τα σβύνω ή τα ρίχνω στον φάκελλο για ξαναδούλεμα, που είναι κάτι παρόμοιο. Γράφω  κάθε δυο τρεις μέρες κάτι. 

Δικοί μου αγαπημένοι ποιητές είναι

εκείνοι που μετέφρασα:Γέητς, Μπωντλαίρ, Βαλερύ, Πρεβέρ  και ο Άλαν Γκίνσμπεργκ και βέβαια οι δικοί μας όλοι με πρώτους  τους Σολωμό, Σεφέρη, Καρυωτάκη, Καββαδία και Σκαρίμπα, και σχεδόν όλους τους τωρινούς μου φίλους και φίλες ποιητές. Δεν τους ονομάζω, μη και ξεχάσω κανέναν και τον στενοχωρήσω..

ΜΑΡΙΑ ΤΟΠΑΛΗ

"Οι λέξεις μου",εκδ.Νεφέλη,2015

Γράφουμε ποίηση έχοντας κάποιο δαίμονα, δεν εξηγείται διαφορετικά. Άλλωστε κάθε συστηματική ασχολία,  αν δεν είναι ρουτίνα, έχει δαίμονα. Ο δικός μου είναι επικοινωνιακός - συναλλακτικός. Θέλει να δώσει, να πάρει και να ξαναδώσει, να το σκεφθεί λιγάκι, να ξαναδοκιμάσει. Του αρέσει να το κάνει αυτό με λέξεις με τον ίδιο τρόπο που σε άλλον αρέσει να μαγειρεύει, να ράβει ή να ζωγραφίζει. Γιατί οι λέξεις είναι η προέκταση του σώματός μου και η άκρη των αισθήσεων, των πέντε και της έκτης. 

Καμιά φορά, οι δονήσεις παρα-πυκνώνουν και το ποίημά μου σηκώνεται στις άκρες των ποδιών του – δεν το χωρά ο τόπος. Τότε γίνεται ένα είδος διαφορετικό, πολύ κοντά στο μουσικό θέατρο.  

Πολλοί και εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές και ποιήτριες. Μεγάλο μέρος της ζωής μου το περνώ με Ρίλκε, Χαίλντερλιν και Τσέλαν. Σημαντική θέση κατέχει ο Έλιοτ ενώ ο Ουώλκοτ είναι πιο πρόσφατη αγάπη. Στον Σολωμό κάνει καλό να εμβαπτίζεσαι συχνά, ανήκω όμως σε αυτούς που αγαπούνε και τον Παλαμά. Η Έλζε Λάσκερ-Σύλερ, η Ανέτε φον Ντρόστε, ο Μπρεχτ, η Κάρολ-Αν Ντάφυ είναι μορφές συντροφικές. Έχω, τέλος, σεβασμό κι εκτίμηση στη σύγχρονη ελληνική ποίηση που γράφεται στις μέρες μου: Αρανίτσης, Βλαβιανός, Γιαννίση, Ιωαννίδης, Απέργης, Ηλιοπούλου, Αμανατίδης...

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

"Γιατί γράφω ποίηση",εκδ.Άγρα,2015

Ο Χάρης Βλαβιανός σε 62 κατηγορηματικές και ολιγόλεξες απαντήσεις,εξηγεί τους λόγους για τους οποίους γράφει ποίηση.Αναφέρω ενδεικτικά:

Επειδή ο γιος μου όταν ήταν πέντε χρονών μου είπε: «μη σβήνεις το φως, φοβάμαι· ακούω το σκοτάδι». 

Επειδή η κόρη μου την πρώτη φορά που έβαλε ένα κοχύλι στο αυτί της με ρώτησε: «σε ποιον μιλάει η θάλασσα;».

Επειδή κάποιοι ποιητές (Ρεμπώ, Καρυωτάκης, Μπέρρυμαν) με κάνουν ν’ απολογούμαι για αδικήματα που δεν έχω διαπράξει.

Επειδή μένω έκθαμβος μπρος στην αιώνια παρθενικότητα των λέξεων. Επειδή όταν διαβάζω Εμπειρίκο γελάω μέχρι δακρύων.

Επειδή, όπως λέει ο κάμμινγκς, «τα φιλιά είναι καλύτερη μοίρα απ’ τη σοφία».

Επειδή όλες οι γυναίκες δεν είναι η Ελένη,όμως  όλες  κρύβουν μιαν Ελένη στην καρδιά τους.

Επειδή το μόνο αληθινό κι ανθεκτικό σχόλιο σ’ ένα ποίημα είναι ένα άλλο ποίημα.

Επειδή όταν βρέχει δεν παίρνω ποτέ ομπρέλα.

 Επειδή η ζωή μου είναι ένα ημιτελές ποίημα, γεμάτο λάθη και παραλείψεις, που μάταια προσπαθώ να ολοκληρώσω.

Οι απαντήσεις στο ερώτημα «Γιατί γράφω ποίηση» αντλούνται ισομερώς από την ίδια την ποίηση, από τον βαθιά εδραιωμένο δεσμό του Βλαβιανού με την ποιητική τέχνη, την ελληνική και την ξένη (τον Σολωμό, τον Σικελιανό, τον Μαλλαρμέ, τον Γέητς, τον Γουίλλιαμς, τον Σαίξπηρ, την Ντίκινσον, τον Αναγνωστάκη, τον Πάουντ, τον Έλιοτ, τον Ελύτη, τον Στήβενς, τον Άσμπερυ, τον Εμπειρίκο, τον Ώντεν κ.α.), και από τη ζωή του (από τα παιδικά του χρόνια μέχρι τη σχέση με τα δικά του παιδιά), αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με την ποίηση.

Aναδημοσίευση από :
http://www.kifisia-life.gr/index.php/politismos/item/15675-gia-tin-imera-poiisis

http://wwwharitinicom.blogspot.gr/2016/03/blog-post_20.html?m=1           

notationes /// 'ANOIΞΗ 2016 /// ΑΝΝ ΛΟΥ /// ΙΩΔΙΟ

                                                           

Kάθε μέρα που τελείωνε και ένας μικρός θάνατος που δεν παραδεχόμασταν. Τα παιδιά δεν μιλούν ποτέ για θάνατο κι ας τον σκέφτονται. Ένα φτου ξελεφτερία λέγαμε και νικούσαμε το χρόνο με την μια. Μια παρέα που δυνάμωνε τις ωμοπλάτες μας , χωρίς ούτε καν να μας ρωτήσει. Όταν σουρούπωνε πηγαίναμε στη θάλασσα. Ξαπλώναμε ακουμπώντας ο ένας στην κοιλιά του άλλου και βλέπαμε τ΄αστέρια. Λέγαμε ό,τι ξέραμε για τους αστερισμούς και μετά ονειρευόμασταν. Θα κάνω το γύρο του κόσμου με ιστιοφόρο. Θα κάνω πολλά παιδιά. Θα παντρευτώ από έρωτα. Θα πάω στον Ισημερινό με ωτοστόπ. Θα κάνω δικό μου συγκρότημα. Θα σ΄αγαπώ μέχρι τον ουρανό. Αλήθεια θα μ΄αγαπάς; Απάντηση δεν πήρα σ΄αυτή την ερώτηση που από τότε με βασανίζει. Σε πολλούς έκανα την ίδια ερώτηση . Ναι μου απαντούσαν όλοι. Μονάχα που εγώ δεν πίστευα το ναι . Περισσότερο πολύπλοκη λέξη από το ναι δεν έχω βρει. Δεν το αναγνωρίζω να μου αναλογεί. Αυτά τα ναι ή τα μαθαίνεις από μικρή να τ΄ αναγνωρίζεις ή μετά δυσκολεύεσαι. 

 [...]

  Ένα διαμέρισμα ήταν το σπίτι μας στο ρετιρέ μιας πολυκατοικίας ανάμεσα σε εκατοντάδες παρόμοιες . Δεν άντεχα τη ζωή εκεί μέσα. Οι άλλοι φωνάζανε πολύ, μαλώνανε συνέχεια. Οι στιγμές τρίζανε κι εγώ ήμουν γυάλινη. Είχαμε ένα δωμάτιο στην ταράτσα . Το χρησιμοποιούσαμε σαν αποθήκη. Καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία. Όταν μεγάλωσα λίγο ανέβηκα στην ταράτσα.
Αυτό το δωμάτιο έγινε ο κόσμος μου. Άνοιγα την πόρτα και βρισκόμουν στην ταράτσα. Σε πλήρη εξορία από την παιδικότητα μου. Κρέμαγα στα μανταλάκια τη μοναξιά μου να στεγνώσει, καθόμουν σε μια ξεκοιλιασμένη λαδιά πολυθρόνα που είχε άγνωστο πως βρεθεί στη ταράτσα και ρέμβαζα το δάσος των κεραιών της πόλης σε απευθείας μετάδοση. Ένα γυάλινο κορίτσι να μετράει σώβρακα και φανέλες.
Μια πλάκα τσιμέντο με χώριζε από την μάνα μου. Μια σιδερένια στριφογυριστή σκάλα του ανώτερου κλιμακοστασίου να ανεβοκατεβαίνω στα βάθη και στα ύψη μου. Ερωτηματικά τρυπούσαν το μυαλό μου. Να γυρίσω πίσω; Να φύγω; Να πετάξω μακριά ;
Για μαγειρεμένα φαγητά και σπιτικές ανέσεις ούτε λόγος. Εγώ δεν είχα τέτοια στη ζωή μου, παρά μονάχα όταν πήγαινα τα καλοκαίρια στο χωριό στην γιαγιά μου τη Μαρία. Στο καμαράκι τσουκάλι δεν έμπαινε. Το πολύ πολύ καμιά Κυριακή από κάποιο παράθυρο που ξέμενε ανοικτό ή κανένας σωλήνας απορροφητήρα να μου έφτανε καμιά μυρωδιά σπιτικού καλομαγειρεμένου φαγητού. Μαζί με την μυρωδιά τρύπωνε μέσα μου και μια αδιόρατη νοσταλγία για μια αγκαλιά που δεν ήταν ποτέ εκεί για μένα όταν την ζήταγα.
Ο κόσμος μου ήταν πιο κοντά στον ουρανό παρά στην γη. Κόσμος μοναχικός που μύριζε από τις όξινες εκκρίσεις και τους εφηβικούς ιδρώτες μου. Εμένα το σαλόνι μου ήταν έναστρο και οι φίλοι που αργότερα το επισκέφθηκαν δορυφόροι πλανήτες. Ο κόσμος που με κράτησε να μην ξεφύγω από τον άλλο κόσμο τον θλιβερό ,μιας ζωής που ερήμην μου είχε επιλεχθεί για μένα. Απ΄αυτή την ταράτσα ξεκίνησα, σαν γυάλινο κορίτσι. Όταν πεινάει ο άνθρωπος όλα τα κάνει. ‘’


 [...]


 ΄Ίώδιο’’ εκδόσεις Απόπειρα