Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΤΙΝΑ ΝΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΤΙΝΑ ΝΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016

ΣΤΗΛΗ : THE ARTMANIACS /// MATINA NIKA

.

                    Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη                                  


 κ..Νίκα σας καλοσωρίζω στο varelaki και αμέσως ρωτώ ...πώς ξεκίνησε η ιστορία της δικής σας λογοτεχνίας.

 Γεννήθηκα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία τα οποία λειτουργούσαν σαν μαγνήτης. Από τη στιγμή που έμαθα να διαβάζω (κάτι που έγινε πολύ γρήγορα και σχεδόν αυτόματα) ακολουθησα πιστά τη ρότα που υποδείκνυε η πυξίδα.

Το ''Κορίτσι ζόρικο'' θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει'' γυναικείο βιβλίο''..
 
 Το "Κοριτσι Ζόρικο" είναι το πρωτόλειό μου. Είναι προϊόν παρόρμησης, παράπονου ακομα και παραίσθησης σε κάποια σημεία. Όλα αυτα πράγματι χαρακτηρίζουν την γυναικεία φύση.




 Εχετε λογοτεχνικές επιρροές;Yπάρχει κάποιος συγγραφέας που σας έχει αφήσει το στίγμα του...;

 Αν και εκτιμώ πολλούς από τους νεότερους ποιητές και πεζογράφος Έλληνες και αλλοδαπούς, επιστρέφω πάντα στους κλασικούς. Το θεωρώ φυσικό και απολύτως βέβαιο ότι έχω επιρροές από παλιότερα ή πιο πρόσφατα διαβάσματα, όμως δεν είμαι σε θέση να το διακρίνω. Υποθέτω πως ο αναγνώστης μπορεί να το κάνει με μεγάλύτερη ευκολία και ειλικρινά θα χαιρόμουν να το ακούσω.

 To ''Προσπαθώντας τον ήλιο'' είναι ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο.Συχνά ,ειδικά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα,πολλοί συγγραφείς κάνουν βιβλίο την ιστορία της ζωής τους.Θα μας βάλετε λίγο μέσα στο εργαστήρι σας να μας πείτε πώς γράφτηκε το βιβλίο;


 Αυτό το κείμενο ήταν μια οφειλή. Έπρεπε να ξεχρεώσω. Έπρεπε να αποδεσμευτώ και είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο για το πώς γράφτηκε. Καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή και πληκτρολογούσα, αβίαστα, χωρίς καν να φιλτράρω τη σκέψη μου, χωρίς να εχω συγκεκριμένο πλάνο ή προορισμό.



                                            




Πώς  είναι η ζωή σας μετά την τρομερή σας περιπέτεια;TΙ ελπίζετε,τι ονειρεύεστε;


  Δύσκολη ερώτηση. Αναγκάστηκα να κάνω καινούργιες συμβάσεις. Να αναμετρηθώ με έναν εαυτό ο οποίος μου ήταν εντελώς άγνωστος και να τον αγαπήσω όσο του άξιζε. Ναι, λοιπόν. Είναι δύσκολη η ζωή ενός ατόμου με αναπηρία στην ελληνική πραγματικότητα. Δεν θα προχωρήσω σε λεπτομέρειες. Ελπίζω να διατηρήσω την πνευματική μου διαύγεια. Ονειρεύομαι ταξίδια, αλλά και πάλι δεν θα σας πω περισσότερα. Θέλω και στα όνειρά μου να διατηρήσω το copyright.

 Ένα σχόλιο για τη λογοτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα.
 
Ομολογώ πως παρακολουθώ πολύ επιλεκτικά την βιβλιοπαραγωγή στην Ελλάδα. Υπάρχουν λαμπρές περιπτώσεις δημιουργών οι οποίοι μένουν στα "αζήτητα" καθώς και το αντίθετο.

Η σχέση σας με την ποίηση.
 
Καταφύγιο είναι για εμένα η ποίηση. Κρυσφήγετο. Παρηγοριά.

 Λογοτεχνία και διαδίκτυο ...

 Πιστεύω πως το διαδίκτυο βοηθά την λογοτεχνία όταν ήδη ο χρήστης του είναι "πεπαιδευμένος". Αλλιώς μπορεί να αποπροσανατολίσει ακόμα και να συσκοτίσει κάποιον που είναι ανυποψίαστος, αφελής ή απλά καλοπροαίρετος.

 Θα σας δίνω λέξεις ,θα μου δίνετε σκέψεις
Θάλασσα:
Πολιτική:
Tέχνη:
Λέξη:
Τέλος:
Μνήμη
Αντοχή:
Oρίζοντας;
Eρωτας;
Καθρέφτης
Κόκκινο

 (Μου αρέσει αυτό το παιχνίδι. Θα απαντώ κι εγώ μονολεκτικά ή όσο πιο λακωνικά γίνεται)
Θάλασσα = μήτρα,ζωή Πολιτική = αδιέξοδο Τέχνη = η οδός Λέξη = άνθρωπος Τέλος = αφορμή για μια καινούργια αρχή Μνήμη = το μέλλον αντεστραμμένο Αντοχή = Αποτέλεσμα εξάσκησης, συνώνυμη ενίοτε με τον εγωισμό Ορίζοντας = του μυαλού το παραπέρα Έρωτας = Η κινητήριος δύναμη Καθρέφτης = ζήτημα οπτικής γωνίας,φαντασίας,συνήθειας Κόκκινο = ρέουσα θερμότητα

Θεός;
 
Αν η λέξη Θεός προέρχεται από το ρήμα θέω που σημαίνει τρέχω, τότε πρόκειται για κάτι άπιαστο. Δεν με ενδιαφέρει να το εξηγήσω. Πιστεύω στο Θεό γιατί το έχω ανάγκη και γιατί πιστεύοντας αναπαύεται η σκέψη μου.

Πιστεύετε στα λογοτεχνικά βραβεία;
 
 Έχω την πεποίθηση ότι τα λογοτεχνικά βραβεία είναι κυρίως αποτέλεσμα δημοσίων σχέσεων, γνωριμιών και μέθοδευσεων. Τουλάχιστον έτσι συμβαίνει στις μέρες μας. Δεν ξέρω τι γινόταν παλαιότερα.

Eνα σχόλιο για την κριτική και τους κριτικούς..
 


Η κριτική είναι ένας τομέας που απαιτεί υπομονή, καλλιέργεια και συνεχή ενασχόληση. Θαυμάζω απεριόριστα τους κριτικούς που σκύβουν με γνώση και σεβασμού πάνω στο έργο άλλων και τεκμηριώνουν την άποψή τους είτε θετική είναι αυτή είτε αρνητική.


Γράφετε κάτι τώρα;
 
 Είμαι ερασιτέχνης με την κυριολεξία του όρου. Όποτε λοιπόν ο μικρός Έρως με χτυπάει με το βέλος του κάθομαι και γράφω.




         

Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2013

MATINA NIKA////REQUIEM ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΙΛΙΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΝΩΡΙΣ








Η Φαίδρα και η Αριάδνη αγάπησαν παράφορα. Ήταν κι οι δυο όμορφες. Ήταν κι οι δυο θλιμμένες. Αλλά δεν ήταν αδελφές. Κουβαλούσε η καθεμιά της μάνας της το απωθημένο. Κουβαλούσαν κι από μια ανακωχή, αλλά δεν το φανέρωνε η μια στην άλλη. Κι οι πατεράδες τους είχαν πεθάνει την ίδια χρονιά, τη χρονιά που τα πανιά βάφτηκαν μαύρα κι έγινε το φευγιό μέρος του μακιγιάζ τους.
Κάθε πρωί σκέτος καφές, δυνατό τσάι και τρεις σταλαματιές ακατέργαστη γλύκα. Το γέλιο τους αγορασμένο σε τεύχη, στο μαγαζάκι που είναι λίγο πιο πέρα από το σιδηροδρομικό σταθμό. Έδιναν ραντεβού στην αποβάθρα για να μη χαθούν. Κάτι πολύ πιθανό τόσο φευγάτες κι αλλοπαρμένες που ήταν κι οι δυο.
«Μα καλά, τον clochard με το χαρτοκιβώτιο δεν τον είδες; Δίπλα στεκόμουν»
«Σου έχω πει ότι δε βλέπω καλά».
«Συγγνώμη, το ξέχασα».
«Να παίρνεις το κινητό σου».
«Το ξέχασα κι αυτό. Σου έχω πει πως είμαι αφηρημένη».
Κι έτσι όπως τα τραίνα, που πάντα ακολουθούν τον ίδιο τυφλοσούρτη, η Φαίδρα και η Αριάδνη έδιναν ραντεβού στην αποβάθρα, από τη μεριά του πεζόδρομου, δίπλα στους άστεγους και τα αδέσποτα. Μα πώς να φυλαχτεί κανείς από τις αναθυμιάσεις; Ριζώνουν οι βρομιάρες στα πνευμόνια και τα καίνε, καίνε και τα μάτια. Τα δάκρυα τουλάχιστον ήταν τζάμπα , τζάμπα κι ο τσιγαρόβηχας.
«Καπνίζεις πολύ».
«Είναι το καταφύγιό μου».
«Είναι το άλλοθι σου».
Μετά το πρώτο τηλεφώνημα, άντε πάλι πίσω στις ομίχλες και τους δαιδάλους. Έχει πολλά αδιέξοδα αυτός ο λαβύρινθος, είναι δύσβατος και γλιστράει, είναι και το θεριό απέθαντο, μην πιστεύετε στο παραμύθι. Ούτε κι εκείνες που το μάχονταν από τα γεννοφάσκια τους δεν μπόρεσαν να το κάνουν καλά. Ψέματα είναι όλα και τερατολογίες για να το παίζει ο Θησέας καρδιοκατακτητής εις τους αιώνας των αιώνων.
Αργότερα το επόμενο τηλεφώνημα.
«Είπα να κάνω ένα διάλειμμα. Καταγίνομαι από το πρωί με αυτή τη μετάφραση. Έχει κάτι ορολογίες εντελώς ανεκδιήγητες».
«Πες μου».
«Εβραίικη παραφιλολογία και άθλια γραμμένη εκτός των άλλων. Μας γάνωσαν το μυαλό από τα παιδάτα μας. Για ποια Κόλαση και ποια Εδέμ μιλάνε, την Εύα και το μήλο το
δαγκωμένο και του φιδιού το κέρατο; Δεν τους άρεσαν βλέπεις τα Ηλύσια Πεδία και τα Τάρταρα, ήθελαν να μας βαφτίσουν χριστιανούς, να μας αλλάξουνε την πίστη και να κάνουμε από πάνω και το σταυρό μας».
«Μα κι εμείς όλα στο κέρατο του βοδιού θέλουμε να τα κρύβουμε. Από τότε. Από την εποχή του Μινώταυρου. Ευφυές το καμουφλάρισμα με τον φλοράλ πρίγκιπα και την ωραία Παριζιάνα με τα βυζάκια έξω».
«Τα λες καλά μικρή. Θα μπορούσες να τα γράψεις καλύτερα. Έχεις ταλέντο, κάνε κάτι».
«Δεν ξέρω πως γίνεται. Και δεν μου περισσεύουν δυνάμεις να περπατήσω στο άγνωστο. Είναι όλα σωρός κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου. Άσε που πάντα θέλω να ξεμπερδεύω μια ώρα αρχύτερα».
«Εγώ θα σε μάθω πως να ξετυλίγεις σωστά το μίτο. Έχε μου εμπιστοσύνη».
Το απόγευμα ζεστή σοκολάτα. Αντικαταθλιπτική. Και εξαιρετικό υποκατάστατο όπως πιστοποιούν πολλές επιστημονικές μελέτες και άλλες θηλυκές σε ανδρανάπαυση.
«Έρωτα κάνεις;»
«Δεν μου πέτυχε η βαφή. Έκανα λάθος στη δοσολογία».
«Δεν πειράζει. Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές. Στο υπογράφω ως μελαχρινή».
«Όλες οι γυναίκες στις τοιχογραφίες της Κνωσού είναι μελαχρινές».
«Έχεις εμμονή με τη μυθολογία».
«Ξεναγός ήμουν Αριάδνη. Από το επάγγελμα μου έμεινε η διαστροφή».
«Το ξέχασα».
«Άλλωστε κι εσύ με μυθοπλασίες ασχολείσαι».
«Εμένα εξακολουθεί να είναι αυτό το επάγγελμά μου».
«Θα σε βοηθήσω να μεταφράσεις το δίσκο της Φαιστού».
«Μη μου ξαναμιλήσεις για Κρήτη και Κρητικούς. Να μεταφράσεις ότι θες μόνη σου. Η ζωή μου είναι δικιά μου, δικές μου και οι επιλογές μου».
Καινούρια χρονιά και μια μεγάλη αγκαλιά. Κι άλλη μια. Κόκκινο μαλακό πουλόβερ. Κόκκινα νύχια και smokey eyes. Στην Πειραιώς σέρνονται φωσφορικά φίδια, στο βάθος η Ακρόπολη φωταγωγημένη, ο Εριχθόνιος στο κιβώτιο, η Έρση κι η Άγλαυρος που γκρεμίστηκαν από το βράχο.
«Δεν θα σ’ αφήσω να αυτοκτονήσεις, η Πάνδροσος σώθηκε, δε θα με αφήσεις να βαδίζω στα τυφλά».
«Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις».
«Σ’ ευχαριστώ που είσαι αυτή που είσαι».
Στους δρόμους όλους σέρνεται το παρελθόν μεταμφιεσμένο. Αλλάζει χρώματα, ονόματα , εποχές.
Η Αριάδνη προδόθηκε.
Η Φαίδρα κρεμάστηκε.
Άλλοι το λένε προπατορικό αμάρτημα κι άλλοι εκδίκηση της Αφροδίτης.
Η Φαίδρα και η Αριάδνη αγάπησαν παράφορα.
Τον ίδιο άντρα.

Η Φαίδρα και η Αριάδνη αγάπησαν παράφορα. Ήταν κι οι δυο όμορφες. Ήταν κι οι δυο θλιμμένες. Αλλά δεν ήταν αδελφές. Κουβαλούσε η καθεμιά της μάνας της το απωθημένο. Κουβαλούσαν κι από μια ανακωχή, αλλά δεν το φανέρωνε η μια στην άλλη. Κι οι πατεράδες τους είχαν πεθάνει την ίδια χρονιά, τη χρονιά που τα πανιά βάφτηκαν μαύρα κι έγινε το φευγιό μέρος του μακιγιάζ τους.
Κάθε πρωί σκέτος καφές, δυνατό τσάι και τρεις σταλαματιές ακατέργαστη γλύκα. Το γέλιο τους αγορασμένο σε τεύχη, στο μαγαζάκι που είναι λίγο πιο πέρα από το σιδηροδρομικό σταθμό. Έδιναν ραντεβού στην αποβάθρα για να μη χαθούν. Κάτι πολύ πιθανό τόσο φευγάτες κι αλλοπαρμένες που ήταν κι οι δυο.
«Μα καλά, τον clochard με το χαρτοκιβώτιο  δεν τον είδες; Δίπλα στεκόμουν»
«Σου έχω πει ότι δε βλέπω καλά».
«Συγγνώμη, το ξέχασα».
«Να παίρνεις το κινητό σου».
«Το ξέχασα κι αυτό. Σου έχω πει πως είμαι αφηρημένη».
Κι έτσι όπως τα τραίνα, που πάντα ακολουθούν τον ίδιο τυφλοσούρτη, η Φαίδρα και η Αριάδνη έδιναν ραντεβού στην αποβάθρα, από τη μεριά του πεζόδρομου, δίπλα στους άστεγους και τα αδέσποτα. Μα πώς να φυλαχτεί κανείς από τις αναθυμιάσεις; Ριζώνουν οι βρομιάρες στα πνευμόνια και τα καίνε, καίνε και τα μάτια. Τα δάκρυα τουλάχιστον ήταν τζάμπα , τζάμπα κι ο τσιγαρόβηχας.
«Καπνίζεις πολύ».
«Είναι το καταφύγιό μου».
«Είναι το άλλοθι σου».
Μετά το πρώτο τηλεφώνημα, άντε πάλι πίσω στις ομίχλες και τους δαιδάλους. Έχει πολλά αδιέξοδα αυτός ο λαβύρινθος, είναι δύσβατος και γλιστράει, είναι και το θεριό απέθαντο, μην πιστεύετε στο παραμύθι. Ούτε κι εκείνες που το μάχονταν από τα γεννοφάσκια τους δεν μπόρεσαν να το κάνουν καλά. Ψέματα είναι όλα και τερατολογίες για να το παίζει ο Θησέας καρδιοκατακτητής εις τους αιώνας των αιώνων.
Αργότερα το επόμενο τηλεφώνημα.
«Είπα να κάνω ένα διάλειμμα. Καταγίνομαι από το πρωί με αυτή τη μετάφραση. Έχει κάτι ορολογίες εντελώς ανεκδιήγητες».
«Πες μου».
«Εβραίικη παραφιλολογία και άθλια γραμμένη εκτός των άλλων. Μας γάνωσαν το μυαλό από τα παιδάτα μας. Για ποια Κόλαση και ποια Εδέμ μιλάνε, την Εύα και το μήλο το
δαγκωμένο και του φιδιού το κέρατο; Δεν τους άρεσαν βλέπεις τα Ηλύσια Πεδία και τα Τάρταρα, ήθελαν να μας βαφτίσουν χριστιανούς, να μας αλλάξουνε την πίστη και να κάνουμε από πάνω και το σταυρό μας».
«Μα κι εμείς όλα στο κέρατο του βοδιού θέλουμε να τα κρύβουμε. Από τότε. Από την εποχή του Μινώταυρου. Ευφυές το καμουφλάρισμα με τον φλοράλ πρίγκιπα και την ωραία Παριζιάνα με τα βυζάκια έξω».
«Τα λες καλά μικρή. Θα μπορούσες να τα γράψεις καλύτερα. Έχεις ταλέντο, κάνε κάτι».
«Δεν ξέρω πως γίνεται. Και δεν μου περισσεύουν δυνάμεις να περπατήσω στο άγνωστο. Είναι όλα σωρός κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου. Άσε που πάντα θέλω να ξεμπερδεύω μια ώρα αρχύτερα».
«Εγώ θα σε μάθω πως να ξετυλίγεις σωστά το μίτο. Έχε μου εμπιστοσύνη».
Το απόγευμα ζεστή σοκολάτα. Αντικαταθλιπτική. Και εξαιρετικό υποκατάστατο όπως πιστοποιούν πολλές επιστημονικές μελέτες και άλλες θηλυκές σε ανδρανάπαυση.
«Έρωτα κάνεις;»
«Δεν μου πέτυχε η βαφή. Έκανα λάθος στη δοσολογία».
«Δεν πειράζει. Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές. Στο υπογράφω ως μελαχρινή».
«Όλες οι γυναίκες στις τοιχογραφίες της Κνωσού είναι μελαχρινές».
«Έχεις εμμονή με τη μυθολογία».
«Ξεναγός ήμουν Αριάδνη. Από το επάγγελμα μου έμεινε η διαστροφή».
«Το ξέχασα».
«Άλλωστε κι εσύ με μυθοπλασίες ασχολείσαι».
«Εμένα εξακολουθεί να είναι αυτό το επάγγελμά μου».
«Θα σε βοηθήσω να μεταφράσεις το δίσκο της Φαιστού».
«Μη μου ξαναμιλήσεις για Κρήτη και Κρητικούς. Να μεταφράσεις ότι θες μόνη σου. Η ζωή μου είναι δικιά μου, δικές μου και οι επιλογές μου».
Καινούρια χρονιά και μια μεγάλη αγκαλιά. Κι άλλη μια. Κόκκινο μαλακό πουλόβερ. Κόκκινα νύχια και smokey eyes. Στην Πειραιώς σέρνονται φωσφορικά φίδια, στο βάθος η Ακρόπολη φωταγωγημένη, ο Εριχθόνιος στο κιβώτιο, η Έρση κι η Άγλαυρος που γκρεμίστηκαν από το βράχο.
«Δεν θα σ’ αφήσω να αυτοκτονήσεις, η Πάνδροσος σώθηκε, δε θα με αφήσεις να βαδίζω στα τυφλά».
«Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις».
«Σ’ ευχαριστώ που είσαι αυτή που είσαι».
Στους δρόμους όλους σέρνεται το παρελθόν μεταμφιεσμένο. Αλλάζει χρώματα, ονόματα , εποχές.
Η Αριάδνη προδόθηκε.
Η Φαίδρα κρεμάστηκε.
Άλλοι το λένε προπατορικό αμάρτημα κι άλλοι εκδίκηση της Αφροδίτης.
Η Φαίδρα και η Αριάδνη αγάπησαν παράφορα.
Τον ίδιο άντρα.