ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ /// [το σώμα της μητέρας]

[το σώμα της μητέρας]

Η μητέρα υποθέτει ότι το υλικό της μητέρας
  συμπεριλαμβάνει μία αγιότητα.
Σε κάθε περίπτωση, την ευπρόσδεκτη και οικειοθελή
  απομόνωση του μάρτυρα.
Έτσι κάνει τραμπάλα κατά το δοκούν μεταξύ
  μαρτυρίου και έκστασης.
Αυτή την τραμπάλα την κάνει μόνη της.

Μάλλον γίνεται γιατί –ε, το ξανάπαμε – δεν αγαπά το
σώμα της.

Η μητέρα, στα 18, είναι ανορεξική.
Μετά τρώει σοκολάτες.
Τα σωματικά της υγρά τα απεχθάνεται.
Μάλλον δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάτι θα μπει, κάτι
  θα βγει από μέσα της.
Μέχρι και τις ανάγκες της τις κάνει στο σκοτάδι.

  μ_otherpoem: μόνο λόγος, Νεφέλη, 2014

λ_ ink # 05-06. ΑΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ 2016

                                                                                

λ_ink:

http://fairead.net


η ύλη ενός περιοδικού εαυτού

Τo ψηφιακό περιοδικό project του Βασίλη Αμανατίδη

                                  
    

στην εισπνοή του Αυγούστου, μόλις αναρτήθηκε το

 ΔΙΠΛΟ (πέμπτο-έκτο) ανανεωμένο ίχνος-τεύχος 

του λ_ ink # 05-06. ΑΠΡΙΛΙΟΣ-ΜΑΪΟΣ 2016:

Μια μίνι διαδικτυακή τριαδική έκθεση:

http://fairead.net/link

Στους υδάτινους, ρευστούς, υδραργυρικούς καιρούς μας,

η συνδεσμολογία πυκνώνει. Τα βέλη προστίθενται. Εξερευνήστε

Ένα τεύχος υβριδικής τέχνης, με «ελληνική» αφετηρία και παγκόσμια-ανέστια στόχευση επί τρία.

Τεύχος άνοιξης και θέρους, οργασμού και καυτού ήλιου: Χίμαιρες, τράγοι, Διόνυσοι και Αδράστειες, δημοτικές παρενδυσίες που διέφυγαν του Ν. Πολίτη, αγγελοπρόσωπες και αγγελοπρόσωποι. Μύθος, ηδονή και ταραχή, ατομική και κοινωνική.

Ποίηση και περφόρμανς, μουσική, παρτιτούρες και δράσεις.

Ακούστε τα ηχητικά αρχεία και τα video με ακουστικά.

Νέα κείμενα –ειδικά για το λ_ink– από τη Φοίβη Γιαννίση και τον Μάριο Χατζηπροκοπίου / Νικηφόρο Ερράντες. Αδημοσίευτο υλικό, γραφής και μουσικό, των Θανάση Δεληγιάννη και Αντριάνας Μίνου.

Στο εξώφυλλο: η Σοφία Καρακάντζα.

http://www.fairead.net/link

05-06.1. / Φοίβη Γιαννίση / Χίμαιρα // 05-06.2. / Μάριος Χατζηπροκοπίου / Της Ζωγραφούς // 05-06.3. / Θανάσης Δεληγιάννης – Αντριάνα Μίνου / Αδράστεια

Δελτίο τύπου λ_ink:

http://fairead.net/files/downloads/GR/dt/dt-l_ink-01.pdf

[ Το λ_ink βρίσκεται μέσα στη νέα πολυμήχανη πλατφόρμα fairead.

http://www.fairead.net/

                                      

Τι είναι το λ_ink:

Το λ_ink είναι η ύλη ενός περιοδικού εαυτού. Ο εαυτός μου-περιοδικό, μα μέσω των άλλων.

Κινείται κυρίως γύρω από τη λογοτεχνία (την τέχνη του λόγου). Όμως αναζητά και τον βαθύ λόγο της τέχνης ενός (ή του) εαυτού μέσα στον κόσμο: στη ζωή.

Το λ_ink είναι κυρίως το «λίκνο» των συνδέσεων. Μία (ψηφιακή) μελάνη που με/μας ενώνει. Ως ένα «μαζί», μα χωριστά: σε κοντινή απόσταση ασφαλείας.

Αναρτάται ανά μήνα. Σε κάθε τεύχος, το λ_ink οργανώνεται γύρω από τρία βέλη και ένα σημείο. Το σημείο είναι πάντα ακίνητο και αμετακίνητο, αν και υπογείως μεταλλασσόμενο από τα βέλη. Τα τρία βέλη βρίσκονται κάθε φορά σε άλλες θέσεις, το κάθε βέλος είναι πάντα διαφορετικό. Τα βέλη αυτά είναι σύνδεσμοι: διαζευκτικοί, συμπλεκτικοί, μα σύνδεσμοι. Κάποτε ίσως δημιουργήσουν κόσμο και στοχεύσουν στο σημείο. Κάθε τεύχος είναι ένα καινούριο τρίπτυχο. Σε αυτό, πότε διαλέγω εγώ τα βέλη, πότε διαλέγει το ένα βέλος τα συντροφικά του.

Το λ_ink είναι κυρίως η συνδεσμολογία μιας προσωπικής κιβωτού/δεξαμενής/ζυγαριάς. Ό,τι κρατώ, ό,τι ελπίζω, σε ό,τι επενδύω. Τα κείμενα και οι ακίνητες ή κινούμενες εικόνες και μουσικές που συμπεριλαμβάνονται είναι κατά ένα μέρος τους αδημοσίευτα ώς τώρα, αδοκίμαστα υλικά. Μα όχι πάντα.

Το λ_ink είναι μία μικρή εφήμερη (μηνιαία) τριαδική έκθεση επείγουσας ύλης – πολύ νεότερης, τρέχουσας, παλαιότερης. Όταν όμως ένα τευχίδιο «λήγει», τα τρία συστατικά του διαλύονται και επιστρέφουν στη μόνιμη Αποθήκη των υλικών, όπου πλέον θα πλέουν μαζί με τα προηγούμενα. Εκεί, το τι ενώνεται με τι είναι πια δική σας –των χρηστών, αναγνωστών– απόφαση.

Ό,τι θα υπάρχει εδώ, το αγαπώ. Είναι το τώρα μου ως πιθανός καθρέφτης του δικού σας.

http://fairead.net/link

Β. Αμανατίδης

Σημειώσεις:

- [ τα βέλη αναπτύσσονται αντίθετα με την φορά των δεικτών του ρολογιού ]

- [ το κόκκινο σημείο του "λ_ink" είναι η ΑΠΟΘΗΚΗ των υλικών. Εδώ (θα) συσσωρεύονται όλα τα μηνιαία τρίπτυχα ίχνη-τεύχη, και όλα τα βέλη-συνεργασίες:

http://www.fairead.net/link-toc ]

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ //// ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ //// μ_otherpoem: μόνο λόγος [ΝΕΦΕΛΗ 2014]

                                               

BΑΣΙΛΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ 
 


Για το «μ_otherpoem: μόνο λόγος»: 

7 «ορισμοί» και 5 «εξόριστα» 




* Η δομή των βιβλίων ποίησης, που ώς τώρα έχω γράψει, είναι άλλοτε υβριδική και ασυνεχής, και άλλοτε πιο κλασική και ισόρροπη. Γιατί; Ίσως επειδή το Χάος, η Μορφή και η μεταξύ τους ταλάντευση είναι οι μόνοι τρόποι και τελικά το μόνο θέμα της τέχνης. 


* Κάθε βιβλίο μου είναι μια διάνοιξη –θα έλεγα, μάλιστα, σφαιρικού– Χώρου. Μου αρέσει να σκέφτομαι μισοειρωνικά πως είναι Πλανήτες περιφερόμενοι γύρω από το Ηλιακό μου Σώμα, ναι, το δικό μου, του ποιητή τους. Η εξωφρενική αυτή σκέψη κάπως με βολεύει, γιατί τούτο σημαίνει πως όλα μου τα βιβλία (τα παρελθοντικά, μα και τα ενδεχόμενα μελλοντικά μου) υπάρχουν κάπου ήδη ταυτόχρονα, σε διάφορες τροχιές και αποστάσεις από το “σώμα” μου. Σε ένα τέτοιο αυτιστικό ηλιακό σύστημα, το “7: ποίηση για video games” μου είναι, ας πούμε, ο παγωμένος και μακρινός Πλούτωνας (που επιπλέον τελευταίως δεν θεωρείται πια πλανήτης, όπως και το βιβλίο εκείνο δεν το αποκαλείς κι εύκολα βιβλίο ποίησης), ενώ το «μ_otherpoem: μόνο λόγος» είναι, ας πούμε, η Γη. Αλλά μία Γη υπερθερμασμένη (σχεδόν Ερμής), που αρχίζει σιγά σιγά να επιστρέφει σε θερμοκρασίες ευνοϊκές για την ανεμπόδιστη ανάπτυξη ζωής. Τώρα, ότι εγώ είμαι ο Ήλιος των πλανητών και πλανημένων βιβλίων μου είναι ασφαλώς είδος πραγματικότητας (αφού χωρίς εμένα δεν υπάρχουν), αλλά και μέγιστης ανοησίας (αφού δεν είναι παρά μία μεταφορά τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά ή –γιατί όχι;– από πύρινες χαίτες). 


* Το «μ_otherpoem: μόνο λόγος» χτίζεται κυρίως γύρω από τα ακόλουθα δράματα: Στην Ελλάδα μένουμε με τους γονείς μας συχνά μέχρι να γεράσουμε.Στις μεσογειακές χώρες η Πατριαρχία είναι συνηθέστερα μια καλυμμένη Μητριαρχία. Τούτα δημιουργούν στίφη προβλημάτων ως προς τις ταυτίσεις που κάνουμε, τις ταυτότητες που φέρουμε, τις ελευθερίες και τις εξαρτήσεις μας, κοντολογίς δημιουργεί πρόβλημα παντού. 


* Στο «μ_otherpoem: μόνο λόγος», η ατομική περίπτωση γίνεται σχήμα ευρύχωρο, σχεδόν ένα αρχέτυπο. Και, τελικά, ποιος μιλά εδώ; Ένα κακομαθημένο παιδί προς μια ιδιότυπα διπολική μητέρα; Ένα κακοποιημένο θύμα προς την πρόγονο που άθελά της το κακοποίησε; Ένας θύτης που διαστρεβλώνει τα επιχειρήματά του προς όφελός του; Ο ποιητής; Κομμάτια του; Όλοι; Ένα έθνος σύσσωμο προς μια μητέρα-χώρα που το «εγκατέλειψε» υπερπροστατεύοντας και ευνουχίζοντάς το; Ωστόσο, το ποιος έχει δίκιο και άδικο εδώ δεν έχει σημασία. Η κίνηση προς την ομολογία μόνο. Η μετατόπιση προς μια ρήξη που μπορεί και να συνιστά βήμα αποδοχής και συμφιλίωσης. 


* Γνωρίζω πως το βιβλίο μου αυτό μερικοί αναγνώστες το φαντάστηκαν, κατά περίπτωση, ως παράσταση θεατρική, ως δυνάμει χορευτικό έργο, ως ταινία, ως video art, ακόμη και ως ποίημα-μυθιστόρημα. Αυτό με ικανοποιεί. Σημαίνει πως ο αναγνώστης οικειοποιείται το βιβλίο, προβάλλοντας πάνω του αυτά που εκείνος αγαπά. Κι ίσως και να σημαίνει πως το βιβλίο μου παραμένει δημιουργικά ανοιχτό, δηλαδή λείπει από μέσα του το στοιχείο εκείνο που θα του προσφέρει ο κάθε δημιουργικός αναγνώστης του, ώστε να ολοκληρωθεί. Τα έργα ολοκληρώνονται όταν διαθέτουν ρωγμές που θα τις σοβατίσει ο αναγνώστης. (Αποκαλώ τις ρωγμές ελευθερία, και το σοβάτισμα συμμετοχή και ενσυναίσθηση.) 


* Και μία παράκαμψη: Ξαναδιαβάζοντας πρόσφατα το «Η ζωή είναι αλλού», που είχα πρωτοδιαβάσει στα δεκατέσσερα, ξαναθαύμασα το ύφος του Μίλαν Κούντερα, τη σάρκα του σαρκασμού του, μα και την απόλυτα κυνική τρυφερότητα με την οποία αντιμετωπίζει τον κακομοίρη Γιάρομιλ, αυτόν τον μοναδικά σχεδιασμένο ήρωά του:
τον απόλυτα απλοϊκό νεαρό ποιητή, πιασμένο στο δόκανο μεταξύ μητρικού θαυμασμού, σεξουαλικών ορμεμφύτων και της αδιανόητης μεταπολεμικής ευρωπαϊκής ιστορίας. Το βιβλίο περιέχει δε μερικές από τις πιο καίριες παρατηρήσεις για τον μητρικό ρόλο στον αρσενικό καλλιτεχνικό ψυχισμό. Κι είναι κι εδώ -όπως και αλλού- που ο Κούντερα θα είχε τόσα και τόσα να πει με τον αγαπημένο του (και μου) Βίτολντ Γκομπρόβιτς. Δείγμα: "[...] η μαμά συνάμα έπιανε τον Γιάρομιλ απ΄ τον ώμο με επιείκεια, αποκαλώντας τον μικρό της ανικανοποίητο – έτσι τον έθαβε πάλι μέσα στην παρθενιά του, στην παιδική του ηλικία, στα σπάργανά του. (Αχ, τι όμορφα που είναι να βλέπεις αυτούς τους δυο να στέκονται αντικριστά και να σπρώχνει ο ένας τον άλλο: αυτή τον σπρώχνει προς τα σπάργανά του κι αυτός τη σπρώχνει προς τον τάφο της, αχ, τι όμορφα που είναι να βλέπεις αυτούς τους δυο...)". 


* Υπό πολλές έννοιες, λοιπόν, το «μ_otherpoem: μόνο λόγος» θέλησε να έχει γραφτεί και από τον Γιάρομιλ του Κούντερα, όπως και από το παιδί το οποίο ποτέ δεν θα κάνω. Επιθύμησε δηλαδή να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο: για μια δομή και για έναν προαιώνιο τρόπο συσχέτισης. Να ψαύσει το περίπλοκο πλέγμα των μηχανισμών ανάπτυξης της αγάπης, της εξουσίας, της ιδιοκτησίας, της ελευθερίας και της ταυτότητας. Για να το προσπασθήσει αυτό, το βιβλίο χρησιμοποίησε τον πρότυπο δοκιμαστικό σωλήνα της οικογένειας. 






Ακολουθούν πέντε πολύ μικρά ποιήματα, από τα πολλά που εν τέλει δεν βρήκαν τη θέση τους μέσα στη σύνθεση του «μ_otherpoem: μόνο λόγος», μα κάθε τόσο τα ανασύρω απ’ τα ψηφιακά μου συρτάρια, ξανακοιτώντας τα, έστω σαν λείψανα ενός καθαγιασμένου πλέον αγώνα (αγάπης): 




01. [ υποθετικός μονόλογος της μητέρας ] 


«Οι άνθρωποι είναι νησιά.
Εγώ είμαι περισσότερο. Είμαι πολύ νησί.
Κι όλα τα πλοία γύρω να έχουν απεργία.
Το λένε Εαυτόνησο.
Αυτό είναι το όνομά μου.
Κι εμείς οι δυο μοιάζουμε πολύ –
να το θυμάσαι». 





02. [ αστερητικό ] 


Ώστε να μη νιώσουμε το στερητικό του άγονου,
οι απόγονοι γινόμαστε πρόγονοι
προτού καν
γίνουμε
γόνοι.

Ναι. Μα ας πάμε
τώρα παρακάτω. Αν
και πού;

Παρακάτω πού; 





03. [ υπόθεση συνομιλίας 01 ] 


“Μου χρηματοδοτήσατε
την επανάστασή μου.
Σας είμαι
αιώνια υπόχρεος”.
“Παρακαλώ παιδί μου. Ήταν
καθήκον μου

– μας – μου...”

“Ναι,
μαμά,
ήταν”. 





04. [ υπόθεση συνομιλίας 02 ] 


“Πότε θα μεγαλώσεις;”
“Πότε θα μου το επιτρέψεις;” 





05. [ η μητέρα ομολογεί κάτι ] 


«Η μητέρα μου με αρνήθηκε,
αρνήθηκα τη μητέρα μου.
Έγινα όλη άρνηση,
αρνήθηκα και την άρνηση.
Ενδύθηκα την κατάφαση,
πίστεψα την ένδυση.
Τώρα καταφάσκω ισχυρά,
μόνο, ακατάδεκτα.
Είμαι η κατάφαση
του αρνητή».