ΕΥΗ ΤΖΑΚΗ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

H ΘΛΙΨΗ ΔΕΝ ΣΤΕΓΑΖΕΤΑΙ

Η θλίψη δεν στεγάζεται

Κυλάει, διαχέεται, τρυπώνει αργά

Δουλεύει στην σιωπηρή τζαζ,

While my guitar gently wheeps

Σε εκτιμάμε με νοήματα, George Harrison,

Νιώθοντας ο καθένας μόνος του, βουβοί -

"Μα πόσο ωραία μουσική!".

Κυκλάκια οδηγούν στις σκέψεις χωριστά

Σαν συννεφάκια κόμικς,

Μου χαμογελούν τα μάτια σου

Ευθύβολος σπινθήρας η αγκαλιά

Γυρνάς στον κλειστό κόσμο σου

Γύρω φρουρά-

Τα τακούνια πατάν τον αυθορμητισμό

"Θα μας κάψει άραγε ο ήλιος μαζί μες από το παράθυρο?"

Μα όταν στροβιλιστώ στις σκιές, τα καλάμια και τα φραγκόσυκα του Ρούκουνα

Όταν σκιρτήσω στο Μοναστήρι μπρος στο ανέμελο γυμνό κορμί

Δεν θα είναι για σένα τελικά

Εκεί θα είσαι, μα θα σε αναζητώ.

*

Η ΤΖΟΥΛΙΑ

Η Τζούλια είναι μελαγχολική

Σκυθρωπιάζει, σκυφτή

Ένας χαμένος έρωτας- ή μια ανία

Θέλει να την πονεί?

Η Τζούλια μόνη χορεύει

Είναι όμορφη παράξενα

Βλέμμα από τα άδυτα

Αναζητά τι αναζητά εκεί

Ο μπαμπάς ανησυχεί

Μόνη του έγνοια: αυτή

Η Τζούλια χορεύει

Όρθια, μόνη, αδιάφορη, στητή

- Θα πάμε στην Ευρώπη

Βενετία, Ρώμη, Παρίσι

Τότε θα ξεχαστείς

Βλέπει τα αξιοθέατα η Τζούλια

Μόνο νιώθει εκστατική

- Θα πάμε μέσα στο Κολοσσαίο πατέρα?

- Ναι, αν το θέλεις, θα πάμε μαζί

- Πεινάω τώρα, πάμε για φαγητό πατέρα?

- Ό,τι θέλεις, πάμε, παιδί μου, όπου ζητάς εσύ

Γυρίζει το αινιγματικό βλέμμα η Τζούλια

Μαζί οι φίλοι τους

Ένα ζεστό πλέγμα

Ψυχρή, απόμακρη, μα αφήνεται

Η Τζούλια τώρα ανθεί

*

ΟΔΟΣ ΝΙΚΗΣ

Η χαμηλά φωτισμένη βιτρίνα

στην οδό Νίκης

Βράδυ, κλειστά.

Μα λάξεψε στα χαράγματα

Της αφημένης ανάμνησης

Γλυκόφωτα αμπαζούρ,

Βραχιόλια, κορδόνια με καρδιές

Καθηλώνουν

Γυρνάς πάλι

Το βλέμμα στηλά

Στο κομψό κόσμημα

Που θα τυλιχτεί στο λαιμό

Για να σε καλέσει κοντά

Στις αμυχές του πόθου μου

Ξεπηδάνε εκεί

Οδυνηρά κενά

Χαλάσματα

Ρίγη τρυφερά

Της βόλτας μας στα βλέμματα

Της οδού Νίκης

Τα διώροφα του '30,

Οι αυλές πίσω,

Τα κρασιά, γλυκά με λαιμαργία

Τα βήματα μας δειλά

Τα μάτια σου να με καλούν

Να πλανηθούμε στον κόσμο

Όχι από τα έθνικ φλούο μαγαζιά

Μα μέσα από την ορμή μας που κυλά

*

ΑΝ ΦΥΛΑΓΑ ΚΟΥΚΛΑΚΙΑ

Αν φύλαγα κουκλάκια – σαν εσέ - στα ράφια της βιβλιοθήκης μου

Θα είχαν τις μορφές

Μιας τελικής γραμμής δειλινού πορτοκαλί - ώρα στον ορίζοντα αργά,

εσένα σκυμμένο στο βιβλίο σου ενόσω κολυμπάω βαθιά,

του φιλιού μου κάτω απ’ τ’ αρμυρίκι με ψίθυρο «δεν σε βαριέμαι ποτέ»,

του χεριού σου γερού να με ωθεί στην Παναγιά δίπλα στη σαρκοφάγο ψηλά,

των ματιών μας με επιθυμία τις μέρες του αποκλεισμού από μακριά,

της συγκίνησής σου για συναυλία ποθητή «σου τη χρωστάω την ωδή στη χαρά»,

των αστεριών του πιο πυκνού ορίζοντα στο νησί, που πλέον αγαπάμε μαζί,

των σχημάτων που παίρνουν τα κορμιά σε συμπλέγματα τις νύχτες καυτά,

του αέρα πολύτιμου στο κελί τις βραδιές εκείνες σφιχτά,

των αναγνωστών σου όσο αναδύονται σεμνά,

της θάλασσας που μέσα γυμνοί κοιτάμε τον ήλιο να βουτά,

των ταρατσών, βεραντών, κήπων, αυλών που ήρθες γι’ αγάπη μου- ναι, σ’ ευχαριστώ,

των ηδονών σου που έσβησαν τον ήλιο και τον ουρανό και τους νικάν,

της γέφυρας στη Βενετία που όλο σε τραβά,

των γλάρων γύρω στο Εβραϊκό γκέτο τόσο για σέ συγκινητικά,

των σπαραγμών μου από το έργο σου, τα αγγίγματα, όσα μου αποκάλυψες.

Δεν ξέρω αν θα μπαίνω στο δωμάτιο με τα κουκλάκια μου,

Μα εκεί θα στέκουν αυτά,

συντροφιά με τα «κουκλάκια του Κερκ»*

και φίλοι, όσο χωρούν, με της αδρής σου ποίησης τα πλάσματα.

*

ΠΑΣΧΙΖΕΙ ΝΑ ΟΡΘΩΣΕΙ Η «ΚΑΜΠΟΥΡΙΤΣΑ» ΤΟΥΣ ΦΤΕΝΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΗΣ

  

Η σύγχρονη καμπουρίτσα μόνη φίλη έχει την παλιά.

Βαδίζει αμέριμνη δήθεν στην Αγίου Μάρκου και κοιτά

Τα φτηνά, φτηνιάρικα ρούχα και είδη προικός.

Οι τσάντες κάνουν να γέρνουν οι ώμοι

Στο νου όμως ηχεί η προτροπή

«Περπάτα με ίσιους τους ώμους, το κεφάλι ψηλά,

Γίνεσαι έτσι πιο ελκυστική».

Βαφόταν η παλιά «Καμπουρίτσα» προσεκτικά

Κάθε πρωί να κατεβαίνει την οδό Σίνα μέσα στα ψηλοτάκουνα,

Στη δουλειά μονότονα όλα,

μα εκείνη περιποιημένη – φαντάζει αλλιώς

Και στην επιστροφή να ανηφορίζει με υπερηφάνεια,

Φροντισμένη πάντα, το μόνο μέλημα, μόνη απαντοχή.

Στις καμπουρίτσες τους μέσα όλα σωροί:

- Καθρέφτες, βεράντες, αίθρια και κλάμα βαθύ,

στολίδια, αστέρια, ανεμόσκαλες,

πίκρα, σιωπή,

στοχασμοί, επεμβάσεις, προτροπές,

τακούνια, λικνίσματα, αγγίγματα μεστά,

«Καυκασιανά σκίτσα», τύμπανα ανατολίτικα,

μαγιό «Δελφίνι» - οδός Μιλτιάδου,

μέλη αμάλαγα,

η "ζουλιγμένη καρδούλα της" *,

πόθοι, καημοί και όνειρα,

κεντητές πόρτες και σπαράγματα,

το κουδούνι που πλέον δεν χτυπά,

χωρούν όλα, όλα θρύψαλα, είναι εκεί.

Η Εύα Κοταμανίδου σηκώνει τα μάτια μόνο,

κοιτά τις κάννες των εχθρών που σκοπούν από ψηλά.

Μα οι καμπουρίτσες λυγάνε,

είναι σκληρό

Πονούν να ορθώσουν το βλέμμα

και το μόνο εκείνο ανάστημα

που θα τις κάνει να αντικρύσουν

πώς είναι δα για κείνες ο ουρανός.

* Hommage στον Στρατή Μυριβήλη - "Το κόκκινο βιβλίο"

*

Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΕΓΕΙΑ

Η πρώτη ελεγεία

Ήρθες, ήρθες κι απόθεσες στο πλάι μου

Τον ύπνο σου, τις χίμαιρες, την κόπωση

Και την αρτιότητα σου.

Ήρθες κι απίθωσες την ερημιά,

Τις βεβαιότητες και την αυτενέργειά σου.

Ήρθες και γλυκά άφησες πλάι μας, εδώ

Τη σμιλεμένη καρδιά, τα μολύβια μας,

Τα κόκκινα γυαλιά, τα κόκκινά σου ποιήματα,

Την αναπόδραστη αγκαλιά.

Ήρθες και εμπιστεύτηκες σε μας

Τα μέλη σου, την αδρή γραφή,

Τις προσδοκίες, τις θύμησες

Και τις ματαιότητές σου.

Ήρθες εδώ κι αφέθηκαν

Στο δωμάτιο, ζεστά,

Τα τελευταία κάστανα, φιλιά, η αψάδα,

Ο σάκος από όσα δώριζες βαρύς,

Από τα βιβλία, την αγάπη,

Την καλοσύνη που βάρυνε το σώμα σου μεμιάς.

Ήρθες, ήρθες κι απίθωσες

Σε μας, επάνω στο κρεβάτι μας, ακόμη γερά

Το ζεστό κορμί, τη λιγωμένη ηδονή,

Τους δράκους και τις ενοχές,

Τις θηριώδεις γνώσεις, τις διαφυγές,

Τα τραγούδια μας- ψεύτη κόσμε,

Το πηδάλιο γερά.

Ήρθες κι απόθεσες στερνά

Τα αγγίγματα δειλά, τις προσδοκίες σου,

Τον πόνο φριχτά, το τελευταίο αντίο μας,

Ήρθες και έγειρες εδώ- μίλα μου, μίλα μου μωρό μου

***

*Oι φωτογραφίες είναι παρμένες από το pixabay.

Σοφία Βασιλειάδου /// ENA ΠΟΙΗΜΑ

Επίσκεψη κατ' οίκον

Με υποδέχτηκες με το γνωστό χαμόγελο,

όμως πίσω από την πλάτη σου

η πόρτα είχε ήδη προδώσει την ιστορία.

Στο πόμολο κρέμονταν οι μέρες σου·

ένα σακάκι που είχε χάσει τη μάχη με τους ώμους,

μια ζακέτα που έμοιαζε με πεταμένο δέρμα.

Προσπάθησα να κοιτάξω αλλού,

να επικεντρωθώ στο τσάι ή στον καιρό,

αλλά εκείνα τα ρούχα ήταν πιο παρόντα από εμάς.

Μου θύμιζαν πως κάθε σπίτι

έχει τα δικά του μαλακά ομοιώματα

που περιμένουν την επόμενη κίνηση.

Καθώς μιλούσες,

έβλεπα το μανίκι να γλιστράει ένα χιλιοστό.

Μια πτώση αργή, μεθοδική,

σαν να ήθελε να μου δείξει το πάτωμα.

Έφυγα νωρίς.

Είναι δύσκολο να συζητάς με κάποιον

όταν τα άδεια του ρούχα

σε κοιτάζουν τόσο επίμονα από το πόμολο.

*H φωτογραφία είναι παρμένη από το pexels.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΤΣΙΟΣ /// ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η Σπονδή

Στα τρυφερά σου πόδια

σπονδή τελώ

δίχως κρασί,

δίχως μέλι

με μόνο πρόσφορο

το σάλιο των φιλιών μου.

“Γαία πυρί μιχθήτω” συλλογίζομαι,

καθώς τα χείλη μου σφραγίζουν

τ'  ανοίγματα των παπουτσιών

με τα ψηλά τακούνια σου.

Στα λυγερά σου πόδια γονυπετής σπονδή τελώ.

Όχι για εξιλέωση,

μα για παράκληση.

Τούτο το θαύμα ποτέ να μην τελειώσει.

*

Ο Αυτουργός Χρόνος

Ανάπηρες μέρες

τα ξύλινα, κομμένα

πόδια τους κοιτούν

ανίκανες πια να υψωθούν

ανάμεσά τους.

Ο χρόνος φυσικός αυτουργός

σαν τον συνέλαβαν

στα χέρια του ακόμη

βαστούσε το πριόνι.

Αθώος είπαν, ενήργησε

υπό κατάσταση ανάγκης

προστάτης φιλιών-

που να φιληθούν δεν έφταναν-

προστάτης ματιών-

που να κοιταχτούν αδυνατούσαν-

προστάτης δαχτύλων-

που να μπλεχτούν αδημονούσαν.

Αθώος είπαν, ενήργησε

υπό κατάσταση ανάγκης

προστάτης φιλιών-

που χείλη πόθησαν

προστάτης ματιών-

που βλέμματα λαχτάρισαν-

προστάτης δαχτύλων

που αγκαλιές θέλησαν να γίνουν.

Προστάτης δικαιωμάτων υπερτέρων.

*

Το κρασί

«Που ήσουν τόσα χρόνια;»

Τον ρώτησε κοιτώντας τον στα μάτια.

Ύστερα σήκωσε

το κρυστάλλινο ποτήρι

κι οι γουλιές αχόρταγες

γλιστρούσαν μέσα της.

Κρατούσε το ποτήρι

μπροστά απ' το γυμνό της σώμα,

με χάρη το περιέφερε μπρος

απ' τις ακάλυπτες ατίθασες ρώγες της,

ενώ κάθε τόσο οι μύτες

των κόκκινων νυχιών

γεννούσαν νότες κρουστικές

το ποτήρι χτενίζοντας.

Κι όσο το ρουμπινί του χρώματος απλωνόταν

στο λευκό καμβά του σώματός της,

εκείνος σκεφτόταν πως τόσα χρόνια

ήταν υπό διεργασία ζυμώσεως.

Κι άλλες μπορεί να ήπιαν απ' το κρασί αυτό.

Όμως η διεργασία της ζύμωσης δεν σταματά ποτέ

και το κρασί είναι ένας ζωντανός οργανισμός.

Κι άλλες μπορεί να ήπιαν....

Όμως η μποτίλια και πάλι σφραγιζόταν

και πάλι έπαιρνε τη θέση της στο σκιερό κελάρι.

Και μ' αυτές τις σκέψεις,

απ' το βλέμμα της μαγνητισμένος,

απ’ των θηλών της τη μετάληψη

μεθυσμένος,

μποτίλια ορθάνοιχτη αφέθηκε στα χέρια της,

την άφηνε να γεύεται,

αχόρταγα να βρέχει,

να δροσίζει το λατρευτό της στόμα,

την άφηνε να πίνει,

να τον πίνει

στην καλύτερη στιγμή,

στην κορύφωση της ζύμωσής του.

Ο Βασίλης Μπότσιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πρέβεζα, όπου και κατοικεί. Σπούδασε νομική, είναι μέλος του Δ.Σ. Πρέβεζας κι εργάζεται ως δικηγόρος. Το 2019 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ", από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, ενώ τον Οκτώβριο του 2023 εκδόθηκε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο "ΣΤ' ΑΚΡΟΔΑΧΡΥΛΑ ΞΑΓΡΥΠΝΟΥΝ ΟΙ ΑΦΟΡΜΕΣ", από τις εκδόσεις Ιωλκός. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Πρεβεζάνικα Χρονικά και Εμβόλιμον, καθώς επίσης και στους ιστοτόπους poiein.gr, bibliotheque.gr και varelaki.blogspot.com. 

*Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.

«Ναύπακτος επί τρία» – Ποιητική συλλογή του Μιχάλη Κατσιγιάννη

 

Τίτλος: «Ναύπακτος επί τρία»

Συγγραφέας: Μιχάλης Κατσιγιάννης

Είδος: Ποίηση

Εκδόσεις Εξιτήριον

Άδεια διανομής: Creative Commons BY-NC-ND  (Αναφορά δημιουργού – Μη εμπορική χρήση – Όχι παράγωγα έργα)

Σελίδες: 68

Έτος έκδοσης: 2025

***

Η ποιητική συλλογή του Μιχάλη Κατσιγιάννη διατίθεται ελέυθερα στην κάτωθι διεύθυνση:

https://www.openbook.gr/naypaktos-epi-tria/

Ο Μιχάλης Κατσιγιάννης γεννήθηκε το 1997 στην Πάτρα όπου και ζει. Κείμενά του για τη λογοτεχνία (θεωρία και κριτική) και την εκπαίδευση κυκλοφορούν σε διάφορα περιοδικά. Έχει εκδώσει (ως ψηφιακά βιβλία) μία μελέτη και τέσσερις ποιητικές συλλογές με πιο πρόσφατη την ποιητική συλλογή «Ναύπακτος  επί τρία» (Εξιτήριον, 2025). Όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΟΥΛΙΟΣ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Οι συγγενείς δεν γνωρίζομαστε

Οι συγγενείς δεν γνωριζόμαστε καθόλου,

τραβούμε την αγάπη για κουρτίνα

και τα πάθη τα κάνουμε χόμπυ.

Ύστερα στον ατέλειωτο ήλιο ξαπλώνουμε

να γεννηθούν αβγά ατελή.

Ώαπου ένα ωρολόγιο χτυπά

και διαλαλεί τις πληγές του καθενός.

Απροετοίμαστοι τότε σαλπάρουμε

κυκλωμένοι από άγνωστα πρόσωπα.

Οι συγγενείς κλαίμε, γιατί έτσι πρέπει,

αιμορραγούμε από τα όνειρα μας,

πεθαίνουμε μέσα στο λίκνο μας

και κηδευόμαστε κεκλεισμένων των παραθύρων.

Ύστερα το αίμα

σταματά να μας κηδεμονεύει.

Γίνεται ψυχρός τιμωρός,

βίαιο μακιγιάζ στα πρόσωπα των ζωντανών μας.

Κι εκείνοι, όταν μια φυσιογνωμία τους μοιάζει

την αποτεφρώνουν με πραγματικότητες.

***

Εξιτήριο

Με μια ποδιά ανοιχτή στην πλάτη

κομίζω σύκα στην ποδιά σου.

Αρμένισα αρκετά στα ράφια και τα βιβλία.

Τώρα δένομαι σαν κουρέλι στο κατάρτι

να τινάζομαι αντίθετος του ανέμου.

Κάθε ματαιωμένο ταξίδι το πήγα υπόγεια,

το τράβηξα το σκοινί της μοναξιάς ώσπου έγινε ξεφτίδι.

Και κάθισα κάτω στα σκαλοπάτια να τραγουδήσω.

Τώρα τα παράπονά μου έγιναν στίχοι,

οι έρωτες, παράγραφοι

και οι τάφοι, θησαυροί.

Ένας τυμβωρύχος λείπει

για να ανακαινίσω το γήρας.

***

Γαβ

Τα γαβγίσματα μπορεί να μην ακούγονται καλή ιδέα,

αντηχούν ερήμην ακροατών,

όπως και των ανθρώπων οι συνάξεις ενίοτε.

Που μυρηκάζουν πρωτόγονες ιαχές.

Ύστερα τα κραξίματα,

του λεωφορείου ο βόμβος

και οι σειρήνες που μετριάζουν την ειρήνη,

πάλι πανηγυρίζουν του θανάτου την αναγγελία.

Μα πιο πολύ η βροντή αρμόζει σε 'κείνο το κάλεσμα

της συσκότισης τ' ουρανού.

Ξάφνου λοιπόν,

η φωταγώγηση

σαν μια ιδέα

που απ΄το τίποτα ξανά γεννάει

στη φάτνη του νου κάτι χρηστό.

***

Ο Δημήτρης Τούλιος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1966.Είναι εκπαιδευτικός. Η συλλογή του με τίτλο «Παθητικό κάθισμα» κυκλοφορεί από τις  εκδόσεις χαραμαδα (2016). Aσχολείται επίσης με το σκίτσο.

Χρήστος Παπαγεωργόπουλος /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΠΕΣ Σ' ΑΓΑΠΩ 

Πες σ' έναν σπόρο σ' αγαπώ 

κι εκείνος θ' ανθίσει γρηγορότερα.

Πες σ' ένα ζώο σ' αγαπώ 

κι εκείνο για σένα θα ημερέψει.

Πες σ' αγαπώ σ' έναν άνθρωπο 

και ίσως αλλάξει ριζικά.

Αν πάλι δεν αλλάξει 

μη στεναχωρηθείς,

τουλάχιστον άλλαξες εσύ!

***

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ 

Πρώτα σκοτάδι και σιωπή.

Το ξυπνητήρι κουδούνισε επίμονα.

Άνοιξα τα μάτια.

Έριξα μια ματιά τριγύρω.

Ένα ασπρόμαυρο φόντο 

απλώθηκε παντού.

Κοίταξα πλάι μου.

Σε είδα να με παρατηρείς 

από ώρα ενώ ακόμη κοιμάμαι.

Μου χαμογέλασες γλυκά.

Έπειτα ο κόσμος όλος 

γέμισε με χρώμα.

***

Η ΓΕΝΝΗΣΗ

Πρώτα γεννήθηκε το σώμα.

Έπειτα μέσα στο σώμα 

γεννήθηκε η ψυχή.

Το σώμα πλύθηκε με νερό

και η ψυχή με δάκρυα.

Έτσι γεννήθηκε ο Άνθρωπος.

***

ΔΡΟΜΕΑΣ ΧΡΟΝΟΣ

Τρέχει ο χρόνος.

Τρέχεις κι εσύ μαζί του.

Κι όλο κοιτάς το ρολόι 

μην τύχει και σε προσπεράσει 

και μείνεις πίσω μοναχός,

αναγκασμένος να αντιμετωπίσεις

τις σκέψεις και τους φόβους σου

κι αυτό στ' αλήθεια σε τρομάζει.

Κι όσο φοβάσαι τόσο θα τρέχεις 

και άλλο τόσο θα τρέχει και η ζωή 

μπροστά στα μάτια σου,

ενώ θα κάνεις πως δεν τη βλέπεις 

μέχρι που να περάσει.

Και όταν φίλε μου το αντιληφθείς

θα είναι πράγματι αργά.

***

Ο Χρήστος Παπαγεωργόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία Αττικής, όπου και διαμένει μαζί με τη σύζυγό του και την κόρη τους. Είναι ποιητής, μουσικός και καθηγητής θρησκευτικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε Θεολογία στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Θρησκειολογία και στη Διαχείριση Εκπαιδευτικών Μονάδων, ενώ παρακολούθησε επιμορφώσεις στην Ειδική Αγωγή και στη Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων. Επιπλέον, έχει πραγματοποιήσει σπουδές ανωτέρων θεωρητικών της μουσικής, αποκτώντας τα πτυχία Αρμονίας και Αντίστιξης, ενώ μιλάει Αγγλικά και Ιταλικά.

(Πηγή: "Εκδόσεις Όστρια", 2025)

* H εικόνα είναι παρμένη από το Pexels