Επίσκεψη κατ' οίκον
Με υποδέχτηκες με το γνωστό χαμόγελο,
όμως πίσω από την πλάτη σου
η πόρτα είχε ήδη προδώσει την ιστορία.
Στο πόμολο κρέμονταν οι μέρες σου·
ένα σακάκι που είχε χάσει τη μάχη με τους ώμους,
μια ζακέτα που έμοιαζε με πεταμένο δέρμα.
Προσπάθησα να κοιτάξω αλλού,
να επικεντρωθώ στο τσάι ή στον καιρό,
αλλά εκείνα τα ρούχα ήταν πιο παρόντα από εμάς.
Μου θύμιζαν πως κάθε σπίτι
έχει τα δικά του μαλακά ομοιώματα
που περιμένουν την επόμενη κίνηση.
Καθώς μιλούσες,
έβλεπα το μανίκι να γλιστράει ένα χιλιοστό.
Μια πτώση αργή, μεθοδική,
σαν να ήθελε να μου δείξει το πάτωμα.
Έφυγα νωρίς.
Είναι δύσκολο να συζητάς με κάποιον
όταν τα άδεια του ρούχα
σε κοιτάζουν τόσο επίμονα από το πόμολο.
*H φωτογραφία είναι παρμένη από το pexels.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου