Translate

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2022

8ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, Ώρα για Ποίηση




Στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών 44 ξένοι και Έλληνες ποιητές από 13 χώρες ερμηνεύουν τον κόσμο μέσω της ποίησης και διαβάζουν ποιήματά τους σε επτά σημεία των Αθηνών. Ένα πραγματικό φεστιβάλ λέξεων, ήχων, στίχων, μουσικής, κίνησης, βίντεο, ταινιών μικρού μήκους,χορού, απονομής βραβείου. Γιατί, όπως είπε ο Πολωνός ποιητής Zbigniew Herbert, «Ένας ποιητής είναι σαν ένα βαρόμετρο για την ψυχή ενός έθνους. Δεν μπορεί να αλλάξει τον καιρό. Μας δείχνει

όμως πώς είναι ο καιρός».  Σήμερα αν θέλουμε να μάθουμε πώς θα είναι η μέρα αύριο, δεν κοιτάμε το βαρόμετρο αλλά διαβάζουμε ποίηση, αν θέλουμε να μάθουμε τι ώρα είναι δεν κοιτάμε το ρολόι αλλά διαβάζουμε ένα ποίημα, αν θέλουμε να είμαστε μπροστά από τις ειδήσεις διαβάζουμε ποίηση.

Πάντα είναι ώρα για ποίηση, και όχι μόνο στα φεστιβάλ, γιατί η ποίηση δεν είναι μια παρακατιανή τέχνη, αλλά η χύτρα της ανθρώπινης γλώσσας. Στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών ακούμε γλώσσες πολλών εθνών που αφουγκράζονται τις αγωνίες του πλανήτη.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου στις 19:00, σκηνή Διδώ Σωτηρίου, 50ό Φεστιβάλ Βιβλίου, Ζάππειο Προφεστιβαλική εκδήλωση με νέους ποιητές, παρουσιάζει ο Κωνσταντίνος Μπούρας, συντονίζει ο Θάνος Γώγος

________________

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου, 8 μμ

Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, Πλατεία Καρύτση

Συντονίστρια η Ειρήνη Παπακυριακού

Δραματουργική παράσταση διασωθείσας αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω διακαλλιτεχνικών συνεργειών. Αφήγηση: Αλεξάνδρα Σκαμάγκα, Μουσική, Τραγούδι: Μικές Σακελλίου, Χορός, Τραγούδι: Βίκυ Φίλιππα, Σκηνοθεσία-Επιμέλεια: Ευφροσύνη Αρκουλάκη. Τη μουσική μελέτησε και αναγέννησε ο μουσικολόγος Ερρίκος Κελαϊδής

Άγιο Αγιούλα Αμάλε, Αναστάσης Βιστωνίτης, Ζέφη Δαράκη, Τσβετάνκα Ελένκοβα, Γιάννης Ζέρβας, Αρντίτα Ιατρού, Θωμάς Κοροβίνης, Ντανούτα Μπαρτόζ, Γιώργος Μπλάνας, Τίτος Πατρίκιος, Άννα Πετροπούλου, Αλίσια Στόλινς, Μπεατρίζ Χάουσνερ, Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου 

______________

 Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου, 8 μ.μ.

Πολιτιστικό Κέντρο Μπενετάτου, Γεωρ. Δροσίνη 3, Παλαιό Ψυχικό,

Συντονιστής ο Θανάσης Χατζόπουλος

 Ξάνθος Μαϊντάς, Ντανούτα Μπαρτόζ, Άλμα Μπράγια, Παναγιώτης Νικολαΐδης,  Μανόλης Ξεξάκης,  Μαρία Σκουρολιάκου, Μπεατρίζ Χάουσνερ                                                        _________________

 Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου, 8 μ.μ.

Blue Bear Cafe, Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων

Συντονίστρια η Άννα Πετροπούλου

 Χρύσα Αλεξοπούλου, Ελένη Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου, Αρντίτα Ιατρού, Δημήτρης Kονιδάρης, Ασημίνα Ξηρογάννη, Αλίσια Στόλινς, Γιάννης Στεφανάκις. Επίσης, Κωνσταντίνος Βορδής, Γιώργος Δρίτσας, Αντώνης Ευθυμίου, Αθηνά Καραταράκη, Δημήτρης Μπαλτάς

_________________

 Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου, 8 μ.μ.

Μάντρα Μπλόκου Κοκκινιάς, Ηλιουπόλεως 102Α,  Νίκαια,

Συντονίστρια η Ειρήνη Ρηνιώτη

 Δημήτρης Αγγελής, Άννα Αφεντουλίδου, Γιολάντα Καστάνιο, Μάρκο Πογκάτσαρ, Άνα Σβετέλ, Θανάσης Χατζόπουλος

______________

 Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου, 8 μ.μ.

Βιβλιοπωλείο Μωβ σκίουρος, Πλατεία Καρύτση,

Συντονιστής ο Θωμάς Τσαλαπάτης

 Νάφια Ακντενίζ, Λοράν Γκριζόν, Τσβετάνκα Ελένκοβα, Βιβή Κοψιδά-Βρεττού, Αλέξιος Μάινας, Πάνος Σταθόγιαννης, Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου

___________

 Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου, 7 μ.μ.

Ινστιτούτο Goethe, Ομήρου 14-16, Προβολή ποιητικών ταινιών μικρού μήκους,

Συντονίστρια Άννα Πετροπούλου , Σχολιασμός Γ. Αντάμης, Επιλογή ταινιών Μ. Χέλλνερ

___________

 Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου, 8 μμ

Φιλολογικός Σύλλογος ΠαρνασσόςΠλατεία Καρύτση

Συντονίστρια η Ρίβα Λάββα

 Το Guitarte Εnsemble πλαισιώνει μουσικά τη λήξη του φεστιβάλ με δύο χορούς  του  Enrique GranadosFantasio para in gentilhobre του Joachin Rdrigo και Indroduction and Fandango του  Luici Boccherini με τους Νίκο Χατζηελευθερίου, Χρήστο Φάκλαρη, Μαρία Παπαμιχαήλ και Αλέξανδρο Καζάζη

 Νάφια Ακντενίζ, Ιρίνα Βίκιτσαρκ, Λοράν Γκριζόν, Κώστας Ζωτόπουλος, Πάνος Κυπαρίσσης, Νίκος Λάζαρης, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αντώνης Μακρυδημήτρης, Παντελής Μπουκάλας, Άλμα Μπράγια, Παναγιώτης Νικολαΐδης, Ναταλίγια Ντοβγοπόλ, Μάρκο Πογκάτσαρ, Άνα Σβετέλ, Θανάσης Χατζόπουλος

___________

 Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου, 5 μμ.

Αίθουσα Τελετών Δημαρχιακού Μεγάρου, Αθηνάς 63, Πλατεία Κοτζιά

 Aπονομή του βραβείου The Barbara Fields-Siotis Poetry Award στον Αμερικανό ποιητή Dana Gioia από τον Δήμαρχο Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη                                                                            

Συντονιστής ο Κωνσταντίνος Μπούρας

 Ο τιμώμενος ποιητής και ο μεταφραστής του Κώστας Ζωτόπουλος θα διαβάσουν ποιήματα. Η εκδήλωση πλαισιώνεται με απαγγελία (Αλεξάνδρα Σκαμάγκα) μέρους της Οδύσσειας του Νίκου Καζαντζάκη συνοδεία κρητικής λύρας (Μανώλης Μπουνταλάκης). Στο απόσπασμα ο Οδυσσέας απευθύνεται στην Ελένη, την οποία έχει ήδη κλέψει από τη Σπάρτη, παίρνοντάς την μαζί του στην Κρήτη, όπου τοποθετείται και ο διάλογος μαζί της.

 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, Ώρα για Ποίηση




Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2022

ΣΕΙΜΟΥΣ ΧΙΝΙ /// ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΒΑΤΟΜΟΥΡΑ

 


                                        «Μαζεύοντας Βατόμουρα»

                                                         (1966)

 

(σημ : Μια λυρική, μεταφορική  μελαγχολία για τον Αύγουστο, την πορεία προς την ενηλικίωση, την προσμονή, τη  φθορά και τη ζωή)

                              

Του Σέιμoυς  Χίνι (1939 -2013, Νόμπελ λογοτεχνίας 1995)

 

*Το ποίημα ήταν μέρος της ποιητικής συλλογής The Naturalist  -[Ο Φυσιοδίφης], εκδ. 1966,  και ήταν  αφιερωμένο στον Βρετανό ποιητή, δάσκαλο και κριτικό Φίλιπ Χόμπσμπάουμ, στου οποίου την λογοτεχνική ομάδα στο Μπέλφαστ είχε μαθητεύσει μεταξύ άλλων και ο ίδιος ο Χίνι.

 

Mεταφράζει η Ειρήνη Βεργοπούλου

 

Τέλη Αυγούστου, δίνοντας τους πολλή βροχή και ήλιο

Για μια ολόκληρη βδομάδα, τα βατόμουρα γινόντουσαν.

Στην αρχή, μόνο ένα, ένας λείος μαβής θρόμβος

Μέσα στα άλλα, κόκκινο, πράσινο, σαν κόμπος σκληρό.

Έτρωγες εκείνο το πρώτο και η σάρκα του ήταν γλυκιά

Σαν πυκνωμένο κρασί:  του καλοκαιριού το αίμα είχε μέσα του.

Και άφηνε κηλίδες πάνω στη γλώσσα και λαχτάρα για

Μάζεμα. Ύστερα τα κόκκινα όλο μελάνι γίναν  και εκείνη η πείνα

Μας έστειλε όξω με κουτιά για γάλα, κονσέρβες μπιζελιών, βαζάκια μαρμελάδας

Όπου οι θάμνοι γρατζούναγαν  και το υγρό χόρτο ξέβαφε τις μπότες μας.

Γύρω από σανοχώραφα, αγρούς με καλαμπόκι και αυλάκια για πατάτες

Προχωρούσαμε δύσκολα και μαζεύαμε  ώσπου τα κουτιά να είναι γεμάτα,

Μέχρι ο διαρκώς κουδουνιστός τους πάτος να καλυφτεί

Με τα πράσινα , ενώ στην κορφή μεγάλες σταγόνες σαν χάντρες φλέγονταν

Όπως τα μάτια ενός τέρατος. Τα χέρια μας καιγόντουσαν

Από  τσιμπήματα αγκαθιών, οι παλάμες μας κολλούσαν  όπως του Κυανοπώγωνα.

Συγκεντρώναμε τα φρέσκα μούρα στο βουστάσιο.

Αλλά όταν η μπανιέρα γέμιζε βρήκαμε κάτι να τα καλύπτει,

Ένα μύκητα γκρίζο σαν αρουραίο, να κατατρώει την κρυψώνα μας.

Ο χυμός βρώμαγε επίσης. Αφού είχε παρθεί από το θάμνο

Το φρούτο μούχλιαζε από το μύκητα, η γλυκιά σάρκα θα γινόταν ξινή.

Πάντα μου ερχόταν να κλάψω. Δεν ήταν δίκαιο

Που όσα ωραία  γεμίζαμε στις κούτες μύριζαν σαπίλα.

Κάθε χρόνο  ήλπιζα ότι θα βάσταγαν, ήξερα όμως ότι όχι.

 

                  «Blackberry-Picking»

 

Late August, given heavy rain and sun

For a full week, the blackberries would ripen.

At first, just one, a glossy purple clot

Among others, red, green, hard as a knot.

You ate that first one and its flesh was sweet

Like thickened wine: summer's blood was in it

Leaving stains upon the tongue and lust for

Picking. Then red ones inked up and that hunger

Sent us out with milk cans, pea tins, jam-pots

Where briars scratched and wet grass bleached our boots.

Round hayfields, cornfields and potato-drills

We trekked and picked until the cans were full,

Until the tinkling bottom had been covered

With green ones, and on top big dark blobs burned

Like a plate of eyes. Our hands were peppered

With thorn pricks, our palms sticky as Bluebeard's.

 

We hoarded the fresh berries in the byre.

But when the bath was filled we found a fur,

A rat-grey fungus, glutting on our cache.

The juice was stinking too. Once off the bush

The fruit fermented, the sweet flesh would turn sour.

I always felt like crying. It wasn't fair

That all the lovely canfuls smelt of rot.

Each year I hoped they'd keep, knew they would not.





Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2022

ΕΛΕΝΗ Α. ΣΑΚΚΑ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ




Σαν πρόλογος ΙΙ


Πονάνε οι λέξεις των ποιημάτων

σαν να ξυπνάνε οι συνειδήσεις

παράνομων εραστών

που ερωτεύονται παράφορα

το ιδανικό πρόσκαιρο

και εκστασιάζονται υποφέροντας

από ανείπωτη αγάπη.

Σχέση υπαρκτική με το αιώνιο

το τέλος κάθε ποιήματος

ξεκινά αναπόφευκτα

και ανατρέπει τη ζωή…


****


Αχνές γραμμές


Ζωγράφισε πάνω στα έγγραφα

ένα σπίτι με κήπο

και σμήνος χελιδονιών να πετούν,

με αχνές γραμμές για να μην είναι ορατό.

Απογοητευμένος γύρισε νύχτα στο σπίτι του,

από το δρόμο με τα καφενεία,

παρατηρώντας ένα μεθυσμένο κορίτσι

κι ένα εξαρτημένο νεαρό σκυμμένο.

Κοίταξε τον καθρέφτη,

αναγνώρισε τα πρόσωπά τους,

κι ας μην έπινε, κι ας μην κάπνιζε.

Αισθάνθηκε θύμα και θύτης μαζί.


****


Ενθύμιο


Διάβρωση της βάσης

του πέτρινου τοίχου

από την υγρασία

και τους κρύους χειμώνες.

Έντονο το τρίξιμο της πόρτας

από τους κραδασμούς της κίνησής σου.

Γρήγορη η φυγή σου, γυναίκα,

πληγές στους αγκώνες

και στα γόνατα.

Ένα παπούτσι ενθύμιο της φυλακής σου!


****


Χρώματα Ελλιπή, Το σκαθάρι 2022

Σάββατο 16 Ιουλίου 2022

«ΑΓΡΙΑ ΙΡΙΣ» της ΛΟΥΙΖ ΓΚΛΙΚ σε μετάφραση ΧΑΡΗ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ /// ΚΡΙΤΙΚΗ από την ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ






(Ανασημοσίευση από το www.booktimes.gr)

Η ποιητική συλλογή «Άγρια Ίρις» (μτφρ. Χάρης Βλαβιανός) της βραβευμένης με Νόμπελ (2020) Λουίζ Γκλικ εκδόθηκε το 1992 και το 1993 βραβεύτηκε με Πούλιτζερ. Εν τω μεταξύ, το πρώτο βιβλίο της Γκλικ που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Στερέωμα σε μετάφραση Χάρη Βλαβιανού – Δήμητρας Κωτούλα, ήταν η « Πιστή και Ενάρετη Νύχτα».

Πρόκειται για μια ποιητική σύνθεση που περιλαμβάνει τρία μέρη, τα οποία ωραία συνδιαλέγονται μεταξύ τους. Τρία στοιχεία που όμως ορίζουν έναν κόσμο: ο θεός, τα λουλούδια, ο  άνθρωπος που πάσχει. H φύση, ο δημιουργός και τα δημιουργήματα. Σε χαμηλούς και σχεδόν εξομολογητικούς τόνους  εξιστορούνται μικρά ορατά και αόρατα θαυμαστά έργα. Εναλλαγή φωνών και εποχών. Άνοιξη, καλοκαίρι και αρχές φθινοπώρου, είναι η χρονική έκταση που καταλαμβάνεται προκειμένου να ξεδιπλωθεί το χρονικό ενός ιδιότυπου μύθου, που διαθέτει ξεχωριστή χροιά και  έχει τη δύναμη να προσφέρει την αίσθηση μιας μυσταγωγίας στον αναγνώστη. Αυτός πάλι μπαίνει στη διαδικασία να αναρωτηθεί αναφορικά με  το νόημα των ανθρώπινων πραγμάτων, τη συναλλαγή και την αναμέτρησή τους με τα θεία, καθώς και με την υφή της ύπαρξης.

H ζωή μέσα στην οποία εναλλάσσονται η δημιουργία και ο μαρασμός είναι μια απέραντη άγρια ομορφιά και αυτό αποτυπώνεται έξοχα στην ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη αυτή ποιητική σύνθεση. Ποια η σχέση του Δημιουργού με τα δημιουργήματά του; Κατάφεραν άραγε αυτά να εκπληρώσουν την αποστολή τους, να κάνουν περήφανο τον δημιουργό; Ακούμε σκληρή και αναστοχαστική συνάμα τη φωνή του Δημιουργού:

«Όταν σας δημιούργησα σας αγαπούσα / Τώρα σας λυπάμαι. / Σας έδωσα ό,τι είχατε ανάγκη: / κρεβάτι από χώμα, κουβέρτα από γαλανό αέρα – / Καθώς απομακρύνομαι από σας / σας βλέπω πιο καθαρά».

Πόσες φωνές ακούγονται και συνομιλούν μεταξύ τους για να δημιουργηθεί μια πολυφωνία που δίνει ανάγλυφη την Αλλαγή, την Επανάληψη αλλά και το μυστήριο και το νόημα του Κύκλου της ζωής. Καθολικά ανιχνεύει η Γκλικ  το Ορατό, αλλά κυρίως το Αόρατο που κινεί τα νήματα της Φύσης, αλλά και της ανθρώπινης ζωής. Ποια η θέση του ανθρώπου, των  φυτών, των λουλουδιών, του ανέμου μέσα στο σύμπαν; Πώς ισορροπούν μεταξύ τους αυτά τα στοιχεία διατηρώντας έκαστο την ομορφιά που του αναλογεί, αλλά και εδραιώνοντας την ύπαρξή του  μέσα σε έναν πλουραλιστικό, απαιτητικό και συχνά εχθρικό ή έστω ανισόρροπο κόσμο που είναι γεμάτος με πολλά αντιθετικά προς αυτά στοιχεία; Για παράδειγμα, μας μαθαίνει η Γκλικ πόσο ωραίο είναι να συνυπάρχουν η αγριότητα και η ομορφιά. Μέσα από τη σύνθεσή τους να αναδύεται το Ουσιαστικό, το Αληθινό, το Θείο, που –μεταξύ άλλων– συμφιλιώνει τις πολλαπλές αντιθέσεις, προστατεύει, γοητεύει, δημιουργεί στον άνθρωπο την αίσθηση μιας ασφάλειας ή μιας ανασφάλειας, αλλά πάντως του χαρίζει τη βεβαιότητα πως ζει, πληγώνεται, ελπίζει. O Ποιητής-Δημιουργός έχει την ικανότητα να ανακαλύπτει, να φιλτράρει την ομορφιά, ακόμα κι αν αυτή κρύβεται ή είναι μεταμφιεσμένη.

Ο κήπος με τις φωνές έχει ενδιαφέρον να διερευνηθεί σημασιολογικά και σε συνάρτηση με μυθολογικές προεκτάσεις. Η πρόταση μιας ιδιαίτερης μυθολογίας από την επιδέξια ποιήτρια ανοίγει νέες πόρτες στη συνείδηση των αναγνωστών. Μέσα από τους καλοδουλεμένους, σφριγηλούς και σοφούς  στίχους της, η Γκλικ, που με ιδιαίτερη αίσθηση και γνώση μεταφράζει ο Χάρης Βλαβιανός, θίγει θέματα που αφορούν στην υφή της ζωής, της αναγέννησης και του θανάτου. Και αυτό γίνεται σε ένα πλαίσιο διαρκούς αναστοχασμού και μέσω της δημιουργίας μιας σύνθεσης που μοιάζει σαν ένα ανάλαφρο φτερούγισμα, αλλά ταυτόχρονα και σαν μια πικρή διαπίστωση. Διαβάζω:

(σελ.17-18)

Στο τέλος του μαρτυρίου μου / υπήρχε μία πόρτα. / Άκουσέ με: αυτό που ονομάζεις θάνατο/ το θυμάμαι. / Πάνω μας, θόρυβοι, κλαδιά πεύκου που θροΐζουν. / Έπειτα τίποτα. Ο αδύναμος ήλιος  / τρεμόπαιξε πάνω στην ξηρή επιφάνεια. / Είναι τρομερό να επιζείς / ως συνείδηση / θαμμένη στη σκοτεινή. / Έπειτα τελείωσε: αυτό που φοβάσαι, να είσαι ψυχή και ανήμπορη / να μιλήσεις, να τελειώνει απότομα, η σκληρή γη να κάμπτεται λιγάκι. Κι αυτό που νόμισα πως ήταν / πουλιά ν΄ αναπηδούν στα χαμόκλαδα. / Εσύ που δεν θυμάσαι / το πέρασμα από τον άλλο κόσμο / σου λέω πως θα μπορούσα να μιλήσω ξανά: ό,τι  / επιστρέφει από τη λήθη επιστρέφει / για να βρει φωνή: από το κέντρο της ζωής μου αναδύθηκε / ένα μεγάλο σιντριβάνι, βαθυκύανες  / σκιές σε γαλάζιο θαλασσινό νερό.

Υπάρχει διάχυση η αίσθηση πως η Γκλικ δεν γράφει για  να φανεί αισιόδοξη  ή για να διηγηθεί μια ακόμα ιστορία  αλλά για να αποδεχτεί το πένθος και τον αφανισμό. Στη σελίδα 151 και στο τέλος του ποιήματος «Νανούρισμα» γράφει χαρακτηριστικά: « τ΄ ανθρώπινα πλάσματα πρέπει να διδαχθούν να αγαπούν τη σιωπή και το σκοτάδι» Άλλωστε η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να αγαπά μόνο και να σκορπά αγάπη, μπορεί να αγαπά και το ίδιο το επικίνδυνο και αποκρουστικό τέλος. Ίσως θα μπορούσε να ειπωθεί πως αυτή η σύνθεση είναι ένα μεταφυσικό κάλεσμα προς τις συνειδήσεις να συμβιβαστούν με το ασυμβίβαστο, να αποδεχτούν ό,τι θα τους οδηγήσει στη λήθη.  Αυτού του είδους η αποδοχή θα μπορούσε να ταυτιστεί με μια ιδιότυπη τελετουργία με τη συμμετοχή της νόησης, των αισθήσεων, των παραισθήσεων, των ερμηνειών, της ποίησης. Η ποίηση μπορεί να αποτελέσει τη γέφυρα εκείνη ανάμεσα στη ζωή και τον επερχόμενο θάνατο και να αποτελέσει όχι απλά παραμυθία, αλλά και να χαρίσει μια εύγλωττη και πειστική ερμηνεία περί του θανάτου.

Στη φύση του ανθρώπου καθρεφτίζονται όλες οι αντιθέσεις, το φως και η σκιά, η αλήθεια και το ψέμα, το τέλος και η αρχή. Εκείνος έχει τη δύναμη να μην εξαφανίζεται μέσα στη σιωπή, αλλά  να επιβιώνει μέσα στην απόγνωσή του.

Κλείνοντας, θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα ανεξάντλητο και ευφυές κείμενο, σε μια επιδέξια ποιητική γλώσσα που χαρίζει εκλεκτή διανοητική συγκίνηση και που κινητοποιεί εσωτερικά τον αναγνώστη να ανακαλύψει την ομορφιά, αλλά και τη φύση του. Ένα κείμενο  που,  με το πάθος  που τον διακρίνει, αναδεικνύει ο μεταφραστής!

Περιοδικό Θράκα /// Παράταση ανοιχτού καλέσματος για Ανθολογία Κουήρ Ποίησης ως τις 10.8.2022




[Αναδημοσίευση από το περιοδικό Θράκα]

Οι Εκδόσεις Θράκα και η ομάδα ανθολόγησης της πρώτης εγχώριας Ανθολογίας Κουήρ Ποίησης, ανακοινώνουν την επίσημη λήξη της διαδικασίας, όπως ορίστηκε από την αρχική ανακοίνωση με τελική ημερομηνία αποστολής συμμετοχών την 30η Ιουνίου 2022, και με χαρά ενημερώνουν για την παράταση της διαδικασίας ως τις 10 Αυγούστου.

Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένα για την πολυπληθή συμμετοχή όλων αυτών των πλασμάτων που εμπιστεύτηκαν τις ποιητικές τους εργασίες, ώστε να συμπεριληφθούν σε αυτή την καλλιτεχνική δράση με όλη την ξεχωριστή της κοινωνική και πολιτική σημασία.
Μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφεται το σημείωμα μας, έχουν παραληφθεί οι δουλειές από 85 ποιητά, με όλον τον πλούτο τεχνοτροπιών, συναισθήματος, ατμόσφαιρας και βιωμάτων που αυτό συνεπάγεται. Μέσα στον όγκο αυτό της καλλιτεχνικής έκφρασης που έχει παραχθεί ήδη μπόρεσε να εκφραστεί μια ευρύτατη ποικιλία εμπειριών, μια ανθρωπογεωγραφία με πλατιά εκπροσώπηση και μια ανεκτίμητη δήλωση παρουσίας στον αγώνα για συμπερίληψη, ορατότητα, προσβασιμότητα, αυτοπραγμάτωση, αυτοέκφραση και συνείδηση της ανάγκης για κοινωνική συνύπαρξη και δράση, κόντρα στην απομόνωση.

Στο πλαίσιο αυτό, παρατείνουμε την διαδικασία για έναν ακόμη μήνα, ώστε να έχουν την ευκαιρία ακόμα περισσότερα άτομα να συμμετάσχουν και να μοιραστούν μαζί μας σε αυτό το απαιτητικό, θαρραλέο και, μπορούμε να πούμε, απαραίτητο εγχείρημα τη δική τους φωνή και ανάγκη.

Προς τους αναγνώστες



Ευχαριστώ θερμά όλους σας για τα βιβλία που μου στέλνετε. Σε μένα ως συγγραφέα, αλλα και στο λογοτεχνικό varelaki. Eιναι μια πράξη αγάπης! Κρατώ όλα τα γράμματα και τις αφιερώσεις για το αρχείο και την καρδιά μου. Ονειρευομαι να καταφέρω κάποια στιγμή να μπορώ να απαντάω σε όλους για όλα. Προς το παρόν λόγω πολλαπλών υποχρεώσεων και δράστηριοτητων είναι πρακτικά αδύνατο. Ευχαριστώ για την συμπόρευση και την επικοινωνία, αλλά και την εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Σας αγαπώ.

Ασημίνα Ξηρογιάννη