Translate

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

ΦΑΝΗ ΧΟΥΡΣΟΓΛΟΥ /// Ο ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ

Φωτό Νεκτάριος Κουκουλής



Δεν είμαι μισάνθρωπος, όχι… Απλά οι άνθρωποι με κούρασαν, με μπέρδεψαν, με απογοήτευσαν. Ούτε να βλέπω ανθρώπους ούτε κι εκείνοι να με βλέπουν. Ας βλέπουν τα έργα μου μόνο κι όχι εμένα, ας βλέπουν μέσω εμού καλύτερα. Θαυμάζω ενίοτε κι εγώ τα έργα των ανθρώπων. Καράβια φωταγωγημένα διασχίζουν το νυχτερινό πέλαγος με αρχοντιά. Κομψά ιστιοφόρα περήφανα τα λένε με τον άνεμο. Ψαρόβαρκες βαμμένες με μεράκι που σίγουρα θα φέρουν ονόματα γυναικών, η Μαρίτσα, η Λενιώ, το Κατινάκι. Γοργόνες όλες μυθικές που δε θα σε παιδέψουν, δε θα σε πικράνουν, δε θα σε προδώσουν. Όταν λαμπυρίζει η θάλασσα απ’ το ολόγιομο φεγγάρι νομίζω πως στα σκαριά διακρίνω τις μορφές επιβατών, πληρωμάτων και καπεταναίων να ονειρεύονται την καλή ψαριά, τα καθάρια νερά, τις ειδυλλιακές μέρες που περιμένουν… Ακόμα τους ακούω στο ράδιο, στον ασύρματο, αποφεύγοντας — λόγω ιδιοσυγκρασίας — αν δεν είναι απαραίτητο να απαντώ. Μακριά κι αγαπημένοι είμαστε σίγουρα καλύτερα.
Όταν ανέλαβα το πολυπόθητο πόστο στην ουσία υπογράψαμε μια σύμβαση, εγώ δίνοντας τα φώτα μου να βοηθάω όπου μπορώ τους ανθρώπους να αποφεύγουν το σκόπελο. Εκείνοι σε αντάλλαγμα να μην πλησιάζουν ποτέ απειλητικά το ξερονήσι όπου βρήκα χρόνια τώρα καταφύγιο. Γι’ αυτό και έκτοτε φρόντιζα πάντα με επιμέλεια περισσή να λειτουργεί αδιαλείπτως το επαναληπτικό μοτίβο της αποστασιοποίησής μας. Αλίμονο, υπήρξα εγωιστής. Θεώρησα πως δε χρειάζομαι κανέναν και πως αντίθετα οι άλλοι με έχουν ανάγκη. Θαυμάσια όμως τα έργα των ανθρώπων όπως είπα και να που πλέον δεν είμαι απαραίτητος γι’ αυτούς. Η σηματοδότηση των πλόων θα αυτοματοποιηθεί στο εξής ψηφιακά. Ο ίδιος μου ο πύργος κινδυνεύει να χαθεί κι αν τελικά όρθιος παραμείνει θα είναι για λόγους καθαρά μουσειακούς. Προς το παρόν βουλιάζω ακόμα στην παλιά καρέκλα μου που τρίζει και παρατηρώ χωρίς σκέψη τον αδιασάλευτο παλμό των φωτεινών εκλάμψεων στη θάλασσα.
Ο θάλαμός μου, ο βράχος μου κι εγώ στριμωχτήκαμε σε μια σχεδία ακινητοποιημένη που εκπέμπει μάταια το ύστατο σινιάλο κινδύνου. Μόνος και πλέον ανίσχυρος βλέπω τον κόσμο που άφησα ξωπίσω μου παλιά, μακράν να με έχει τώρα προσπεράσει. Αυτός ο κόσμος, ο βιαστικός, που πλοηγείται άψογα μέσω των δορυφόρων, κοιτάζει πάντα μπροστά και εξελίσσεται και προοδεύει. Εγώ πάλι ο γέρος ναυαγός στη μέση του πελάγους, αφήνομαι άνευ όρων να παρασυρθώ από το ρεύμα. Ωστόσο έχω φυλάξει μαζί μου μια παλιά λάμπα ασετιλίνης για ώρα ανάγκης. Εύχομαι ωστόσο εσείς ποτέ ξανά να μην τη χρειαστείτε.

Φανή Χούρσογλου
Κατόπιν εορτής
Απόπειρα, 2018



ΤΟ VARELAKI ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ /// ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ στο ΖΑΠΠΕΙΟ






 Την Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2019, το απόγευμα στις 8, θα πραγματοποιηθεί το "Στρογγυλό Τραπέζι Περί Μετάφρασης" των εκδόσεων Βακχικόν για μία ώρα, 

στο 48ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο.

Συντονίστρια: Χριστίνα Λιναρδάκη (κριτικός ποίησης, μεταφράστρια)

Συμμετέχοντες:

 Νάνσυ Αντωνιάδου (Οσμάν Τουρκάι), 
Ιωάννα Διαμαντοπούλου (Τόμας Μπρας),
 Θεοδόσης Κοντάκης (Μάριο Λούτσι),
 Αριστοτέλης Μητράρας (Ιλχάν Μπερκ), 
Ασημίνα Ξηρογιάννη (Μαρκ Στραντ).



Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Γιώργος Θ. Τζιας /// Αστερόσκονη





Στη σκοτεινή πλευρά
του φεγγαριού
λάθρα 
συναντηθήκαμε.
Με γλωσσοκάλεμα
του νου
δύσκολα σμίλεψα
την πέτρινη καρδιά σου.
Μια χούφτα αμμοχάλικα
με σκόνη από τ’ αστέρια
προίκα μαζί κι’ ανάμνηση
στον κόσμο το δικό μου.
Πανσέληνε Αυγουστιάτικη,
πήρες
μορφή ανθρώπινη
και μπήκες στα όνειρά μου.
Στα εσώψυχά σου η φυλακή.
Μοίρας ανάγκη;
Έρωτας;
Ποτέ δεν θα το μάθω.
Τ’ ανθρώπου, λένε οι γραφές,
λειψό μυαλό
κέρδος του αλυσίδες.
Πόνος και βάλσαμο μαζί
πανάρχαιο πεπρωμένο.

από τη συλλογή "Ο ήχος της σιωπής", εκδόσεις ΟΡΟΠΕΔΙΟ.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// Μαρκ Στραντ: «Προσωρινή αιωνιότητα», μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη

Γράφει ο Απόστολος Θηβαίος // ΠΗΓΗ ΦΡΑΚΤΑΛ

Μαρκ Στραντ: «Προσωρινή αιωνιότητα», μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη, κείμενο Αναστάσης Βιστωνίτης, εκδόσεις Βακχικόν

Δικό σου γράμμα
είναι ό,τι έχω

Έχω έναν φίλο, παιδί των περιβολιών και των αχαλίνωτων ποδηλάτων, που αραιά εμφανίζεται μέσα από ένα ποίημα. Μερικά από αυτά συνιστούν διαμάντια, γεμάτα συναίσθημα και ωραία χρώματα. Τα πιο αδιάφορα πάλι ενεργοποιούν την φαντασία μου. Οι στίχοι μεταφράζονται επί προσωπικού, πάει να πει πως παρασύρομαι με όλους τους τρόπους στα γενικά και τα ειδικότερα χαρακτηριστικά αυτού του σπάνιου φίλου. Μοναδικού, όχι μόνο για την ποιότητα της γραφής του μα για τον αναπάντεχο τρόπο του να λέει γεια μετά από τόση μοναξιά. Η φωνή του διαθέτει σπάνια δύναμη, όσο περισσότερο ιδιωτικοί γίνονται οι στίχοι του, τόσο περισσότερο πέφτουν οι αρχαίες μάσκες και ο φίλος μου μες σε λίγους στίχους φέρνει το θρόϊσμα μιας ανθισμένης κερασιάς.
Ένας τέτοιος, προσωπικός φίλος είναι και ο Μαρκ Στραντ. Ίσως τα ποιήματά του να τα είχα συναντήσει σε μια αμερικάνικη ανθολογία με πλήθος πρόσωπα που κάλυπτε όλη την λογοτεχνική ιστορία του περασμένου αιώνα. Ίσως ο Μαρκ Στραντ να μου συστήθηκε για πρώτη φορά μέσα από εκείνο το μνημειώδες βιβλίο. Δυστυχώς δεν θυμάμαι, όμως διαβάζοντας τις μεταφράσεις της Ασημίνας Ξηρογιάννη που ήδη συνιστά μια σημαντική εκπρόσωπο της λογοτεχνικής της γενιάς, παρακολουθώντας τον τρόπο με τον οποίο εκθέτει τις προσλαμβάνουστες της πρόζας του Μαρκ Στραντ νιώθω την βεβαιότητα πως η Αμερική μπορεί να ΄ναι ακόμη και σήμερα περήφανη για πολλούς λόγους. Η ενότητα του έργου του, η συνέπειά του στο τραγούδι του χρόνου, του θανάτου, του ίσκιου που σέρνεται μες στην πολιτεία κυριεύοντας δρόμους και καρδιές αρκούν για να τον κατατάσσουν σήμερα ανάμεσα στις πιο θερμές φωνές της γενιάς του 1960. Κάτι από παλιά Ρώμη και μια ιδέα ειρωνεία συνοψίζουν ένα πρώτο απόσταγμα των ποιημάτων του σημαντικού δημιουργού που ξαναφέρνουν στο προσκήνιο οι εκδόσεις Βακχικόν.
Τόσο το επίμετρο της κυρίας Ξηρογιάννη, όσο και τα σύντομα μα στοχαστικά του Αναστάση Βιστωνίτη μεταθέτουν την ατμόσφαιρα πριν και μετά τα ποιήματα. Σαν να λέμε, πριν και μετά το φιλί . Ο Μαρκ Στραντ γεννιέται την δεκαετία του 1930. Συχνές μετακινήσεις, φτωχική, παιδική ηλικία, πειραματισμοί και αργότερα οι σπουδές που θα καταστήσουν την διδασκαλία του ένα από τα θεμελιώδη κεφάλαια του έργου που διασώζεται στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Βραβευμένος, μια ιδέα εδώ και πέντε χρόνια, ύστερα απ΄τον θανατό του στο Μπρούκλυν των τρομερών αντιθέσεων και της μίξης όλων εκείνων των παράξενων εθνοτήτων που διαμορφώνουν την αμερικανική κοινωνία. Σαν να μην πέρασε από πάνω της ούτε μια μέρα από τον καιρό που οι φυλές λυμαίνονταν εκατομμύρια εκτάρια
Μάρτυς μου ο Χριστός πως ο άνεμος κάλπαζε σαν ιρλανδέζικη  φοράδα από το βάθος του πίνακα. Κουβαλούσε τα σύνεργα του Στραντ που σήμερα που σήμερα αποκαλύπτονται ένας προς ένα. Για την ακρίβεια απουσία, απόρριψη, το μίσος εντός μας, η απώλεια και ο θάνατος. Το τοπίο μεταμορφώνεται σ’ ένα παράταιρο, πικρόχολο παιχνίδι. Η Αριάδνη παρατά τον μίτο της και όλο γέλια φεύγει για την αγκαλιά του Μινώταυρου. Κανείς δεν την χρειάζεται, τα παιχνίδια της μας κρατούν μακριά απ’ την αληθινή απόλαυση της απώλειας που παραμένει μια αβέβαιη, μυστική εκδοχή. Το σχήμα του είναι κύκλος, εντός των συνόρων του φυτρώνουν παράξενα λουλούδια και μπαλόνια της γης, φεγγάρια, μια ίδια, απαράλλαχτη ιστορία μοναξιάς. Η Σούζαν είπε πως θα πρέπει να δοκιμαζόμαστε με ποιήματα διόλου ευχάριστα, ποιήματα που μπορούν κάποτε να υπάρχουν σαν ελαστικά, πλαστικά, σκουπίδια, κάρβουνο. Ο Μαρκ Στραντ φαντάζει εκτεθειμένος στην ακτινοβολία της πολιτείας του. Μετέωρα κορίτσια, σκοτωμένα φεγγάρια που γίνονται γάλα, το εισιτήριο για την επιστροφή στην παιδικότητα, την νιότη. Ο ποιητής καμιά φορά φθάνει κάπου από έναν άλλο δρόμο. Κουβαλά τους φίλους, τους γνωστούς, τις ζωές των άλλων, απορίες, αμφισβητήσεις, κενά γράμματα. Όλο του το βιος, όλη του η πρόζα μια προσευχή για την πολιτεία και τον διπλανό και όσα φάνταζαν ως τώρα πραγματικότητα, μα χάνονται με τον συνεπή τους ρυθμό.
Ο Στραντ, μία από τις κορυφαίες επιλογές για την ποίηση που εκδίδεται διαρκώς στην χώρα μας, επιβεβαιώνοντας την εθνική μας έφεση στο πλάσιμο των τραγουδιών. Ο Μαρκ Στραντ επισημαίνει η Ασημίνα Ξηρογιάννη στο καταληκτικό κείμενο της Προσωρινής Αιωνιότητας των εκδόσεων Βακχικόν, διατρέχει την ιστορία του συναρπαστικού δεύτερου μισού του αιώνα που μονάχα πριν λίγα χρόνια έκλεισε την τραγική του σημασία. Τα ποιήματά του, αναφέρει η ίδια, δεν αποτελούν εύκολες υποθέσεις, κινούνται μετέωρα έξω και πάνω απ’ το συλλογικό, σ’ ένα επίπεδο τόσο προσωπικό, δίχως χρόνο δίχως τόπο. Ένα κορίτσι και μια πόλη σπαράζουν την μνήμη του ποιητή, τα βραχιόλια φώτα εκείνου του κόσμου, αυτό το μόνιμο που περιγράφεται με μια άλλη λέξη, έτοιμη να σβηστεί από νερά και από εποχές, η απαράμιλλη νεότητα, ελεύθερη να σημαίνει όλες τις μορφές του δικού μας Ανδρέα Εμπειρίκου. Κορίτσι σε παράθυρο, κορίτσι στο Μπίαριτζ, Ευδοκία και Αντριάνα, Δεσποινίς Ξ. Κ , ποια είστε λοιπόν και πώς ξεθωριάσατε τόσο. Η πρόζα του Μαρκ Στραντ απαιτεί την αντοχή του ποιητή, χρειάζεται εκείνη την μουσική που μας αποκαλύπτει ένα ως τότε άγνωστο παρελθόν για μας.


Συνάντησα τον Μαρκ Στραντ όπως ανακαλύπτει κανείς ένα ωραίο απείραχτο από τα χρόνια κατάστημα. Στο εσωτερικό του όλα κείτονταν στην γνώριμη θέση τους. Τα έπιπλα υπήρξαν σκεπασμένα με χοντρό βελούδο, σκονισμένα και πολυκαιρισμένα, με χνάρια από σώματα που πέρασαν για πάντα. Μονάχα σε μια θέση πλάι στο κομοδίνο με το υπόλευκο αμπαζούρ, κάτι μαρτυρούσε, πως ίσως πρόσφατα εδώ να έζησε κάποιος. Πρόκειται για μια έπαυλη, ιδανική για χορούς μεταμφιέσεων.
Ο Μαρκ Στραντ εκ του φυσικού του υποβάλλεται στις συνθήκες της ζωής, ίσως επειδή άλλον τρόπο δεν γνώρισαν ποτέ οι ποιητές . Οι εκδόσεις Βακχικόν και το ομώνυμο περιοδικό έχουν την χαρά να παρουσιάσουν σε μια πειθαρχημένη, γλωσσική μεταφορά το έργο του Αμερικάνου ποιητή και διανοητή που αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την πολυφωνική, δυτική πραγματικότητα μιας χώρας που σημάδεψε όσο καμιά ζωές και φαντασιώσεις. Η Ασημία Ξηρογιάννη και ο Αναστάσης Βιστωνίτης, με τις μεταφράσεις της η πρώτη και με τις επισημάνσεις του ο δεύτερος, υπομνηματίζουν τα βασικά θεωρήματα πάνω στα οποία στηρίχθηκε ο Μαρκ Στραντ, αποκύημα μιας γενιάς με παραστάσεις και διεκδικήσεις που σήμερα βιώνει την απόλυτη ματαιότητα.
Η Προσωρινή Αιωνιότητα συνιστά ένα είδος λαϊκής ιστορίας της πόλης, μια αναπαράστασή της καθώς χάνεται κάτω από στρώματα ατόφιας ζωής. Οι εκδόσεις Βακχικόν επιλέγουν έναν σπουδαίο δημιουργό, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του εγχώριου, αναγνωστικού κοινού για τον Μαρκ Στραντ. Τον ποιητή καθηγητή που καθοδηγείται από τον άγγελό του με την ζωή κάποιου στα χέρια του, σαν δώρο.

notationes/// ΑΝΟΙΞΗ-ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019




[Tις προηγούμενες σημειώσεις τις διαβάζετε εδώ]



ZΩΗ ΣΑΜΑΡΑ /// ΑΡΙΑΔΝΗ

ΜΑΡΚ ΣΤΡΑΝΤ /// ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ ///ΑΝΟΙΞΗ

ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ /// ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ

KΩΣΤΑΣ Θ.ΡΙΖΑΚΗΣ /// ΓΕΦΥΡΑ

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΛΥΜΠΕΡΗ /// Όπως θα έ λ ε γ ε η Σύλβια Πλαθ


ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΘΑΝΟΓΛΟΥ /// ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΑΠΟΒΑΘΡΕΣ

ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ /// [Μου γράφεις:]

ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΔΗΜΟΥ /// ΑΓΡΙΜΙ

ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ /// Γκρεμός και χώρου και χρόνου γωνία

ΛΙΝΑ ΦΥΤΙΛΗ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΚΟΝΤΑΚΗΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗ /// ΕΝ ΘΕΡΜΩ ΠΩΣ;

ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ /// 'Ατιτλο (μιλώ γι' αυτους που από κοινού ...)

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΙΣ τχ.1 (4/2019)

notationes/// ΑΝΟΙΞΗ-ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019 /// ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΣΤΟ VARELAKI








Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ (Μέρος ΙΙ) Φωτογραφικό Αρχείο του VARELAKI


EZRA POUND ΤΑ CANTOS ΤΗΣ ΕΞΙΛΕΩΣΗΣ • ΤΟ CANTO ΤΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑΣ • ΣΤΙΧΟΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΓΑ


«Τρίπτυχο: Μποτέρο, Σαγκάλ, Μιρό» της Ασημίνας Ξηρογιάννη


notationes///IOYΛΙΟΣ 2013///ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΗ ΠΟΙΗΣΗ [19ου και 20ου αιώνα]


ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ VARELAKI ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ : ΑΝΑΣΤΑΣHΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ ,1971-2008 [ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2018]


NEA KYKΛΟΦΟΡΙΑ / «Μάρκ Στράντ /Προσωρινή αιωνιότητα»


ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΔΟΚΙΜΙΟ: Η πληγή ως πηγή και αξία μέσα στο έργο του Χάρη Βλαβιανού Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη // 


ΣΤΗΛΗ :THE ARTMANIACS /// NIKOΣ XΡΥΣΟΣ



Reading Greece: Asimina Xirogianni on the Interrelation between Poetry and Theatre 




Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

notationes/// ΑΝΟΙΞΗ-ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019 /// ΜΑΡΚ ΣΤΡΑΝΤ /// ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ




ΣΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

Εκείνη στεκόταν δίπλα μου για χρόνια ή ήταν για μια στιγμή;
Δεν μπορώ να θυμηθώ.
Ίσως να την αγαπούσα ίσως και όχι.
Υπήρχε ένα σπίτι και μετά δεν υπήρχε σπίτι.
Υπήρχαν δέντρα,αλλά κανένα δεν έμεινε.
Όταν κανένας δεν θυμάται...τι υπάρχει;
Eσύ,που οι στιγμές σου έχουν χαθεί,
Που σκόρπισες σαν καπνός μετά θάνατον
Πες μου κάτι,πες μου οτιδήποτε.

Μετάφραση:Aσημίνα Ξηρογιάννη


notationes/// ΑΝΟΙΞΗ-ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019/// ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ ///ΑΝΟΙΞΗ




Ο Μάρτης φέρνει παγωμένες φωτιές.
Στο άνυδρο φως με βυθίζει ένας
γερμανικός χειμώνας. 

Η Άνοιξη είναι μια ορχήστρα χρωμάτων
κι εγώ ο σκοτεινός θεατής
άγνωστος μέσα στο πυκνό ψύχος,
παρατηρώντας την επιδρομή της εσπέρας
στα οροπέδια τ' ουρανού. 

Η Άνοιξη είναι το αίμα των ποταμών
που ορμούν με τη μανία της νιότης μου
-ο θάνατος στην εκτυφλωτική ορμή του.

 Η Άνοιξη είναι ένα εμβατήριο τίγρεων
 που κομματιάζει το μυαλό μου
 καθώς ανθίζει το ατσάλινο φως.


*Ο πίνακας του Μποτιτσέλι είναι παρμένος από εδώ