Η Ανθή Ηλιάνα Δρίλλια γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Σπούδασε χρηματο-οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά με τα οποία δεν ασχοληθήκε ποτέ. Έπειτα ολοκλήρωσε τις Ανώτερες Σπουδές της στο χορό στην Αθήνα και τη μεταπτυχιακή πρακτική της στην καλλιτεχνική έρευνα και ανάπτυξστο Παρίσι. Γράφει ποίηση. Διαβάζει ποίηση. Ζει στην Αθήνα. Tώρα στα βιβλιοπωλεία κυκλοφορεί η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο Mother's Tongue [ Beyond ], η γλώσσα της μάνας, από τις εκδόσεις Θράκα.
*
Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη
Γεια σας, με χαρά σας καλωσορίζω στο varelaki. Να ρωτήσω αμέσως πώς ξεκίνησαν όλα με την ποίηση.
Γεια σας και χαρά μου. Αυτό που ξέρω είναι πως ο πατέρας μου στα πέντε ή στα επτά δε θυμάμαι, μου χάρισε μια πλακέτα με χαραγμένο το 'Οσο μπορείς του Καβάφη, πως διάβαζα μανιωδώς λογοτεχνία σαν παιδί και σαν έφηβη- δηλαδή δεν ξέρω αν έχω διαβάσει τόσο σαν ενήλικη- και πιστέψτε με διαβάζω ακόμα, πως μου άρεσε να γράφω απο εκείνα τα χρόνια, αλλά σε πεζό λόγο. Αγαπημένο σχολικό μάθημα η έκθεση. Κάπου μετά τα είκοσι άρχισα να γράφω εντατικά -σε μια χρονική περίοδο ψυχικής έντασης και δυσφορίας- από τρομερή ανάγκη. 'Ενιωθα πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος να αναπνεύσω ή να επικοινωνήσω τον εσωτερικό μου κόσμο και με κάποιο τρόπο αυτός ο συνειρμικός λόγος, άρχισε να γίνεται πιο αφαιρετικός, άρχισε να αποκτά ρυθμό και εμφανίστηκε ένα ποιήμα. Δηλαδή ήθελα να γράψω και κάποια στιγμή αυτό που ήρθε ήταν ποιήμα. Μετά όλα πήραν έναν δρόμο.
*
Ποίηση είναι....
... ένας τρόπος θέασης του κόσμου, ένας τρόπος σύνδεσης μεταξύ του εσωτερικού τοπίου εντός μας και του τοπίου εκτός, μία μορφή τέχνης η οποία έχει τη δυνατότητα να εξάγει με ακρίβεια κρυπτική το άφατο.
Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που άλλαξε το βλέμμα σας για τον κόσμο;
'Οχι ένας, υπάρχουν εκείνοι με τους οποίους όμως συντήθηκα μέσα από τα βιβλία τους και συνδέθηκα βαθιά. Θα επιλέξω να αναφέρω επτά ονόματα εδώ με τη σειρά που θα μου έρθουν στο νου τώρα: Sylvia Plath, Deborah Levy, Alice Oscwald, Ted Hughes, Robert Graves, Tomas Transtromer, K.Π. Καβάφης, Ν. Καρούζος. Eίναι οκτώ.
*
Kριτική και κριτικοί.
Κριτική- κάτι στο οποίο είναι προσβάσιμο. 'Οτι γράφεται και είναι δημόσιο. Κριτικοί- άνθρωποι κάνουν μια δουλειά στην οποία έχουν μία κριτική οπτική γωνία στο γραπτό λόγο και κριτήρια που διαμορφώνονται από την εκάστοτε εποχή και τα υποκείμενα της.
*
Πιστεύετε στα βραβεία;
Αμφίσημη στάση. Αν με ρωτάς αν θα με ένοιαζε να κερδίσω ένα βραβείο η απάντηση είναι πως ναι, γιατί θα ικανοποιοούσε ένα κομμάτι μου η επιβράβευση και η επιβεβαίωση, γιατί θα γούσταρα που λέμε, αλλά και γιατί είναι ένας τρόπος σε κάποιο βαθμό να διαβαστείς περισσότερο. Αν με ρωτάτε αν πιστεύω πως ένα βραβείο μπορέι να κρίνει αυτό που θεωρώ καλό ποιήμα, η απάντηση είναι πως είναι ικανό, αλλά όχι αναγκαίο. Στην τέχνη δεν υπάρχουν βάθρα και σίγουρα υπάρχουν φοβερά έργα τέχνης που δεν βραβεύτηκαν και μέτρια που πήραν κάτι από τη μερίδα του λέοντος.
*
Παρακολουθείτε κάποιο περιοδικό για τη λογοτεχνία;
'Οχι.
*
Ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική μας πραγματικότητα.
Σε κάθε εποχή βρίσκεις ωραίες φωνές, Βρίσκω καλό που η προσβασιμότητα είναι πολύ μεγαλύτερη, κακό που ο καθένας προσπαθεί να βρει μια γωνια σε ένα ράφι και να μπει στο παιχνίδι των social media, της ανταγωνιστικότητας, της περσόνας. Να κάνει δηλαδή προσωπικό αγώνα που του παίρνει χρόνο -και από τη δημιουργία- για να αυτο-προβληθεί, και συνήθως μάταια και χυδαία τη μη στήριξη της πολιτείας στις τέχνες. Τέλος εδώ και ένα σχόλιο για την εμπεδωμένη πρακτική πλέον στην Ελλάδα μετα κρίσης: να ζητούν συνήθως οι εκδοτικοί χρήματα για να βγει το βιβλίο του εκάστοτε δημιουργού, για να καταφέρουν να είναι πιο βιώσιμοι. Δηλαδή το πρόβλημα μετακυλίεται στο δημιουργό, ο οποίος συνήθως ειδικά αν είναι νέος, συμφωνεί και ο ίδιος.
*
Πολιτική και πολιτικοί.
Ο τρόπος με τον οπόιο σχετιζόμαστε με το περιβάλλον γύρω μας και με τον Άλλον είναι πολιτικός, το πώς στέκεται η ανθρωπότητα σήμερα απένατι στους καθρέφτες της είναι πολιτικός, όλα αυτά είναι πολιτική στάση. Σχτεικά με τον τρόπο τώρα που διεξάγεται η συστημική πολιτική και που στέκονται οι πολιτικοί, στην post- capitalism εποχή, δεν πιστεύω καθόλου σε αυτόν και τον απορρίπτω συνολικά.
*
Θα σας δώσω λέξεις και θα μου δώσετε σκέψεις.
Θάλασσα: σπίτι, ελευθερία
Έρως: πάντα, ολοκληρωτικά
Δικαιοσύνη: φύση
Eλευθερία: θάλασσα, ευθεία, απέραντο
Πρόσφυγες: δεν έχω λέξη, σύνορα, θλίψη, οργή, ντροπή
Θεός: δεν υπάρχει, γύρω μας
Tέλος: μαύρο
Ευτυχία: στιγμές
Ελπίζω να μην πειράζει, που οικειοποιήθηκα το παιχνίδι και απάντησα με λέξεις
*
Πώς εργάζεστε; Βάλτε μας μέσα στο εργαστήριό σας.
Εργάζομαι κυκλικά. Δηλαδή γράφω καθημερινά για περιόδους πολύ πρωινές ώρες, ακολουθούν μέρες ανάπαυλας και συγκέντρωσης υλικού από αυτά που συμβαίνουν, έρχεται η επεξεργασία, γράψιμο ξανά.Και όλο αυτό έχει ένα δικό του ρυθμό. Φυσικά υπάρχει πάντα και αυτό που έχω δίπλα μου το κινητό για να σημειώσω ή να γράψω κάτι που εμφανίζεται μεταμεσονύχτια, μετά από μία βόλτα, σε ένα μπαρ κτλ.
*
Διαβάζετε κάτι τώρα; Γράφετε κάτι τώρα;
Ναι, διαβάζω. Πάνω πάνω στο γραφείο μου θα βρεις τώρα το Winter pollen, ocassional prose του Τ. Hughes, Falling awake της Α. Oscwald, και το Μήτις, η πολύτροπη νόηση στην Ελλάδα των J.P Vernant – M. Detienne.
Γράφω.
*
Γιατί γράφετε;
Γιατί επιθυμώ. Η δική μου φλόγα αυτό μου υποδεικνύει. Είμαι ακόλουθος.
*
Tι ελπίζετε, τι ονειρεύεστε;
Ελπίζω σα γενιά να διατηρήσουμε τη φλόγα ζωντανή. Ονειρεύομαι έναν καλύτερο άνθρωπο, μια κοινωνία στην οποία δεν θα έχει κέντρο τον εαυτό του, μα θα αναγνωρίζει αλλιώς τη φύση και τα ζώα και θα σχετίζεται αλλιώς μαζί τους, ονειρεύομαι μια ελεύθερη Παλαιστίνη και όχι άλλες Παλαιστίνες. Να σεβόμαστε τα παιδιά, όχι άλλες γυναικοκτονίες, μητριαρχία ναι, αμαζόνες πίσω, όχι άλλο πυρηνική οικογένεια και στήριξη στη μάνα. Είναι μόνο μία. Ελευθερία εσωτερική και εξωτερική όσο γίνεται στην ανθρώπινη υλική μας υπόσταση.
***
