Η Ασημίνα Ξηρογιάννη, μέσα στη δεκαετία που ήδη πέρασε και στη δεύτερη την οποία βαδίζει, υπηρετεί την τέχνη του λόγου μέσα από πολλές παράλληλες δράσεις, επιδεικνύοντας αξιοζήλευτη προσήλωση, εργατικότητα και αγάπη. Και της ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσει με το ίδιο πάθος σε όλα τα πεδία: ποίηση, αφήγηση, μετάφραση, θεατρική συγγραφή, ανθολόγηση, κριτική. Εξάλλου, κανένα από αυτά δεν στεγανοποιείται πλήρως από το άλλο, καθώς το ένα προοικονομεί το άλλο, το ένα προϋποθέτει ή/και ακολουθεί το επόμενο∙ καθώς όλα αλληλοεισδύουν συναιρούμενα, διαμορφώνοντας έναν χώρο δραστικής πραγμάτωσης, όπου ηττάται η απραξία∙ απραξία η οποία δεν μπορεί παρά να είναι παθολογική για ένα πλάσμα τόσο ζωντανό, τόσο γεμάτο δύναμη.
H Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι θεατρολόγος, φιλόλογος και συγγραφέας. Σπούδασε Υποκριτική στο Θέατρο-Εργαστήριο (Εμπρός). Είναι Μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Διδάσκει Θεατρική Αγωγή στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα Γλώσσας και Λογοτεχνίας καθώς και Θεωρίας και Ιστορίας Θεάτρου. Έχει παρακολουθήσει διάφορα σεμινάρια υποκριτικής, σκηνοθεσίας και θεατρικού παιχνιδιού. Έχει σκηνοθετήσει και ανεβάσει με τους μαθητές της αρκετά έργα, δικά της και ξένα. Διατηρεί από το 2009 το λογοτεχνικό ιστολόγιο Varelaki. To βιβλίο της Εποχή μου είναι η ποίηση κυκλοφορεί στη Γαλλία σε μετάφραση του Μισέλ Βόλκοβιτς. Ποιήματα, διηγήματα, κριτικές, μεταφράσεις και άρθρα της δημοσιεύονται σε διάφορα έντυπα, ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά, Αγγλικά και Ισπανικά
[...]
-08
έχω πολλά σκυλιά δεμένα μέσα μου
ούτε που ξέρω πώς δαγκώνει το καθένα
όταν ξεφύγει απ’ την ψυχή μου
προσπερνάω ξένος τα αστικά χαμόγελα
το πλαστικό κέφι
τροπαιούχος του τίποτα
θερμαστής του χάους μου
-013
άσε το ουράνιο τόξο να λέει-018
[...]
Οριοβάτης, Αρμίδα 2020
*Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.
ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΕ ΠΑΡΑΛΙΑ
(γράμματα σε χαρτί)
Καπέλο παρατημένο σε καρέκλα
στρώμα στο κύμα
κυρία βάζει αντηλιακό σε ζαρωμένο δέρμα
νεαρή ισιώνει τιράντες περιττού στηθόδεσμου.
Στέκομαι ανάμεσα.
Δεν χρησιμοποιώ αντηλιακό, χρειάζομαι στηθόδεσμο
δεν έχω στρώμα, ψάχνω καπέλο ̶ αν και
ορισμένες φορές το λευκό χαρτί διαχειρίζεται σπουδαία
μία (όχι και τόσο) αξιοπρεπή απόσυρση, λέω
καθώς κρεμώ ταμπέλα κινούμενη
«Επιστρέφω αμέσως», μην χτυπάτε παραπλεύρως
και κυρίως «Μην εγκαταλείπετε!»
*
ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ
Η γυναίκα του Λωτ γύρισε στη φλεγόμενη πόλη
νικημένη από περιέργεια, είπαν, μα
εκείνη άλλα είχε στον νου της.
Πότε άρχισε η φωτιά, πώς θα την είχε αποτρέψει·
εκ των υστέρων ηττημένοι υπολογισμοί
της θόλωναν το βλέμμα – ήταν κι ο καπνός.
Γύρισε και κοίταξε το σπίτι των παιδικών χρόνων
την οδό της εφηβείας, τον απελπισμένο γάμο.
Νόμισε πως κατάλαβε
κι ύστερα
από την υπεροψία της επίγνωσης
ακινητοποιήθηκε.
*
ΠΙ
Ο Πυγμαλίωνας είχε φαρδύ στέρνο κι ένα μεγάλο τατουάζ
που έγραφε φράσεις όπως
θα σε σηκώσω / θα σε μεταφέρω / θα σε κρατήσω.
Η Πύρρα είχε στενό στέρνο και μισούσε τα τατουάζ
εξ αιτίας της μονιμότητάς τους.
Προτιμούσε μικρές χαριτωμένες ουλές με προοπτική θεραπείας.
Επικράτησε, ασφαλώς, η αισθητική του Πυγμαλίωνα.
Η Πύρρα έκανε ένα κρυφό τατουάζ
κι έγραψε μόνο Ενοχή.
Ο Πυγμαλίωνας τη φρόντισε, τη μεγάλωσε
την έκανε Τύψη, μετά Εξάρτηση, τέλος Υπομονή.
Εκείνη άνοιξε το στήθος της και τις έβαλε όλες μέσα
μέχρι που μια μέρα σ’ ένα Μεγάλο Φαγοπότι
αυτό έσκασε
και με τη μέθοδο της διαλεκτικής
γεννήθηκαν άπειροι μικροί Πυγμαλίωνες
που πλήρωναν αδρά κάθε προσπάθεια
αναζήτησης ιδανικών.
Προφανώς, έφταιξε η ερμηνεία του πι.
Πυγμαλίων ή Πύρρα
μες τη νύχτα μπερδεύονται, ξέρεις.
*
ΣΑΝΤΣΟ, ΝΟΜΙΖΩ, ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ
Κι ύστερα εκείνη
έναν άντρα-μυθικό έβαζε ανάμεσά τους
του έγραφε γράμματα, του αφιέρωνε στίχους.
Ο καθημερινός θύμωνε και γκρέμιζε ανεμόμυλους
κι αυτή του φώναζε
- Δον Τυχοδιώκτη, σταμάτα!
Κι αυτός σάρκαζε
- Όχι, δα! Μόλις αρχίσαμε!
*
ΑΝΤΗΛΙΑ
Το καλοκαίρι είχε δείξει τα δόντια του
προς το τέλος μαζευτήκαμε κάπως
του φθινοπώρου άνθρωποι, βλέπεις
κανονικές ώρες ύπνου και φαγητού
συνταγογραφημένο το πριν.
Και το μετά.
*
ΦΟΡΑ ΠΑΡΤΙΔΑ
Θέση morte λέγεται
ανοίγεις τα φύλλα σου – παίζει ο συμπαίκτης
εκτελεστής που
παίρνει όνομα από σημεία του ορίζοντα.
Κι αν είναι Δύση
εσύ επιμένεις να τηρείς τους κανόνες.
Είναι τίμιο παιχνίδι το μπριτζ
κι εσύ ξέμεινες
όχι από άσσους – από μανίκια μάλλον.
Μιλημένο νερό, Ακριβή Κακλαμάνη, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2018
*Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.
Σκέφτηκα να σ’ ερωτευτώ
Σκέφτηκα να σ' ερωτευτώ. Να διεισδύσω στον πρόσθιο θάλαμο του αριστερού
ματιού σου απ’ την αφύλακτη βαμμένη βλεφαρίδα. Στο ύψος της ίριδος να σταθώ.
Να δω τον κόσμο καστανό. Να ζουλιχτώ ανάμεσα στον λεπτοκαμωμένο δείκτη και
τον ακριβοστολισμένο μέσο. Προκλητικά υγιής, με όχημα το λευκό φιλτραρισμένο
τσιγαρόχαρτο, να μπω βαθιά στα σωθικά σου. Πυρακτωμένο άρωμα να εισπνεύσω
απ’ τα μισάνοιχτα κουμπιά της φθινοπωρινής ζακέτας. Με βήχα διαμπερή να
πεταχτώ απ’ τα σκασμένα χείλη κι αναίσθητος να πέσω στ’ όνομά σου. Σκέφτηκα να
σ’ ερωτευτώ με λεπτομέρεια γυμνού δευτερολέπτου, μα το
μετάνιωσα. Ίσως να το σκεφτώ ξανά του χρόνου τέτοια μέρα…
* Σουίνγκ με τα’ άστρα – Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013
***
Νυχτερινή ιχνογραφία
Δεν είχαμε ούτε τα προς το ζην. Χρήματα για ολόκληρο φεγγάρι δεν υπήρχαν. Μια* Σουίνγκ με τα’ άστρα – Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013
****
Δεν έρχεσαι πια
μνήμη Στέφανου Γουσέτη
Αγνοείται η τύχη όλων των πεθαμένων.
Μαζί και η δική σου.
Ο Ζήσης,
ο τελευταίος άνθρωπος που μίλησε μαζί σου.
ξέχασε, από αφηρημάδα, να σε ρωτήσει αν ζεις.
Κάποιοι είπαν, πως σε είδαν στο κατόπι του Ουλιάνοφ.
Άλλοι πως έψηνες καφέδες στο μνημόσυνό σου.
Ικανό σ' έχω να πέθανες μόνο για την αλητεία.
Στα γράφω σκόρπια.
Στο μπλοκάκι που σημείωνες υλικά οικοδομών.
Μη με παρεξηγείς.
Με έχει πιάσει το παράπονο.
Δεν έρχεσαι πια.
Από ζωντανό έχω να σε δω.
*Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς – Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015
*****Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα –Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2019
***
[Άνθρωποι κοινής ησυχίας]*Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα –Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2019
****
Γραμμή δύο
Θέλω να σε απαγγείλω.
Μεσημέρι.
Στη γραμμή δύο των τρόλεϊ.
Στο ύψος των στύλων του Ολυμπίου Διός.
Την ώρα που ο αρχαιολόγος γάτος
θα παριστάνει το κιονόκρανο.
Να σε αναγγείλω μ' έναν ψίθυρο.
Μια δυνατή στριγκλιά
από φρένα τρακαρίσματος.
Κίτρινη συντριβή σε γκρι καρότσα,
ξέχειλη χνουδωτούς γιαρμάδες.
Θέλω να σε απαγγείλω.
Σαν φρούτο ώριμο σε ξύλινο καφάσι.
Εν ώρα οργής.
Όταν θα βγαίνουν απ' τις τσέπες οι γροθιές.
Η φλέβα του οδηγού
απ' το λαιμό του έξω θα πετιέται.
τα υφάσματα των συμφιλιωτών
αίματα θα γεμίζουν.
Ιπτάμενοι περαστικοί
θα σπινθηρίζουν σαν κουνούπια
σε κατασκήνωση προσκόπων.
Ρακοσυλλέκτες θα συλλέγουν
κόκκαλα ηλικιωμένων.
Θέλω να σε απαγγείλω.
Έπειτα από μια κραυγή.
Όταν η ομορφιά σου
θα 'ναι η πιο ανίερη πολυτέλεια.
Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς – Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015
