ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

 

* Η μικρή αυτή ανθολογία αφιερώνεται στην ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΚΑΡΑ που έφυγε ξαφνικά και άδικα από τούτη τη ζωή.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

'Εβρεχε,

έβρεχε πολύ

κι είχε βουλιάξει η ψυχή

στην υγρασία.

Ακόμη μια χαμένη Κυριακή,

εδώ, στην επαρχία.

*****

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ


24, Κυριακή
Των Βαΐων, Ελισσάβετ Θαυματουργού
 
(το όνειρο )

(Γνώριζα την κατεύθυνση.
Με κόπο ανέβαινα τον κόσμο.
Βάραινε, άψυχο ακόμα,
Το παιδί που έμελλε να γίνω.
 
Το κουβαλούσα,
Μ’ έσπρωχνε
 
Να φτάσω, τάχα, πού;
Σε κάστρο, σε γκρεμό, σε φυλακή;
 
Αυτός Εγώ, πού πήγαινα;
 
Κομμένος άνισα στα δυο
Άνοιγα δρόμο χιαστί στη χαρμολύπη
Μέσα μου, όπου,
Άτομα παλαιά αναδεύονταν
Συνέχιζαν στο σκότος την ημιζωή τους
Τη δική μου απεργάζονταν.
 
Πού πήγαινα;)


(η ερμηνεία)

Πήγαινες, είπε ο Οδηγός,
Όπου κι οι άλλοι.
Όμως, λοξοδρομείς συχνά
Εκεί που καταλύει η όραση τον κόσμο.

Λαβύρινθο που ξετυλίγεις
Θόρυβο που τινάζεις στο στερέωμα
Πασχίζοντας
Ο εαυτός σου να υπάρξει
Ο μονογενής…

Είσαι πολλά
Μα αγνοείς τη χρήση σου.
 
Το ευχήθηκες, θα το υποστείς.


(το σχόλιο)
 
Το υφίσταμαι η ένοχος.

Είμαι πολλά.
 
Αυτόπτης έτυχα
Ερήμην
Γενεών αδικημάτων.
 
Τα μη συμβάντα
Προσπαθώ να διασταυρώσω
Να ερμηνεύσω.
 
Καταθέτω ισόβια.
 
Τρομοκρατούμαι απ’ τους συνηγόρους
Πέφτω σ’ αντιφάσεις).


Το Ημερολόγιο του διπλού χρόνου

*****

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Όλο το πρωί να ανακαλύπτει, να εφευρίσκει

σκόνη. Επιτέλους, κάθεται να καπνίσει

εντεκάμισι η ώρα της Κυριακής,

και η ευωδιά του βραστού έχει ήδη

κατακτήσει το σπίτι. Όποιος αγαπάει

την τάξη, δεν αναπαύεται ποτέ. Διαρκής

η απειλή του χάους, πρόσκαιρη πάντα

η λάτρα του σπιτιού-ως και τα φυτά

στις γλάστρες απαιτούν την απόλυτη

επαγρύπνηση της: αλήθεια, πότε αναπτύσσονται

τα λουλούδια; Τη νύχτα; Ανθίζουν

τα άνθη, σκέπτεται, στα σπίτια

που υπάρχει αγάπη, αλλά πώς να αντέξει

κανείς, όλη αυτή την πολλαπλή ανθοφορία

που συντελείται εν τη απουσία της;

 Μάθηση της αναπνοής (1990)

***

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΡΣΗ

Η ΚΥΡΙΑΚΉ

Από το πρωί ράβω τα ποιήματα

που ανοίξαν

στις ραφές των Κυριακών.

Στα τοιχώματα της Δευτέρας

προβάρω το πάθος.

Πιστό αντίγραφο με μαλλιά, 1987

***

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΛΕΝΤΖΑΣ

Όχι το ίδιο το σώμα, μα ο φόβος

όταν περνούσε ο άνεμος από τα χέρια μας.

Πίσω απ’ τα παράθυρα το φιλί μας

άγγιζε όλα τα στόματα.

Ο τρόπος που τίναζες τα μαλλιά σου στον ήλιο

γυρεύοντας το δικό μου χαμόγελο εκεί που

σμίγουν τα σύννεφα.

Και δεν ήταν ο Μάης που ερχόταν

στολισμένος την εξουσία του

πως την επόμενη χρονιά ο ίδιος μήνας

θα μάς βρει χωριστά.

Πίνοντας τον καφέ μου να ξεφυλλίζω βιβλία

βαρετά, να σημειώνω λέξεις,

να θέλω να βρω το όνομά σου γραμμένο

ανάμεσα σε τόσα και τόσα αφηρημένα ουσιαστικά.

Πρωινό Κυριακής δεν σηκώνεσαι απ’ το κρεβάτι,

χάνω την ταυτότητά μου σαν εραστής και σαν σύντροφος

παρακολουθώντας ένα κονσέρτο τού Andre Rieu στην ΕΡΤ 3.

Γιατί πέρασε απ’ το μυαλό μου η νεκρή σου εικόνα,

να σε κοιτάξω μια τελευταία φορά καθώς κοιμάσαι

σχεδόν νεκρή.

Τι λυπημένη Κυριακή θεέ μου

επειδή ξέρω πως δεν έχεις πεθάνει.

Άχρηστα δάκρυα που δεν ντρέπομαι να πω:

τι λυπημένες Κυριακές κάθε μέρα.

***

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΣΤΑ ΜΙΣΟΣΚΟΤΕΙΝΑ

Γυμνό το σπίτι, χωρίς πουλιά και έπιπλα.

Αθόρυβες Κυριακές με σβησμένα τσιγάρα

και ξερούς καφέδες στο πάτωμα – έρωτα στο πάτωμα

ή στο ταβάνι, σαν τις μύγες –

γυμνό το μυαλό μου. Μόνο δυο-τρία καρφιά

στον τοίχο με μυτερούς ίσκιους και ένα χαλάκι

κόκκινο, μαθημένο να ξεφτάει στα πόδια σου.

Φωτοτυπίες,1979

***

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ

ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ

Κυριακή, αρχές Άνοιξης.

Τρικύμισμα ανθοφορίας.

Είναι να φανεί ο αγαπημένος.

Τη συνταράζει η αναμονή, με ακατάπαυστα σκιρτήματα

ούτε στιγμή δεν φεύγει από το παράθυρο. Πριν της κτυπήσει το κουδούνι, θα τον δει να διασχίζει το δρόμο.

Ύψιστο πανδαιμόνιο, τρικύμισμα ανθοφορίας για τον αγαπημένο.

***

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΜΠΑΔΑΗΣ

ΚΗΠΟΣ

Σήμερα Κυριακή

σε αυτή την υπαίθρια γκαλερί

βλέπουμε έργα άγνωστων καλλιτεχνών

Μανόλης

Σοφία

Γιώργος

Φωτογραφίες

+

χρονολογίες ό,τι φανερώνει

την τέχνη τους

Άννα

Νίκος

Χρήστος

Εντάξει με τις φωτογραφίες

Οι ημερομηνίες λήξης

δεν ξέρω τί;

Έτσι και αλλιώς

η καλλονή ποιήτρια

μας ψιθύρισε στο αυτί:

«Και αν τη βγάλουμε καθαρή

από γεράματα,

σίγουρα θα πάμε από θλίψη.»

***

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ

ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Το ελάχιστο της Κυριακής

Σε παιδικό στιγμιότυπο είναι αργία. Από μουσική, είναι στάσιμα όλα στη χαρά. Θάλασσες και ουρανοί μια φωτεινότητα. Σε ποιο μέρος; Τα παιδιά με τις πιτζάμες, και την αγάπη. Οι μεγάλοι στο κρεβάτι μέχρι αργά. Κανείς δεν ενοχλεί. Και όταν γελάει κάποιος έτσι έρχεται, με τα χρώματα, τον ήλιο ή την βροχή, η Κυριακή.

Μετά χάνεται σαν μυστικό που κρύφτηκε μαζί με την Δευτέρα. Δεν αποχαιρετά ποτέ.

Απωθημένο έχει με την άφιξή της όλη η υπόλοιπη βδομάδα σαν κοιτά να αιωρείται το παιχνίδι. Κάθε μέρα.

***

ΑΛΕΞΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ

Κυριακή.

Το χώμα νοτισμένο από την πρωινή δροσιά.

Ένα κοτσύφι πασχίζει να λαλήσει

μα η φωνή του πνίγεται

από μηχανοκίνητους δαίμονες

που σέρνονται σε γκρίζους δρόμους.

Αχρηστεύσαμε τα πόδια μας.

Αχρηστεύσαμε τα μάτια και τα αυτιά μας.

Ένα κακέκτυπο του νιτσεϊκού υπερανθρώπου πλησιάζει

ζητάει υποταγή σπέρνοντας φόβο και ενοχές.

Κυριακή.

Κλέβω τον ήλιο

από τις γρίλιες των παραθύρων.

Σπάω τα δόκανα της τεχνολογίας

και βγαίνω έξω

να πάρω ανάσα

απ΄την ανάσα των δέντρων

που γλίτωσαν το τσεκούρι.

Κυριακή.

Η σιωπή απλώνεται.

Ευάερη, ευήλια

ανάμεσα

στα σώματα των δέντρων.

Εδώ αρχίζει η ζωή.

****

Δημιουργία κολάζ: Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΡΟΥΜΠΑΣ

ΕΦΟΣΟΝ ΚΙ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

«καὶ συνετέλεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἕκτῃ τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐποίησε, καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἐποίησε.»

Παλαιά Διαθήκη, «Γένεσις», 2.2

Είχε επιστρέψει μόλις

από τη λειτουργία την κυριακάτικη.

Οι φίλες ήθελαν

να κάτσουν για καφέ

μα η στοίβα τ’ ασιδέρωτα

ήδη βουνό είχε γίνει.

Τρίψιμο το μπάνιο χρειαζόταν.

Φαΐ δυο ημερών ακόμα

για μεσοβδόμαδα να ετοιμάσει.

Να βάλει και μια ηλεκτρική

τώρα που τα παιδιά έγραφαν διαγώνισμα

στο φροντιστήριο της Κυριακής

κι ο θόρυβος δεν θα τα ενοχλούσε.

Κι ένα σφουγγάρισμα μετά

καθώς ο σύζυγος και πάλι στο γραφείο

αγωνιζόταν εκκρεμείς

λογαριασμούς λογιστικούς να κλείσει.

Η ευκαιρία ιδού λοιπόν

μια που αυτός δεν θα ’κανε

πατημασιές σ’ όλο το σπίτι πηγαινέλα.

Έβαλε την τηλεόραση.

Χαρούμενο κυριακάτικο πρωινό.

Μπορούσε πια να χαλαρώσει

μέσα στην τόση ζεστασιά,

στο κέφι, στη χαρά των πρωινάδικων.

Το δικαιούνταν να χαζεύει άλλωστε

την ώρα έστω του σιδερώματος

εφόσον κι ο Δημιουργός

την έβδομη τη μέρα

ξεκουράστηκε.

***

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Τα απογεύματα της Κυριακής

είναι ποιήματα.

***

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Πολλές φορές σε ζήτησα το απόγευμα:
Όταν με βρήκε πίσω απ’ το παράθυρο
να προφητεύω τις συνεχείς σιωπές σου.
Όταν μια βίαιη σκηνή εκτυλίχτηκε
σ’ εμένα ανάμεσα και στο τετελεσμένο.
Όταν προχώρησα στο διπλανό δωμάτιο
κι αυτό το εκάλεσα «φυγή».
Κι άλλες επίμονες φορές σε φώναξα
μεσ’ από έξι λαϊκά τραγούδια
για πιάνο και για δύσκολο απόγευμα.
Κι ακόμα τρεις θρηνητικές μορφές
όταν τα θέματα σουρούπωναν
κι ονόμασα τα μάτια σου
«καθημερινά απογεύματα»
κι όλον εσένα Κυριακή
που είναι πάντα δύσκολη.

Ποιήματα, εκδόσεις Ίκαρος

***

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο

ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ

πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας

ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι

κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά

ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς

ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο

ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος

ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά

Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες

ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι

σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ

τί κούραση τί κούραση

κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-

πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει

πάντα πάντα πάντα

ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς

τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες

τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες

φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε

φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο

Ἤτανε παγωνιὰ

δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι

κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο

καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ

***

ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

ΦΟΒΕΡΟΤΕΡΟΣ ΑΥΤΟΣ

Eκτός από τον φυσικό,

υπάρχει κι ο άλλος θάνατος:

αυτός, της Κυριακής. 

ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ

Πώς να τολμήσω λοιπόν να σου υπενθυμίσω
τις Κυριακές που περάσαμε μαζί
εφόσον επακολούθησαν Δευτέρες;

* Oι δύο φωτογραφίες είναι παρμένες από το Pixabay.

*Tο κολάζ από vakxikon.gr

**********

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ

 

ROSACEA EFFLORESCΕΝΤ

Στον κόσμο των λιπόσαρκων θυμάτων,

της εικόνας και του λάιφσταϊλ,

με τα στιλπνά δέρματα και τους τόνους μέικ-απ,

είσαι παράταιρη.

Γι’ αυτούς που ο έρωτας είναι

άλλο ένα κόνσεπτ για τα εξώφυλλα

και μια πόζα

για να γεμίσουν το πορτφόλιό τους,

είσαι ανεπιθύμητη.

Ας πάνε στο διάολο!

Όταν θα καταλάβουν τι έχασαν,

οι μετοχές τους στο Χρηματιστήριο της Ομορφιάς

θα είναι σε αναστολή.

Κι εσύ, με τ’ ανθισμένα πορφυρά ρόδα στο πρόσωπο,

θα ευωδιάζεις παντοτινά στο πλάι μου.

***

POST-COITAL TRISTESSE

Είναι εκείνη η στιγμή που τα σώματα καταλαγιάζουν

κι οι καρδιές επανέρχονται στον φυσιολογικό τους ρυθμό.

Είναι εκείνη η στιγμή που οι αναπνοές

γίνονται αργές και βασανιστικές

όπως εκείνες της καθημερινότητας.

Είναι εκείνη η στιγμή που τα χέρια χωρίζουν

κι οι εραστές μένουν μόνοι… μαζί.

Είναι εκείνη η στιγμή που τα χάδια

δεν αρκούν για να καλύψουν

την οδύνη αυτού που έρχεται

κι αυτού που μόλις χάθηκε.

Οι σταγόνες του νερού

σπάνε τη σιωπή των βουβών λυγμών

και καλύπτουν το ιδιωτικό Τείχος των Δακρύων.

***

ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΟΥ

Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η ίδια αγωνία.

Μηχανικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις.

Το ψυχρό άγγιγμα του μηχανήματος.

Οι τετριμμένες οδηγίες της νοσοκόμας.

Εικόνες τεμαχισμένης θηλυκότητας περνούν απ’ το μυαλό μου

και στοιχειώνουν τη σκέψη μου.

Νιώθω την ακτινοβολία να με διαπερνά.

Μια ανελέητη μονομαχία της Ελπίδας με τον Θάνατο.

Ο θλιμμένος ήχος της συσκευής σπάει τη σιωπή.

Υπομονή μέχρι τ’ αποτελέσματα.

Αν είναι θετικά, θ’ ακούσουμε του χρόνου πάλι

τα μπλουζ του μαστογράφου.

****

Ο Ν.Γ. Λυκομήτρος γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακό στη Μετάφραση-Μεταφρασεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2010 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Ιχνηλάτες του τέλους» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης), η οποία την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε σε δίγλωσση έκδοση (ισπανικά- ελληνικά) υπό τον τίτλο “Rastreadores del Fin” (Ediciones Idea), σε μετάφραση και επιμέλεια του ποιητή Mario Domínguez Parra. Τον Μάιο του 2011 δημοσίευσε τον κύκλο ποιημάτων με τίτλο «Θροΐσματα Θανάτου» στο πλαίσιο της μηνιαίας ψηφιακής έκδοσης «Λογοτεχνικά Σημειώματα» (Τεύχος 9), που επιμελείτο ο ποιητής Θοδωρής Βοριάς. Το 2012εξέδωσε το θεατρικό έργο “Dead End: Μητροπολιτικό ψυχόδραμα σε τρεις πράξεις” (Εκδόσεις Βακχικόν). Διατηρούσε τη στήλη «Ποιήματα και Χίμαιρες» στο fanzine Chimeres (Τεύχη 22-28, 2012-2014), ενώ είναι ο διαχειριστής του ιστολογίου «Ο ήχος της απώλειας». Τον Απρίλιο του 2024 εξέδωσε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Ο ήχος της απώλειας» (Εκδόσεις Βακχικόν).

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΜΠΙΟΥ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

MIA NYXTA

Μια νύχτα έζησα μαζί σου, ποιητή μου

Μια νύχτα που δεν έμελλα ποτέ να ξημερώσει

Και τότες άνθισε σφιχτά η αγκαλιά μου

Για έναν έρωτα που ποτέ δεν μ’ έχει ζώσει

Κι όλα του κόσμου τα μικρά

Γίναν μεγάλα και ωραία

Σαν η ψυχή σιγοτραγουδά

Και σ’ αγαπά λαθραία

Από τότε τριγυρνώ σ’ όλα τα μονοπάτια

Και ζητώ παρηγοριά μοναχά στα δυο σου μάτια

Μα ερωμένη σου πάντα θα παραμένω

Ζητώντας άδικα να βρω ένα φιλί που ’ν’ ξένο.

περ. ΟΛΚΗ, ετήσιο δελτίο του Ομίλου Λογοτεχνίας και Κριτικής, τχ.

3, Κύπρος, 2023

****

ΕΝΕΧΥΡΟ ΖΩΗΣ

Μπήκα στο δωμάτιο του περιβόητου τοκογλύφου

Μου πρόσφερε μια θέση κι έναν καφέ

‒Τι ευγενικός!‒

Τον ρώτησα ευθέως

Πόσο κοστίζει μια νέα ζωή μαζί του;

Όχι όχι

Πάμε πάλι

Πόσο κοστίζει μια επιστροφή στη ζωή πριν απ’ αυτόν;

Κυρία μου…

Κοιτάξτε

όλες τις σχηματισμένες γραμμές γύρω απ’ τα μάτια και τις σακούλες,

τα γκρίζα μου μαλλιά όταν δεν τα βάφω

τα σκασμένα χείλη και τις άτονες πια θηλές μου.

Κοιτάξτε

τα σημάδια της ψυχής μου

Α, δεν φαίνονται;

Τι κρίμα. Είναι τόσο ωραία φτιαγμένα.

Πόσο κοστίζει λοιπόν;

Πληρώνω όσο όσο

Όσο χρειάζεται για να επιστρέψω σ’ εκείνην τη χαρούμενη εκδοχή μου που οι άντρες

με φλέρταραν κι εγώ το δεχόμουν

ή καλύτερα το απολάμβανα

για να επιστρέψω σ’ ένα μέλλον στο οποίο δεν θα ’χω γάτες αλλά σκύλο

κι έναν άντρα

κι ίσως και μια γαρδένια απ’ αυτές που δεν θα μαραίνονται κάθε που ξεχνάω να την

ποτίζω

Πείτε μου, κύριε τοκογλύφε, πόσο κοστίζει;

Αφήνω όλες τις επόμενές μου ζωές ενέχυρο.

Κι άφησα εκεί χάμω γυμνό το κορμί και την ψυχή μου.

περ. Χάβρα, τεύχος 32, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2023

***

ΕΝΑ ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ

Απόψε θέλω να του μιλήσω όπως παλιά όταν οι συζητήσεις μας κρατούσαν ώρες

Όταν κάποτε υπήρξα κάπως ευτυχισμένη

Ευτυχισμένη χωρίς ποτέ τα χείλη του στα δικά μου

Ευτυχισμένη χωρίς ποτέ μια αγκαλιά κι ένα βλέμμα πονηρό

Ευτυχισμένη

Ερωτευμένη

Απόψε θέλω να του πω πως ποτέ δεν τον ξέχασα

Πως ό,τι κάνω είναι για κείνον

Για να μπορέσει ίσως κάποτε να με δει

Να δει πίσω από χαμόγελα σε πλήθη

Πίσω από τυπικές κρύες χειραψίες

Απόψε θέλω να του πω πως η καρδιά μου κάθε φορά που τον βλέπει χτυπάει σαν

τρελή

Πως δεν ξέχασε ποτέ εκείνο το άγγιγμα κάτω απ’ το τραπέζι

Πως άξιζε η ζωή μου για να καθίσω περήφανη δίπλα του ένα βράδυ

Πως θα ’μαι πάντα εκεί

Απόψε θέλω να του πω σ’ αγαπώ

Απόψε θα διαγράψω αυτό το ποίημα.

Αύριο θα τον χαιρετήσω μ’ ένα ψεύτικο χαμόγελο

Κάποτε ίσως μάθει πως μια καρδιά άνθισε και πέθανε με τον έρωτά του 

περ. Χάβρα, τεύχος 32, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2023

***

ΓΗ, 2020 Μ.Χ.

‒γραφείο κάποιου ποιητή‒

Κάποτε θα πέθαιναν κι αυτές

σε τέτοιες ανούσιες ‒για μας‒ εποχές.

Δεν υπάρχει τέλος οδυνηρότερο.

Των λέξεων το τέλος

των λέξεων ο θάνατος

κι ο αθάνατος θάνατος.

Κανένα γράμμα

(ούτε το Α)

κανένας συνδυασμός φθόγγων

(ούτε καν το Αχ).

Μοναξιά

αλόγιστη πια αγκαλιά.

Ο κόσμος;

Ο έρωτας;

Ο άνθρωπος;

Εγώ;

Ω, γαιώδη εσύ Άτλαντα,

στους πόσους καημούς λυγάς;

Κι εσύ, άσπλαχνε πατέρα Ζευς,

γιατί χασκογελάς;

Ο θάνατος των λέξεων

θάνατός μου

θάνατός σου

θάνατός μας.

Δύο αιώνες επώνυμης κυπριακής ποίησης 1837-2021, Όμιλος

Λογοτεχνίας και Κριτικής, Λευκωσία, 2021)

***

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ

Σε είδα και στα μάτια σου

έρωτες, σπίθες, φλόγες

σε είδα και στα χείλια σου

σαλπάρισαν πιρόγες.

Λευκό το φως που μ’ έλουσες

μες της καρδιάς τα στήθια

σ’ αναζητώ στις χαραυγές

και μες στα παραμύθια.

Στο πλήθος σε αναζητώ

τη λάμψη των ματιών σου

και μοιάζει πια εφιαλτικό

το χρώμα των χειλιών σου.

Ήταν του τέλους η αρχή

ακόμα μοιάζει ψέμα

που δεν γροικάς και δεν ζυγάς

τι θα ’κανα για σένα.

Αφήνω πια τη ρίμα μου

λέξεις κεντώ και πάθη

και στην ακτή του έρωτα

ξεβράζομαι μονάχη.

 Ίρις Ματωμένη, εκδόσεις Αρμίδα 2021

***

ΚΑΡΤΕΡΩ

Καρτερώ δεν θα πει περιμένω

Καρτερώ δεν θα πει αναμένω

Καρτερώ δεν θα πει προσδοκώ

Καρτερώ δεν θα πει ελπίζω

Καρτερώ θα πει ζω

Ας επαναπροσδιορίσουμε το ρήμα καρτερώ

Ίρις Ματωμένη, εκδόσεις Αρμίδα 2021

**

H  β φωτό είναι παρμένη από το pixabay.