ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ //// //// 'Εναρξη Εκδόσεων Κοβάλτιο − Τίτλοι Φθινοπώρου 2016

                             Έναρξη Εκδόσεων Κοβάλτιο − Τίτλοι Φθινοπώρου 2016

Με την κυκλοφορία δύο τίτλων το φθινόπωρο του 2016 εγκαινιάζει την εκδοτική του παρουσία το Κοβάλτιο.

     Τον Οκτώβριο, θα εκδοθεί το Βορτιστικό Μανιφέστο (μτφρ: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος), ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα του αγγλο-αμερικανικού μοντερνισμού, που συνυπογράφουν μεταξύ άλλων οι Έζρα Πάουντ, Ουίντχαμ Λιούις και Ανρί Γκωντιέ Μπρζέσκα. Τα τρία μέρη του Μανιφέστου εκφράζουν την αγωνία των μοντερνιστών του Λονδίνου να συναγωνιστούν τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά αβανγκάρντ κινήματα, συνδυάζοντας την ποίηση με την τέχνη της αφίσας. Τυπογραφικά ανήσυχο, αχαλίνωτα ενεργητικό, φλογερά εκφραστικό, ριζοσπαστικά ατομικιστικό —αν και παράδοξα στραμμένο προς έναν συλλογικό σκοπό— το Βορτιστικό Μανιφέστο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των στοιχείων που συνθέτουν την πρωτοποριακή ποίηση του 20ού αιώνα. 

                                         

    Τον Νοέμβριο, αναμένεται η έκδοση του τόμου Περί Τρέλας (μτφρ.: Λαμπριάνα Οικονόμου - Μιχάλης Παπαντωνόπουλος), ο οποίος περιλαμβάνει επιστολές των Αντονέν Αρτώ, Βιρτζίνια Γουλφ, Φρήντριχ Νίτσε, Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Μαίρη Σέλλεϋ. Πέντε από τις σημαντικότερες διάνοιες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και φιλοσοφίας αποκαλύπτουν, περιεργάζονται, εμβαθύνουν ή βυθίζονται στην ψυχική τους κατάρρευση με εξομολογητικό τόνο. Από την ψυχιατρική κλινική του Ροντέζ όπου νοσηλεύεται ο Αρτώ μέχρι το Τορίνο όπου ο Νίτσε συντάσσει τις τελευταίες επιστολές της ζωής του, τα 34 γράμματα του βιβλίου συνθέτουν την αγωνιώδη κραυγή του απόκληρου πνεύματος προς την κοινωνία.

******

Οι τίτλοι των Εκδόσεων Κοβάλτιο σκοπεύουν να αποτελέσουν θεωρήσεις λογοτεχνικών και δοκιμιακών έργων που είτε παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό είτε προσεγγίζονται με ανανεωμένη, μεταφραστική, κριτική και τυπογραφική αισθητική.

     Οι Εκδόσεις Κοβάλτιο ιδρύθηκαν τον Ιούλιο του 2016 από τη Λαμπριάνα Οικονόμου και τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο.                                                             

3ος Ευρωπαϊκός Λογοτεχνικός Περίπατος στη Στοά του Βιβλίου

                                                                         

Η  βόλτα με τους ευρωπαίους λογοτέχνες συνεχίζεται: Κι αυτό το φθινόπωρο, το δίκτυο EUNIC (Ένωση Μορφωτικών Ινστιτούτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης) σας προσκαλεί να συναντήσετε κι άλλους συγγραφείς από διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Θα διαβαστούν έργα από τους ίδιους τους λογοτέχνες αλλά και ηθοποιούς και δημοσιογράφους, σε διάφορα σηµεία της Στοάς του βιβλίου. Ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να επισκεφθεί όλους τους χώρους της εκδήλωσης.

Με τους:

Denisa Comanescu (Πρεσβεία της Ρουµανίας)
Jan Guillou (Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών)
Barbara Nesvadbova (Πρεσβεία της Τσεχικής Δηµοκρατίας)
Martin Rueff (Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος)
Juan Cruz Ruiz (Instituto Cervantes)
Dionisios Sturis (Πρεσβεία της Πολωνικής Δηµοκρατίας)
Saskia Trebing, Valentin Moritz (Goethe-Institut Athen)
Ahren Warner (British Council)
Αντώνης Γεωργίου (και αφιέρωµα στην Ειρένα Ιωαννίδου-Αδαµίδου, Σπίτι της Κύπρου)
Δώρα Κασκάλη (Υπουργείο Πολιτισµού και Αθλητισµού)

Denisa Comanescu

Η Ντενίσα Κομανέσκου (Denisa Comănescu), ποιήτρια, εκδότρια και μεταφράστρια, σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου και αποφοίτησε με πτυχίο ρουμανικής και αγγλικής γλώσσας. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες εκδότριες ξένης λογοτεχνίας στην Ρουμανία και είναι η διευθύντρια εκδόσεων του Εκδοτικού Οίκου Humanitas Fiction. Είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Ρουμανίας από το 1986 και του ρουμανικού Κέντρου PEN από το 1990 (διετέλεσε Γενική Γραμματέας από το 1990 μέχρι το 2004), είναι μέλος του Ireland-Romania Cultural Foundation από το 2002 και μέλος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κοινοβουλίου (ECP) από το 2006.

Γνώστη ποιήτρια της γενιάς του ‘80, έχει δημοσιεύσει 5 τόμους ποιημάτων: Η δίωξη από τον Παράδεισο, Εκδοτικός οίκος  (δεν χρειάζεται πλάγια γραφή) Cartea Românească- Βουκουρέστι 1978 (Βραβείο για ντεμπούτο της Ένωσης Συγγραφέων Ρουμανίας), Το ασημένιο μαχαίρι, Εκδοτικός οίκος  Eminescu-Βουκουρέστι 1983, Η βάρκα στα κύματα, Εκδοτικός οίκος Cartea Românească- Βουκουρέστι 1987, Το σημάδι φωτιάς, Εκδοτικός οίκος  Axa- Μποτοσάνι 1999 (Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης Οράντεα-1999, Βραβείο Ποίησης του περιοδικού Τόμις-1999), Τώρα η βιογραφία του τότε, Εκδοτικός οίκος  Eminescu- Βουκουρέστι 2000.

Τα έργα της μεταφράστηκαν στη Σουηδία (Glädje utan försoning), την Ισπανία (Regreso del exilio), την Ιταλία (Ritorno dall’esilio), και ποιήματά της περιλαμβάνονται σε ποιητικές συλλογές σε 15 άλλες χώρες, όπως στην Ελλάδα (Ανθολογία ρουμανικής ποίησης – 12 σύγχρονες Ρουμάνες ποιήτριες, Εκδοτική Άλφα, Αθήνα 2007), την Αγγλία,  τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Πορτογαλία, τον Καναδά, την Πολωνία, κ.α.

Jan Guillou

Ο Γιαν Γκιγιού (Jan Guillou) γεννήθηκε το 1944 και είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους συγγραφείς της Σουηδίας αλλά και ένας από τους πιο αξιόπιστους δημοσιογράφους. Έγινε διάσημος όταν δημοσιογραφικά αποκάλυψε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα κατασκοπείας στην σύγχρονη σουηδική ιστορία, το οποίο του κόστισε δέκα μήνες φυλάκιση με την κατηγορία της προδοσίας. Στο ενεργητικό του έχει πάνω από 40 βιβλία, από τα οποία μόνο η σειρά μυθιστορημάτων πολιτικού θρίλερ με ήρωα τον Καρλ Χάμιλτον, η ιδέα του οποίου γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, έχει μεταφραστεί σε δεκαπέντε γλώσσες και έχει πουλήσει πάνω από 5 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ο Γιαν Γκιγιού κινείται ανάμεσα σε θέματα του νόμου, της παγκόσμιας ιστορίας και της διεθνούς πολιτικής.

Barbara Nesvadbova

Η Μπάρμπαρα Νεζβάδμποβα (Barbara Nesvadbova) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος, και γεννήθηκε το 1975 στην Πράγα, Τσεχική Δημοκρατία. Αποφοίτησε από το Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Καρόλου στην Πράγα. Κατόπιν εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια των περιοδικών Xantypa και Playboy στην Τσεχική Δημοκρατία και σήμερα είναι η αρχισυντάκτρια της τσεχικής έκδοσης του διεθνούς περιοδικού μόδας Harper´s Bazaar.

Ήδη στο Πανεπιστήμιο άρχισε να συνεργάζεται με σημαντικούς εκδότες στη χώρα της και εξέδωσε το πρώτο βιβλίο της με τίτλο Οι σνιτσελάδες (Řízkaři, 1997), μια συλλογή σύντομων διηγημάτων περί ανδρών, γυναικών και των πολλές φορές περίπλοκων σχέσεών τους. Στο επόμενο βιβλίο της, Το βεστιάριο (Bestiář, 1999), βασίζεται η ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστές τους πιο δημοφιλείς Τσέχους ηθοποιούς.  Ακολούθησαν τα βιβλία Η ζωή ως προσχέδιο (Život nanečisto, 2000), Ο παραμυθάς (Pohádkář, 2008), ενώ το δεύτερο έγινε επίσης ταινία το 2014, η συλλογή μικρών διηγημάτων Κράνμπερις (Brusinky, 2009) και η συλλογή διηγημάτων Μύρτιλλα (Borůvky, 2011). To 2013 εκδίδει το βιβλίο Οι φίλες (Přítelkyně), δύο νουβέλες περί της φιλίας μεταξύ γυναικών, και το 2014 τη συλλογή σύντομων διηγημάτων με τίτλο Οι πραλίνες (Pralinky). Το πιο πρόσφατο βιβλίο, στη συγγραφή του οποίου συμμετείχε, είναι το Τρεις μανούλες και ο πατέρας (Tři maminky a tatínek, 2016) –τρεις γυναίκες, τρεις καλλιτέχνιδες, τρεις μάνες με ένα μόνο θέμα: ο πατέρας...

Εκτός από βιβλία για ενήλικες αναγνώστες, τα οποία ως επί το πλείστον ασχολούνται με την καθημερινή ζωή και τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, κυρίως μεταξύ γυναικών και ανδρών, έγραψε  επίσης ένα βιβλίο για παιδιά, αφιερωμένο στην κόρη της Μπιμπιάνα με τίτλο Οι χαριτωμένες αταξίες του σκύλου Γαρπίσεκ ή αλλιώς η Μπίμπι και οι τέσσερεις γάτες (Garpíškoviny aneb Bibi a čtyři kočky, 2010).

Η συγγραφέας συμμετέχει τακτικά σε ανθρωπιστικά έργα και υποστηρίζει ενεργά δραστηριότητες διάφορων ανθρωπιστικών σωματείων που ασχολούνται με παιδιά με σοβαρές παθήσεις και άλλα προβλήματα υγείας. Επίσης συνεργάζεται στενά με τη Unicef.

Την Μπάρμπαρα Νεζβάδμποβα θα παρουσιάσει στο κοινό ο διακεκριμένος καλλιτέχνης Κωνσταντίνος Θεμελής.

Martin Rueff

Ο Μαρτίν Ρυέφ (Martin Rueff) διδάσκει Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Ελβετίας και Ιταλίας. Είναι ένας από τους αρχισυντάκτες του περιοδικού Poésie. Ως μεταφραστής, έχει επιμεληθεί τα τεύχη 109 και 110 του περιοδικού που είναι αφιερωμένα στη σύγχρονη ιταλική ποίηση, ενώ διευθύνει και τη συλλογή Terra d'Altri, (Εκδόσεις Verdier).  Ως κριτικός, έχει δημοσιεύσει πολλά κείμενα για την κλασική και τη σύγχρονη ποίηση καθώς και μια μελέτη για τον Michel Deguy: "Michel Deguy, un poète lyrique à l’apogée du capitalisme culturel", Hermann, 2007. Το 2013 κυκλοφόρησε μία ακόμα ποιητική συλλογή του, δύο βιβλία του για τον Rousseau και ένα δοκίμιό του για τον Baudelaire.

Έχει δημοσιεύσει, μεταξύ άλλων, την ποιητική συλλογή Icare crie dans un ciel de craie, (Εκδόσεις Belin, 2008, Βραβείο Yvan Goll και Βραβείο Henri Mondor της Γαλλικής Ακαδημίας).

Ποιήματα του στα ελληνικά κυκλοφορούν στην Ανθολογία σύγχρονης γαλλικής ποίησης (Εκδόσεις Άγρα , 2013).

Toν Μαρτίν Ρυέφ θα παρουσιάσει στο κοινό ο Mikaël Hautchamp, Σύμβουλος συνεργασίας και μορφωτικής δράσης της Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα, Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.

Juan Cruz Ruiz

Ο Χουάν Κρουθ Ρουίθ (Juan Cruz Ruiz) γεννήθηκε στην Τενερίφη το 1948. σπούδασε Δημοσιογραφία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Λαγούνα. Σε ηλικία 13 ετών άρχισε να συνεργάζεται με την αθλητική εφημερίδα Aire Libre και αργότερα εργάστηκε πρώτα στην εφημερίδα La Tarde και στην συνέχεια μέχρι και σήμερα στην εφημερίδα El Día. Και οι δύο εφημερίδες εκδίδονται στην Τενερίφη. Συνεργάστηκε επίσης με την εφημερίδα La Provincia της Πάλμα της μεγάλης Κανάριας. Το 1976 πήγε στο Λονδίνο για την El País, της οποίας είναι ιδρυτικό μέλος και διετέλεσε ανταποκριτής στο Λονδίνο, αρχισυντάκτης του πολιτιστικού τμήματος, υπεύθυνος για την στήλη «Γνώμη», συντονιστής του Προγράμματος «Λεονάρντο» και της σειράς «Ευρώπη, Αμερική», την οποία διηύθυνε ο Τζων Χ. Έλλιοτ για το ένθετο El País Semanal. Ίδρυσε επίσης την εφημερίδα La Gaceta de Canarias και συνεργάστηκε με το Εθνικό Ραδιόφωνο της Ισπανίας, με το οποίο συνεργάζεται και σήμερα στην πολιτιστική εκπομπή «24 ώρες». Διετέλεσε Διευθυντής Συντακτικού Συντονισμού του Ομίλου Prisa και Διευθυντής Επικοινωνίας του Ομίλου Santillana. Το 2000 κέρδισε το Βραβείο «Κανάριας»  Λογοτεχνίας.

Από τα βιβλία που έχει εκδώσει ξεχωρίζουν: Crónica de la nada hecha pedazos (Κομματιασμένο χρονικό του τίποτα) που κέρδισε το  Βραβείο Μπενίτο Πέρεθ Άρμας Μυθιστορήματος το 1972, El sueño de Oslo (Το όνειρο του Όσλο), που κέρδισε το Βραβείο Αθορίν 1988, Asuán (Ασουάν), Una historia pendiente (Μια εκκρεμής ιστορία), Serena (Σερένα), Exceso de equipaje (Υπέρβαρο), El territorio de la memoria (Η επικράτεια της μνήμης), Una memoria de El País (Μια ανάμνηση από την El País), La foto de los suecos (Η φωτογραφία των Σουηδών), El peso de la fama (Το βάρος της φήμης), La playa del horizonte (Η παραλία του ορίζοντα), Retrato de un hombre desnudo (Πορτραίτο ενός γυμνού άνδρα), Ojalá octubre (Μακάρι ο Οκτώβρης), Muchas veces me pediste que te contara esos años (Πολλές φορές μου ζήτησες να σου διηγηθώ αυτά τα χρόνια), Egos revueltos (Ταραγμένα εγώ) Βραβείο Κομίγιας Ιστορίας, Βιογραφίας και Απομνημονευμάτων) και Contra el insulto (Ενάντια στην προσβολή).

Σήμερα, πέραν των υποχρεώσεών του ως δημοσιογράφου και συγγραφέα, είναι επισκέπτης καθηγητής στην Σχολή Δημοσιογραφίας του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Μαδρίτης - El País. Το 2012 του απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Πολιτιστικής Δημοσιογραφίας του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού. Είναι μέλος της Ένωσης Τύπου της Μαδρίτης και του Διευθυντηρίου του Κύκλου Καλών Τεχνών.

Toν Χουάν Κρουθ Ρουίθ θα παρουσιάσει στο κοινό ο Víctor Andresco, Διευθυντής του Instituto Cervantes.

Dionisios Sturis

Ο Διονύσης Στούρης (Dionisios Sturis), δημοσιογράφος και συγγραφέας, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1983 και μεγάλωσε στην Πολωνία. Σήμερα εργάζεται στο ΤΟΚ FM Radio στην Βαρσοβία, όπου ασχολείται με θέματα εξωτερικής πολιτικής. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Ryszard Kapuściński του Πολωνικού πρακτορείου ειδήσεων και το αναγνωρισμένου κύρους βραβείο Kapuscinski για το λογοτεχνικό ρεπορτάζ. Είναι ο συγγραφέας του μεγάλης φήμης «Greece. Bitter oranges» και του «Whichever way you throw me. The Isle of Man and the Poles». Το τρίτο βιβλίο του μη μυθοπλασίας θα εκδοθεί σύντομα, μια ιστορία 14.000 προσφύγων από τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, που στα τέλη της δεκαετίας του 1940 βρέθηκαν στην Πολωνία, κάποιοι από αυτούς, μέλη της οικογένειας του Διονύση Στούρη.

Η συντονίστρια της συζήτησης θα είναι η δημοσιογράφος Μπεάτα Ζολκιέβιτς-Σιακαντάρη (Beata Żółkiewicz-Siakantari).

Saskia Trebing, Valentin Moritz

Η Σάσκια Τρέμπινγκ (Saskia Trebing) και ο Βαλεντίν Μόριτζ (Valentin Moritz) είναι δύο νέοι συγγραφείς από το Βερολίνο, που έχουν βραβευθεί για τα διηγήματά τους και είναι δραστήρια μέλη στον χώρο των νεαρών Γερμανών συγγραφέων. Αποτέλεσμα της συνεργασίας τους είναι μία σειρά από οπτικοακουστικές performance όπως οι „bahia“ (2015) και skarabäus_passagen“ (2016).

Για τον 3ο ευρωπαϊκό λογοτεχνικό περίπατο δημιούργησαν τη διαλεκτική performance «Ο πελάτης είναι βασιλιάς» („The customer is king“).

Ahren Warner

O Βρετανός ποιητής Άχρεν Γουόρνερ (Ahren Warner) είναι αρχισυντάκτης του κορυφαίου ανεξάρτητου περιοδικού ποίησης στη Βρετανία Poetry London και επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Λογοτεχνίας του Νιούκαστλ (Newcastle Centre for the Literary Arts). Στο έργο του μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται τα βιβλία Confer (2011) και Pretty (2013). Είναι υπότροφος του Ιδρύματος Τεχνών της Βρετανίας (Arts Foundation) και έχει τιμηθεί με το βραβείο Eric Gregory της Εταιρείας Συγγραφέων και με δύο διακρίσεις από την Poetry Book Society της Βρετανίας.

Αντώνης Γεωργίου

Ο Αντώνης Γεωργίου σπούδασε Νομικά στη Μόσχα και εργάζεται στη Λεμεσό ως δικηγόρος. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Άνευ. Ασχολήθηκε με την επιμέλεια των θεατρικών ημερολογίων (2001-2013), με θέμα την ιστορία του κυπριακού θεάτρου, της Θεατρικής Πορείας Λεμεσού. Απόφοιτος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Θεατρικών Σπουδών του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Έχει εκδώσει τα έργα: Πανσέληνος παρά μία (Ποιήματα), (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006), Γλυκιά Bloody Life (Διηγήματα), (Το Ροδακιό, Αθήνα 2006, Κρατικό Βραβείο Διηγήματος), Ένα αλπούμ ιστορίες (Μια ιστορία), (Το Ροδακιό, Αθήνα 2014, Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2016). Συμμετείχε στη συλλογική έκδοση διηγημάτων Ονόματα (Κέδρος, Αθήνα 2008) και σε άλλες συλλογικές εκδόσεις διηγημάτων και ποίησης.

Έχουν ανεβεί τα θεατρικά του έργα: Αγαπημένο μου πλυντήριο, 2005, ΘΟΚ, (Βραβείο Θεάτρου ΘΟΚ),  Η Νόσος, 2009, Ο κήπος μας, 2011, La Belote, 2014, Ήμουν η Λυσιστράτη, 2016. Επίσης το βιβλίο του, Ένα αλπούμ ιστορίες, διασκευάστηκε και ανέβηκε στη σκηνή το 2016.

Ο Αντώνης Γεωργίου θα παρουσιάσει το έργο του, θα διαβάσει αποσπάσματα από κείμενά του και θα συνομιλήσει με το κοινό.

Απόδοση διασκευασμένων αποσπασμάτων από το βιβλίο του Αντώνη Γεωργίου, Ένα αλπούμ ιστορίες, σε μορφή θεατρικού αναλογίου.

Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου

Η Ειρένα Ιωαννίδου Αδαμίδου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 5 Φεβρουαρίου 1939. Σπούδασε μουσική και ξένες γλώσσες στη Λοζάννη και τη Βιέννη. Έχουν εκδοθεί 26 βιβλία της. Έχει γράψει 62 θεατρικά έργα, από τα οποία 50 έχουν δραματοποιηθεί σε θέατρο, τηλεόραση και ραδιόφωνο, 6 αυτοτελείς τηλεταινίες και 7 τηλεοπτικές σειρές, οι οποίες έχουν μεταδοθεί από την κρατική τηλεόραση της Κύπρου αλλά και από τηλεοράσεις σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Έχει μεταφράσει 116 θεατρικά έργα.

Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και έχει λάβει πολλές διακρίσεις. Από τα σημαντικότερα: 3ο Πανελλήνιο Βραβείο Πεζογραφίας (1985), 1ο Πανελλήνιο Βραβείο Πεζογραφίας (1992), 1ο και μοναδικό Βραβείο του 7ου Παγκόσμιου Διαγωνισμού Θεατρικού Έργου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (1994), 3ο Βραβείο Πεζογραφίας στον Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Οι κουλτούρες της Μεσογείου στη Γένοβα (2005).  Το 2004 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας για την προώθηση της ιταλικής κουλτούρας μέσω της λογοτεχνικής μετάφρασης.

Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία της Μονομαχία με τον άνεμο, Το αηδόνι της Σμύρνης, Δρόμοι της Ανατολής, Το Βαλς της Ζωής , Με το Άρωμα του Νείλου και Υφαίνοντας όνειρα.

Έφυγε, απροσδόκητα, από τη ζωή στις 27 Μαΐου 2016.

Για τη ζωή και το έργο της Ειρένας Ιωαννίδου Αδαμίδου θα μιλήσει η φιλόλογος Ελένη Αντωνιάδου.

Απόδοση του θεατρικού μονολόγου της Ειρένας Ιωαννίδου Αδαμίδου, Η Συγγραφέας, σε μορφή θεατρικού αναλογίου.

Δώρα Κασκάλη

Η Δώρα Κασκάλη ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με ειδίκευση στη Νέα Ελληνική Φιλολογία, σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Το αντικείμενο της μεταπτυχιακής της εργασίας αφορούσε τη φιλολογική επιμέλεια των ποιημάτων του Γιώργου Θεοτοκά. Συνεργάζεται με έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά όπου δημοσιεύει άρθρα, ποιήματα και διηγήματα. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.

Έργα:
1. Στο τρένο (Διηγήματα, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010, στη βραχεία λίστα για τον πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω)
2. Κάτω (Μυθιστόρημα, εκ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2011)
3. Πέντε ζωές και ένα μυθιστόρημα  (Νουβέλα, e-book με ελεύθερη διανομή από τις εκδόσεις της ανοικτής βιβλιοθήκης OPENBOOK, Ηράκλειο 2012)
4. Ανταλλακτήριο ηδονών (Ποιήματα, εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2014, Βραβείο «Μαρία Πολυδούρη»)
5. Ο γατούλης στον κόσμο (παιδική νουβέλα, εκδ. Διόπτρα, Αθήνα 2014)
6. Το μαύρο κουτί της μνήμης τους (Διηγήματα, εκδ. Οκτώ, Αθήνα 2015)
Εντός του έτους 2017 θα κυκλοφορήσει η δεύτερη ποιητική συλλογή της.

Η Δώρα Κασκάλη θα συνομιλήσει με τους Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο, φιλόλογο-ποιητή και την Τίνα Μανδηλαρά, δημοσιογράφο-κριτικό λογοτεχνίας.

EUNIC

Το EUNIC είναι το δίκτυο των εθνικών πολιτιστικών ιδρυμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ιδρύθηκε το 2006 και έχει 30 μέλη που εκπροσωπούν 26 διαφορετικές χώρες. Τα μέλη του είναι παρόντα σε περισσότερες από 150 χώρες, στις οποίες υπάρχουν περισσότερα από 2.000 ιδρύματα.

Το έργο τους επικεντρώνεται στις τέχνες, τις γλώσσες, τη νεολαία, την εκπαίδευση, την επιστήμη, τον διαπολιτισμικό διάλογο και την ανάπτυξη.

Το EUNIC ενθαρρύνει τα μέλη του να υλοποιήσουν κοινά πρότζεκτ και συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Συμβούλιο της Ευρώπης και εταίρους από όλο τον κόσμο.

Το EUNIC Athens δημιουργήθηκε στις 10 Ιουνίου 2008.

Δεκατέσσερα ευρωπαϊκά πολιτιστικά ιδρύματα, με έδρα την Αθήνα υπέγραψαν ένα άτυπο μνημόνιο συμφωνίας με κύριο στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας τους μέσω κοινών έργων, με την υποστήριξη εταίρων του ελληνικού δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Κύριος στόχος του είναι η δημιουργία αποτελεσματικών συνεργασιών και δικτύων μεταξύ των συμμετεχόντων οργανισμών για την προώθηση της πολιτιστικής και γλωσσικής ποικιλομορφίας, την κατανόηση μεταξύ των ευρωπαϊκών κοινωνιών, καθώς και την ενίσχυση του διεθνούς διαλόγου και της συνεργασίας εντός και εκτός Ευρώπης.

http://www.culturenow.gr/51201/3os-eyrwpaikos-logotexnikos-peripatos-sth-stoa-toy-vivlioy

Ο ΠITEΡ ΜΠΡΟΥΚ ΈΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

                                                                              

Ο σπουδαίος σκηνοθέτης επιστρέφει με μία νέα εκδοχή της ιστορικής παράστασης του «Μαχαμπαράτα».

Η 9ωρη παράσταση του Βρετανού μεγάλου σκηνοθέτη Πίτερ Μπρουκ, η «Μαχαμπαράτα», αποτελεί ένα έργο σταθμό στην ιστορία του θεάτρου, όπως επίσης και ένα προσωπικό του επίτευγμα. Στηριγμένο στο ομώνυμο ινδικό έπος, που σημαίνει «μεγάλη Ινδία» ή «η ιστορία της ανθρωπότητας», το Μαχαμπαράτα αποτελεί μια συλλογή ιστοριών που χρονολογούνται 3.000- 3.500 έτη και εξελίσσονται γύρω από μία οικογένεια που χωρίζει η εξουσία στα δύο. Στο έργο αυτό συναντάμε πανανθρώπινες καταστάσεις που θυμίζουν όλα τα μεγάλα επικά ποιήματα της αρχαιότητας, τη γέννηση ηρώων και θρύλων, αλλά και το διχασμό μίας οικογένειας και τον πόλεμο που οδηγεί στην αλληλοεξόντωση.
Αυτή τη φορά ο 90χρονος σπουδαίος σκηνοθέτης πρόκειται να έρθει στην Αθήνα για να παρουσιάσει το Battlefield, μία παράσταση που αντλεί την έμπνευσή του από ένα μέρος του Μαχαμπαράτα: αυτό που η οικογένεια Μπάρατα έχει καταστραφεί από τον πόλεμο και έρχεται νοερά αντιμέτωπη με τις φρικαλεότητες που έχει βιώσει. Το έργο αυτό έχει ξαναγράψει ο Μπρουκ μαζί με τη συγγραφέα Jean-Claude Carrière και πρόκειται να ανέβει στο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσμου από την Αττική Πολιτιστική στις 20-27 Οκτωβρίου.

Λενιώ Αλεξίου

 Πηγή:tospirto

Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

 

Οι εκδήλωσεις των εκδόσεων Vakxikon.gr στο 45ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο (2-18 Σεπτεμβρίου)

4 Σεπτεμβρίου, 18.30


Συζήτηση για τη "Δωδέκατη νύχτα" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, με αφορμή την έκδοσή της, από τους μεταφραστές Νότη Παρασκευόπουλο και Δημήτρη Στεφανάκη. Aποσπάσματα θα διαβάσει η θεατρική ομάδα Seveneleven Theater Company.

 
10 Σεπτεμβρίου, 18.30


Στρογγυλό τραπέζι περί ποίησης, με συντονίστρια την δημοσιογράφο του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ Βίκυ Τσιανίκα. Συμμετέχουν οι ποιητές: Αντώνης Βερούχης, Κώστας Γραμματικόπουλος, Δημοσθένης Δαββέτας, Σταύρος Καμπάδαης, Μαρία Στρίγκου.

11 Σεπτεμβρίου, 18.30

Παρουσίαση της θεατρικής συλλογής του Αθανάσιου Βαβλίδα "Οκτώ μονόλογοι και ένας διάλογος", από την θεατρολόγο-συγγραφέα Ασημίνα Ξηρογιάννη. Αποσπάσματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Μαρία Καστάνη και Χρήστος Συριώτης.

15 Σεπτεμβρίου, 20.00

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Κώστα Μαρδά "Γυμνή Θεολογία", από τους Γιώργο Χρονά και Φώτη Κουβέλη. Ποιήματα θα διαβάσει η ηθοποιός Μαρία Σπαντιδάκη

.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΠΕΙΝΑ ///// ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

                                                                   

«ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ»

Ιουλία Περσάκη

Κατοχή και πείνα

Ιστορίες της κάθε μέρας

Διηγήματα

Επιμέλεια: Caren van Dyck, Φαίη Ζήκα

Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Πρώτη έκδοση: Σεπτέμβριος 2016
Σειρά: Νεοελληνική Λογοτεχνία
Σελ. 196 + 8 φωτογραφικό ένθετο, 12 x 16.5, Τιμή: 18,5 ευρώ
ISBN: 978-960-05-1674-6 



Τα διηγήματα της Ιουλίας Περσάκη παρακολουθούν στις μικρές, καθημερινές πράξεις, τις ζωές των ανθρώπων μιας άλλης εποχής. Αντλώντας από απλά και ασήμαντα περιστατικά της επαρχιακής καθημερινότητας και με κύριο χαρακτηριστικό την αγάπη για τον απλό και απονήρευτο άνθρωπο της βιοπάλης, η Ιουλία Περσάκη ζωντανεύει, με καθαρό και ανεπιτήδευτο λόγο, τους χαρακτήρες και την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων του νησιού της (Αίγινα), δίνοντας μας, με οξεία παρατηρητικότητα, ό,τι είναι καίριο και αντιπροσωπευτικό.
«Η επιλογή των διηγημάτων επικεντρώνεται σε ιστορίες της εποχής εκείνης, της κατοχής και της πείνας. Μέσα από πολύ καθημερινές σκηνές γράφονται και οι μεγαλύτερες κοινωνικές-πολιτικές ιστορίες της Ελλάδας: η Κατοχή και ο Εμφύλιος, η ταξική ιστορία (και το πώς αποτυπώνεται σε ένα νησί που ήταν κάποτε πρωτεύουσα της νεότερης Ελλάδας και κοντεύει να γίνει προάστιο της Αθήνας), η σχέση Ελλάδας-Ευρώπης, η ιστορία του φύλου και η θέση της ελληνίδας τα μεταπολεμικά χρόνια, η ιστορία της μετανάστευσης τον εικοστό αιώνα. Και πάντα μέσα από την γλώσσα – όπως στην περίπτωση του Πίπα που επιστρέφει στην Αίγινα από την Αμερική και επιμένει να αποκαλεί τους σωλήνες «πίπες» γιατί έτσι τους λέγανε εκεί. Μέσα από αυτή την απλή καθημερινή συναλλαγή η περίπλοκη κοινωνική και ταξική ιστορία της Ελλάδας γίνεται δική μας σημερινή ιστορία· η κρίση τότε, η κρίση τώρα.» 

(Από την εισαγωγή της Karen Van Dyck)

Μια διεισδυτική ματιά στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας μέσα από τις συγκινητικές ιστορίες ενός λησμονημένου ταλέντου […] Η πραγματικότητα της Κατοχής και της πείνας, αλλά και η ζωή κοντά στη φύση, ο αγροτικός βίος, η ελπίδα. 

Mark Mazower, 2016 

 ****


Η Ιουλία Περσάκη (1895-1980) έζησε περίπου έναν αιώνα, βίωσε δύο παγκόσμιους πολέμους, γνώρισε τρεις τόπους (Αθήνα, Παρίσι, Αίγινα) και πήρε ενεργό μέρος στις διαμάχες για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Δημοσίευσε τέσσερις συλλογές διηγημάτων που εστιάζουν στους καθημερινούς ανθρώπους, τη ζωή και τη γλώσσα τους, από τις οποίες ανθολογήθηκαν τα κείμενα που παρουσιάζονται εδώ. 



ΟΙ ΕΠΙΜΕΛΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΜΟΥ 


Η Karen Van Dyck είναι καθηγήτρια νεοελληνικής λογοτεχνίας στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Το έργο της εστιάζει στη νεοελληνική λογοτεχνία, τη λογοτεχνία της διασποράς, τη θεωρία της μετάφρασης και τη θεωρία του φύλου. Έχει μεταφράσει, ανθολογήσει και δημοσιεύσει στα αγγλικά το έργο πολλών Ελλήνων ποιητών. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν τα ακόλουθα βιβλία της: η μετάφραση Three Summers από τα Ψάθινα καπέλα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη (Κέδρος, 1995), η κριτική μελέτη Η Κασσάνδρα και οι λογοκριτές στη νεοελληνική ποίηση (Άγρα, 2002), και προσεχώς η ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης Μέτρα λιτότητας (Άγρα, 2016). 

*
 
Η Φαίη Ζήκα είναι επίκουρη καθηγήτρια φιλοσοφίας και θεωρίας της τέχνης στο Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα αφορούν τις αισθήσεις και το χρώμα, ζητήματα ταυτότητας και φύλου, τη σχέση τέχνης και φύσης, τη σχέση της φιλοσοφίας με τις τέχνες και τις επιστήμες Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά, σε συλλογικούς τόμους και σε καταλόγους εκθέσεων. Πρόσφατα έχει επιμεληθεί το βιβλίο του David Batchelor Χρωμοφοβία (Άγρα, 2013) και τη συλλογή κειμένων Τέχνη, Σκέψη, Ζωή: Η αισθητική φιλοσοφία του Αλέξανδρου Νεχαμά (Οκτώ, 2014).

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑΧΡΟΝΑ ΤΟΥ ΑΝΕΒΑΖΟΝΤΑΣ ΠΙΝΤΕΡ

Πηγή:only theater
              
 Ο Τάκης Βουτέρης κι η Αννίτα Δεκαβάλλα γιορτάζουν τα 40χρονα του Θεάτρου Εξαρχείων ανεβάζοντας Πίντερ για πρώτη φορά. Έναν «σύγχρονο κλασικό» συγγραφέα, απόλυτα ταιριαστό με το μέχρι τώρα ρεπερτόριο του Θεάτρου Εξαρχείων, που έχει κάνει μεγάλες επιτυχίες συστήνοντας στο ελληνικό κοινό σύγχρονους συγγραφείς με έργα που ανέβαιναν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, όπως το ΤΙΜΗΜΑ και άλλα έργα του Άρθουρ Μίλλερ, η ΆΓΡΙΑ ΔΥΣΗ του Σέπαρντ, η ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ του Φρέιν, η ΚΥΡΙΑ ΚΛΑΪΝ του Ράιτ, κ.α.
Το Θέατρο Εξαρχείων, που ξανανοίγει φέτος τις πόρτες του μετά από 4 χρόνια, συνεργαζόμενο με τον Αλέξανδρο Κοέν και την ομάδα του, θα παρουσιάζει από τον Δεκέμβριο δύο έργα του Πίντερ με τον κοινό τίτλο ΖΕΥΓΑΡΙΑ. Πρόκειται για τον ΕΠΙΜΟΝΟ ΠΟΝΟ και το ΤΟΠΙΟ. Εδώ ο Πίντερ βάζει στο στόχαστρο την πιο στοιχειώδη από τις ανθρώπινες σχέσεις, το ζευγάρι, και βέβαια τον περίφημο «τρίτο» που πάντα καραδοκεί και δρα σαν καταλύτης, αλλάζοντας τις ισορροπίες και τη δυναμική της εξουσίας.
Τα έργα, γραμμένα αντίστοιχα το 1959 και το 1968, αποτελούν τις δυο όψεις του ιδίου νομίσματος, όντας το ένα μια μαύρη κωμωδία και το άλλο μια λυρική ελεγεία. Η Φλώρα κι ο Έντουαρντ, η Μπεθ κι ο Νταφ, ένα ζευγάρι αστοί, ένα ζευγάρι υπηρέτες. Δυο παράξενες ιστορίες αγάπης και προδοσίας, δυο πολύ οικείες ιστορίες αγάπης και προδοσίας.
Ο Χάρολντ Πίντερ (1930-2008), που έχει αγαπηθεί πολύ στην Ελλάδα, μάστορας της θεατρικότητας, καθώς ήταν ο ίδιος σπουδαίος ηθοποιός αλλά και σκηνοθέτης, προσφέροντας πάντα πραγματική απόλαυση και για τους ηθοποιούς και για το κοινό. Συγγραφέας χυμώδης, εκρηκτικός, με βιτριολικό χιούμορ, με καταστάσεις γεμάτες ένταση, συχνά ακραίες, αλλά ταυτόχρονα χαρακτηρίζεται από μια ποιητική ματιά, λυρική. Ο Πίντερ (βραβείο Νόμπελ 2007) έχει βαθιά αγαπήσει τον άνθρωπο, τον σύγχρονο άνθρωπο, με τους φόβους του, τις ελπίδες του, τα ζευγάρια που ξεσκίζονται, τα ζευγάρια που λατρεύονται. Μοναδικά εκθέτει την εσωτερική ζωή των ανθρώπων.
Άλλωστε ο ίδιος έζησε τη ζωή του με πάθος, υπήρξε αντιρρησίας συνείδησης και το πλήρωσε ακριβά καθώς αρνήθηκε να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία, ήταν λάτρης του αθλητισμού και δεινός παίκτης του κρίκετ, και εκτός από θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός, ποιητής και πολύ επιτυχημένος σεναριογράφος, έντονα πολιτικοποιημένος αριστερός, έπαιρνε πάντα ανοιχτά και θαρραλέα θέση για τα μεγάλα ζητήματα, είχε δυνατές φιλίες που κράτησαν δια βίου και μια πολυτάραχη ερωτική ζωή.

Τα ΖΕΥΓΑΡΙΑ ανεβαίνουν αρχές Δεκεμβρίου σε μετάφραση Αννίτας Δεκαβάλλα και σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη, που κρατούν και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Μαζί τους θα παίξει για πρώτη φορά ο Αλέξανδρος Κοέν.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Μαγιούς Τρικεριώτη

Ένας χρόνος από το θάνατο του Aaron Swartz: Η ελευθερία στο Διαδίκτυο, πιο επίκαιρη από ποτέ

Πριν από μία εβδομάδα ήταν η επέτειος από το θάνατο του Αaron Swartz, προγραμματιστή, συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή. Ο Aaron Swartz στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πάλευε για ένα πιο ανοιχτό και ελεύθερο διαδίκτυο. Συμμετείχε ενεργά στους αγώνες κατά των νομοσχεδίων, που ως σκοπό είχαν το περιορισμό των ελευθεριών στο διαδίκτυο και τη συγκέντρωση της γνώσης στα χέρια λίγων.
"Aaron dead. World wanderers, we have lost a wise elder. Hackers for right, we are one down. Parents all, we have lost a child. Let us weep". Sir Tim Berners-Lee, εφευρέτης του Διαδικτύου (World Wide Web)
Σημαντική ήταν η συμβολή του Aaron Swartz στο πρότυπο RSS feed, στο web.py, το tor2web, την Open Library, αλλά και στη μεταφορά του plugin HTTPS Everywhere στον Chrome. Επίσης, είχε ενεργό συμμετοχή στον οργανισμό Creative Commons αλλά και στη σελίδα Reddit μέσω της εταιρείας του Infogami.
Στις 11 Ιανουαρίου του 2013 βρέθηκε κρεμασμένος στο διαμέρισμά του στο Brooklyn. Η πίεση που δέχτηκε από τις αμερικάνικες αρχές και οι ποινές που αντιμετώπισε (35 χρόνια φυλάκιση, ένα εκατομμύριο δολάρια σε πρόστιμα) για τα υποτιθέμενα εγκλήματά του, ήταν κάτι που δεν άντεξε, ο πάντα ελεύθερος Aaron.
Ποιο ήταν όμως το «έγκλημα» για το οποίο διώχτηκε σκληρά από την αμερικάνικη κυβέρνηση και δέχτηκε τόσο μεγάλες πιέσεις που αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Ο Aaron κατηγορήθηκε για ηλεκτρονική απάτη και για να είμαστε πιο σαφείς κατηγορήθηκε επειδή κατέβασε από το JSTOR εκατομμύρια επιστημονικά άρθρα και περιοδικά, τα οποία διέθεσε δημόσια και για τα οποία μέχρι τότε οι φοιτητές πλήρωναν συνδρομή για να τα αποκτήσουν.
Για όσους δεν γνωρίζουν το JSTOR είναι ένα ηλεκτρονικό αποθετήριο επιστημονικών άρθρων, περιοδικών και βιβλίων, τα οποία αποτελούν προϊόντα έρευνας χρηματοδοτούμενης από τους φορολογούμενους πολίτες, τα ακαδημαϊκά ιδρύματα ή διάφορους χορηγούς. Τα άρθρα αυτά αξιολογούνται από άλλους ακαδημαϊκούς και για να δημοσιευτούν εκεί, οι συγγραφείς τους υποχρεώνονται να παραχωρήσουν το copyright. Όλα αυτά τα άρθρα είναι διαθέσιμα κατόπιν πληρωμής τόσο στα ακαδημαϊκά ιδρύματα, όσο και στους ιδιώτες. Ενώ οι συγγραφείς που παραχωρούν τα άρθρα τους καθώς επίσης και αυτοί που τα αξιολογούν δεν αμείβονται για την εργασία τους.
Η συγκεκριμένη πλατφόρμα είναι μια ξεκάθαρη έκφανση του μοντέλου της παιδείας του νεοφιλελευθερισμού. Μια παιδεία, στην οποία για τη πρόσβαση στη δημόσια έρευνα οι φοιτητές, οι καθηγητές ακόμη και οι ίδιοι οι ερευνητές-δημιουργοί, πρέπει να πληρώνουν συνδρομή.
Το 2008, ο Aaron έγραψε και κυκλοφόρησε το Open Access Guerilla Manifesto ή αλλιώς Μανιφέστο για το Αντάρτικο Ανοιχτής Πρόσβασης. Παραθέτουμε τη μετάφραση του κειμένου:
"Η πληροφορία είναι δύναμη. Αλλά σαν κάθε μορφή δύναμης υπάρχουν αυτοί που θέλουν να τη κρατήσουν για τους εαυτούς τους. Η παγκόσμια επιστημονική και πολιτισμική κληρονομιά του κόσμου, δημοσιευμένη ανα τους αιώνες σε βιβλία και περιοδικά, αρχίζει να ψηφιοποιείται όλο και περισσότερο και να μένει στα χέρια μιας χούφτας ιδιωτικών εταιρειών. Θέλεις να διαβάσεις papers τα οποία έχουν διάσημα επιστημονικά επιτεύγματα; Πρέπει να δώσεις τεράστια ποσά σε εκδότες σαν την Reed Elsevier.
Απέναντι σε αυτό υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι αντιστέκονται. Το κίνημα του Open Access πολεμάει σκληρά προκειμένου να διασφαλίσει πως οι επιστήμονες δεν θα παραχωρήσουν τα copyrights, αλλά αντίθετα θα δημοσιεύσουν τη δουλειά στο Internet, ώστε ο καθένας να έχει τη δυνατότητα να τη διαβάσει. Αλλά ακόμα και αν αυτό γίνει, αυτό θα ισχύει μόνο για δημοσιεύσεις που θα γίνουν στο μέλλον. Οτιδήποτε έχει δημοσιευτεί με copyright μέχρι τώρα θα έχει ήδη χαθεί.
Αυτό είναι μεγάλο τίμημα. Να επιβάλεις σε ακαδημαϊκούς να πληρώνουν χρήματα ώστε να διαβάσουν τη δουλειά των συναδέλφων τους; Να σκανάρεις ολόκληρες βιβλιοθήκες, αλλά μόνο να αφήνεις τα παιδιά στη Google να τις διαβάσουν; Να παρέχεις επιστημονικά άρθρα στα καλύτερα πανεπιστήμια του Πρώτου Κόσμου, αλλά όχι στα παιδιά του Παγκόσμιου Νότου; Είναι εξωφρενικό και μη αποδεκτό.
«Συμφωνώ», μπορεί να λένε πολλοί, «αλλά τι μπορώ να κάνω; Οι εταιρείες κρατάνε τα δικαιώματα, βγάζουν τεράστια ποσά χρεώνοντας τη πρόσβαση, και είναι απόλυτα νόμιμο — τίποτα δε μπορούμε να κάνουμε για να τους σταματήσουμε». Κι όμως, υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, κάτι το οποίο ήδη γίνεται: να το αντιπαλέψουμε. 
Εσάς με τη πρόσβαση σε αυτές τις πηγές δηλαδή φοιτητές, βιβλιοθηκάριοι και επιστήμονες, σας έχει δοθεί ένα προνόμιο. Εσείς παίρνετε μέρος σε αυτό το συμπόσιο της γνώσης, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος είναι κλειδωμένος απ’ έξω. Αλλά δε χρειάζεται — στη πραγματικότητα, ηθικά, δε μπορείτε— να κρατήσετε αυτό το προνόμιο για τον εαυτό σας. Έχετε το καθήκον να το μοιραστείτε με το κόσμο. Και πρέπει: να μοιραστείτε τους κωδικούς σας με τους συναδέλφους σας και να «κατεβάσετε» για τους φίλους σας.
Στο μεταξύ, εσείς που έχετε κλειδωθεί απ' έξω, μη στέκεστε άπραγοι. Κρυφοκοιτάξτε μέσα από τρύπες και πηδήξτε πάνω από φράχτες, ελευθερώστε την πληροφορία που είναι κλειδωμένη από τους εκδότες και μοιραστείτε την με τους φίλους σας.
Αλλά όλη αυτή η πράξη μένει στο σκοτάδι, κρυμμένη στον υπόκοσμο. Τη λένε κλοπή ή πειρατεία, λες και το να μοιραστείς τη γνώση είναι ηθικά το ίδιο με το να λεηλατείς ένα πλοίο και να σκοτώνεις το πλήρωμά του. Αλλά το να μοιράζεσαι δεν είναι ανήθικο — είναι ηθικά επιτακτικό. Μόνο αυτοί που είναι τυφλωμένοι από την απληστία θα αρνιόντουσαν να δώσουν ένα αντίγραφο στο φίλο τους.
Οι μεγάλες πολυεθνικές, φυσικά, είναι τυφλωμένες από απληστία. Οι νόμοι κάτω από τους οποίους λειτουργούν το απαιτούν — οι μέτοχοι θα ξεσηκώνονταν για κάτι λιγότερο. Και οι πολιτικοί τους οποίους έχουν εξαγοράσει τους υποστηρίζουν, περνάνε νόμους οι οποίοι τους δίνουν την αποκλειστική δύναμη να αποφασίζουν ποιος θα έχει ένα αντίγραφο.
Δεν υπάρχει δικαιοσύνη με το να ακολουθείς μη δίκαιους νόμους. Ήρθε η ώρα να έρθουμε στο φως, στη μεγάλη παράδοση της κοινωνικής ανυπακοής, να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στην ιδιωτική κλοπή της δημόσιας κουλτούρας.
Πρέπει να πάρουμε την πληροφορία, όπου και αν είναι αποθηκευμένη, να κάνουμε αντίγραφα, να τα μοιράσουμε στο κόσμο. Πρέπει να πάρουμε ότι δεν έχει copyright και να το βάλουμε στο αρχείο. Χρειάζεται να αγοράσουμε κρυφές βάσεις δεδομένων και να τις δημοσιοποιήσουμε στο Web. Πρέπει να κατεβάσουμε επιστημονικά άρθρα και να τα ανεβάσουμε στα δίκτυα διαμοιρασμού αρχείων. Πρέπει να παλέψουμε για αντάρτικο ανοιχτής πρόσβασης.
Με αρκετούς από εμάς, σε όλο το κόσμο, όχι μόνο θα καταφέρουμε να στείλουμε ένα δυνατό μήνυμα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της γνώσης — αλλά θα την κάνουμε παρελθόν. Εσύ θα έρθεις μαζί μας;" Aaron Swartz, 2008
των Ντίνου Στάμου, Νίκου Κόκκαλη

πηγές: Barikat.gr
και

http://www.koutipandoras.gr/article/enas-hronos-apo-thanato-toy-aaron-swartz-i-eleytheria-sto-diadiktyo-pio-epikair

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Βράδυ φθινοπώρου

Βράδυ φθινοπώρου

κι ούτε μια φιλόξενη γωνιά

για να κρυφτείς

Πονάει

να σε διώχνει

το ίδιο σου το σπίτι

Κάθε δωμάτιο

και μια επικράτεια της λύπης

Πέφτει παγερή σκόνη απελπισίας

πάνω στα έπιπλα

Κι ούτε ένα βήμα περαστικού

σαν παρηγοριά

να αντηχεί από το παράθυρο

του υπογείου.
     
*****

Η αρρώστια της επικοινωνίας

Η ποίηση είναι ανάγκη εξομολόγησης.

Όσο πιο ώριμα σύντομη, τόσο διάφανη σε κατανόηση.

Ο πρώτος πνευματικός δέκτης είναι το κενό των ημερών

που συγκατανεύει και ενθαρρύνει,

χωρίς όμως ποτέ να δίνει άφεση.

Κλείνεις τότε ερμητικά τις λέξεις σε φιάλη διάσωσης

και την πετάς προς άγνωστο παραλήπτη

στο μανιασμένο πέλαγος του χρόνου.

Κάποτε, τα δάχτυλα της ανάγνωσης

υποδέχονται την απρόσμενη άφιξη

αγνοώντας την ταραχώδη διαδρομή.

Έτσι αρχίζει η αρρώστια της επικοινωνίας με τους άλλους.

  

Υ.Γ. Το ποίημα είναι το ναυαγισμένο πλοίο,

που τελευταίοι αντί να ποντιστούμε μαζί του στη σιωπή,

το εγκαταλείψαμε.                                                                


                                                                

ΠΗΓΕΣ: http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/search/label/%CE%A4%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CF%82%20%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82
                https://poemsonpictures.wordpress.com/       

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ //// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                                                     
Αναλλοίωτα



Στις άλλες μνήμες
όσες θέλει ας δίνει η φαντασία παραλλαγές :
Στο άφρισμα της θάλασσας
που αγγίζουν τα δάχτυλα των ίσκιων
οδοιπορώντας πάνω στα πλήκτρα των ωρών
ή σε μια πιο σκούρα απόχρωση
που παίρνει ο ουρανός τη νύχτα
καθώς βαθαίνει στον ορίζοντα
Αλλά σ’εκείνη την εικόνα
που χάιδεψαν τα μάτια μου,
σ’εκείνη τη στιγμή
που μένει ακίνητη στα χείλη μου,
η φαντασία τίποτα δεν έχει να προσθέσει



  ******

  ******

                                                                           
 Η Κωμωδία του Ποιητή 


Ηρεμήστε!
Έχετέ μου εμπιστοσύνη
Σήμερα θα γράψω κωμωδία
κι εσύ, καλέ μου αναγνώστη,
κτύπα το ταμπούρλο!
«Να γράψεις κωμωδία;
Μα, είσαι υποχείριο του πόνου!
Δεν ξέρεις πια τι λες
ούτε τι κάνεις!
Είσαι ποιητής εσύ;
Εσύ δεν είσαι παρά ένας παλιάτσος,
βάλε λοιπόν το κοστούμι σου
κι αλεύρωσε το πρόσωπό σου»
Κι όμως, καλέ μου τυμπανιστή,
ας βάλω τα δυνατά μου·
τους σπασμούς και τους λυγμούς
θα κάνω μια αστεία γκριμάτσα
τον στεναγμό και τον πόνο,
χαμόγελο
τις θλιβερές κραυγές,
γέλιο σαρκαστικό
κι όλοι θα χειροκροτήσουν!
«Γέλα – Γέλα παλιάτσε,
γέλα για την πίκρα
που σου μαχαιρώνει την καρδιά…»
Ηρεμήστε!
Σκιά ήταν, ξεθωριασμένη,
κωμωδίας γέννημα
Έχετέ μου εμπιστοσύνη
Ο παλιάτσος δεν θα ξαναφανεί!


  ******

Νύχτα 

Η νύχτα σηκώνεται
μέσ’απ’τους ολάνοιχτους πόρους των τοίχων
και τα κλειστά παράθυρα
Μέσ’απ’τα κιτάπια των μυαλών
Την περιμένουν
Ανάβουν μάτια τα φώτα στους στύλους, τυφλά
Κι ανοίγουν μάτια τα μάτια
στα πρόσωπα για να τη δουν

Biblionet

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;»

 

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;»                                                    
αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.
Nομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν.


Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα».

Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή.

Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία».

Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα».

Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις» «ΖΩΗ»!
Η γιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».

Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933:
Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου.

Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».
Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.

Του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά.- πηγη: http://kikiri-kou.blogspot.com/2014/10/blog-post_33.html
και http://foroline.gr/archives/9139
Δείτε και εδώ:http://foroline.gr/archives/category/glossika