Translate

Σάββατο 14 Μαρτίου 2015

ΒΡΑΔΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ /// ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


                                              


Το  ηλεκτρονικό περιοδικό varelaki /notationes και
ο Πυρήνας Τέχνης ΒΑΒΕL σας προσκαλούν
σε μια βραδιά ανάγνωσης ποίησης :

Σαββατο ,21  ΜΑΡΤΙΟΥ 2015
Ωρα :20:00 μ.μ.


Η Αγγελική  Δημουλή  



Η Στέργια Κάββαλου
και 



 
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη


διαβάζουν ποιήματά τους ,και
ποιήματα άλλων δημιουργών που αγαπούν


 

ΠΡΟΛΟΓΙΖΕΙ Η ΝΑΤΑΛΙΑ ΡΑΣΟΥΛΗ








ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΗ




Η Αγγελική Δημουλή γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα και πραγματοποίησε σπουδές φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ταξίδεψε στο Παρίσι για να σπουδάσει λογοτεχνία όπου και έζησε για αρκετά χρόνια. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες και περιοδικά της Γαλλίας, της Αυστρίας, της Ιταλίας, στη Μάλτα, στο Αλγέρι, στο Μπουένος-Άιρες, στις Βαλτικές Χώρες, στην Πολωνία, στο Μαυροβούνιο, στην Αργεντινή, στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στην Ισπανία και αλλού. Μεταφράζει ποίηση από τα γαλλικά και συμμετέχει δημιουργικά σε Διεθνή Φεστιβάλ Ποίησης. Τον Σεπτέμβρη του 2014 ήταν η επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρότζεκτ «Ο δρόμος του Κεχριμπαριού» που πραγματοποιήθηκε στην Ρίγα της Λετονίας στα πλαίσια των εκδηλώσεων της ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα για το 2014. Αθρογραφεί τακτικά στο περιοδικό Βακχικόν, κρατώντας τη στήλη με τίτλο Διακοπές στην ποίηση. To 2011 κυκλοφόρησε η ποιητική της συλλογή Έρδυλον.


http://www.biblionet.gr/author/98694/%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE


     


                                                           
ΣΤΕΡΓΙΑ  ΚΑΒΒΑΛΟΥ
                                  




Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Είναι πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Με τη συλλογή διηγημάτων της "Αλτσχάιμερ trance" (εκδ.Τετράγωνο) ήταν υποψήφια στην κατηγορία 'Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα' του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2011. Συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. μετά από πρόταση του ίδιου περιοδικού.
Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας) για το επόμενο βιβλίο της με τίτλο "Αντίστροφα-Love will tear us apart".
Με την ποιητική συλλογή της "Πλαστική άνοιξη" ήταν υποψήφια για το "Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014" Αρθογραφεί στον ηλεκτρονικό Τύπο και φοιτά στο cultural management μεταπτυχιακό του Παντείου Πανεπιστημίου.

 
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
:



(2014) Η ερωτευμένη μπόσα νόβα, Ιπτάμενο Κάστρο
(2014) Φαμιλιάλ, Μελάνι
(2013) Πλαστική άνοιξη, Εκάτη
(2011) Το μπλε τριαντάφυλλο, Ιπτάμενο Κάστρο
(2010) Αλτσχάιμερ Trance, Τετράγωνο
(2010) Η κόκκινη πινέζα, Ιπτάμενο Κάστρο



http://www.biblionet.gr/author/85957/%CE%A3%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1_%CE%9A%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85




         
ΑΣΗΜΙΝΑ  ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ


Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα.Αγαπημένος της τόπος η Αίγινα,όπου έγραψε και τα πρώτα της ποιήματα.Σπούδασε κλασική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο "Θέατρο-Εργαστήριο".Διδάσκει θεατρική αγωγή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού.Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας θεάτρου.Είναι ενεργό μέλος του Πανελληνίου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων.'Εχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια ,όπως με τον Δ.Καταλειφό και την Α.Μακράκη(υποκριτική),τον D.Glass και τη Lilo Baouer(θεατρικό παιχνίδι),τον Θωμά Μοσχόπουλο(σκηνοθεσία).'Εχει σκηνοθετήσει και "ανεβάσει" με τους μαθητές της αρκετά έργα,κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει(π.χ.,"Ειρήνη" και "Πλούτο" του Αριστοφάνη)και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια.Κείμενά της δημοσιεύονται σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού. http://varelaki.blogspot.gr/p/blog-page_10.html


ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ : 
 

(2013) Εποχή μου είναι η ποίηση, Γαβριηλίδης
(2011) Πληγές, Γαβριηλίδης
(2010) Το σώμα του έγινε σκιά, Ανατολικός
(2009) Η προφητεία του ανέμου, Δωδώνη Εκδοτική ΕΠΕ (Eξαντλημένο)


http://www.biblionet.gr/author/82428/%CE%91%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1_%CE%9E%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015

ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑ /// 'ΕΝΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ /// ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ








                                                                   




Μπαμπούσκα

Ένα μελαγχολικό μυθιστόρημα (...που έχει πλάκα)

Βασίλης Κατσικονούρης

Κέδρος, 2012
215 σελ.




 ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ





                                                    ''Δεν είναι ο έρωτας δύο ίσα μέρη,δε μιλάω για Ισότητα,
                                                              αλλά για Αρμονία.Γιατί ένα κι ένα...μας κάνουν το ένα μέσα  στο                    άλλο.Σαν  μια                                       ρώσικη κούκλα;Aν σου θυμίζει κάτι αυτό...''
 
 
 
Γλυκόπικρο,ειρωνικό,χιουμοριστικό,με θεατρικές πινελιές ,διαρθρωμένο με έναν ιδιαίτερο τρόπο που επινόησε ο συγγραφέας του για να μας βάλει μέσα στον σύμπαν του.Η υπόθεση συνοπτικά:δύο άγγελοι,μάλλον ένας Αρχάγγελος με τον βοηθό του τον Αγγελο,κατεβαίνουν στην γη για να τη σώσουν έστω και την τελευταία στιγμή από την καταστροφή.Ομως ,αποδεικνύεται ότι δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση.Διότι ο Αρχάγγελος παραστρατεί,γοητευμένος και παρασυρόμενος εν τέλει από την νυχτερινή ζωή.Ο 'Αγγελος πάλι βρίσκεται σε σύγχυση και δεν ξέρει ακριβώς τί πρέπει να κάνει.'Ομως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.'Οσο υπάρχουν ακόμα κύτταρα αγάπης,υπάρχουν και ελπίδες σωτηρίας.Ναι,υπάρχει ένα ζευγάρι ερωτευμένων πάνω στη γη,που θα μπορούσε να δώσει λύση.Μα αυτό το ζευγάρι δεν τα πάει και πολύ καλά,πολλές συγκρούσεις και τσακωμοί.'Eνας ζωγράφος και μια δακτυλογράφος κρατούν στα χέρια τους τη σωτηρία του κόσμου.Τέσσερις βασικοί ήρωες που θα μπορούσαν άνετα να έχουν ξεπηδήσει από ταινία του Γούντι Άλεν.
  Ο λόγος για το μυθιστόρημα του σημαντικού μας θεατρικού συγγραφέα Βασίλη Κατσικονούρη,το οποίο μας κερδίζει επίσης,όπως και τα πετυχημένα θεατρικά του έργα(«Το Γάλα», «Καλιφόρνια ντρίμιν», «Εντελώς αναξιοπρεπές», «Το μπουφάν της Χάρλεϊ», «Οι αγνοούμενοι», «Πήρε τη ζωή της στα χέρια της»).Απολαυστικό,τρυφερό,αστείο,γεμάτο εικόνες και διαλόγους,μας παρασύρει σε μια ξεχωριστή εμπειρία παίζοντας με τον στοχασμό μας και φλερτάροντας συνάμα με τη φιλοσοφία.Ποιό το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στον κόσμο;Ποιό είναι το νόημα του κόσμου  του ίδιου;Yπάρχει μόνο ένας κόσμος;Mήπως το ''η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει'' είναι μια ασυναρτησία ,ή ένας μύθος τελικά;O συγγραφέας δεν αφήνει τον αναγνώστη στην ησυχία του και καλά κάνει.Μας ''τσιγκλάει'' διαρκώς και το λέω λαικά γιατί αυτή πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη λέξη.Να ψάξουμε όλοι μέσα μας,ενδυναμώνοντας παράλληλα και την κριτική μας ικανότητα.Πόσα στερεότυπα κατακλύζουν τη ζωή μας εν τέλει.Και αλίμονο πάλι αν θεωρήσουμε ότι οι ποιότητες είναι απόλυτες.'Οτι οι άνθρωποι είναι απολύτως καλοί ή απολύτως κακοί.Τότε είμαστε χαμένοι από χέρι.Η φωνή του μπάρμαν του ''O.κ.και ποιό είναι το πρόβλημα αν δεν αγαπάς κανέναν;''στριφογυρνά διαρκώς στο μυαλό μου.Στην ουσία είναι ένα μυθιστόρημα που μιλά για την αγάπη,αποδομώντας την όμως παράλληλα.To πρώτο κεφάλαιο έχει τον τίτλο «1994 - η αγάπη».Το δεύτερο  «1995 - η ποίηση».Το τρίτο «1996 - η γλώσσα» και το τέταρτο 2014 - ο χρόνος».Τέσσερα λοιπόν είναι τα κεφάλαια του βιβλίου.Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα που συμπληρώνουν αυτά ή παρεμβάλλονται.Σε τούτα υπάρχει,ας πούμε, σχολιασμός πάνω στην μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου και την αλλοτρίωση που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της ζωής  του.
   Η Ευρυδίκη είναι θυμωμένη με τον Ορφέα.Ισχυρίζεται ότι εκείνος ποτέ του δεν αγάπησε τίποτα,παρά μονάχα τις δικές του προσδοκίες.Μόνο το φάντασμα του μυαλού του.To πρόβλημα είναι ότι ο Ορφέας της χάρισε και το τελευταίο βιβλίο ποίησης που υπάρχει στον κόσμο και κείνη είναι έτοιμη και αποφασισμένη να το ρίξει μέσα στη θάλασσα.Πάνω στην κορυφή ένός βράχου  κρατάει το βιβλίο  και ταλαντεύεται επικίνδυνα πάνω από τα νερά.Κι αν πέσει κάτω μαζί με το βιβλίο;Kι αν ρίξει μόνο το βιβλίο;Τότε σκούρα τα πράγματα.Ο 'Αγγελος πιστός στην αποστολή του,προσπαθεί να την μεταπείσει,μα εκείνη είναι ανένδοτη.Χαρακτηριστικά τα λόγια της:''Βλακείες!Τί είναι τα ποιήματα;Παρά μόνο να μας υπενθυμίζουν την ομορφιά.Εγώ όμως δεν ήθελα να τη νοσταλγώ.Ούτε και να την φαντάζομαι,ούτε να την αναπαραστήσω,όχι να την περιμένω,όχι να την περιγράφω...''
Και τί σχέση έχει μια Μπάμπουσκα με έναν κόσμο που τελειώνει;H Κεφαλή πάλι,που της λείπει το σώμα;(''Δεν είναι και τόσο  politically correct να φρικάρεις έτσι με τους ανθρώπους που τους λείπει μια λεπτομέρια")Τι ρόλο παίζει η Κεφαλή;Πώς σημασιοδοτείται αυτή η περιπλάνηση του Άγγελου επί γης και επέφερε τελικά κάποια αλλαγή;Μission impossible μοιάζει η αποστολή του!Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να επανέλθει η χαμένη αρμονία και να αποκατασταθεί ο κόσμος στην αρχική του αθωότητα.Όσο για τον Ορφέα,πέθανε στην προσπάθειά του να αποτυπώσει το στόμα της αγαπημένης,αναδεικνύοντας όλη την μυστική ομορφιά της.Τί χάνεται,όταν ένας κόσμος τελειώνει;''...χάνεται πρώτα η αγάπη,ύστερα η ομορφιά,μετά ο λόγος και στο τέλος χάνεται και η τελευταία μορφή που τα κρατούσε όλα αυτά:η μνήμη''.
Ευρηματικός,επινοητικός ,καυστικός,πνευματώδης ,ο Κατσικονούρης μας εισάγει σε ένα ιδιάζον λογοτεχνικό σύμπαν ,δοκιμάζοντας τις αντοχές μας και προτείνοντας μας τρόπους αφήγησης μιας ιστορίας,δημιουργώντας τις ατμόσφαιρες εκείνες ,μέσα στις οποίες όμορφα διαπλέκονται η φαντασία,η μεταφυσική και η πραγματικότητα.Κλείνοντας ,σημειώνω τον παιγνιώδη τόνο που υιοθετεί προκειμένου να φιλτράρει σπουδαία και φλέγοντα ζητήματα που αφορούν στην ανθρώπινη ύπαρξη και έχοντας φροντίσει να αφαιρέσει κάθε ίχνος ανούσιου μελοδραματισμού που είναι καταστρεπτικός για την τέχνη γενικά.Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί.Και να ξαναδιαβαστεί

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ //// ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ ΕΦΡΑΙΜΙΔΟΥ /// ΔΩΡΙΕΙΣ ΚΑΙ ΞΥΛΟΚΟΠΟΙ










Ελένη Δημητριάδου Εφραιμίδου
Δωριείς και Ξυλοκόποι εκδ. Γαβριηλίδης, 2014 

“Γράφουμε επειδή μας κλείνουν τις πόρτες και δεν
έχουμε τι άλλο να κάνουμε” Τσέχωφ προς Γκόρκι, 1899 

Θα ταίριαζε πολύ σήμερα η παλιά αυτή ρήση του Τσέχωφ στον καταιγισμό των γραπτών κειμένων από συγγραφείς και ποιητές που κατακλύζουν το διαδίκτυο και τις έντυπες εκδόσεις συνεχώς. Αντίδραση στο αδιέξoδο; Στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της εποχής; Στη φθορά της καθημερινότητας; Φυγή από το τέλμα και τ’ ασήμαντο; Επανάσταση λέξεων, αφού δεν υπάρχει κάτι άλλο να αντισταθεί μπροστά στις κλειστές πόρτες ενός οράματος για μια κοινωνία ιδανική; 

[…]Ποιός ειν’ εκεί / επάνω στο σήμερα;/ Ποιός μαδάει φτερά /και γελάει σαρδόνια;
(Απορίες) 

Η κραυγή που αναπτύσσεται, για να εκφράσει την απορία της ψυχής στο αδιέξοδο της ζωής, προτάσσει για ασπίδα της τις λέξεις. Τον μέσα κόσμο μας στο έξω χάος.
Αλλά μπορούν οι λέξεις; 

[…]Αφού και το πιο ελάχιστο φωνήεν/ κόβεται σε χίλια κομμάτια/ διασπάται κενό/ δεν ανατρέπει βαμπίρ. (Ποίημα, τρύπα) 

Αναρωτήθηκα πολλές φορές σε όλη αυτήν την τελευταία διάρκεια που έγραφα τα ποιήματα της συλλογής, εποχή κρίσης στη χώρα, μπορούν οι λέξεις ν’ ανοίξουν ορίζοντες, πόρτες σ’ έναν κόσμο που διαλύεται, να εναρμονίσουν ένα παράλογo
ουρλιαχτό; 

[…]Αφού, τι να πεις από ένα ουρλιαχτό που δεν κοιμάται;/Αφού παράλογος κόσμος αγκαλιάζει/ κάτω απ’ τα σεντόνια του/ ολόγυμνη τρέλα; (Ποίημα, τρύπα) 

Έστω, να κινητοποιήσουν το φως, να δείξουν τη σκόνη που συσσωρεύεται στο ασταθές και εύθραυστο αυτό τοπίο της εποχής; Προσπαθώντας να καταγράψω με στίχους το συλλογικό μας παρόν, τη νοσηρή μας καθημερινότητα, ενδεχομένως και την εποχή μας, μέσα από δικές μου υποκειμενικές εικόνες, ιδέες και λέξεις σκόνταφτα στο δίλημμα , του πώς μπορεί να γεμίσει κανείς αυτό το άδειο που αιωρείται γύρω μας, με ελπίδα. 

[…]δεν ξέρω καν αν μες σε τούτο το κενό/ μπορείς με λέξεις να ελπίζεις, 

σημείωνα στο ποίημα Δωριείς και Ξυλοκόποι, εννοώντας αυτό το παμπάλαιο ανθρώπινο διαχρονικό κενό που πάνω του αιωρούνται σαν μαριονέτες ετοιμόρροπες οι λέξεις μας. Και στο ποίημα, Aντοχή, 

[…]από ένα ελάχιστο πιάσιμο στιγμής/ κτίζεται η ελπίδα/ στην πέτρα και στο σίδερο. 

Άρνηση; Κατάφαση; Λογοπαίγνιο; Προσδιορισμός ενός διλήμματος ή μιας ιδέας; 
 'Ενας κόσμος που αποδομείται, ένας κόσμος που αναδομείται, όλο αυτό που χάνεται, που λείπει από τον άνθρωπο κι ύστερα ανασταίνεται, γίνεται έρωτας για τα γύρω πράγματα. Γίνεται ποίηση. Μια πράξη δαπάνης εσωτερικής. Και είναι πράξη πολιτική
να βλέπεις τα πράγματα ποιητικά, να τα ερωτεύεσαι, να τα αγαπάς, να μην τα αφήνεις στη φθορά τους, στο θάνατό τους.
Όπλα οι λέξεις. Γιατί η ποίηση δε γράφεται με ιδέες αλλά με λέξεις, έλεγε ο Mallarme στον Degas. Aυτές προσδιορίζουν τις ιδέες μας. Αυτές θα εξηγήσουν την ποιητική μας ομηρεία στην εποχή και στον μέσα μας κόσμο. Αυτή η αφήγηση της εσωτερικής μας γλώσσας, η σκαπάνη εντός, είναι βίος βαθύς, και αυτήν, τη μνήμη τη βαθύτερη, επικαλούμαι στο μότο της συλλογής. Ανεξέταστος βίος, αβίωτος ,έλεγαν οι σοφοί μας. Σαν να μην έζησες αληθινά. Το εγώ και το εμείς είναι οι λέξεις. Το αν μέσα απ’ αυτήν τη διαδικασία έρθει η λύτρωση ή η υπέρβαση της καθημερινότητας, όπως υποστηρίζεται, αυτό είναι και ζήτημα πιθανοτήτων. Αν η αφήγηση για τη βροχή γίνει βροχή, τότε οι λέξεις βρίσκουν τον ποιητικό προορισμό τους.
Κι αν κάποτε, ούτε κι αυτές προσδιορίσουν το βάθος, τότε ο μύθος, τότε τα σύμβολα σπάνε τους τοίχους, ξεκλειδώνουν τα έσω δωμάτια. Δίνουν έκταση στο όνειρο: 

[…]Ένα παιδί μονάχα/ με λίγες λευκές/ λέξεις στο στόμα/ ψιθύριζε άριες στις άδειες τρύπες/ ασβέστωνε τη νύχτα/ κι έκρυβε στις τσέπες του/ κλεμμένα άστρα/ παράνομες περιοχές. (Εκεί και μια ευτυχία) 

Τι θα μπορούσε να προσδιορίσει την αλήθεια ως πραγματικότητα, να δώσει στο όνειρο τη νομιμότητα του ασφαλούς, όταν ο καθρέφτης της ζωής σπάει καθημερινά το παραμύθι της, δημιουργώντας φιλάρεσκα την ψευδαίσθηση του αληθινού; Μια παραμόρφωση του φόβου η ελπίδα, ενός ρήγματος που ανοίγει κάθε στιγμή. Ο φόβος, το κυρίαρχο συναίσθημα που μας αδρανοποιεί. 

[…]Αυτό είναι το όνειρο./ Μια παράθλαση φόβου. (Παράθλαση) 

Γι’ αυτό οι καταστάσεις και τα γεγονότα παίρνουν μια διάσταση μεταφυσική και συμβολική μέσα μας.
Οι σκιές αλλάζουν θέση / ανάλογα με τις αλήθειες.
Τα σαράντα εννέα ποιήματα που συνθέτουν τη συλλογή αυτή, περιγράφουν με μύθους, σύμβολα, μνήμες και ρυθμούς, την επικαιρότητα, σχολιάζουν το διαχρονικό κενό της ανθρώπινης μοίρας και Ιστορίας, παραλληλίζοντάς το με το σύγχρονο και σαρωτικό παρόν. Ποιήματα, τραύματα μνήμης και επιβεβλημένης αμνησίας που επαναστατούν και καταδικάζουν τη σκόνη των ημερών, την αδιαφάνεια της αλήθειας, τη βία στην ύπαρξη, τον τυχοδιωκτισμό της απάθειας. Ημέρες που παρακμάζουν, τόποι ψυχής που γίνονται αποικίες απώλειας: 

[…]Τέλος, είναι η βία./ Είναι οι άνθρωποι που αρπάζουν απ’ τις πλάτες/άλλους ανθρώπους./ Λύνουν τα χέρια τους / για να τραντάξουν τη γη./ Το είδαμε όταν / τα μάτια τους κύλισαν στο χώμα / κι έγιναν πέτρες ξαφνικά. /Και είδαμε πως, από τότε, μικροί πλανήτες / γύρω τους γυρίζουν / κι εκείνοι μένουν στο κενό./Τα πόδια τους κρυμμένα είναι στην αφάνεια. / Το σώμα τους κανείς δεν το βλέπει./ Ακίνητο είναι./
Μόνο μια χρυσή κλωστή /στο σκοτάδι φωσφορίζει / όταν ο άνεμος κινεί τα δάχτυλά τους/ για να θυμίζει πως κάποτε /υπήρχε αυτός ο κόσμος. (Κενό και παμπάλαιο) 

Ναι, αυτή η χρυσή κλωστή που κινεί τα μυστικά νήματα της ζωής, ξαναπλάθει την ομορφιά και την αθωότητα. Ξαναμαζεύει από το δρόμο τα κομμάτια μας. Αυτή μόνο.
Γιατί στο απέραντο αυτό σημερινό σαράφικο, η ψυχή μας δεν εκτιμήθηκε ποτέ. Κυκλοφορούν Σαλτιμπάγκοι με μορφή Μεσία. Οι πολυθρόνες κι η μποεμία κατά τον Βάρναλη, καίνε την Ιστορία μας. Δεν διδαχθήκαμε απ’ αυτήν ποτέ, απλώς αποστηθίσαμε κάτι ωραίες συντηρημένες στο αλάτι εικόνες της και αποκοιμηθήκαμε.
Βαθιά πολυθρόνα, άδεια κατσαρόλα 


Βαθιά στην πολυθρόνα της η Μάνα μου,/ με κρεμασμένο ένα άδειο γάντι στο χεράκι της/ εξευμενίζει τους πνιγμούς./ Ξένα νερά ορμούν στο σπίτι,/ η ντουλάπα αδειάζει αργά τα ρούχα της,/ νωχελικές στάσεις παίρνουν τα παπούτσια της,/ τα έπιπλα κολυμπούν / τα παιδιά κοιμούνται και πνίγονται, κατσαρίδες επιπλέουν,/ ακέφαλα κοκόρια στην αυλή / ανεβαίνουν στην επιφάνεια του κατακλυσμού,/κλητήρες με ψηλές μπότες μπαίνουν / μαζεύουν υπογεγραμμένα χαρτιά,/ παχύδερμες μνήμες κάνουν πλιάτσικο/ πίσω από πουλημένα παραβάν,/ μπαίνουν, βγαίνουν ιδιοφυείς / ακρίδες κοιλοφόρες,/ μασούν με ξένες γλώσσες τα κηπευτικά,/παράλυτα φύλλα τρέχουν να σωθούν / κι αυτή
Στην πολυθρόνα της αιώνες / με κρεμασμένα χέρια αναπολεί. / Ρε Μάνα , ξύπνα, τα παιδιά./ Γράφω ιστορία, αυτή./ Αύτανδρη η πολυθρόνα της στο τέλος / πηγαίνει στο βυθό,/ ώσπου χασμουρητό ηχηρό ναυάγιο./ Κάτι τέτοιες μέρες, μισώ / την άδεια κατσαρόλα της./ Το καμένο φαγητό στο πιάτο,/ το τετράδιο με τις συνταγές των πνιγμένων ψαριών/ και την αλατισμένη ιστορία της. 

Η προδοσία, η παρακμή, η λεηλασία, ο φόβος, η κραυγή, η αδράνεια, το τέλος, στήνουν το σκοτεινό σκηνικό των Αχαιών που προσπαθούν να κρατηθούν από κορμούς γυμνούς. Το σιωπηλό δάσος, κουτσουρεμένο από αδαείς ξυλοκόπους ζωής, ξεραίνεται στην ανυδρία του. Κι οι σπάνιες ποικιλίες της πανίδας του αποδημούν. 

Όλη τη νύχτα έκοβαν δένδρα οι ξυλοκόποι / το πρωί δάσος δεν υπήρχε/ κι απ’ τα κλαδιά του έφυγαν τα σπάνια πουλιά. ( Ελληνικό ρέκβιεμ) 


Πάθη παλιά, πάθη καινούργια κι ένας κορυδαλλός μετανάστης που έχασε λοφίο και κελάηδισμα, ψάχνει στο χώμα ένα σκουλήκι με παροξυσμό ουτοπικό.
Το συλλογικό υποσυνείδητο εμπλέκεται με το προσωπικό, η συλλογική μνήμη με την προσωπική, προσπαθώντας να νικήσει τα αδιέξοδα του 
παρόντος, να δημιουργήσουν μια ασπίδα στο χάος.

[…]Περνάμε ανάμεσα από Αχαιούς νεκρούς /που έχασαν τη γλώσσα δίχως μάχη. 

[…]Τι Τυρταίος ,τι Αρχίλοχος,/ δεν είμαστε για Ελεγείες και Θούρια./Μετά από κάθε παρακμή,/ έρχονται οι ξυλοκόποι. (Δωριείς και ξυλοκόποι) 

Επικαλέσθηκα τη γλώσσα και τη μνήμη, αυτές τις εσωτερικές διαδικασίες που σε οδηγούν σε διαπολιτισμικές και διαχρονικές αξίες, την ελεύθερη σκέψη και τη γνώση που νικάει εξουσίες. Την ιστορία όχι ως αρχαιολατρεία , αλλά ως διδαχή. Παραλληλίζοντας τις εποχές προσπάθησα να ακούσω τη μελλοντική βουή. 
 Δωριείς, μεταφορικά, είναι η κάθοδος κάθε μορφής εισβολέων εντός και εκτός των τειχών μιας χώρας και μιας ύπαρξης. Είναι η μνήμη που χάνεται, η ιστορική και προσωπική μας μνήμη που υποτάσσεται κάθε φορά σ’ ένα καινούργιο εισβολέα. Η λεηλασία τόπων αγαπημένων που γίνονται λήθη.
Με την κάθοδό τους οι Δωριείς έφεραν μεγάλες αλλοιώσεις στον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας του 12ου αιώνα και επέδρασαν καθοριστικά στην ιστορική της πορεία. Η εποχή τους ονομάστηκε Ελληνικός Μεσαίωνας, γιατί σηματοδότησε την παρακμή του Μυκηναϊκού πολιτισμού που ως τότε είχαν διατηρήσει οι Αχαιοί.
Μια μεγάλη ανατροπή η μνήμη. Ο σκοτεινός χρόνος που σαρκάζει μέσα μας, μένει απολιθωμένος, μεταμφιεσμένος στην πιο κρυφή σκηνή μας, αναζητώντας τη λύτρωσή του στην πιο γνήσια και αληθινή έκφρασή του, στην πιο ανατρεπτική υπέρβασή του, την ποίηση. 

Το φυλάκιο άδειο /στο δάπεδο πέτρες./ Θα μπορούσε να ήταν αστέρια/ ή πυγολαμπίδες ιστορίας. (Φυλάκιο στο Πόγραδετς) 

Μάρτης, 2015 




Τετάρτη 11 Μαρτίου 2015

Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2014





Τιμήθηκαν η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και ο πεζογράφος Δημήτρης Νόλλας


Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2014




 
Από το Τμήμα Γραμμάτων, Βιβλίου & Ψηφιακού Περιεχομένου της Διεύθυνσης Εφαρμογής Πολιτιστικής Πολιτικής της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2014.

Τα βραβεία αφορούν στις εκδόσεις έτους 2013, στα οποία κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας από τον «βραχύ κατάλογο» των υποψήφιων προς βράβευση έργων, μετά από επανειλημμένες συνεδρίες και μακρές συζητήσεις.

Παράλληλα, όπως επιτάσσει η νέα νομοθεσία που διέπει τον θεσμό των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας (ν. 3905/2010), δίνεται στη δημοσιότητα το σκεπτικό βράβευσης της αρμόδιας Επιτροπής για κάθε κατηγορία.

ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
Απονέμεται ομόφωνα στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ  για το σύνολο του έργου της.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Δημήτρη Νόλλα για το έργο του με τίτλο «Το ταξίδι στην Ελλάδα», εκδόσεις Ίκαρος .
ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ - ΝΟΥΒΕΛΑΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Κώστα Μαυρουδή για το έργο του με τίτλο «Η αθανασία των σκύλων», εκδόσεις Πόλις . 
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Πάνο Κυπαρίσση  για το έργο του με τίτλο «Τα τιμαλφή», εκδόσεις Μελάνι.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟΥ - ΚΡΙΤΙΚΗΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στην Βάσω Αλεξανδράκη  για το έργο της με τίτλο «Το παιχνίδι της επιθυμίας και της γραφής στο Μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης του Ν.Γ. Πεντζίκη», εκδόσεις Αρμός .  

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ - ΧΡΟΝΙΚΟΥ - ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Γιώργο Β. Δερτιλή για το έργο του με τίτλο  «Συνειρμοί, μαρτυρίες, μυθιστορίες», εκδόσεις Πόλις.


ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στον Λευτέρη Καλοσπύρο  για το έργο του με τίτλο «Η μοναδική οικογένεια», εκδόσεις Πόλις και στην Ελευθερία Κυρίτση για το έργο της με τίτλο «Χειρόγραφη Πόλη» εκδόσεις Μανδραγόρας.

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΟΑΓΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Αλέξανδρο Στεφανίδη  για το έργο του με τίτλο «Το χάδι», εκδόσεις Άγρα.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Η Επιτροπή εισηγείται την απονομή τιμητικής διάκρισης για την συμβολή τους στη νεοελληνική λογοτεχνία στα περιοδικά «Μανδραγόρας» και «Θέματα Λογοτεχνίας».

Ο βραχύς κατάλογος υποψήφιων προς βράβευση (για έργα εκδοθέντα το έτος 2013), από τον οποίο επελέγησαν οι ανωτέρω βραβευθέντες είναι ο ακόλουθος (αλφαβητικά) :

Α. Υποψήφιοι για το Βραβείο Μυθιστορήματος :
1.      Νίκος Δαββέτας, Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
2.      Νίκος Μάντης, Άγρια Ακρόπολη, Εκδόσεις Καστανιώτη.
3.      Καρολίνα Μέρμηγκα, Συγγενής, Εκδόσεις Μελάνι.
4.      Δημήτρης Νόλλας, Το ταξίδι στην Ελλάδα, Εκδόσεις Ίκαρος.
5.      Μαρία Πάουελ, Όξινη βροχή, Εκδόσεις Κέδρος.
6.      Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Η πόλη και η σιωπή, Εκδόσεις Καστανιώτη.
7.      Μάκης Τσίτας, Μάρτυς μου ο θεός, Εκδόσεις Κίχλη.
8.      Έλενα Χουζούρη, Δυο φορές αθώα, Εκδόσεις Κέδρος.

Β. Υποψήφιοι για το Βραβείο Διηγήματος - Νουβέλας :
1.      Τζούλια Γκανάσου, Ως το τέλος, Εκδόσεις Γκοβόστη.
2.      Τάσος Γουδέλης, Το ωραίο ατύχημα, Εκδόσεις Κέδρος.
3.      Αχιλλέας Κυριακίδης, 360.  Νουβέλα, Εκδόσεις Πατάκη.
4.      Κώστας Μαυρουδής, Η αθανασία των σκύλων, Εκδόσεις Πόλις.
5.      Φαίδων Ταμβακάκης, Τακτοποίηση αυθαιρέτων, Εκδόσεις Εκάτη.
6.      Γεωργία Τάτση, Χορός στα ποτήρια, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
7.      Γιάννης Τσίρμπας, Η Βικτώρια δεν υπάρχει, Εκδόσεις Νεφέλη.
8.      Πάνος Τσίρος, Δεν είν΄έτσι;, Εκδόσεις Μικρή Άρκτος.


Γ. Υποψήφιοι για το Βραβείο Ποίησης :
1.      Γιώτα Αργυροπούλου, Ποιητών και Αγίων Πάντων, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
2.      Άννα Αφεντουλίδου, Ιστορίες εικονικής ισορροπίας, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
3.      Γιώργος Βέης, Βλέπω, Εκδόσεις Ύψιλον.
4.      Γιάννης Δούκας, Το σύνδρομο Σταντάλ, Εκδόσεις Πόλις.
5.      Μαρία Κουλούρη, Μουσείο άδειο,  Εκδόσεις Μελάνι.
6.      Πάνος Κυπαρίσσης, Τα τιμαλφή, Εκδόσεις Μελάνι.
7.      Αντώνης Φωστιέρης, Τοπία του Τίποτα, Εκδόσεις Καστανιώτη.
8.      Δημήτρης Χουλιαράκης, Αναπολόγητος στις κούνιες ντάλα μεσημέρι, Εκδόσεις Το Ροδακιό.

Δ. Υποψήφιοι για το Βραβείο Δοκιμίου - Κριτικής :
1.      Βάσω Αλεξανδράκη, To παιχνίδι της επιθυμίας και της γραφής στο «Μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης» του Ν. Γ. Πεντζίκη», Εκδόσεις Αρμός.
2.      Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Κ.Π. Καβάφης. Η ποίηση και η ποιητική του, Εκδόσεις Κίχλη.   
3.      Αριστείδης Δουλαβέρας, Η γυναικεία και η ανδρική ομορφιά στο δημοτικό τραγούδι, Εκδόσεις Παπαζήση.
4.      Φίλιππος Δραγούμης, Η ηθική πίσω από την κρίση. Σκέψεις για την Ηθική Φιλοσοφία εν μέσω οικονομικής κρίσης,  Εκδόσεις Άγρα.
5.      Αντώνης Δρακόπουλος, Κ.Π. Καβάφης. Το ανοιχτό έργο, Εκδόσεις Τόπος.
6.      Σταύρος Ζουμπουλάκης, Ποιος θεός και ποιος άνθρωπος;, Εκδόσεις Πόλις.
7.      Μιχάλης Πάτσης, Καζαντζάκης και Ρωσία. Οικοφοβία, διαλογικότητα, καρναβάλι, [Εκδ.] Μιχάλης Πάτσης.  
8.      Βάλτερ Πούχνερ, Mελέτες για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι, Εκδόσεις Αρμός.

Ε. Υποψήφιοι για το Βραβείο Μαρτυρίας - Bιογραφίας - Χρονικού - Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας :

1.      Γιώργος Γώτης, More veneto, Εκδόσεις Στιγμή.
2.      Γιώργος Β. Δερτιλής, Συνειρμοί, μαρτυρίες, μυθιστορίες, Εκδόσεις Πόλις.
3.      Μάνος Ελευθερίου, Μαύρα Μάτια. Ο Μάρκος Βαμβακάρης και η συριανή κοινωνία στα χρόνια 1905-1920, Εκδόσεις  Μεταίχμιο.
4.      Άλκη Ζέη,  Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
5.      Κυριάκος Κατζουράκης, Τάξη στο χάος. Ζωγραφική - Θέατρο - Κινηματογράφος, Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.
6.      Λυκούργος Κουρκουβέλας, Γιώργος Θεοτοκάς,  Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.
7.      Νότης Μαυρουδής, Περί ελληνικού τραγουδιού το ανάγνωσμα. Με δανεικά ιδανικά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
8.      Μάριος Σούσης, Καλή αντάμωση. Φιλιά εις τα παιδιά. Τα παιδιά που έχασαν το τρένο για το Άουσβιτς,  Εκδόσεις Turangalila Books.

ΣΤ. Υποψήφιοι για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα :

1.      Δήμητρα Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα,  Εκδόσεις Μελάνι.
2.      Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Αλεπούδες στην πλαγιά,  Εκδόσεις Πατάκη.
3.      Λευτέρης Καλοσπύρος, Η μοναδική οικογένεια,  Εκδόσεις Πόλις.
4.      Μάτα Καστρησίου, Απορριμματοφόρα των έξι, Εκδόσεις Ηριδανός.
5.      Ελευθερία Κυρίτση, Χειρόγραφη Πόλη, Εκδόσεις Μανδραγόρας.
6.      Ευτέρπη Κωσταρέλη, Βερντάντι,  Eκδόσεις Μανδραγόρας.
7.      Μαριλένα Παπαϊωάννου, Νικήτας Δέλτα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
8.      Λητώ Πιτυρή,  Όλγα ή τίποτα, Εκδόσεις Κέδρος.

Υπενθυμίζεται ότι η σύνθεση της αρμόδιας επιτροπής έχει ως εξής:
Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας :

1.      Αλέξης Ζήρας, Κριτικός Λογοτεχνίας,  Πρόεδρος
2.      Γιώργος Ανδρειωμένος, Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου,  Αντιπρόεδρος
3.      Άννα Καρακατσούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
4.      Μιχαήλ Μπακογιάννης, Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
5.      Γιώργος Ξενάριος, Συγγραφέας, Κριτικός Λογοτεχνίας
6.      Διονύσης Μαγκλιβέρας, Δοκιμιογράφος, Κριτικός Λογοτεχνίας
7.      Γιάννης Τζανής, Ποιητής, Δοκιμιογράφος
8.      Λίλα Κονομάρα, Συγγραφέας
9.      Γιώργος Συμπάρδης, Συγγραφέας

Τρίτη 10 Μαρτίου 2015

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ ///ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ


                                                           


Η  ΘΥΕΛΛΑ


Θύελλα είμαι 
Σαρώνω τα πάντα
Γυρίζω τον κόσμο
Σφυρίζω σφυρίζω

Σαν θύελλα που' μαι 
Σηκώνω αέρα
Θολούρα απλώνω
Γυρίζω σαν σφαίρα

Μαζί μ' άλλη θύελλα
Μαζεύουμε σκόνη
Ορμάμε στη θάλασσα
Και κείνη φουσκώνει.



*****


 ΤΟ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΙ


Τζιτζικάκι είμαι και γω
ρεμπέτικο και πονηρό
δεν μου καίγεται καρφάκι 
τώρα το καλοκαιράκι.


Τζι τζι τζι τζι τζιτζικάω
Τη ζωούλα μου γλεντάω
Μες στην ζέστη τεμπελιάζω
Με τραγούδι το ρεμβάζω.

Και όταν το μικρό παιδάκι
Προσπαθεί για να με πιάσει
Ξέρω και το...βρέχω εγώ
Και γελώ που μ' έχει χάσει.


*****



ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

Παίζουνε μαζί στους δρόμους
κάνουνε τους τροχονόμους
και γεμίζουνε χαρά
ολάκερη τη γειτονιά

Τρέχουν από δω,τρέχουν από κει,
στέκονται τώρα προσοχή,
άλλα σπεύδουν να κρυφτούν,
κάποια άλλα κυνηγούν.


Πω πω κοίτα πανηγύρι!
Σπάσαν ένα παραθύρι!
Βγήκαν έξω οι γειτόνοι
μ' ένα βλέμμα που ...δαγκώνει .

Φεύγουν τα παιδιά γελώντας
-μερικά χοροπηδώντας.
Και δεν είναι καν θλιμμένα
για τα τζάμια τα σπασμένα.




                                                          



Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ// 'ΑΝΝΑ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΥ //// ΗΜΕΡΕΣ ΕΠΤΑ Ή ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ ΤΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ - Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ







ΗΜΕΡΕΣ ΕΠΤΑ
Ή
ΠΕΙΡΑΣΜΟΥ ΤΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ,  εκδόσεις το ΡΟΔΑΚΙΟ, Αθήνα 1996
ποιητική σύνθεση της ΑΝΝΑΣ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΣΚΟΥΦΑ
(εξώφυλλο Χρήστος Σαμαράς) 







Η ποίηση άνθος του Στοχασμού
και των ονείρων μίσχος

Στην ποίηση όλα, αρχιτεκτονική, λιτότητα, πυκνός λόγος, αφαίρεση, της μοναξιάς η αγιοσύνη και της θλίψης μας η ευφυΐα, όλα συμπράττουν με το δέος της Σαγήνης.
Η ποίηση για μένα είναι η ένθεος ενσάρκωση της λύπης του Εφήμερου σε λόγο μεστό, αρμονικό και πολύσημο για μια καινούρια γένεση του Ωραίου, που άλλοτε συμπυκνώνει τη μαγεία του Ανεξήγητου σε όραμα, «την Αλήθεια επωάζει ο μύθος / και γεννά το Ανεξήγητο», και άλλοτε το όραμα σε υπέρβαση απ’ το εκμαυλιστικό εδώ στο Άγνωστο επέκεινα. Σε μια αισθητική ενόραση, δηλαδή, και στην προκειμένη περίπτωση σε μια δημιουργία του Κόσμου σε επτά Ημέρες από τον άνθρωπο που έχει εμβαθύνει στη θνητή του Μοίρα αλλά και στα θέλγητρα της ματαιότητάς του. Έτσι αρχίζοντας από την πρώτη Ημέρα έπλασε τη γλώσσα.
«Σφυρηλατώντας τις λέξεις στο αμόνι της ποίησης»
[τη γλώσσα των πουλιών και των δέντρων ………
Συνομιλούν τα δέντρα με τα’ αδύναμα πουλιά
για τα αιώνια έργα του ανθρώπου στις κορφές τους!]

Την δεύτερη τον Έρωτα, ζυμωμένο με χώμα και λίγο ουρανού, σαν χρησμό πάντα έφηβο, αθροίζοντας του πειρασμού τα ελέη σε ανέσπερο φως…
Στο
Άγιο δείπνο
της Χίμαιρας

Την τρίτη ημέρα δημιούργησε την κίνηση στου Κενού την ευφράδεια.
«Εν αρχή ην η κίνησις»! και επειδή «ο πόλεμος τρόπος κανένας να ξορκιστεί» την τέταρτη, έπλασε την πέμπτη ημέρα τη γυναίκα να βαστάζει το βάρος της γης μες τη μήτρα της μπολιάζοντας:
Ενοχή και αθωότητα
Αμαρτία και γνώση
για να μπορούν να παζαρεύουν, οι ΑΡΙΘΜΟΙ και ο ΧΡΟΝΟΣ, την έκτη ημέρα της ζωής το αέναο γίγνεσθαι μπροστά στον καθρέφτη της φιλήδονης Μοίρας μας.

«Ένα ταξίδι στο «εσώτερο είναι» της ποιήτριας, μια επώδυνη αναζήτηση που οδηγεί στην υπέρβαση, εκεί, όπου αναπολώντας τη ζωή που φεύγει, ενοράται και πλάθει το Θεό της κυοφορώντας…
«τις γραφές τις παμπάλαιες»
στου Στοχασμού τ’ άδυτα των αδύτων». Γράφει ο Βασίλης Λιάπης, καθηγητής φιλόλογος και κριτικός.
Και επειδή:
«Ο ουρανός θα κατέβει στα πόδια της ΓΗΣ
………………………………………………..
……………………………………………….
την έβδομη μέρα γης γένεσης

Θα τραβήξω μια πέτρα
απ’ την άβυσσο ν’ αντιγράψω:

Η Ζωή και ο πόλεμος Ένα
Η ηδονή και ο θάνατος Ένα!

Η ποίηση από καταβολής ανθρώπου, άλλωστε, είναι αφαίρεση. και η αφαίρεση είναι των μυστηρίων της, της μέθης απόσταγμα, όχι μόνο γιατί υπαινίσσεται τη σοφία του κόσμου, σαν απειρόγαμη σκέψη όλων των αντιθέσεων με εμβέλεια τα έγκατα του νου και της ψυχής μας, αλλά και γιατί προϋποθέτει ένα στιβαρό υπόβαθρο μιας ασύνορης γνώσης για να υπάρξει. Έτσι θα σταματήσω εδώ την αφηγηματική μου τελετουργία για ν’ αφήσω τον όποιο αναγνώστη θα σκύψει στο απάνθισμα των επτά ημερών της δικής μου δημιουργίας για την δική του «μέθεξη» στην μυσταγωγία της τέχνης, την
πεμπτουσία της ζωής που μένει, σαν μια άλλη Αποκάλυψη, που εγώ την σφραγίζω με τον επίλογο…
Ήταν δικό μου το αίμα
και τα ξόδεψα στις λέξεις,
κρέμασα όμως ένα αντικλείδι
στη λεπτομέρεια της αφύπνισης
πρελούδιο του ήλιου, λίγο πριν από τη δύση του, στη «Λιτανεία των στίχων».

Στη Λιτανεία, μάλλον, της αφύπνισης συνειδήσεων, από τη νάρκη κάποιου βιβλικού Χειμώνα…., όπου ……..
«Ζητούσαν Δίκαιο και νόμους για ένα φιλί
του φεγγαριού στη χώρα της απαντοχής»

Επειδή σε τούτη εδώ την εποχή…
«Γεννιούνται γέροι τα παιδιά
και οι πόθοι τους νεκροί
Και επειδή:
Οι μηχανές τρελάθηκαν και
διαλαλούν αδιάντροπα:
…………………………….
…………………………….
στις φλέβες μας βρυχάται αίμα και τρομάζει
τα άστρα τα θλιμμένα», που …

βλέπουν σκύβοντας στη γη τη λιτανεία των στίχων, σαν ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, που άνθισε από το αίμα των λέξεων στην έρημο των ανθρώπων. Σημείον δηλαδή, Αντιλεγόμενον για την επίγνωση της Αστραπής που σκίζει με τη λάμψη της του ουρανού το χάος πριν από την τάξη
γυρεύοντας της ποίησης το άπειρο κάλλος.

Πράγματι, η ομορφιά, οίστρος ψυχής και δόξα των αισθήσεων, είναι «ύψος δυσανάβατον» και η ποίηση κλίμαξ μετέωρη να φτάσουμε πολύ ψηλά, εκεί, που τα γαλάζια πουλιά αγγίζουν το στερέωμα, να βρούμε τον Θεό να πιάσουμε κουβέντα. Γιατί όπου υπάρχει ποίηση εκεί και ο Θεός», λέει ο Ελύτης.
«Η Λιτανεία των στίχων παραπέμπει ευθέως σε μια ιεροπραξία, όπου το αποκαλυπτικό στοιχείο της μυσταγωγίας κυριαρχεί. Είναι προφανές ότι η Λιτανεία, αυτή, αναπαριστά την πανανθρώπινη ιστορική πορεία, έτσι όπως την αποτύπωσε και συνεχίζει να την αποτυπώνει, αιώνες τώρα, η ποίηση», γράφει ο Θωμάς Μπεχλιβάνης, Δρ Νεοελληνική φιλολογίας.
Η δράση, εξάλλου, στην ποιητική αυτή σύνθεση, τοποθετείται στους έσχατους καιρούς, το τέλος της ιστορίας σ’ ένα σκηνικό αυθεντικής εγρήγορσης πέρα από το θάνατο που προκαλεί
της τεχνικής προόδου η θηριωδία
πριν και μετά το γοερό των ημερών μας τέλος

Όμως στο ζύγι ξαφνικά πέφτει ένα αγριοπερίστερο
με του Θεού το μήνυμα στο πόδι του δεμένο

Φαίνεται πως ο Θεός, δεν ξεχνά να ανανεώνει τις ελπίδες μας για τον κόσμο που έπλασε, ως παρατηρητής του αιώνιου συμπαντικού παιχνιδιού της ζωής, υποταγμένος, ίσως, και Αυτός στην αναγκαιότητά του.
Παιχνίδι ο Κόσμος
και ο Θεός παιδί

ποιος όμως εποπτεύει τον κόσμο το παιδί ή το παιχνίδι;

Έτσι η Λιτανεία, μέσα από την αφηγηματική ροή της και το τελετουργικό Σιωπής των στίχων της, ανοίγει διάπλατα τις πύλες στην πολυσημία του Αθέατου της Τέχνης για να μας σώσει:
Η δωρεά της τέχνης μπορεί να γίνει άγραφο δίκαιο
και να μας σώσει ή να τη σώσουμε
Με ενέχυρο την ψυχή του ποιητή
και αποπληρωμή το ποίημα.

Η Λιτανεία των στίχων, λοιπόν, αλληγορίες και σύμβολα, σαν κεριά αναμμένα, καλούν τους ποιητές από όλες τις πατρίδες
ν’ αλλάξουν τη συνείδηση του Κόσμου
……………………………………………

Ήδη χαρτογραφούν ψυχές με νέα σύνορα:

ο πρώτος δρόμος του Θεού η ομορφιά
ο τελευταίος του ποιητή η ομορφιά

της ΓΗΣ
το αιώνια Ένα!






«Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ», εκδόσεις το ΡΟΔΑΚΙΟ, Αθήνα 2007
της ΑΝΝΑΣ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΥ.

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015

ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ ΣΤΟ REVOLT //// AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΗΣ



                                                                    


Στα πλαίσια των εκδηλώσεων  ποιητικός Μάρτης στο Revolt,



H Aσημίνα Ξηρογιάννη διαβάζει και συνομιλεί με τον Παναγιώτη
Mηλιώτη.


                          


 ΒΙΒlIONET : ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΛΙΩΤΗΣ



Ο Παναγιώτης Μηλιώτης διαβάζει και συνομιλεί με την
Ασημίνα Ξηρογιάννη.



 ΒIBLIONET : ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

                    





Κυριακή 8 Μαρτίου 2015

ώρα 6.30


Revolt Cafe bar KΩΛΕΤΤΗ 25-27 Εξάρχεια,τηλ:2103800016


                                      

                                 


 
 http://www.biblionet.gr/book/188696/%CE%9C%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82,_%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82/%CE%9C%CE%B9%CE%B1_%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B1_%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF


       ________________________________________                    


                               


                

http://www.biblionet.gr/book/188250/%CE%95%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE_%CE%BC%CE%BF%CF%85_%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9_%CE%B7_%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7