Ουρλιαχτό - Άλλεν Γκίνσμπεργκ

 Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,
υστερικά γυμνά και λιμασμένα,
να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας
μιαν αναγκαία δόση, χίπστερς με αγγελικά κεφάλια να φλέγονται για την αρχαία ουράνια ένωση με την άστρική γεννήτρια μέσα στη μηχανή της νύχτας, που φτωχοί κουρελιασμένοι με βαθουλωμένα μάτια και φτιαγμένοι στάθηκαν καπνίζοντας
μέσα στο υπερφυσικό σκοτάδι τιποτένιων διαμερισμάτων αιωρούμενοι
πάνω από τις κορυφές των πόλεων βυθισμένοι στην τζαζ,
που πρόταξαν τους εγκεφάλους τους γυμνούς στον ουρανό κάτω απ' τον Εναέριο σιδηρόδρομο και είδαν
αγγέλους Μωαμεθανούς να τρεκλίζουν φωτισμένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών,
που πέρασαν απ' τα πανεπιστήμια με ήρεμα ακτινοβόλα μάτια με παραισθήσεις
του Αρκάνσας και τραγωδία με το φως του Μπλαίηκ ανάμεσα στους μελετητές του πολέμου, που διώχτηκαν απ' τις ακαδημίες λόγω τρέλας και έκδοσης
στίχων ανήθικων στου κρανίου τα παράθυρα,
που διπλώθηκαν από τον φόβο ξεντυμένοι σε αξύριστα δωμάτια, καίγοντας τα λεφτά τους στα καλάθια των αχρήστων και ακούγοντας τον Τρόμο μέσ' απ' τον τοίχο ...

 ... ... ...
... Ω Καρλ, όσο εσύ δεν είσαι ασφαλής δεν είμαι ούτε εγώ, και τώρα είσαι
στ' αλήθεια μέσα στη ζωική σούπα του χρόνου -
και όποιος εν τέλει έτρεξε μέσα στους παγωμένους δρόμους
κυριευμένος από την ξαφνική αναλαμπή της αλχημείας της χρήσης της γεωμετρικής έλλειψης του καταλόγου του μέτρου και του

 δονητικού πεδίου, που ονειρεύτηκε και δημιούργησε ενσαρκωμένα χάσματα στον Χώρο και τον Χρόνο μέσα από εικόνες συγκρινόμενες, και παγίδεψε τον αρχάγγελο της ψυχής ανάμεσα σε δύο οπτικά είδωλα και συνένωσε τα βασικά ρήματα και έβαλε το ουσιαστικό και την παύλα της
συνείδησης μαζί αναπηδώντας με την αίσθηση του
Pater Omnipotens Aeterna Deus
για να δημιουργήσει πάλι το μέτρο
και την σύνταξη της φτωχής ανθρώπινης πρόζας
και να σταθεί μπροστά σου άφωνος και ευφυής και
τρεμάμενος από ντροπή, απορριμμένος μα εξoμολογώντας
την ψυχή για συμπόρευση με τον ρυθμό της σκέψης μες στο
γυμνό του και ατέλειωτο κεφάλι,
ο τρελός αλήτης και άγγελος μπιτ μέσα στον Χρόνο, άγνωστος,
θέτοντας όμως εδώ αυτό που ίσως αξίζει να ειπωθεί
στον χρόνο μετά τον θάνατο,
και αναστήθηκε μετενσαρκωμένος με τα φασματικά ρούχα της τζαζ μέσα στον χρυσοκέρατο ίσκιο της μπάντας και έπαιξε τον πόνο του
γυμνού μυαλού της Αμερικής για την αγάπη μ' ενός σαξόφωνου την κραυγή ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί που ρίγησε
τις πόλεις ως το τελευταίο ραδιόφωνο,
με την απόλυτη καρδιά του ποιήματος της ζωής σφαγμένη βγαλμένη απ' τα κορμιά τους τροφή καλή για χίλια χρόνια

Θεατρολόγοι - Λογοτέχνες

---

....γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη 

---

.........Κάποιοι συνάδελφοι  θεατρολόγοι φαίνεται να τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη για την τέχνη του λόγου,αφού παράλληλα με τις θεατρικές και θεατρολογικές τους επαγγελματικές δραστηριότητες δραστηριοποιούνται και στον χώρο της λογοτεχνίας.Κάνοντας μια σχετική έρευνα γύρω από το θέμα ανακάλυψα κάποιους συναδέλφους που έχουν προβεί στην έκδοση λογοτεχνικών βιβλίων ,και μερικοί έχουν μάλιστα αποσπάσει λογοτεχνικά βραβεία και διακρίσεις .Eτσι,αναφέρω πρώτο τον πολυγραφότατο κυριο Κωνσταντίνο Μπούρα που γράφει ποίηση ως επί το πλείστον,αλλά και θεατρικά εργα καθώς και κριτικές και άρθρα γυρω από το θεατρο και τη λογοτεχνια.Ακόμα,ο κύριος Θάνος Φωσκαρίνης ,έχει 11 βιβλια στο ενεργητικό του ,τα περισσότερα από τα οποία είναι ποιητικές συλλογές(<<Ανοιχτές επιστολές στον Μάνο Χατζηδάκη>>,Μπάστας,1996<<Οινόπνευμα για τα μάτια και το στόμα>>.Παρουσία 2000,<<Η αλήθεια με ή χωρίς αντιβιοτικά>>,Εριφύλλη 2002,<<Αθελά μου>>,Εριφύλλη 2004,<<Χους>>,οδός Πανός 2011και άλλες)καθώς και θεατρικές μεταφράσεις και άρθρα περί θεάτρου.Η Μάγια Δελληβοριά καταπιάνεται με παιδικά θεατρικά έργα (<<Ο Ιππότης της αγάπης>>, και β.<<Η Αλφαβήτα της εφηβείας>> που έχουν πάρει βραβεία από το Υπουργείο Πολιτισμού.)Με την παιδική λογοτεχνία και πιο συγκεκριμένα με το παιδικό και εφηβικό μυθιστόρημα ασχολέιται και η πολυβραβευμένη Αγγελική Δαρλάση..Το πιο πρόσφατο βιβλίο της έχει τον τίτλο<<Με λένε...Σύννεφο>>και κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Πατάκη.Η Μαρία Σούμπερτ έχει  στο ενεργητικό της ,4 μυθιστορήματα για ενήλικες και ένα θεατρικό με τίτλο <<Ιnvitation to a party>>.Ο Δημήτρης Φοινίτσης εξέδωσε το βιβλίο<> που περιλαμβάνει τέσσερα θεατρικά έργα. Eχει γράψει κυρίως θεατρικούς μονολόγους,μονόπρακτα και διηγήματα(short stories) και έχει κάνει θεατρικές μεταφράσεις.Τέλος ,οι ποιητές Αργύρης Παλούκας και Ασημίνα Ξηρογιάννη που
έχουν εκδώσει 3 προσωπικά βιβλια εκαστος και εχουν συμμετοχές και σε συλλογικά έργα.Πώς ομως καταπιάστηκαν με τη λογοτεχνία και τη συγγραφή;Σίγουρα τα κίνητρα δεν ήταν οικονομικά!Ο καθένας  έχει  και τη δική του ιστορία .Ο  Κωνσταντίνος Μπούρας απαντά:<<Η λογοτεχνία μας διαλέγει δεν τη διαλέγουμε, πριν καν πάμε σχολείο, πριν μάθουμε να γράφουμε,είναι μια ειδική διαμόρφωση του κέντρου του Λόγου στον εγκέφαλο, είναι μια ειδική ποιότητα της ψυχής. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν ξυπνάει ένα πρωί αποφασίζοντας να επιδοθεί σε μια τέχνη που δεν διδάσκεται και με τελείως αμφίβολα αποτελέσματα. Θέλει πολλές δεκαετίες επιμονής κι υπομονής για να αρχίσει κάπως να σου αποδίδει. Σκέφτομαι πολλές φορές ότι δεν αποζημιώνομαι ούτε καν ως δακτυλογράφος των 25 βιβλίων μου και των πάμπολλων δοκιμίων και κριτικών που έχω δημοσιεύσει σε εφημερίδες και περιοδικά. Όταν πήγα τελευταία στην κλινική που κάνει αιμοκάθαρση ο πατέρας μου, ένας υπέργηρος ασθενής με αναγνώρισε και μου είπε ότι πήγαινα σε προσχολική ηλικία στο σπίτι τους και τους έλεγα ποιήματα που μόλις είχα συνθέσει. Φυσικά δεν το θυμόμουνα, εντυπωσιάστηκα όμως και συγκινήθηκα. Ακόμα και σήμερα θα ευχόμουν να ξυπνήσω κάποια στιγμή τόσο ευτυχισμένος και πλήρης που να μην χρειαστεί να ξαναγράψω. Είναι όμως αυτό το φευγαλέο σαράκι, να μοιραστούμε με τους άλλους τις γνώσεις και τις ανακαλύψεις μας. Αυτό το μικρόβιο δεν σκοτώνεται. Πρώτα πεθαίνει ο άνθρωπος και μετά η λογοτεχνική μανία του>>Επίσης,η συγγραφή για τον Δημήτρη Φοινίτση <<προέκυψε μέσα από τη γενικότερη ενασχόλησή του με το θέατρο. Σαν ανάγκη και πάλι όχι. Σαν φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Καλύπτει πάντοτε και το κενό-δικαιολογία του σκηνοθέτη "δεν βρίσκω έργο". Είναι μια ολική κατασκευή, ένα σκηνικό παιχνίδι που ολοκληρώνεται μέσα από τα στάδια της θεατρικής πράξης.>>Η Μαρία Σούμπερτ σημειώνει:<<Το «να γίνω συγγραφέας», ήταν παιδικό όνειρο, το οποίο ποτέ δεν πήρα στα σοβαρά. 

Η ενασχόλησή μου ήταν τυχαία, μετά τις πανελλήνιες, όταν τυχαία έγραψα το πρώτο μου βιβλίο και τυχαία βρήκε το δρόμο του για έκδοση. 

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να γίνει συνειδητή επιλογή και να δουλέψω γύρω από αυτό.>>Και η Αγγελική Δαρλάση ,όπως μου είπε,έκανε στην αρχή χάρη στην εμπιστοσύνη και παρότρυνση,του φίλου της,του θεατροπαιδαγωγού Ηλία Πίτσικα.<<Η συνέχεια ήρθε <<αναγκαστικά>>.Ανακάλυψα ότι το να γράφω για παιδιά είναι για μένα μια ιδιαίτερα απελευθερωτική κι απαιτητική διαδικασία.  Μπορώ να είμαι λιτή αλλά ουσιαστική, ευφάνταστη αλλά ειλικρινής,  γενναιόδωρη. Να δίνω κάθε φορά την καλύτερη λογοτεχνία που μπορώ. Τα παιδιά έχουν αλάθητο ένστικτο στην ομορφιά και στην ουσία. >>,προσθέτει.Η Ασημίνα Ξηρογιάννη από μικρή είχε την αγωνία της γραφής , προσπαθούσε να  εκφραστεί μέσω της Ποίησης και να βρει τη δική της φωνή....Οι φιλολογικές της σπουδές την βοήθησαν να γνωρίσει και να μελετησει σε βαθος την ελληνική ποιητική παράδοση .Για αυτήν η Ποίηση είναι μαγεία και έρωτας!

Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ «ΑΠΟΥΣΙΑ»/Βραδιά ποίησης

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα 2/5/2012


 

 

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση στα πλαίσια της έκθεσης/ εγκατάστασης «Απουσία», της Κωνσταντίνας Κατρακάζου παρουσιάζει βραδιά ποίησης με θέμα την Απουσία, που οργάνωσε και επιμελήθηκε ο Θανάσης Χατζόπουλος, την Πέμπτη 24 Μαΐου 2012, στις 20:00, στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι).

Οι ηθοποιοί Μαρίσα Τριανταφυλλίδη και Βασίλης Καραμπούλας θα υποδεχθούν τους παρόντες ποιητές και θα διαβάσουν ποιήματα απόντων ποιητών “περί απουσίας”

Μαζί τους 23 σύγχρονοι έλληνες ποιητές δίνουν τον λόγο στην απουσία και “δείχνουν” με τις αναγνώσεις τους πως με την ποιητική τους παρουσία συνεχίζουν να εγγράφουν στην ποίησή τους την απουσία σε ένα πολύμορφο σύμπαν ποιημάτων όπου η απουσία παίρνει τις πιο απρόσμενες μορφές για να “εμφανιστεί”.

Θα διαβάσουν ποιήματά τους οι ποιητές:

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Δημήτρης Αγγελής, Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, Χάρης Βλαβιανός, Μιχάλης Γκανάς, Ζέφη Δαράκη, Δημήτρης Ελευθεράκης, Γιάννης Ζέρβας, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Μαρία Κυρτζάκη, Μαρία Λαϊνά, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Κώστας Μαυρουδής, Αλέξανδρος Μήλιας, Γιώργος Μπλάνας, Κώστας Παπαγεωργίου, Κάλλια Παπαδάκη, Τίτος Πατρίκιος, Αλεξάνδρα Πλαστήρα, Αντώνης Φωστιέρης, Θανάσης Χατζόπουλος, Δήμητρα Χριστοδούλου.

Η εικαστική έκθεση «Απουσία», η οποία θα διαρκέσει μέχρι και τις 25 Μάιου 2012, είναι ένα σχέδιο εργασίας, αποτέλεσμα αναζήτησης και έρευνας διεπιστημονικής ομάδας, το οποίο γεννήθηκε ως αντίδραση απέναντι στα σημεία των καιρών. Αποτελείται από έργα της Κωνσταντίνας Κατρακάζου, ενώ η επιμέλεια της έκθεσης ανήκει στη Λουίζα Καραπιδάκη.


Κωνσταντίνα Κατρακάζου / Απουσία

Χορηγός επικοινωνίας

www.culturenow.gr

Βραδιά ποίησης
Πέμπτη 24 Μαΐου 2012, 20:00

Διεύθυνση
Θέατρο & Γκαλερί Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Μασσαλίας 22, Κολωνάκι

Είσοδος
Eίσοδος ελεύθερη

Πληροφορίες

Ήρα Παπαδοπούλου (210 3680052), www.hau.gr/culture

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗΣ / ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

 

1. 
   

Η αγέλη

η αγέλη \ στην περιδίνησή της γύρω απ’ το κέντρο

ισορροπίας της \ μόνο μια αύρα άφησε ενθύμιο

καθώς παρέσυρε μερικά μέτρα παρέκει

καμπύλες κι  ευθαλείς αξιωματικούς του αδέσποτου 

τα χνάρια στην έρημο δε σβήνονται \

απλώς σταματούν κάποτε σ’ έναν σωρό κόκαλα \

αν τίμησες την περπατησιά σου \

αν σφύριζες σεγόντο στα χαμσίνια \

αν το τσίκρισμα των φεγγαριών που μπεγλέριζες

θέρμαινε τα βράδια τις παλάμες σου

τα αλυχτίσματα \ ριμάρουν \ το ένα πάνω στ’ άλλο

κι οι λαιμαριές \ προαιρετικώς \ παραλλάσσουν

τους ρόγχους  ενός σαπρού κοσμήματος \κάτω απ’ το στήθος

οι υπερωρίες των σιελογόνων \ανταμείβονται εις είδος

η αγέλαστος των αγελαίων όψη \ποτίζει από δάκρυα

υφάλμυρα \τα αξεσουάρ του μέλλοντός τους

[τσάντες \γόβες \ ζώνες]

ακροτελεύτια  άρθρωση :

μην ψάχνεις τον μπόγια αλλού

ανάμεσα τους \ δια βοής \ εκλέγονται

οι ενιαύσιοι άρχοντες

*********** 

 tango

Κοίταξέ την \ με προσοχή

Απόθεσε πάνω της μόνο τρυφερότητα

Τόσο εύθραυστη η ισορροπία της \ που

Ένα παίξιμο των βλεφάρων θα ‘ταν μοιραίο

-

Στην αγκαλιά του καβαλιέρου

Περιστρεφόμενη \ χιλιοστά απ’ το έδαφος

Οδηγεί εκείνη το χορό \αλίμονο\

Κι η μουσική την ακολουθεί: πρωτάκουστο [σκάνδαλο !]

-

Με την πλάτη γυρισμένη στο μέλλον

Η ματιά απ’ τη γλύκα του τώρα ως το σίγουρο πριν

Πισωπατεί με σταθερότητα προς το άγνωστο

-

Ούτε εμπόδιο\ ούτε δύναμη

Τίποτα δε μπορεί να αναχαιτίσει τον καλπασμό της

Εκτός\ ίσως\ από ένα παίξιμο των βλεφάρων σου 

****************

Ένα παιδί μετράει κάστρα

τα κάστρα στον μανδύα

\που σκεπάζει  βουνά

στο βάθος της οφθαλμαπάτης\

απόψε κάηκαν

αύριο καπνίζουμε \παρέα\

το τελευταίο τσιγάρο

πριν την εκτέλεση \της διαθήκης

 

Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ //// ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ (Β)

 

 

                                                    

 

 

 

 

Απόσπασμα από το βιβλίοΤ.Σ.ΕΛΙΟΤ/ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ

[Δίγλωσση έκδοση],εκδ.Πατάκη

ΕΙΣΑΓΩΓΗ- ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΣΧΟΛΙΑ :ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

 LITTLE GIDDING


V


O,τι ονομάζουμε αρχή συχνά είναι το τέλος
και το να δίνεις ένα τέλος είναι να κάνεις μια αρχή.
Από το τέλος ξεκινάμε.Και κάθε φράση
και πρόταση που είναι σωστή
      (όπου κάθε λέξη είναι εκεί που αρμόζει,
παίρνοντας τη θέση της για να στηρίξει τις άλλες,
η λέξη ούτε διστακτική  ούτε  επιδεικτική,
μια εύκολη  συναλλαγή ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο,
η κοινή ορθή χωρίς να΄ναι χυδαία,
η συμβατική λέξη ακριβής αλλά όχι σχολαστική,
το τέλειο ταίρι χορεύοντας μαζί)
κάθε φράση και κάθε πρόταση είναι ένα τέλος και μια αρχή,
κάθε ποίημα ένας επιτάφιος.Και οποιαδήποτε πράξη
είναι ένα βήμα προς το ικρίωμα,τη φωτιά,
        βαθιά στο λαρύγγι της θάλασσας
ή προς μια πέτρα δυσανάγνωστη:
        κι από κει είναι που ξεκινάμε.
Πεθαίνουμε μ΄εκείνους που πεθαίνουν:
δες,αναχωρούν ,κι εμείς πηγαίνουμε μαζί τους.
Γεννιόμαστε με τους νεκρούς:
δες,επιστρέφουν ,και μας φέρνουν μαζί τους.
Η στιγμή του τριαντάφυλλου κι η στιγμή του κυπαρισσιού
έχουν την ίδια διάρκεια.Ένας λαός χωρίς ιστορία
δεν λυτρώνεται από τον χρόνο,γιατί η ιστορία είναι διάταξη
άχρονων στιγμών.Έτσι,καθώς το φως λιγοστεύει
κάποιο χειμωνιάτικο απομεσήμερο,σε παρεκκλήσι απόμερο
ιστορία είναι το τώρα και η Αγγλία.

Με την  έλξη αυτής της Αγάπης
        και την φωνή αυτού του Καλέσματος

Δεν θα πάψουμε να εξερευνούμε
και όλης μας της εξερεύνησης το τέλος
θα είναι να φτάσουμε εκεί  άπ΄όπου ξεκινήσαμε
και να γνωρίσουμε το μέρος για πρώτη φορά.
Μέσα από την άγνωστη,στη μνήμη χαραγμένη πύλη
 όοταν το τελευταίο κομμάτι της γης που απομένει ν΄ανακαλυφθεί
είναι εκείνο που ήταν  η αρχή'
στην πηγή του μακρύτερου ποταμού
η φωνή του κρυμμένου καταρράκτη
και τα παιδιά στη μηλιά
άγνωστα,αφού δεν τ΄αναζητήσαμε
 όμως τ΄ακούσαμε,τα μισακούσαμε,μέσα στην ησυχία
 ανάμεσα σε δύο παφλασμούς της θάλασσας;.
Γρήγορα λοιπόν,εδώ,τώρα,πάντα-
μια συνθήκη απόλυτης απλότητας
(που δεν στοιχίζει λιγότερο από το καθετί)
κι όλα θα πάνε καλά και
το καθετί θα πάει καλά
όταν της φλόγας οι φλόγες διπλωθούν
μέσα στον στεφανωμένο κόμπο της φωτιάς
και φωτιά και τριαντάφυλλο γίνουν ένα.

Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ /ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ (Α)

.
                                                        

..Aπόσπασμα από το βιβλίο
Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ/ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ
[Δίγλωσση έκδοση]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ- ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΣΧΟΛΙΑ :ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ



LITTLE GIDDING

Ι

H άνοιξη στη μέση του χειμώνα  είναι ξεχωριστή εποχή
αιώνια  αν και υγρή προς το ηλιοβασίλεμα,
μετέωρη στον χρόνο,ανάμεσα στον πόλο και τον τροπικό.
Όταν η σύντομη μέρα αστράφτει ,με πάχνη και φωτιά,
ο φευγαλέος ήλιος φλογίζει τον πάγο,
   σε νερόλακκους και χαντάκια,
στο απάνεμο κρύο που είναι η θέρμη της καρδιάς,
ανακλώντας  σε υδάτινο  καθρέφτη
μια λάμψη που τυφλώνει νωρίς το απομεσήμερο.
Και φωτίζει πιο έντονα από κλαδί που φλέγεται ,ή μαγκάλι,
ξεσηκώνει το άλαλο πνεύμα:
   όχι άνεμος,αλλά πυρά πεντηκοστής
στη σκοτεινή εποχή του χρόνου.
    Ανάμεσα στο λιώσιμο και το πάγωμα
ο χυμός της ψυχής ανασκιρτά.Δεν υπάρχει μυρωδιά της γης
ή μυρωδιά από πλάσμα ζωντανό.
    Αυτή είναι η εποχή της άνοιξης
αλλά όχι στου χρόνου το συμφωνητικό.
    Τώρα ο φράχτης των θάμνων
λευκαίνεται για μια ώρα από παροδική ανθοφορία
χιονιού,μια άνθηση πιο αιφνίδια
από εκείνη του καλοκαιριού,ούτε μπουμπούκιασμα
     ούτε μαρασμός,
ούτε σύμφωνα με το σχέδιο αναπαραγωγής.
Πού είναι το καλοκαίρι,το αδιανόητο
καλοκαίρι μηδέν;
                           Αν ερχόσουν προς τα εδώ,
ακολουθώντας τον δρόμο που θα ήταν πιθανό να πάρεις
από το μέρος που θα ήταν πιθανό να΄ρθεις,
αν  ερχόσουν προς τα δω εποχή που όλα είναι δυνατά
       θα έβρισκες τους φράχτες
λευκούς πάλι,τον Μάη με ηδυπαθή γλυκύτητα.
Θα ήταν το ίδιο στο τέλος του ταξιδιού,
αν ερχόσουν νύχτα σαν  συντετριμμένος βασιλιάς,
αν ερχόσουν μέρα μην γνωρίζοντας γιατί ήρθες
το ίδιο θα ήταν ,καθώς αφήνεις τον δύσβατο δρόμο
και στρίβεις  πίσω από το χοιροστάσιο
     προς την  ξεθωριασμένη πρόσοψη
και την ταφόπετρα.Και αυτό για το οποίο  νόμισες ότι ήρθες
είναι μονάχα ένα κέλυφος,ένα τσοφλι νοήματος
άπ΄όπου βγαίνει ο σκοπός μόνο όταν εκπληρωθεί
αν αυτό ποτέ συμβεί.Είτε δεν είχες σκοπό
ή ο σκοπός βρίσκεται πέρα από το τέλος που φαντάστηκες
κι αλλάζει στην εκπλήρωσή του.Υπάρχουν άλλοι τόποι
που είναι κι αυτοί το τέλος του κόσμου,
        μερικοί στα σαγόνια της θάλασσας,
ή πάνω από μια λίμνη σκοτεινή,σε  μια έρημο ή σε πόλη-
αυτός όμως είναι ο πλησιέστερος,στον χώρο και τον χρόνο,
τώρα και στην Αγγλία.

                 Αν ερχόσουν προς τα εδώ
ακολουθώντας οποιοωδήποτε δρόμο,
      ξεκινώντας άπ΄ οπουδήποτε,
όποιον καιρό ή όποια εποχή,
θα ήταν πάντα το ίδιο: θα΄πρεπε να έχεις απεκδυθεί
την αντίληψη και την πεποίθηση.
     Δεν βρίσκεσαι εδώ για να εξακριβώσεις,
να διδάξεις τον εαυτό σου,ή να ικανοποιήσεις
     την περιέργειά σου
ή να δώσεις αναφορά.Βρίσκεσαι εδώ για να γονατίσεις
όπου η προσευχή εισακούστηκε.
    Και η προσευχή είναι περισσότερο
από διαδοχή λέξεων,την ενσυνείδητη ενασχόληση
του νου που προσεύχεται,
    ή τον ήχο της φωνής που προσεύχεται.
Και εκείνο που  οι νεκροί δεν άρθρωσαν ,όσο ζούσαν,
μπορούν να σου το πουν,όντας νεκροί:η επικοινωνία
των νεκρών είναι  σε γλώσσα πύρινη
     πέρα από τη γλώσσα  των ζωντανών.
Εδώ,η διασταύρωση της άχρονης στιγμής
είναι η Αγγλία και το πουθενά.Το ποτέ και το πάντα.

Ο ΛΟΡΚΑ ΚΑΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ

                                                          

[πηγή :LIFO /

11.5.2012 | 13:00]

Μέσα σε ένα κουτί εμφανίστηκε το όνομα του μυστηριώδους εραστή του Λόρκα 

 THΣ  

ΛΕΝΑΣ  ΦΟΥΤΣΙΤΖΗ

 

Το αντικείμενο της συλλογής « Έντεκα σονέτα του σκοτεινού έρωτα», εβδομήντα χρόνια μετά

Η ταυτότητα του ανθρώπου στον οποίο ο Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα έγραφε παθιασμένους στίχους αποκαλύφθηκε τώρα, εβδομήντα χρόνια μετά. Ο κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος Juan Ramirez κρατούσε ένα κουτί με αναμνηστικά της σχέσης, μαζί με ένα άγνωστο ως τώρα ποίημα κι ένα ημερολόγιο, τα οποία έκρυβε όλη του τη ζωή. Έδωσε το κουτί στην αδερφή του λίγο πριν πεθάνει, το 2010.
Το κουτί αποκαλύπτει ότι ο Λόρκα και ο τότε 19χροος Ramirez σχεδίαζαν να πάνε στο Μεξικό. Όμως ο νεαρός Ramirez δε μπορούσε να ταξιδέψει χωρίς την συγκατάθεση των γονιών του, οπότε γύρισε στην πατρίδα του, στο Albacete για να τους μιλήσει, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος. Η οικογένεια του Ramirez του απαγόρεψε το ταξίδι, σοκαρισμένη από την ιδέα. Ο Λόρκα βρισκόταν στη Γρανάδα και του ζήτησε να μην παρακούσει την οικογένειά του. Τα Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα γράφτηκαν εκείνη την εποχή, τα οποία διόρθωνε προσεχτικά μέχρι το θάνατό του τον Αύγουστο του 1936. [via guardian]

 Το 1968 ο Πάμπλο Νερούδα έγραφε πως του τα είχε διαβάσει ο Λόρκα την τελευταία φορά που τον είχε δει και πως ήταν ποιήματα "απίστευτου κάλλους". Το 1937 ο Βιθέντε Αλεϊχάντρε γράφει γι' αυτά: "Μου διάβασε τα "Σονέτα τον σκοτεινού έρωτα". Ένα φαινόμενο πάθους, ενθουσιασμού, ευτυχίας, βασάνου. Μνημείο αγνό και φλογερό αφιερωμένο στον έρωτα, που για πρώτη ύλη έχει τη σάρκα, την καρδιά, την ψυχή του ποιητή στην κρίσιμη στιγμή της καταστροφής του". Ξέρουμε πως αντίγραφο των σονέτων κρατούσε ο Ραφαέλ Ροδρίγκεθ Ραπούν, γραμματέας της περίφημης "Μπαράκας". Αυτός, όμως, σκοτώθηκε στο μέτωπο του Μπιλμπάο και το σπίτι του βομβαρδίστηκε στον εμφύλιο. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχουν στην οικογένεια Λόρκα τα πρωτότυπα, τότε ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν να βρεθούν ποτέ.
Από το 1965 -τουλάχιστον απ' τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου- κυκλοφορούν επίσημα και σωστά δύο απ' τα σκοτεινά σονέτα: Το "Σονέτο του γλυκού παράπονου", αλλά με τίτλο τον πρώτο του στίχο ("Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα") και το "Σονέτο της επιστολής" με τίτλο "Ο ποιητής ζητά από τον έρωτά του να του γράψει". Και να που ξαφνικά το παραπέτασμα σκίζεται σε μιαν άκρη και μπορούμε, αν όχι να εισχωρήσουμε, να κοιτάξουμε λίγο. Ήδη από το 1979 ο Jan Gibson, ο Francisco Ginor de los Rios, η Marie Laffranque, ο Eutimio Martin και η Antonina Rodrigo διαβεβαίωναν από τις σελίδες της εφημερίδας "ΕΙ Pais" πως το αρχείο της οικογένειας του ποιητή από χρόνια παρέμενε ανοιχτό και πάντα στη διάθεσή τους για τη δουλειά που πραγματοποιούσαν. [...]
[Μαρία Ρούσσου, από το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου]

Σονέτο του γλυκού παραπόνου – Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα

Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα
των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία
που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο
το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου
Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη
κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι
που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό
για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου.
Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός
αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος,
αν είμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου
μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει
και στόλισε τα νερά του ποταμού σου
με φύλλα από το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο.

Νύχτα του Άγρυπνου Έρωτα 

Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο,
εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες.
Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα
στιγμές και περιστέρια αλυσοδεμένα.

Νύχτα κάτω από τους δυο. Κρύσταλλο οδύνης,
έκλαιγες εσύ από βάθη απόμακρα.
Ο πόνος μου ήταν ένας σωρός από αγωνίες
πάνω στην αδύναμη καρδιά σου από άμμο.

Η αυγή μας έσμιξε πάνω στο κρεβάτι,
τα στόματα βαλμένα πάνω στο παγωμένο σιντριβάνι
του αίματος τ αστείρευτου που χύνεται.

Κι ο ήλιος μπήκε απ το κλειστό μπαλκόνι
και το κοράλλι της ζωής άπλωσε το κλαδί του
πάνω στην καρδιά μου τη σαβανωμένη.

AΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ/ΘΕΑΤΡΟ

Οι ΘΕΑΤΡΟΠΛΗΚΤΟΙ παρουσιάζουν το θεατρικό έργο της Αγκάθα Κρίστι "Απρόσκλητος Επισκέπτης" σε σκηνοθεσία Ευχάριτος Παπαϊωάννου.

Λίγα λόγια για το έργο: Μια νύχτα με ομίχλη, σε ένα απομονωμένο σπίτι στην Ουαλία, φθάνει ένας ταξιδιώτης με σκοπό να ζητήσει βοήθεια μετά από ένα ατύχημα που είχε στο δρόμο. Μπαίνοντας από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα βρίσκει το πτώμα του ιδιοκτήτη του σπιτιού και τη σύζυγό του να κρατά ένα όπλο. Όλα δείχνουν πως εκείνη είναι η δολοφόνος του συζύγου της. Ή μήπως όχι; Μυστικά από το παρελθόν, κρυφά μίση και πάθη αποκαλύπτονται σιγά σιγά καθώς γνωρίζουμε και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου όπου ο καθένας από αυτούς θα μπορούσε τελικά να είναι ο πραγματικός δολοφόνος.

Ένα κλασσικό δείγμα γραφής της κορυφαίας συγγραφέως αστυνομικής λογοτεχνίας Αγκάθα Κρίστι, σε μια ατμοσφαιρική παράσταση με την αισθητική των φιλμ νουάρ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Εύχαρις Παπαϊωάννου
Σκηνικά/Κοστούμια: Νάσι Δρακάκη Κοζακλή
Μουσική: Λάμπρος Παπαδιάς
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης

Παίζουν: Γιάννης Παπαδόπουλος, Μαργαρίτα Λήτου, Λήδα Σιβισίδου, Κων/νος Παράσης, Χρυσούλα Θάνου, Γιώργος Καραμανής, Γιάννης Ψιρίδης, Τάσος Παράσης, Μιχάλης Νικολόπουλος

Θέατρο Βαφείο-«Λάκης Καραλής» , Βοτανικός, Κωνσταντινουπόλεως 115 & Αγίου Όρους 16 (πλησίον Ιεράς Οδού)

Τηλ.: 2103425637

Παραστάσεις: 19, 20, 21 & 25, 26, 27, 28 Μαΐου 2012

Εισιτήριο: 8 €

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ E.E.CUMMINGS/////

[Μετάφραση:Xάρης Βλαβιανός]






Τα δάχτυλά σου φτιάχνουν μπουμπούκια 
από το κάθε τι
τα μαλλιά σου  πάνω απ΄όλα οι ώρες αγαπάνε:
απαλότητα που
τραγουδά,λέγοντας
(μια μέρα  κι αν διαρκεί ο έρωτας)
μη φοβάσαι,θα πιάσουμε το Μάη.

Τα λευκότατα πόδια σου  κοφτά ξεστρατίζουν
Διαρκώς
τα υγρά σου μάτια με τα φιλιά παίζουν
που η μυστικοπάθειά τους πολλά
λέει/τραγουδώντας
(μια μέρα  κι αν διαρκεί ο έρωτας)
για ποιά κοπέλα λουλούδια φέρνεις;

Nα είμαι τα  χείλη σου είναι πράγμα γλυκό
και  μικρό,
Θάνατε,Εσένα,θα αποκαλέσω πλούσιο πέρα από κάθε προσδοκία
αυτό αν αρπάξεις
αλλιώς απόντα.
(μια μέρα  κι αν διαρκεί ο έρωτας)
και τίποτα αν η ζωή δε σημαίνει,δεν θα πάψει να μοιράζει τα φιλιά του)

TZAK ΚΕΡΟΥΑΚ " Ορισμός του ποιητή"

Ο ποιητής είναι ένας τύπος που

περνά τον χρόνο του σκεπτόμενος

τι είναι αυτό που πάει στραβά,

και παρότι γνωρίζει δεν γίνεται

ποτέ να ανακαλύψει, περί

τίνος πρόκειται, συνεχίζει γι’ αυτό

να στοχάζεται και να γράφει.

Ο ποιητής είναι ένας τυφλός οπτιμιστής.

Ο κόσμος είναι εναντίον του για

πολλούς λόγους. Ο ποιητής όμως

επιμένει. Πιστεύει

πως βρίσκεται στο σωστό δρόμο,

ό,τι κι αν του λένε

οι συνάνθρωποί του. Σ’ αυτή την

αιώνια αναζήτηση αλήθειας, ο

ποιητής είναι μόνος.

Προσπαθεί να γίνει παντοτινός σε μια

κοινωνία που βασίζεται στον χρόνο

μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς