Περάσματα
Ό,τι κι αν έκανε ο Οιδίποδας
θα τυφλωνόταν
θα σκότωνε ο Ορέστης
και η Ελένη θα ‘φευγε
η Τροία ήταν μονόδρομος
κι ήττα των Τρωών
ο Οδυσσέας θα έκανε χρόνια
για να γυρίσει στην Ιθάκη του
Δεν γίνεται
Ό,τι είναι δικό σου
Να το παραλείψεις.
ΑΛΕΠΟΥ
Η δικιά μου αλεπού
δε γυρεύει στο παζάρι
φύκια για μεταξωτές κορδέλες
αρωματισμένη
κουνώντας την ουρά της
στ΄αρσενικά πλήθη.
Η δικιά μου αλεπού
σούρνεται όλη μέρα με τις πιτζάμες στο σπίτι
περιφέροντας λευκές κόλλες
επικαλείται τη Μούσα-Πούλιτζερ
αφήνει νηστικά τ΄αλεπουδάκια
θέλει να τη φωνάζουμε Λουίζ
Η δικιά μου αλεπού
γλίτωσε από τους κυνηγούς
από τις κρύες νύχτες του δάσους
δε ζεσταίνει τις κοσμικές κυρίες
στο δόκανο της ποίησης πιάστηκε
κι αφέθηκε αμετάκλητα.
άρρηκτες φρυκτωρίες, Ιωλκός 2023
***
ΒΑΡΒΑΡΑ ΧΡΙΣΤΙΑ
Κι όσο για τον έρωτα,
Α, μη με ρωτάτε αν έζησα κάποιον μεγάλο.
Έρωτας και μικρός, δεν γίνεται!
Δευτερολογία, Πικραμένος 2022
[13]
.png)
στα παγωμένα μέλη.
κίτρινο σαν τον ήλιο.
άδειο σώμα.
Αμείλικτο νερό, Οι εκδόσεις των φίλων, 2019
[11]
Ε.Ι.Α.
'Ενας ουρανός γεμάτος άστρα
Με τόση βεβαιότητα και συ απόψε με κοιτάς
Μισή στο «ναι» μισή στο «μη»
και ολόκληρη στο «θέλω»
Οutsider, Κέδρος 2022
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
XVII.
Θα ‘ρθει μια μέρα
Που θα βρω όλο το λάθος
Στους βολβούς των ματιών σου
Θα το φυτέψω εκεί
Μέσα στην αλλοπρόσαλλη επιδειξιομανία του βλέμματος
Σε κάθε αθέατη εσοχή των Εξαρχείων
Θα διαβάζω ποίηση σε μετάφραση
Θα σου χαρίσω ένα μεταχειρισμένο λουλούδι
Και την ζωή των φυτών που δεν έζησες
Θα σε ξαναδιαβάσω
Με τις τελίτσες μιας επικίνδυνης αθωότητας
Θα σε Νάξω
Με τα ασύμφορα δευτερόλεπτα των στιγμών
Θα σε χωρέσω όλη σε μένα
Περισσεύοντας στο σώμα σου
Θρύψαλα
Από άγνωστο τσιμέντο αγάπης
Δεν θέλω άλλο τόπο
Άλλο πάρκο Μαρίας
Άλλο όνομα με το ίδιο όνομα
Εδώ που είμαι
Εδώ που θα είμαι
Αν μπορέσω να είμαι
Ακόμα να είμαι
Θα είμαι
Ακίνητος σε μένα
Για να σε κάνω να υπάρξεις χωρίς ρίγος
Από αυτό που θα προξενήσουν οι λέξεις μου
Είμαι ιδιαίτερα επιρρεπής στις λέξεις
Θέλω να μπορώ να ξέρω ότι μένω
Σ’ αυτήν την ταραγμένη επιφάνεια γης
Μοιράζοντας πράσινα και μπλε τριαντάφυλλα
Βαμμένα από σένα
Από την ευτυχία της όρασης σου
Γεννήθηκε ξανά
Ο γενναίος καιρός
Με τις αδίστακτες πεδιάδες
Και τις αδίστακτες θάλασσες
Διασύροντας τους δεσμούς μου με το νοητό
Και το γραμμένο
Κύκλοι άνοιγαν και έκλειναν διαρκώς
Αν μπορούσα θα εμφιάλωνα τα μι των ματιών σου
Θα τα κόλλαγα πάνω μου σαν ασημένια καρφίτσα
Σε κάθε βόλτα στην πόλη
Κάθε φορά που το παράλογο φως
Αποκτά ονοματεπώνυμο
Και δακτυλικά αποτυπώματα
Σαν δημόσιο κτίριο
Που εγκαταλείφθηκε στις κορδέλες του
Σαν ερείπιο ιστορικής σημασίας
Σε ακατάλληλη σχέση με την πραγματικότητα
Με το όριο ανάμεσα στον άνθρωπο και την εικόνα να μπερδεύεται
Να σβήνει σε καθρέφτες γυμνό
Να καταστρέφεται από ένα ξύλινο μάρμαρο
Με αδιάκριτη διαφθορά στήθους
Σε θαλάμους που χάνεται η κουλτούρα του σώματος
Ενώ δημοσιεύεσαι
Όπως βιβλίο που εκδίδεται
Και μετά πεθαίνει
Πεθαίνω σαν βιβλίο
[9]
ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΜΑΛΗ
ΧΟΡΕΥΩ ΑΚΙΝΗΤΗ
Χορεύω ακίνητη
σείομαι στη σιωπή σου
ντύνομαι με τη βροχή
καρτερώντας αστραπές
το μαύρο να τρομάξουν.
Ψίθυροι των δέντρων οι ευχές
ο πόνος να κοπάσει
όσα κι αν πόθησα να βρω
εσένα, σ΄έχω χάσει.
Να γεννηθώ χρώματα, Μετρονόμος 2023
[ 8 ]
ΤΑΣΟΥΛΑ ΤΣΙΛΙΜΕΝΗ
ΜΗΤΕΡΕΣ
Κάθε χρόνο ανελλιπώς
τους χαρίζεται για ολόκληρη μέρα.
Λουλούδια, φιλιά, αγκαλιές
ασπιρίνες ρίχνουν στο βάζο,
να κρατήσει και αύριο η αγάπη αυτή.
Όταν έρθει η νύχτα
ξαπλώνουν στο μπάνιο
ψηλαφούν την τομή τους.
Στο κρεβάτι μετά
τραβούν απαλά τη λέξη μαμά
να σκεπάσουν με αυτή
της μοναξιάς την αλήθεια.
H γυναίκα δέντρο, ΑΩ εκδόσεις
***
7
ΓΥΝΑΙΚΑ
Σαν έβαζε τα πόδια της στη θάλασσα
εκεί στην άκρη
θαρρούσε θα την περπατήσει
Δεν τα κατάφερε ποτέ
Δεν είχε τη θέληση
Τα θαύματα είχαν τελειώσει μέσα της
από νωρίς
Άσε που κανείς δεν θα βρισκόταν
να την απο-θεώσει.
Ανέκδοτο
