Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015
Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2015
Διαγωνισμός διηγήματος Ιστορίες του μπαρ...
Διαγωνισμός διηγήματος
Ιστορίες του μπαρ...
Το Revolt cafe bar διοργανώνει διαγωνισμό συγγραφής διηγημάτων, με θέμα "Ιστορίες του μπαρ". Στείλτε μας τις ιστορίες σας στο mail: revolt.cafebar@gmail.com.
Η ημερομηνία αποστολής κειμένων του διαγωνισμού είναι 1//2-15/3 2015. Τα επιλεγμένα διηγήματα θα αναγνωστούν σε ειδικές εκδηλώσεις στο χώρο του Revolt, τέλη Απριλίου και αρχές Μαΐου 2015 και θα έχουν την ευκαιρία να δημοσιευτούν στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Λόγων Παίγνια".
Την κριτική επιτροπή αποτελούν:
Κλαίρη Παπαμιχαήλ (μεταφράστρια),
Ίρις Βατσέλλα (Δρ. λογοτεχνίας-συγγραφέας),
Αγγελική Λάλου (φιλόλογος-επιμελήτρια κειμένων),
Αγγελίνα Ρωμανού (συγγραφέας).
Χορηγός Επικοινωνίας :varelaki
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΣ ΕΡΩΣ : η ερωτική επιθυμία στη σύγχρονη τέχνη
Μια συνομιλία της Ασημίνας Ξηρογιάννη με τον Γιώργο Λαμπράκο, με αφορμή το βιβλίο δοκιμίων «Μεταμοντέρνος Έρως: η ερωτική επιθυμία στη σύγχρονη τέχνη» (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013) των Μαρία Γιαγιάννου, Γιώργου Λαμπράκου και Δημήτρη Νάκου.
*******
Πώς προέκυψε αυτό το βιβλίο; Ποιος από τους τρεις είχε την αρχική ιδέα;
Ο διδάκτωρ της Παντείου και σκηνοθέτης Δημήτρης Νάκος προσέγγισε κάποια στιγμή μες στο 2012 τη Μαρία Γιαγιάννου και εμένα με την ιδέα ενός κοινού θεωρητικού βιβλίου. Ύστερα από αρκετές συζητήσεις και εννοιολογικές «ζυμώσεις» καταλήξαμε στο θέμα της αναπαράστασης του έρωτα στις σύγχρονες τέχνες, ένα θέμα που, παρότι αρχικά το θεωρήσαμε κάπως τετριμμένο, στη συνέχεια διαπιστώσαμε με ικανοποίηση πως δεν ήταν επαρκώς μελετημένο στη βιβλιογραφία που κυκλοφορεί στα ελληνικά. Καθώς η ωραία αυτή ιδέα καρποφόρησε και πολλοί αναγνώστες ανταποκρίθηκαν από θετικά έως εξαιρετικά στο εγχείρημά μας, αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε με έναν δεύτερο τόμο πάνω στο «μεταμοντέρνο». Αυτή τη φορά, αντικείμενο της μελέτης μας θα είναι οι αναπαραστάσεις του Σώματος σε μεταμοντέρνα έργα των εικαστικών τεχνών, της λογοτεχνίας, του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Ποιός ο κοινός στόχος των δοκιμίων;
Διακηρυγμένος (στην κοινή Εισαγωγή μας) στόχος των τριών δοκιμίων είναι να μελετηθεί το πολυδιάστατο φαινόμενο του έρωτα στους τρεις τομείς της μεταμοντέρνας τέχνης με τους οποίους έχουμε την εγγύτερη επαφή: τα εικαστικά (Γιαγιάννου), τη λογοτεχνία (εγώ) και τον κινηματογράφο (Νάκος). Όταν διαπιστώσαμε πως και οι τρεις αγαπούσαμε ιδιαίτερα το έργο του Οκτάβιο Πας «Η διπλή φλόγα: έρως και ερωτισμός» (στο οποίο φανερώνονται με ποιητικό όσο και άκρως φιλοσοφημένο τρόπο οι τρεις βασικές πτυχές του ερωτικού φαινομένου: Σεξουαλικότητα, Ερωτισμός, Έρως), αποφασίσαμε το βιβλίο του Πας να αποτελέσει την κοινή βάση πάνω στην οποία θα χτιζόταν η προσωπική θεωρητική πραγμάτευση του καθενός.
Σύμφωνα με το πρώτο δοκίμιο, που έγραψε η Μαρία Γιαγιάννου, ο έρωτας απουσιάζει από τις εικαστικές τέχνες. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Η ερωτική διάσταση που απουσιάζει από τις τέχνες, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η Γιαγιάννου στο δοκίμιό της «Καθαροί πια, με βρώμικα φιλιά», είναι κυρίως η πνευματική, η οποία σύμφωνα με τον Πας συνίσταται στην ολοκληρωμένη σχέση δύο ανθρώπων στο πλαίσιο μιας αμοιβαίας επιθυμίας για σεξουαλική αποκλειστικότητα και διαχρονική αγάπη. Η συγγραφέας δείχνει, με αναφορά σε γνωστά εικαστικά έργα των τελευταίων δεκαετιών (π.χ. της Μ. Αμπράμοβιτς, του Γκ. Ρίχτερ, των αδελφών Τσάπμαν και άλλων, των οποίων εικόνες υπάρχουν μες στο βιβλίο), ότι συμβαίνει το εξής παράδοξο: όσο εντείνεται η ενασχόληση των μεταμοντέρνων καλλιτεχνών με το σεξ και τον ερωτισμό, τόσο το σώμα απεικονίζεται εργαλειοποιημένο και αντιαισθητικό. Τον αμφίσημο ρόλο της έχει παίξει και η σεξουαλική απελευθέρωση των μεταπολεμικών χρόνων, γεγονός που από τη μία χειραφέτησε τον άνδρα και τη γυναίκα της Δύσης από τη μακραίωνη ερωτική τους καταπίεση, από την άλλη είχε ως τίμημα την επιπολαιότητα, την ευκολία, ενίοτε και την ευτέλεια των ερωτικών σχέσεων. Οι περισσότεροι σύγχρονοι καλλιτέχνες, μπροστά στον (δικαιολογημένο) φόβο τους πως μπορεί και να μην υπάρχει ο Μέγας Έρως (και η «Μεγάλη Τέχνη», αφού το ζήτημα είναι επίσης φορμαλιστικό), προτιμούν και επιλέγουν να αναπαριστούν το μεν ερωτικό φαινόμενο στην πλήρη του αποσύνθεση, τον δε δυτικό άνθρωπο στην ολοκληρωτική ερωτική του (και όχι μόνο) απομάγευση.
´Ερωτας/ερωτισμός/σεξουαλικότητα. Αναφέρονται στο πρώτο δοκίμιο ως '' αγρία τριάδα...''
Το συγκεκριμένο τριπλό σχήμα του Πας, στο έργο του οποίου «το σεξ είναι η ρίζα, ο ερωτισμός είναι ο κορμός και ο έρωτας το άνθος», μας βοήθησε να ομογενοποιήσουμε ως έναν βαθμό την ορολογία μας ώστε να ξέρουμε για τι ακριβώς μιλάμε – είναι ασφαλώς λογικό ο κάθε δοκιμιογράφος να επιλέγει στη συνέχεια όποιους όρους ταιριάζουν καλύτερα στον τρόπο σκέψης του. Και τι πιο άγριο από το ερωτικό φαινόμενο; Η σεξουαλικότητα, που διακρίνει όλα τα ζώα (συνεπώς και τον άνθρωπο), βρίσκεται σε μια αμφίθυμη διαμάχη με τον ερωτισμό, δηλαδή τους κοινωνικούς και πολιτισμικούς τρόπους εκδήλωσης της σεξουαλικότητας. Με τη σειρά τους, αυτά τα δύο γνωρίσματα είναι σε σχέση έλξης και απώθησης με τον πνευματικό έρωτα, την αληθινή αγάπη, που έτσι φαντάζει πιο εύθραυστη. Αλλά κι αυτή, καμιά φορά, έχει τους δικούς της τρόπους της να επικρατεί. Όταν μάλιστα η συγκεκριμένη τριάδα βρίσκεται σε αρμονική σχέση, η αγριάδα αμβλύνεται και τότε ο άνθρωπος αποκτά μια κάποια ψυχοσωματική ισορροπία – μέχρι να τη χάσει ξανά, και όλο πάλι από την αρχή…
Ποιά η προβληματική του Μισέλ Ουελμπέκ αναφορικά με το ερωτικό φαινόμενο;
Ο σημαντικότερος Ευρωπαίος πεζογράφος της εποχής μας ξεδιπλώνει στο πολυδιάστατο έργο του όλες κυριολεκτικά τις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου, και προφανώς οι ερωτικές δεν θα μπορούσαν να λείπουν. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος του δοκιμίου μου («Το τέλος του έρωτα στο έργο του Μισέλ Ουελμπέκ»), που συνιστά τη μοναδική στα ελληνικά μονογραφία πάνω στο έργο του Γάλλου συγγραφέα, οι μυθοπλαστικοί χαρακτήρες του Ουελμπέκ δεινοπαθούν, όχι από σεξουαλική έλλειψη (το σεξ βρίθει και περιγράφεται όπως πρέπει στο έργο του), όσο από συναισθηματική κενότητα και απουσία ουσιαστικού νοήματος στις σχέσεις. Το ερωτικό φαινόμενο έχει κατακλύσει τους πάντες και τα πάντα στον Δυτικό κόσμο, εντούτοις οι άνθρωποι νιώθουν φοβισμένοι, αποπροσανατολισμένοι και ρευστοί: αυτό ακριβώς το παράδοξο αναδεικνύει ο Ουελμπέκ στα μυθιστορήματά του, ενώ εγώ πλαισιώνω τη δική του προβληματική με αναφορές σε αρκετούς σύγχρονους στοχαστές.
Ο έρωτας και το μεταμοντέρνο.
Όταν μιλάμε για «μεταμοντέρνο», εννοούμε κυρίως δύο πράγματα, που εδώ μπορώ να τα αναφέρω μονάχα εντελώς επιγραμματικά: πρώτον (γενικότερα), την εποχή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στις ανεπτυγμένες χώρες, ιδίως μετά τα σίξτις, και δεύτερον (ειδικότερα) τις τέχνες (εικαστικά, λογοτεχνία, κινηματογράφος, θέατρο, χορός, αρχιτεκτονική κ.λπ.) με ορισμένα αισθητικά
γνωρίσματα που τις διαφοροποιούν, λιγότερο ή περισσότερο, από τις τέχνες της εποχής του μοντερνισμού. Εφόσον το ερωτικό φαινόμενο άλλαξε ραγδαία στον μεταπολεμικό κόσμο, αναλόγως άλλαξε και η αναπαράστασή του από τις τέχνες, και αυτές οι αλλαγές είναι που διέγειραν το ερευνητικό μας ενδιαφέρον. Στα δοκίμια του τόμου, με το να πραγματευόμαστε τον έρωτα στις τρεις προαναφερθείσες τέχνες, πραγματευόμαστε εμμέσως πλην σαφώς τον έρωτα στις ίδιες τις δυτικές κοινωνίες, στις οποίες ανήκει (τουλάχιστον κατά δήλωση και πρόθεσή της) και η ελληνική. Πρόσφατα, ένας αναγνώστης του βιβλίου μάς μίλησε για το πώς ο «Μεταμοντέρνος έρως», όχι μόνο έστρεψε την προσοχή του σε σημαντικά έργα τέχνης που δεν είχε υπόψη του, αλλά και ξεκαθάρισε διάφορες προσωπικές του εμπειρίες ως προς το τι σημαίνει να ερωτεύεσαι στη μεταμοντέρνα εποχή μας.
Ο Στέφανος Ροζάνης στο επίμετρο του βιβλίου γράφει ότι η προβληματική του ερωτικού φαινομένου έχει καταστεί πλέον μια προβληματική της απώλειας.
Στο επίμετρο του Στέφανου Ροζάνη, το οποίο συνοψίζει το βιβλίο μας, διαπιστώνεται ορθά ως κοινός παρονομαστής των τριών δοκιμίων η απώλεια του έρωτα στον σύγχρονο βίο και συνακόλουθα στην τέχνη που αποπειράται να τον αναπαραστήσει. Εδώ, η έμφαση των σύγχρονων καλλιτεχνών στην απώλεια, την απουσία, την έλλειψη, τείνει, αν όχι να καταπνίξει εντελώς, τουλάχιστον να υπερκεράσει τη διάσταση που συνίσταται στην ύπαρξη του έρωτα και των πλέον όμορφων και ζωογόνων πτυχών του.
To 3o δοκίμιο είναι γραμμένο με αφορμή την ταινία ''Ερωτική Επιθυμία" του Γουόνγκ Καρ Βάι. Πώς παρουσιάζεται μέσα σε αυτήν το ερωτικό φαινόμενο;
Ο Δημήτρης Νάκος, στο δοκίμιο «Ο μυσταγωγικός έρωτας», υπογραμμίζει το τελετουργικό μέρος της ερωτικής επιθυμίας, το οποίο μοιάζει να παρασύρεται και να χάνεται μπροστά στην οριακή επιτάχυνση της μεταμοντέρνας εποχής. Σε αντίθεση με τον βιαστικό ερωτισμό, που υπαγορεύεται από λογικές της εικόνας και του θεάματος (και κυρίως της εικόνας του θεάματος), ο ερωτισμός των δύο πρωταγωνιστών της σπουδαίας ταινίας του Καρ Βάι είναι αργός, μεθοδικός, εξού και πολύ πιο ερωτικός. Παρότι (ή ακριβώς επειδή) οι ήρωες δεν ολοκληρώνουν σεξουαλικά τη σχέση τους, ο Καρ Βάι έχει τη δυνατότητα να εντρυφήσει στο πώς δύο άνθρωποι μπορούν να πλησιάσουν και να ποθήσουν ερωτικά ο ένας τον άλλο, χωρίς τον βιαστικό, εξού και συχνά αυτιστικό, τρόπο με τον οποίο συχνά (παριστάνουμε πως) ερωτευόμαστε τον άλλον σήμερα. Ο χρόνος, η σαγήνη, η μυσταγωγία παίζουν χαρακτηριστικό ρόλο σε τούτο το δοκίμιο, το οποίο αναλύει παράλληλα τις ιδιαίτερες κινηματογραφικές τεχνικές με τις οποίες αναδεικνύεται η ερωτική επιθυμία των πρωταγωνιστών.
Eίναι ο έρωτας αλληγορικό φαινόμενο;
Μπορεί κάποιοι να θεωρούν τον έρωτα αλληγορικό φαινόμενο, αλλά εμείς, τουλάχιστον στο παρόν βιβλίο, εκλαμβάνουμε τον έρωτα ως ένα πραγματικό φαινόμενο με ουσιαστικές προεκτάσεις στην καθημερινή ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Και μπορεί παλιότερα ο έρωτας να αποτελούσε αλληγορία για κάτι άλλο (στον χριστιανισμό, π.χ., όπου ο σεξουαλικός έρωτας εν γένει
καταπιέζεται, η αναφορά στον έρωτα ενδέχεται να συμβολίζει τον έρωτα για τον Θεό), σήμερα όμως ευτυχώς διαθέτουμε τόσο την ελευθερία όσο και τα διανοητικά εργαλεία ώστε να μιλάμε ανοιχτά για την ερωτική επιθυμία χωρίς την απερίγραπτη υποκρισία, σεμνοτυφία και εθελοτυφλία του παρελθόντος.
Ποιος ορισμός για τον έρωτα -από αυτούς που γνωρίζεις- σε εκφράζει περισσότερο;
Ναι μεν ο Σιοράν έχει δίκιο όταν γράφει πως «ο εραστής ξεκινά ως ποιητής και καταντά γυναικολόγος!», αλλά ας μην τελειώσω με τόσο κυνικό τρόπο μια συνομιλία για το ερωτικό φαινόμενο. Νομίζω πως ο Σωκράτης, όταν στον πλατωνικό «Φαίδρο» χαρακτηρίζει «Πτέρωτα» τον θεϊκό έρωτα που βγάζει φτερά και πετάει (και μαζί του πετάμε κι εμείς), κάνει ένα καταπληκτικό σε ομορφιά και ακρίβεια λογοπαίγνιο. Από την άλλη, έχει δίκιο όποιος θα πρόσθετε πως η πτήση και η πτώση έχουν μόνο ένα γράμμα διαφορά. Ποιος νοιάζεται όμως για το δίκιο όταν στέκει μπρος στο μεγαλείο του Έρωτα, καθώς και των εξαίσιων αισθητικών του αναπαραστάσεων;
*
 | ||
| Γ.ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ |
 |
| Μ.ΓΙΑΓΙΑΝΝΟΥ |
 |
| Δ.ΝΑΚΟΣ |
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2015
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΒΡΗ ( ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ )
http://www.biblionet.gr/author/34322/%CE%9B%CE%AF%CE%B6%CE%B1_%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%85
http://www.biblionet.gr/book/197812/%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%85,_%CE%9B%CE%AF%CE%B6%CE%B1/%CE%9F_%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CF%80%CF%8C_%CF%84%CE%B7_%CE%A7%CE%AC%CE%B2%CF%81%CE%B7
Ο άνθρωπος από τη Χάβρη
Λίζα Διονυσιάδου
Γαβριηλίδης, 2014
181 σελ.
******
(απόσπασμα από το βιβλίο)
Σε αυτή τη χρονική στιγμή συνέλαβα την ιδέα της παρακολούθησης. Ναι, όπως το ακούτε! Σκέφτηκα να παρακολουθώ τον Μαρσέλ, τις ώρες που περνούσαμε χώρια. Κάτι τόσο χυδαίο και ποταπό, κάτι που στην προηγούμενη ζωή μου θα μου προκαλούσε αηδία, το έκανα εδώ! Προσποιήθηκα ότι φεύγω για τα -συνηθισμένα μου πια- πετάγματα, αλλά ξαναγύρισα και κρύφτηκα πίσω από κάτι που έμοιαζε με δέντρο. Είδα, λοιπόν, τον Μαρσέλ να παίρνει έναν δρόμο σκυφτός και κουρασμένος. Τα φτερά του ήταν διπλωμένα στην πλάτη του και ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκε να τα ανοίξει. Όχι μόνο περπατούσε, αλλά κάποιες στιγμές σχεδόν μπουσουλούσε.
*****
O ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΒΡΗ, είναι η ιστορία ενός μοναδικά μαγικού έρωτα στην ηλικία της ωριμότητας. Ενός έρωτα , δίχως ημερομηνία λήξης. Πέρα από τον χρόνο, τον τόπο , τα συστήματα και τις κρίσεις.Ένα ταξίδι στα όρια της λογοτεχνίας !
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015
ΤΟ VARELAKI ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ //// ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΡΙΤΟ
**********************
3 Φεβρουαρίου 2015/// 20:00
poems ‘n crimes των Εκδόσεων Γαβριηλίδης, (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839)
| Αφιέρωμα στον Δημήτρη Χαρίτο |
Παρουσιάζουν:
| η Μίνα Ξηρογιάννη, ποιήτρια, ο Σωτήρης Σαράκης, ποιητής, και ο Λευτέρης Ξανθόπουλος, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Ποιήματα θα διαβάσoυν ο Αχιλλέας Κυριακίδης και ο ποιητής. |
| http://www.gavrielidesbooks.gr/ekdhlosh.aspx?eid=1044 |
Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015
Ο ΣΙΣΥΦΟΣ 8 (ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ) //// ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΣΑ ΚΟΡΝΕΤΗ
Νίκη Eideneier: Η Έλσα Κορνέτη στη Γερμανία. Μια ανταπόκριση
Γιώργος Ρωμανός: Έλσα Κορνέτη. Σημειώσεις για την ποιητική και την οργανική γλώσσα, με αφορμή το έργο της ποιήτριας
Διαμαντής Καράβολας: Αποκρυπτογραφώντας το φλιτζάνι της ποίησης της Έλσας Κορνέτη
Γρηγόρης Τεχλεμετζής: Οι αντιστίξεις στο έργο της Έλσας Κορνέτη
Γιώργος Χ. Θεοχάρης: Η Έλσα Κορνέτη και η φιλοσοφική ποιητική παραμυθία της
Ντίνος Σιώτης: Ποιήματα ολικής αλέσεως
Ελένη Τζατζιμάκη: Τα υπερεθνικά στοιχεία στον φεμινιστικό λόγο της Έλσας Κορνέτη
Δ. Ι. Καραμβάλης: Έλσα Κορνέτη. Ο εσωτερικός εξοπλισμός ως ανίχνευση
Κώστας Παπαθανασίου: Για την ποίηση της Έλσας Κορνέτη
Εύη Τσακνιά: Το φωτεινό σκοτεινόψαρο κι ένα μπουκέτο ψαροκόκαλα
Στυλιανή Παντελιά: Κονσέρβα μαργαριτάρι – Η αντίστροφη ιστορία της Ιουλιέτας
Δήμητρα Μήττα: Τοξικές μέδουσες γοργόνες στη συλλογή Κονσέρβα μαργαριτάρι της Έλσας Κορνέτη
Βασίλης Λέτσιος: Μεταμφιέσεις, μεταμορφώσεις απογυμνώσεις. Έλσας Κορνέτη, Κανονικοί άνθρωποι με λοφίο και μια παρδαλή ουρά (2014)
Δώρα Κασκάλη: Κανονικοί άνθρωποι με λοφίο και μια παρδαλή ουρά, Γαβριηλίδης, 2014
Αναστασία Οικονόμου: Ο επαναπροσδιορισμός της ιδιοσυγκρασίας του «φιλόδοξου» ατόμου
Γιώργος Σπανός: Από τις ημερολογιακές εγγραφές στο Ημερολόγιο φιλοσοφικής ήττας της Έλσας Κορνέτη
Περικλής Τσελίκης: Έλσα Κορνέτη, Ο επαναστατικός κύριος Γκιούλιβερ. Ποιήματα, Σαιξπηρικόν, 2013
Αδημοσίευτο ποίημα της Έλσας Κορνέτη
ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ
Λένα Παππά: Απαράδεκτο, Το θαύμα (ποίηση)
Έρση Λάγκε: Ο στρούφουλας και το καράβι (πεζό)
Κατερίνα Κούσουλα: Επίσημη πρώτη (ποίημα)
Κώστας Θ. Ριζάκης: Τα μέλλοντα φι (ποίημα)
Φώτης Κανελλόπουλος: Αγγλία, John Masefield, Θάλασσας καημός (μετάφραση ποιήματος)
Δημήτρης Παπαράλλης: Τα μικρά νυχτερινά ταξίδια σταματούν εφέτος (πεζό)
Σοφία Παπαχριστοφίλου, Τρία ποιήματα: Ζωντάνια ενός πάθους, Απουσίας διαμάντι, Εναγώνιο κενό (ποίηση)
Κωνσταντίνος Προδρόμου: Μια υπόσχεση (πεζό)
Γιάννης Βούρος: Η «παλιοσειρά» (πεζό)
Μαριάννα Βλάχου-Καραμβάλη: Μητέρα, Εν σιγή, (ποίηση)
Άγγελος Γιάνναρος: Βαδίζοντας ανάμεσα στο γκρι (ποίημα)
Γιάννης Διον. Παναγιωτόπουλος: Μάξιμος, Ταξίδια, Η μπάντα, Φάρος (ποίηση)
ΒΙΒΛΙΟ
Ανθούλα Δανιήλ: Δημήτρης Αγγελής, Επέτειος. Ποιήματα, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2008
Σταυρούλα Γ. Τσούπρου: Λίλη Λαμπρέλλη, Τα παραμύθια της μουσικής. Πώς ήρθε στον κόσμο το πρώτο πνευστό, το πρώτο κρουστό, το πρώτο έγχορδο, εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή, Εκδόσεις Πατάκης, 2014
Ανθούλα Δανιήλ: Χλόη Κουτσουμπέλη, Κλινικά απών, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014
Ανθούλα Δανιήλ: Στέλιος Mαφρέδας, Επιβάτης πορθμείου, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2014
Σοφία Παπαχριστοφίλου, Άννα Αφεντουλίδου, Ιστορίες εικονικής ισορροπίας, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Η ανορεξία της ύπαρξης. Ποιήματα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011
Μαριάννα Χ. Αναγνωστοπούλου: Τόλης Νικηφόρου, Φωτεινά παράθυρα. Ποιήματα,
Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2015
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// 2 ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
- (άτιτλο)
εγώ είμαι από θάλασσα κι ονειρεμένη φύτρα
φωνή από λάμψη και φως από χορτάρι
πέτρα τα μέλη της ανάσας μου
και ουρανός τα ρήματά μου
του πόθου μου οι χορδές μετάξι
και της καρδιάς τ' αχνάρι μου κυάνιο
οι φλέβες μου χαλκός και λευκοσύνη
ήλιος και σύναξη αστέρων τα μαλλιά μου
εσύ 'σαι σπήλαιο βαθύ κι ανεμισμένο χώμα
κράμα κραυγής ελπίδας κι αρσινόης
θηλάζεις κεραυνό και ευφροσύνη
το στόμα σου ηφαίστειο κι εξαγνισμένο κρίμα
και τα μαλλιά σου δάσος περασμάτων
τα δυο σου στήθη σύννεφο και φυλακή
η μέση σου σατέν και οι μηροί σου κύμα
δάκρυ και σύντηξη μετάλλων η κοιλιά σου
με φωνές υπάρχουμε υδάτων και ανάσες
με μυριστικά χορτάρια γι' απογόνους
και με υδρόβια φυτά για συντροφιά
με αφή με όραση με όσφρηση με γεύση
με ακοή σ' ακολουθώ και με κυκλώνεις
με φυτικά κινήματα με παρασύρεις στον βυθό σου
και μ' ορατά ψηλώματα του νου σε αγκαλιάζω
και δίχως σώμα και γυμνός μπαίνω βαθιά σου μέσα
πυριγενής δημιουργία η ένωσή μας
πυρρίχιος μπροστά στην όψη του θανάτου
της πυραμίδας φτέρωμα του παρθενώνα κόψη
και φυλαχτό του πεπρωμένου πόθου
μες στον λαιμό μου χάραξες δύο δαγκωματιές σου
και στην ψυχή μου φύσηξες κρυφά το όνομά σου
ανάμεσα στα στήθη σου κυμάτισα τα χείλη
στους δυο μηρούς σου έπεμψα ριπές ζωής κι ονείρου 
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗΜΑΓΙΑΜάγια κορίτσι, Μάγια πόρνη, (άκου πώς ο άνεμος σφυρίζει τ’ όνομά σου) αίσθηση είσαι ανένταχτη στο χώρο και το χρόνο, προσκυνάς αυτόν που σε χάλασε Αχόρταγη για το στόμα του αφρός της θάλασσας σύννεφο έτοιμο να πέσει βροχή ηχηρή (στο άγγιγμά του γινόσουν μουσική!) Γυμνή σιωπή υπάρχει μέσα σου ένα πουλί φυλακισμένο Ιούλιο κάνατε έρωτα πάνω στη θάλασσα φθινόπωρο σε είχε κιόλας σκοτώσει Αγάπη μου, του είπες, Μάγια, σε άλλους τόπους ξημερώνεσαι τώρα έγινες ψιθύρισμα μοναχικό. Αγάπη μου, του είπες, πάρε τη σιωπή μου δώσε μου τη λήθη(Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΓΙΑΣ Μ.)
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΝΗ /// ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΣΙΩΠΑ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)
*
Ποίημα το ποίημα σε πλησιάζω.
Μα η απόλυτη ταύτιση
θα’ ναι για μένα χωρισμός.
Διότι ο έρωτας
είναι υπόθεση ανθρώπων που δεν γνωρίζονται.
*
Τόσα χρόνια ακίνητη στο πλάι σου,
κι όμως νιώθω
ότι αδιάκοπα στριφογυρνάω
μέσα στο σύμπαν.
*
Στεκόμασταν σε απόσταση
πριν τη σκληρή και μοιραία
συνδιαλλαγή των σωμάτων.
Σε απόσταση πάλι μετά.
*
Πάρε με μαζί σου μέσα στο ποίημα
Εκεί που ο χρόνος είναι άπειρος
κι οι λέξεις αποπνέουν ελευθερία.
*
Αν έχουν κάποια δύναμη οι στίχοι μου
είναι που μ’ έμαθες ν’ αντέχω τη σιωπή.
*
Εσύ και το χάος μοιάζετε.
*
‘Ελα ,δώσε μια ευκαιρία στα σώματα
να εμβαθύνουν το ένα στο άλλο.
*
Η αίσθηση και μόνο
ότι με αφήνεις να υπάρχω δίπλα σου
μου δίνει το ελεύθερο
να θεωρούμαι ποίημα.
*
Θέλω λίγο από τον χρόνο σου
λίγο από τον τόπο σου
λίγο από το βλέμμα σου
λίγο από τη σκέψη σου
πολύ από σένα.
πρώτη δημοσίευση :http://toparathyro.com/2014/02/21/%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BE%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1/
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015
RESPECT DIVERSITY PROJECT /// '' THE MISFITS '' PROJECT
Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη
Το παρακάτω video αναφέρεται στη διαφορετικότητα .Στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου Αττικής συνεργαστήκαμε με τους μαθητές μας και δημιουργήσαμε το παρακάτω project.Oι δασκάλες των αγγλικών έκαναν την πρόταση σε μένα και τον μουσικό μας τον Ορέστη.Είπαμε ναι,επιλέξαμε μια ομάδα από πέντε μαθητές και ριχτήκαμε στη δουλειά.Δεν είχαμε πολύ χρόνο μέχρι την παρουσίασή του ,όμως εκμεταλευτήκαμε κάθε μέρα, κάθε λεπτό.Ανάλογα projects δημιούργησαν και πάρα πολλά άλλα σχολεία,ώστε να πούμε ένα εύηχο ΟΧΙ στον ψυχοφθόρο ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ,ένα αγκάθι στη σχολική μας ζωή.
ΤΟ VIDEO MAΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ:
https://www.youtube.com/watch?v=vRVk7Lqa6ew
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
ΣΕΝΑΡΙΟ :ΜΑΡΘΑ ΓΚΟΝΗ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΑΚΗ
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΙΟΛΟΓΙΑ:AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ
ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ :
OΡΕΣΤΗΣ ΝΤΑΝΤΟΣ
ΜΟΝΤΑΖ :OΡΕΣΤΗΣ ΝΤΑΝΤΟΣ
KAI ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΡΓΟΣ
ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΤΑΞΗΣ:
Γιώργος-Χρήστος Σιμιτζής
Εύα Μινουλέσκου
Ειρήνη Μπελδέκα
Ηρακλής Γάγγος
Βλάσης Κωνσταντινίδης
(η Τέχνη φέρνει κοντά τους ανθρώπους)
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015
O MIKΡΟΣ ΑΝΘΟΛΟΓΟΣ του ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
πηγή:
http://charalamposgiannakopoulos.com/2015/01/04/%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82/
Κάθε συστηματικός αναγνώστης είναι
ταυτόχρονα ένας μικρός ή μεγάλος ανθολόγος, γιατί με κάθε καινούρια
ανάγνωση, με κάθε άκοπο βιβλίο που πιάνει στα χέρια του, με κάθε νέα
σελίδα που γυρίζει, προσθέτει ένα καινούριο λήμμα στις άπειρες
ανθολογίες που διαρκώς και αδιαλείπτως καταρτίζει μες στο μυαλό του (ή
στο σημειωματάριό του, στα αρχεία του υπολογιστή του, στις κουβέντες με
τους φίλους του ή, ακόμη συχνότερα, στο υποσυνείδητό του). Γι’ αυτό,
όταν θα διαβάσει μια μέρα την παρομοίωση του Corrado Calabrò για ένα
εφηβικό στήθος που είναι σαν πουλί πεσμένο από τη φωλιά του, θα θυμηθεί
ίσως την εικόνα του Leonard Cohen για δυο μικρά στήθη που είναι οι
αναποδογυρισμένες κοιλιές σπουργιτιών που ψυχορραγούν. Κι ύστερα από
λίγο καιρό (ή ύστερα από μήνες) θα θυμηθεί ή θα συναντήσει κι άλλες
δυο-τρεις παρόμοιες περιγραφές και θα αισθανθεί πως ο κόσμος του, εκείνη
έστω τη στιγμή, ναι, έχει κάποια συνοχή.
Κάπως έτσι θα ξεκίνησαν οι ανθολόγοι που
ταξινόμησαν τα χιλιάδες επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας σε δεκαέξι
βιβλία, κάπως έτσι θα δούλεψε και ο Τάσος Πορφύρης για να φτιάξει τη
δική του «Ανθολογία της βροχής», κάπως έτσι και ο Σάκης Σερέφας όταν
συγκέντρωνε τις «Μύγες του Χάρου» (ξένα ποιήματα με μύγες του θανάτου).
Κάπως έτσι διαβάζοντας τις προάλλες ένα ποίημα της Ασημίνας Ξηρογιάννη
θυμήθηκα δυο-τρεις ακόμα παράλληλες φράσεις, που είχα διαβάσει
παλιότερα, και τις αντιγράφω εδώ (διαβάζονται, ίσως, και ως σχόλιο στην
πολιτική συμπεριφορά των Ελλήνων).
Όπως το ενενήντα τοις εκατό όλων των ανθρώπων, ήθελα στο βάθος να είμαι πάντα εκεί που δεν είμαι, εκεί απ’ όπου μόλις έφυγα.
[Τόμας Μπερνχαρντ]
*
Τώρα που ‘χω φτάσει στο Παρίσι,
Να ‘μουν εκεί που ‘χω τ’ αμάξι μου αφήσει.
[Γιόζεφ Μπρόντσκι]
*
Ήμουν στο σπίτι κι ήθελα να ‘μαι
στους δρόμους, ήμουν στους δρόμους και ήθελα ένα σπίτι, έμπαινα σ’ ένα
καφενείο κι ήθελα να ‘μαι σε μια καντίνα, έφερνα ένα ποτήρι μπύρα στα
χείλη μου κι ήθελα έναν καφέ, ήθελα μια γυναίκα κι έβλεπα μια πόλη.
[Θάνος Σταθόπουλος]
*
Εγώ ποτέ δεν είμαι εκεί που θέλω.
Κι όταν είμαι εκεί που θέλω
θα ‘θελα να ‘μουν αλλού.
[Ασημίνα Ξηρογιάννη]
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)