notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ - ΕΦΡΑΙΜΙΔΟΥ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                            

ΠΡΟΒΑ ΣΤΙΧΟΥ



Αμείλικτο είναι το φως επάνω
στη γραμμή της σκόνης.
'Η
αμείλικτο το φως
όταν διαγράφει τη σκόνη.
Ή
αμείλικτο το φως
στη σκόνη.


******


ΔΩΡΙΕΙΣ ΚΑΙ ΞΥΛΟΚΟΠΟΙ


Το δάσος που περνάμε είναι σιωπηλό.
Αλλόκοτη είναι αυτή η διαδρομή.
Κανείς δεν μιλάει.
Τα χέρια μας,αν και ελεύθερα,
κρεμασμένα είναι
σε κορμούς  γυμνούς.

Περνάμε ανάμεσα από Αχαιούς νεκρούς
που έχασαν τη γλώσσα δίχως μάχη.
Βουλιάζει δίπλα τους ένα ποτάμι 
από λασπόνερα και σαπισμένα προσωπεία.

Αυτό περίμεναν.
Τον σκοτεινό Αχέροντα οι Δωριείς.
Αυτό το κέρμα υποταγής για να νικήσουν.
Και κανένας Μέννιπος πια  ν' αντισταθεί.


Τι Τυρταίος,τί Αρχίλοχος,
δεν είμαστε για Ελεγείες και Θούρια.
Μετά από κάθε παρακμή,
έρχονται οι ξυλοκόποι.
Άξεστα αρπάζουν,άξεστα μιλούν.
Τα δέντρα γίνονται κάρνουνο
και παύει το μυστήριο για κάθε ψυχή.

Δεν ξέρω αν χρειάζεται τώρα μια Αντιγόνη
που να συγχωρεί έναν προδότη αδελφό
ή μια Μαρία Νεφέλη να επαναστατεί.
Δεν ξέρω καν αν μες σε τούτο το κενό
μπορείς με λέξεις να ελπίζεις.


******



ΟΥΡΑΝΕ



'Ελα ,ουρανέ,
ρίξε το ταίρι σου.
Η προσμονή έχει δροσιά.
Η πλήξη τακ του ρολογιού.
Και τικ και τακ και τικ και τακ,
ώσπου Αδράνεια
και η Αδράνεια,
ξέρα. 



******



Σ'ΈΝΑΝ ΝΑΡΚΙΣΣΟ ΗΓΕΤΗ


'Οταν μιλάς,σαν να καλπάζεις μόνος,
να σκέφτεσαι και μένα
που υπάρχω εδώ
τα ί  ζοντας πουλιά,
χαράζοντας ονόματα
σ' αυτήν την ομίχλη.
Ακίνητη σ' αυτό το καθεστώς
με τα χέρια ανοιχτά.

Περιμένοντας αυταπάτες
και προπαντός απουσίες.



                                                  

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΩΡΑ



Η κοπέλα στην  απέναντι αφίσα
διαφημίζει με  σθένος το παρόν.
Μπλου τζιν,σανδάλια,πίσω παραλίες,
ομπρέλες ελληνικές,ήλιος καυτός.

Αλλά εσύ που την κοιτάς επίμονα,
το ξέρεις.
Στο βάθος του βλέμματός της
κόσμος αόριστος.
Απορία του μέλλοντος.
Ανάπηρο χθες.

Το σκισμένο πουκάμισο,
το γυμνό στήθος να προκαλεί
κάθε φιλί-μαντήλι- που μεταναστεύει,
ένα τρένο καπνός,
στο βάθος κόσμος που χαιρετάει
σε στάσεις ποιήματος,
αμνός
που σφάζεται με άλλοθι
''διαφημίσεις τώρα''
στα μάτια της.






                                                         

                                                             

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

                                             Στον Χάρη Βλαβιανό

'Οταν το ποίημα αναζητά καταφύγιο στην ανθρώπινη ύπαρξη και η ανθρώπινη ύπαρξη σε κείνο
Όταν το ποίημα σφυράει ανοίκειους σκοπούς
Όταν το ποίημα σβήνεται πιο πολύ παρά γράφεται
Όταν το ποίημα αναρωτιέται και στοχάζεται
Όταν το ποίημα διαβάζεται σιωπηλά
Όταν το ίδιο το ποίημα ξέρει να σιωπά
Όταν το ποίημα αντέχει τη σκιά του
Όταν το ποίημα δεν αντέχει τη σκιά του
Όταν το ποίημα γκρεμίζει τα τείχη μιας ήδη υπάρχουσας παλαιομοδίτικης λογοτεχνίας

Όταν το ποίημα κατατρέχει τον δημιουργό του με σκοπό να τον στοιχειώσει
Όταν το ποίημα έχει θράσος
Όταν το ποίημα ερωτεύεται τον αναγνώστη
Όταν το ποίημα δεν ερωτεύεται τον αναγνώστη, αλλά τον ποιητή
Όταν το ποίημα ξαναδιαβάζεται (πάλι και πάλι και πάλι…)

Όταν το ποίημα αρρωσταίνει από τις πολλαπλές «λανθασμένες» αναγνώσεις του
Όταν το ποίημα γράφεται στους δρόμους
Όταν το ποίημα γίνεται δρόμος

Όταν το ποίημα διψά για ύψος και φλερτάρει άγρια με αυτό
Όταν το ποίημα γίνεται φως

Όταν το ποίημα δεν γίνεται φως
Όταν το ποίημα τραυματίζει συνειδήσεις

Όταν το ποίημα στήνει ορατά σκηνικά με υλικό κάποια αόρατα νήματα μονάχα
Όταν το ποίημα απαιτεί να κυριεύσει το μυαλό και του πιο στριφνού και απαιτητικού αναγνώστη και το πετυχαίνει

Όταν το ποίημα απλώνεται γυμνό μπροστά σου και προκαλεί τις αισθήσεις σου και σε ξελογιάζει
Όταν το ποίημα σε εισάγει σε μια νέα πραγματικότητα
Όταν το ποίημα φτιάχνει αγάλματα που κοσμούν το λογοτεχνικό σύμπαν
Όταν το ποίημα φωτίζει το μέσα σου τοπίο με ένα παράξενο φως
Όταν το ποίημα σε εγκαταλείπει πετώντας μακριά σου και συ το κυνηγάς με όλη σου την ύπαρξη, αλλά δεν καταφέρνεις να το αιχμαλωτίσεις εν τέλει.
Όταν το ποίημα προδίδει τους εραστές του αφήνοντάς τους στα κρύα του λουτρού ν’ αναρωτιούνται
Όταν το ποίημα έχει ν’ αντιπαλέψει τη χαοτική προσωπικότητα του δημιουργού του
Όταν το ποίημα θυμίζει παιδί που πετυχαίνει το ακατόρθωτο:να πλένει τα αστέρια, ας πούμε
Όταν το ποίημα σε εισάγει στον κόσμο του θαυμαστού

Όταν το ποίημα ισοδυναμεί με μικρό θαύμα
Όταν το ποίημα αφαιρεί ασύστολα και «κόβει»
Όταν το ποίημα σε «κόβει»
Όταν το ποίημα είναι προκλητικά υπαινιχτικό
Όταν το ποίημα αποκαλύπτει το ίδιο την ποιητική του
Όταν το ποίημα απαντά σε κακοήθειες,αλλά όχι στην τρέχουσα γλώσσα. Σε άλλη γλώσσα, ειδική γλώσσα.
Όταν το ποίημα σού δίνει την αίσθηση ότι είναι θάλασσα.
Όταν το ποίημα ε ί ν α ι θάλασσα
Όταν το ποίημα ανατρέπει πρότερες γραφές του δημιουργού του
Όταν το ποίημα παύει να σου «μιλά»
Όταν το ποίημα είναι κάθετο πιο πολύ παρά οριζόντιο
Όταν το ποίημα μοιάζει με ανοιχτό ορίζοντα
Όταν το ποίημα διαδηλώνει μια «άλλη ποιητική» μη ποιητική

Όταν το ποίημα ποτέ δεν ολοκληρώνεται…

                                                           

                                               

                                    ΦΩΤΟ Α.Ξηρογιάννη
                                                

 *Πρώτη δημοσίευση στο Περιοδικό Frear :http://frear.gr/?p=6529

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΚΤΑ ΣΤΟ VARELAKI

                                                           

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ [ ΑΠΌ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ VARELAKI ]


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





                                  

1Ο ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






                                                      

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ VARELAKI



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






                                        

BIBΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ VARELAKI





-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


               

                                         

                                   

  EΡΩΤΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




                                  

  ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ //// ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ ) /// ΕΚΔ.ΕΝΔΥΜΙΩΝ
                       




-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




                                     

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΝΟΤΑΤΙΟΝΕS''//////AΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ





-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΜΑΡΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                          

«ΤΡΥΦΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΥΧΤΑ»



Να ξενυχτάς και να φορτώνεις μπαταρίες με το νυχτερινό ρεύμα
το πιο φτηνό
το τζάμπα των ονείρων 
των οραμάτων που αντέχουν

Να κάνεις απολογισμό και το μαύρο της νύχτας να μην μπορεί να σβήσει τίποτα.
Ο απολογισμός να μοιάζει θετικός
Τα ελάχιστα να γίνονται τα μέγιστα
Γελάς  μαζί
με όσους δεν μιζέριασαν ακόμα. Η χαρά, η χαρά που έχει πάρει άλλο δρόμο.


Η χαρά είναι μια άλλη πια
Δεν τρέφεται από την επιτυχία, ούτε από την ευόδωση
Μόνο από κείνα που δεν σβήνουν, τα άγραφα
Τα άγραφα είναι γραμμένα, είναι δεδομένα
Αυτά που έχεις δώσει από καρδιάς λάμπουν ακόμα πιο πολύ τη νύχτα


Όταν τα μοιράζεσαι με όσους δεν ζητούν μερίδιο, φόρο, εισφορά
υπήρχαν πάντα


Ποιήματα που γράφτηκαν για σένα.



***



ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ
 

Δεν ξέρω αν και εσύ σημειώνεις
τις λέξεις που δεν λέγονται κι αν ακούς εκείνα που ακούω
Αν το ρολόϊ δείχνει κάποια ώρα

Δεν ξέρω αν και εσύ με αγαπάς με όλα τα κομπιάσματα, τα κοντινά, τα μακρινά
τις παύσεις και τα όνειρα που μπαίνουν στη κουβέντα.

Κι όταν το στόμα σου ανοίγεις και ξεπροβάλλουν χίλια κοφτερά σπαθιά
αν το αισθάνεσαι πως μπαίνουνε στη σκέψη μου βαθιά
Πώς σκάβουν δρόμους άγνωστους
με  κάνεις να γελάω πολύ, αιφνιδιάζεις

Δεν ξέρω αν τη νύχτα που ύπνος έρχεται και μας τραβάει μακριά
Και  περπατάς και όπου κι αν πηγαίνεις με κοιτάς που σε κοιτάω
Αν και εσύ  με ψάχνεις μες τον ύπνο μην με πάρει κάπου μακριά


αν και εσύ λειαίνεις ακόμα τη φωνή
αν κι άλλο ακονίζεις το όμορφο μαχαίρι σου


Γιατί στην κόψη του
Πέφτω με λαχτάρα και πεθαίνω.

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΣΤΗΛΗ : THE ARTMANIACS /// ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ

...συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη

 Θα σας γυρίσω χρόνια πίσω. Πότε γράψατε το πρώτο σας ποίημα. Πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία με τη γραφή: 

 Έγραφα στίχους στην εφηβεία μου, όμως ασχολήθηκα συστηματικά, και με την προοπτική να εκδώσω συλλογή, πολλά χρόνια μετά. Η πρώτη μου συλλογή εκδόθηκε το 1984 από τις εκδόσεις της Διαγωνίου του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Πώς βλέπετε το μέλλον της Ποίησης στον τόπο μας;

Η ποίηση είτε καλή είτε κακή ή μέτρια θα συνεχίζει να γράφεται στον τόπο μας,είμαστε συναισθηματικός λαός και επιζητούμε να εκφραζόμαστε μέσα από την τέχνη των στίχων.

Ποιες οι σχέσεις σας με την πεζογραφία;

Την παρακολουθώ και να τη διαβάζω, όμως προς το παρόν δεν έχω αισθανθεί την ανάγκη να γράψω πεζογραφία.

 Ποιο από τα δικά σας ποιητικά βιβλία αγαπάτε περισσότερο και γιατί.


 Έχω εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, τις αγαπάω εξίσου όλες εκτός από την πρώτη, που θεωρώ ότι δεν με εκφράζει απόλυτα- μόνο τα μισά από τα ποιήματα αυτής της συλλογής με ικανοποιούν.

 Aγαπημένοι σας ποιητές, συγγραφείς και μεταφραστές. 

 Όμηρος, αρχαίοι λυρικοί ποιητές, Θουκυδίδης, Κ. Καβάφης, Ντ. Χριστιανόπουλος, Δ. Χατζής, Σ. Δούκας, Μάριος Χάκκας, Γιώργος Ιωάννου, Θ. Βαλτινός, Χ. Οικονόμου, Σ. Δημητρίου, Α. Τσέχοφ, Ντ. Λώρενς, Τζ. Όργουελ, Π. Όστερ, Τ. Ουίλλιαμς.


Πιστεύετε στην κριτική; Η ίδια διαβάζετε τις κριτικές που γράφονται για τα έργα σας; 

 Όταν έχει πειστικά κριτήρια πιστεύω στην κριτική και ασφαλώς διαβάζω τις κριτικές που γράφονται για το έργο μου.

 Aπό τα διαβάσματά σας....αν σας ρωτούσα να μου επισημάνετε 3 βιβλία που διαβάσατε και σας σημάδεψαν τόσο που σας άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα ,τί θα απαντούσατε; 

Η ποίηση του Καβάφη, τα δοκίμια του Ντ. Λώρενς, τα δοκίμια του Κωστή Παπαγιώργη « Η κόκκινη αλεπού». 


Γίνονται πολλές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη του ψηφιακού βιβλίου..


Δεν ξέρω πόσο θα υποσκελιστεί το έντυπο βιβλίο από το ψηφιακό, αυτό θα φανεί στο
μέλλον, αν και δηλώνω λάτρης του έντυπου βιβλίου.


Yπάρχει από πολύ κόσμο μια αγανάκτηση απέναντι στους εκδοτικούς οίκους και τις πολιτικές τους. Είναι δικαιολογημένη η αγανάκτηση αυτή.

 Όντως υπάρχει αγανάκτηση για τους εκδοτικούς οίκους, ακούω πολλά παράπονα, έχω κι εγώ αρκετά από την πείρα μου( φυσικά όχι για όλους τους εκδοτικούς οίκους με τους οποίους συνεργάστηκα). Ως εξουσία εκμεταλλεύονται τους συγγραφείς ή φέρονται ανάρμοστα.

 Υπάρχουν νέοι εμπνευσμένοι ποιητές σήμερα;

 Ασφαλώς και υπάρχουν νέοι εμπνευσμένοι ποιητές.

 Ποιά λόγια θα απευθύνατε σε έναν νέο ποιητή;

 Η συμβουλή μου σε έναν νέο ποιητή θα ήταν να είναι όσο πιο γνήσια ειλικρινής με τον εαυτό του και να μην επαναπαύεται σε προχειρότητες, να επιζητά την τελειότητα.


 Αν σας έλεγαν να αλλάξετε κάτι από την σημερινή λογοτεχνική πραγματικότητα...τί θα ήταν αυτό;

Αν και δεν είναι καθόλου στο χέρι μου, θα άλλαζα το καθεστώς των δημοσίων σχέσεων που κυριαρχεί. Μέσα από κλίκες και γνωριμίες προωθούνται σε μεγάλο βαθμό μετριότητες- χωρίς βέβαια αυτό να είναι ο κανόνας.


 Λογοτεχνία και Διαδίκτυο. 


Νομίζω ότι το διαδίκτυο βοηθάει την προώθηση της λογοτεχνίας.


Ποιά άλλη μορφή τέχνης σας γοητεύει....
 Μπορώ να πω όλες.

Διαβάζουν οι Έλληνες σήμερα ή είναι τόσο βαθιά χωμένοι στα προβλήματά τους που το διάβασμα μοιάζει όνειρο θερινής νυκτός; 

 Ως λαός δεν διαβάζουμε πολύ, και τώρα με την κρίση η κατάσταση χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο. 

Γράφετε κάτι τώρα; 

 Ναι, συνεχίζω να γράφω, μάλιστα τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν εξόχως παραγωγικά. 

Ποίηση είναι.... 

Ποίηση είναι μια μαγευτική έκφραση συγκίνησης, είναι η εμβάθυνση στον απόκρυφο εαυτό μας για να ανασύρουμε ό,τι καταλυτικά μας καίει και μας συγκλονίζει.

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 ///'ΑΝΝΑ ΚΟΥΣΤΙΝΟΥΔΗ /// Digitalis Purpurea

                                        


                                        

         




«Αργώ, αργώ, πολύ καθυστερώ», νομίζω ότι σκέφτομαι καθώς διασχίζω το στενό μονοπάτι του Ηeslington με τη ματιά μου εστιασμένη στα μικροσκοπικά πολύχρωμα πετραδάκια του, ενώ εκείνο, μαζί κι’ εκείνα, επιστρέφει, επιστρέφουν το βλέμμα παρατηρώντας με στοχαστικά. Πυκνή και καταπράσινη η νοτισμένη βλάστηση εκατέρωθεν με περικλείει και οι ψιλόλιγνοι μίσχοι των Digitalis Purpurea με τον ανθισμένο τους θύσανο τους με βλέπουν λοξά, αλλά προπάντων στοχαστικά, κάθε που σηκώνω τα μάτια από το έδαφος για να κοιτάξω ευθέως και πλάι μου. Μια απέραντη πολυφωνία από ματιές και βλέμματα, αλλά τα δυο τους αδυνατούν να εφαρμόσουν. Πολλάκις θα διασταυρωθούν, αλλά ποτέ δεν θα συμπέσουν στο θέαμα του κόσμου. Κι’ αν αισθάνομαι όλα τα βλέμματα πάνω μου, ακόμα και εσύ καθρέφτη μου «ποτέ δε με κοιτάς από εκεί που σε βλέπω», κι αυτό πάντα δημιουργεί ένα χάσμα, ένα πρόβλημα ανυπέρβλητο.
«Τί είσαι;» μου φάνηκε πως με ρώτησε το πιο ψηλό από τα Digitalis, υπό το βλοσυρό βλέμμα μιας στρουμπουλής πράσινης κάμπιας, κουνώντας επιδεικτικά προς το μέρος μου κάτι ευθυτενές, κάτι που μοιάζει με υγρή, γεμάτη με δροσοσταλίδες γλώσσα. «Δεν πρόκειται να διαβείς τούτο το μονοπάτι, αν δεν μιλήσεις, αν δεν πεις, αν δεν απαντηθεί το προαιώνιο ζήτημα.» Σύσσωμα και αποφασιστικά, όλα μαζί τα Digitalis μου φράσσουν το πέρασμα. Πάραυτα ακούω τη φωνή μου να αποκρίνεται με κάθε αβεβαιότητα:
- «Ω! Ούτε και ξέρω πλέον. Πίστευα ότι κάτι ήξερα επί του θέματος όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί, μα άλλαξα τόσες φορές από τότε….»
- «Τι εννοείς; Εξηγήσου, κάπως, εξήγησε τον εαυτό σου», απαιτεί το ψηλότερο από όλα τα Digitalis.
- «Μα δεν είμαι πλέον ο εαυτός μου αγαπητό μου», (δεν είναι αβασάνιστα ορατό ή φανερό το φύλο των λουλουδιών εν αντιθέσει με τα φύλλα τους), “βλέπετε άλλαξα τόσους πολλούς εαυτούς το τελευταίο διάστημα που πια δεν με (ανά)γνωρίζω…»
- Ανοησίες! Η σταθερότητα του εαυτού είναι αδιαπραγμάτευτη, άκρως αναμφισβήτητη! Ποια είσαι; Εμπρός, μίλα να τελειώνουμε επιτέλους.»
- Κυρίες, κύριοι, παρακαλώ θερμά μη με καθυστερείτε. Οι αντιφάσεις μου οι αντινομίες μου κι’ εγώ, πρέπει να ακολουθήσουμε την προδιαγεγραμμένη, την καθημερινή διαδρομή. Σταθερά και απαρέγκλιτα. Τα πάντα είναι θέμα σειράς και συνήθειας. «είμαι και δεν είμαι αυτό που είμαι», ούτως ή άλλως.
Το λόγο έχει πλέον η κάμπια και το πιο ψηλό απ’ όλα τα digitalis δεν την εμποδίζει. Απεναντίας, τη διευκολύνει χαμηλώνοντας τον ψηλόλιγνο μίσχο-σώμα του, σαν σε υπόκλιση, κι εκείνη αργά αναρριχάται πάνω του, ώσπου να φτάσει στο ύψος της ματιάς μου. Με κοιτάει καπνίζοντας με μακαριότητα μια λιλιπούτια πίπα, διπλάσια, ωστόσο, σε μέγεθος απ’ το ίδιο της το σώμα και συνειδητοποιώ ότι ο καπνός που αναδύεται σχηματίζει διαδοχικά τα γράμματα της αλφαβήτου, που εξαερώνονται πριν καλά-καλά προλάβουν να σχηματιστούν. Μόλις έχει αρχίσει να μασουλάει με φανερή απόλαυση το φύλλο του Digitalis που τη φιλοξενεί και νομίζω πως την ακούω να λέει: «Δεν έχει να κάνει με το αν γνωρίζεις ότι αναφέρεσαι στον εαυτό σου με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται πλήρως σ’ αυτό που είσαι, αλλά μάλλον με το αν είσαι πλέον το ίδιο μ’ αυτό στο οποίο αναφέρεσαι».
Και τότε το φράγμα των Digitalis χαλαρώνει. Πλέον μπορώ απαρέγκλιτα να συνεχίσω την πορεία προς «εαυτόν», ακούγοντας, ωστόσο, δίπλα μου τον άσπρο λαγό, που εδώ και ώρα παραμονεύει κοιτώντας εμμονικά το ρολόι του, να τραγουδά, κάπως παράφωνα, ξανά και ξανά:
Row, row, row your boat
Gently down its path
Merrily, miserably, merrily, miserably
Life is but a drag…

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΝΗΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                  


                                                               

το ραβδί


δεν είμαι εκείνος που ήμουν
ούτε και θα' μαι αυτός που είμαι

πάντα μια Κίρκη αδιάκοπα
μ 'ακουμπάει με το ραβδί της


*********

ουτοπία


η αιωνιότητα με ζαλίζει


μες στης φθοράς την αγκαλιά
μ' ασφάλεια τον χρόνο μου θηλάζω


*********

μανιώδης

ένα τσιγάρο στο στόμα σου είμαι
που  τελειώνει


σε λίγο θα με σβήσεις

και μετά
θ' ανοίξεις το πακέτο
να  πάρεις άλλο



*********

κύκλος


όσο γερνάω μικραίνω
μοιάζω με κείνες τις κούκλες
της κόρης μου που πρόσχαρη
τις έβαζε κάτω από τη μπλούζα της 
και καμωνότανε την έγκυο

τώρα που η κόρη μου μεγάλωσε
κι εγώ ομολογώ
στο απαλό το χώμα της κοιλιάς της
λαχταρώ να χωθώ.


*******

σωματογραφία iii


αίμα

τα χείλη σου χίλιοι σφαγμένοι

&

σφαγείο

 κρεμασμένος άπ'τα μάτια στο τσιγκέλι
μες στο σφαγείο του ντεκολτέ σου

&

στο κρεβάτι

σκίζω τον μαύρο σου στηθόδεσμο
κι άπ ' άκρη σ' άκρη
αφράτο άσπρο
χορταίνει το κρεβάτι

&

χρυσάφι

στα σκέλια σου ανάμεσα ανάσαινε
ένα ξανθό σκοτάδι



*********


*Στάθης Κουτσούνης

Μεταίχμιο, 2014
48 σελ.

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΛΕΝΑ ΣΑΜΑΡΑ /// 'ΟΡΙΑ

πρώτη δημοσίευση :http://www.vakxikon.gr/content/view/2058/11376/lang,el/

                                

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

 

Όρια, ποίηση, Λένα Σαμαρά, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014


Mε το βιβλίο της Λένας Σαμαρά ανά χείρας και δεν λέω να το αφήσω. Γιατί η απόλαυση δεν έχει όρια. Η σκέψη απολαμβάνει και ρωτά: Tα πράγματα  μπορούν να οριστούν; Kι αν οριστούν, θα ναι σωστοί οι ορισμοί; Και πάλι, τί θα πει σωστό; Aν οριστούν τα πράγματα, οι ορισμοί που θα τους δοθούν, θα ανταποκρίνονται στην αληθινή τους υπόσταση και υφή; Περιχαρακώνονται οι αισθήσεις, όταν το ίδιο το σύμπαν μπορεί να ονειρεύεται; Eνώ η ζωή προχωρά στροβιλίζοντας τις ανάσες της, είναι δυσδιάκριτο το πού τελειώνει  κάτι και πού αρχίζει κάτι άλλο. Μετανιωμένη για το τέλος/ η αρχή καρτερεί την ανάστασή της. Ακουμπώντας τα όρια των πραγμάτων αγγίζεις το όνειρο, πας να καείς από το φως, παίρνεις ενεργό μέρος στο αιώνιο και αέναο παίγνιο του κόσμου. Κι ο βυθός, με λεπτή άμμο στρωμένος, αφουγκράζεται το όνειρο/ των λέξεων που θα γεννηθούν./ Επαναστατημένες/ μέσα από την πιο βαθιά σιωπή.
Είναι τολμηρό να φλερτάρεις με τα όρια. Να τα ζυγίζεις, να τα εξερευνάς, να τα προκαλείς ενδεχομένως.
Απ' την άλλη ό,τι δεν ορίζεται είναι το πιο γοητευτικό. Τολμώ να ονειρευτώ σημαίνει ξεπερνώ τα όρια, θα έλεγε κανείς.[..] καινούριο φως/ γεννημένο από την καρδιά μιας νύχτας/ που τόλμησε να ονειρευτεί.
Ξεπερνώ τα όρια επίσης, σημαίνει ανατρέπω και ανατρέπομαι, όμως. Σ' ένα ταξίδι στη γραμμή του ορίζοντα/ το βλέμμα χωρά τις μικρές ή μεγάλες ανατροπές. Η Σαμαρά χειρίζεται  ποιητικώ τω τρόπω το δύσκολο θέμα της με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αναδεικνύοντας παράλληλα την ομορφιά της πετυχημένης διαχείρισης ενός τέτοιου δύσκολου θέματος. Τέχνη είναι η ερώτηση που ηχεί κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο. Η τέχνη είναι προορισμένη να ξεπερνά τα όρια. Κάθε φορά που υπερβαίνεις τα όρια κερδίζεις τη μάχη με το αδύνατο. Η τέχνη κερδίζει τη μάχη με το αδύνατο. Η αληθινή τέχνη. 'Ισως βάζουμε όρια γιατί φοβόμαστε τον θάνατο, είναι κι αυτή μια εκδοχή. Άλλοτε πάλι αφήνουμε τους άλλους να μας βάζουν όρια. Είμαστε ανεκτικοί. Ανεχόμαστε πράγματα και καταστάσεις, αφήνοντας έτσι τον εαυτό μας απροστάτευτο και εκτεθειμένο.

  Αγαπώ το ποίημα Ανοχή: [...] Ανοχή θα πει/ ξεπουλιέμαι/ ξεπουλιέσαι/ ξεπουλιόμαστε/ Ανοχή θα πει/ υπολογίζουμε στην αντικειμενική μας αξία/ Ανοχή θα πει/ ζούμε στη σκιά τους/ Ανοχή θα πει γίνομαι σκιά/ Ανοχή θα πει/ βρίσκομαι με την πλάτη γυρισμένη στο χέρι που πυροβολεί. Ειδικά σε αυτούς τους καιρούς καλό είναι να αναλογιστούμε όλοι τις ανοχές μας και ως που μπορούν αυτές να φτάσουν. Θίγει ευαίσθητα σημεία μας η ποιήτρια, δεν χρειάζεται καθόλου να είμαστε μετριοπαθείς όσον αφορά στις ενδοσκοπήσεις μας, ακριβώς γιατί "η ζωή είναι πιο τολμηρή από της παραδοχές μας." Αξίζει να υπερβαίνουμε τα όρια, σκάβοντας βαθιά μέσα μας με τόλμη και ειλικρίνεια. Μόνο έτσι θα κερδίσουμε το φως, μέσα σε έναν κόσμο ερειπωμένο που οι λέξεις έχασαν το φορτίο τους, που έμειναν γυμνές. Ο έρωτας παρόν εδώ, ναι. Αλλά σε δεύτερο πλάνο. Τον πρώτο λόγο έχει η ύπαρξη με το ύψος ή το βάθος της: Συνήθισες να κρύβεσαι/ για να χωράς στη νύχτα./ Να μην περισσεύει τίποτα πια/ ενοχλητικό ή μη /Να είσαι επίπεδος, στο επίπεδο./ η τρίτη διάσταση σε απομονώνει από τον τόπο σου. /Γίνεσαι ένα με την παραδοχή ότι δεν δικαιούσαι ύψος/ Ποιός σε καθόρισε, σε μικρυνε-/ ή πάντα φοβόσουν;/

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 /// ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΣΤΟΥΦΗΣ /// ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΖΩΑ!

                                 

                                   Ι 

Κάπως έτσι εθίστηκα κι εγώ στη θανάτωση των ζώων. Έπαιρνα ένα όπλο από το σπίτι και σκότωνα ό,τι έβρισκα μπροστά μου, ακόμα και φίδια και ποντικούς, όλα τα πουλιά του δάσους. Μέχρι και μυρμηγκοφωλιές κατέστρεφα μες στη μανία μου. Όταν καμιά φορά ξεστράτιζε κανένα αδέσποτο σκυλί ή γατί στο χωριό, το έπιανα και το βασάνιζα μέχρι θανάτου.
Αν ποτέ πεισθώ πως μπορεί να συγχωρέσει ο Θεός αυτά τα εγκλήματα που διέπραξαν τον καιρό της αθωότητας, θα του το ζητήσω˙ όπως θα του ζητήσω να συγχωρέσει και την επιλογή μου να μη βασανίσω μέχρι θανάτου κάποιους συνανθρώπους μου, την εποχή της ενοχής. 


ΙΙ 

Μπορεί να μου αρέσει το κρέας των ζώων και μπορεί να το τρώγω κάθε μέρα. Μπορεί ακόμα κάθε φορά που το πιάτο σερβίρεται μπροστά μου να ακούω εκκωφαντικά την κραυγή της σφαγής του, ενώ παρόλα τα καρυκεύματα να μυρίζω καθαρά το αίμα του. Όμως λατρεύω το κρέας των ζώων και το απολαμβάνω… Έχω φάει όλα τα ζώα, ή τουλάχιστον τα έχω δοκιμάσει και είναι όλα εξαιρετικά!
Αυτό που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ, αλλά με έχει έντονα προβληματίσει και σκέφτομαι πως αν επί των ημερών μου γίνω μάρτυρας του τέλους του κόσμου ή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος, λόγου χάρη, θα ήθελα πριν πεθάνω, γιορτάζοντας το τελευταίο Πάσχα του κόσμου, να σφάξω έναν άνθρωπο και να τον φάω. 


ΙΙΙ 

Αυτή η πανέμορφη γυναίκα που εργάζεται στο κρεοπωλείο του super-market και δίνει παράσταση δεξιοτεχνίας καθώς κόβει το κρέας και συνθλίβει τα κόκαλά του, αυτή που τόσο της ταιριάζει το αίμα πάνω στη λευκή ποδιά της˙ στο χωριό που μεγάλωσε ήταν η κόρη του χασάπη. Εκεί εκπαιδεύτηκε στην τέχνη του σφαγέα και του κρεοπώλη.
Εργάζεται, θαρρείς και είναι ηθοποιός, μονάχα στο λεωφορείο ξεχνιέται καθώς επιστρέφει. Εκεί, μπορείς να διακρίνεις το ψυχρό και γεμάτο παράνοια βλέμμα της που απέκτησε από παιδί μέσα στο σφαγείο. Κατά τα άλλα, κουσούρια σπουδαία δεν της έχει αφήσει, εκτός του ότι, δεν κάνει ποτέ έρωτα όταν έχει περίοδο. Της προκαλεί εμετό και νευρικό κλονισμό η εικόνα του ματωμένου πέους. 


IV 

Δεν υπάρχει χωριό χωρίς τουλάχιστον έναν κτηνοβάτη και δεν υπάρχει κτηνοβάτης που να μην γνωρίζει τη δράση του όλο το χωριό. Άλλοτε, το δήλωσε μεθυσμένος στο καφενείο και άλλοτε, τον είδαν να πηδάει το ζωντανό.
Έχετε σκεφτεί ποτέ πως ο κτηνοβάτης μπορεί να αγαπάει τα ζώα περισσότερο και από εμάς; Έτσι κι αλλιώς, κι εμείς από νοσηρή αγάπη τα στειρώνουμε, τα φυλακίζουμε, αλλά κι αυτά που τρώμε, πάλι τα αγαπάμε, απλά, ο κτηνοβάτης μοιράζεται όλο του το είναι μαζί τους και βάζει άτυπα το ερώτημα: Η κτηνοβασία είναι η αποκτήνωση του ανθρώπου ή η ενανθρώπιση των ζώων; 


---------------------------------------------------------

NIOBH IΩΑΝΝΟΥ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                                    

ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ



Μαθαίνω απ΄την αρχή 
Το κενό να κατοικώ 
Ανάμεσα στις λέξεις
Χιλιάδες μάτια παιδικά
Κι ούτε μια απορία
Έξω οι απαντήσεις
Πωλούνται χονδρική
Υπερήλικες κι οι ερωτήσεις
Κι ο νάνος χειροκροτάει
Κάτω απ΄το δίχτυ
Το επόμενο νούμερο
Το δικό του
Εδώ θα μείνω
Να ματώνω τα χέρια μου
Στην τριανταφυλλιά
Που προσπαθεί να θυμηθεί


"Φως -2" εκδ. Γαβριηλίδης 2013

 
****

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Μια χούφτα σκουριασμένα φύλλα
Εναπομείναντα προσωπικά δεδομένα
Η συμμετοχή μου στο φθινόπωρο
Πίσω απ΄τις γρίλιες
Ακόρεστα με τεμάχισε το φεγγάρι
Εκεί που φθίνουν οι ετυμολογίες των εποχών
Στις χαραμάδες μου γονάτισα
Κι όμως περίσσευε το φως
Οι σταυροφόροι φέτος
Έσερναν στους δρόμους νικηφόρα ρήματα
Και τα παιδιά έκρυβαν τη βροχή
Στα παπούτσια τους και γελούσαν

"Φως - 2" εκδ. Γαβριηλίδης 2013


****


                                                                 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ


'Εμαθα να σου γράφω απ΄την ίδια θέση 
μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο
όλα μπορούν να συμβούν 
Τα παιδιά ήδη έπαψαν να στοχεύουν στο τέρμα 
τώρα που οι λέξεις κατάντησαν προσβάσιμες
κι ένα ύποπτο μακό
κρεμασμένο στον ξύλινο πάσαλο
απειλεί το φεγγάρι
Κι ο μεθυσμένος σκέφτεται δυνατά
πως ν΄αγαπήσει τον πρώτο τυχόντα
πουλώντας το τελευταίο χάδι
που κάποιος ξέχασε στον ώμο του
σε τιμή ευκαιρίας
Ναι συνέβη κι αυτό 
το νυχτολούλουδο γέμισε αμυχές
των περαστικών τις ανάσες
θαρρώ ο κόσμος άλλαξε για λίγο
σωπαίνοντας βαθιά κάτω απ΄το ίδιο δέντρο
μπροστά στο αδέσποτο που εκποίησε τα τραύματά του
για λόγους τιμής
Έμαθα να σου γράφω απ΄την ίδια θέση
μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο
όλα μπορούν να συμβούν
μονάχα να ξέρεις
στα σημεία στίξης χαμηλώνω το φως ...


"σε στΗχο πλάγιο και μόνο" υπό έκδοση




****
 

ΜΥΡΙΖΕΙ ΒΡΟΧΗ




Λέξεις από άλλα φθινόπωρα
Έπαψαν βρεγμένο χώμα να μυρίζουν
Σμήνος από λυπημένα χελιδόνια
Έμεινε να φτερουγίζει στο χαρτί
Προς άγνωστη κατεύθυνση 
Κιτρίνισε κι ο ουρανός με τα χρόνια
Κάποτε γέμισε αμυχές
Σ΄ απρόσμενη κακοκαιρία παραδομένος
Απροστάτευτα και τ΄αρχικά σου
Ενθύμιοι ίσκιοι λαβωμένοι
Σ΄ενυπόγραφη έξοδο
Νυχτώνει
'Εξω απ΄το παράθυρο
'Ενα υστερόγραφο σύννεφο
Μυρίζει βροχή



"σε στΗχο πλάγιο και μόνο" υπό έκδοση.