Πριν άπ΄τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ΄τον Ερωτα ,έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.
Πριν απ΄τον Ερωτα ,έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
ΣΟΛΩΜΟΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ-ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β
Ακρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει.
Λαλεί πουλί,παίρνει σπυρί,κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε,στα μάτια η μάνα μνέει
Στεκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
Eρμο τουφέκι σκοτεινό,τί σ΄έχω εγώ στο χέρι;
όπου συ μου΄γινες βαρύ και ο Αγαρηνός το ξέρει.
Λαλεί πουλί,παίρνει σπυρί,κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε,στα μάτια η μάνα μνέει
Στεκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
Eρμο τουφέκι σκοτεινό,τί σ΄έχω εγώ στο χέρι;
όπου συ μου΄γινες βαρύ και ο Αγαρηνός το ξέρει.
Καβάφης
ΕΤΣΙ ΠΟΛΥ ΑΤΕΝΙΣΑ-
Την ομορφιά έτσι πολύ ατένισα,
που πλήρης είναι αυτή η όρασίς μου.
Γραμμές του σώματος.Κόκκινα χείλη.Μέλη ηδονικά.
Μαλλιά σας από αγάλματα ελληνικά παρμένα.
Πάντα έμορφα κι αχτένιστα σαν είναι,
και πέφτουν,λίγο,επάνω στα άσπρα μέτωπα.
Πρόσωπα της αγάπης,όπως τα θελεν
η ποίησίς μου...μες στες νύχτες της νεότητός μου,
μέσα στις νύχτες μου,κρυφά,συναντημένα....
ΕΤΣΙ ΠΟΛΥ ΑΤΕΝΙΣΑ-
Την ομορφιά έτσι πολύ ατένισα,
που πλήρης είναι αυτή η όρασίς μου.
Γραμμές του σώματος.Κόκκινα χείλη.Μέλη ηδονικά.
Μαλλιά σας από αγάλματα ελληνικά παρμένα.
Πάντα έμορφα κι αχτένιστα σαν είναι,
και πέφτουν,λίγο,επάνω στα άσπρα μέτωπα.
Πρόσωπα της αγάπης,όπως τα θελεν
η ποίησίς μου...μες στες νύχτες της νεότητός μου,
μέσα στις νύχτες μου,κρυφά,συναντημένα....
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ//////// ΘΥΜΗΣΟΥ,ΣΩΜΑ.
Σώμα,θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά και κείνες τις επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες τα μάτια φανερά,
κι ετρέμανε μες στην φωνή-και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες-πώς γυάλιζαν,
θυμήσου,μες στα μάτια που σε κύτταζαν'
Πώς έτρεμαν μες την φωνή,για σε,θυμήσου,σώμα.
Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010
ΑΝΝΙΚΑ //// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
Δεν σε είδα όταν έφυγες
μέσα στο νυφικό σου,
μικρό και όμορφό μου πλάσμα,
Αστεράκι.
Κουβαράκι μες στο Σύμπαν
τώρα ταξιδεύεις,
χωρίς γυρισμό.
Στην καρδιά μου έχεις αφήσει ένα πελώριο κενό.
Δεν σε ειδα όταν έφευγες.
Τώρα Σωπαίνω.
Και Πενθώ.
[Πρώτη Δημοσίευση]
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
ΠΟΙΗΣΗ ΕΣΥ////ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
Ποίηση Εσύ,
ξεγύμνωσέ με,
ξύσε τις πληγές μου,
φώτισε τα σκοτάδια μου,
γιάτρεψε τα σακατιλίκια μου
ομόρφυνε τ΄ασχημά μου.
Σου ζητώ...σε ξορκίζω...
Μην μ αφήσεις αιώνια να κοιμάμαι.
Τρέλανέ με
Μέθυσέ με,
Χτύπησέ με,
Σοκάρισέ με,
Αποπλάνισέ με
Κάνε με να ουρλιάξω.
Μην μ΄αφήσεις αιώνια να κοιμάμαι.
Ποίηση,
Ανακάτεψέ με,
Ανάτρεψέ με,
Χαστούκισέ με,
Αφόρισέ με ,
Αποδόμησέ με,
Πόνεσέ με...
Σε εχω ανάγκη
στον κόσμο
για να ζω.
[Πρώτη δημοσίευση]
Ασημίνα Ξηρογιάννη
ξεγύμνωσέ με,
ξύσε τις πληγές μου,
φώτισε τα σκοτάδια μου,
γιάτρεψε τα σακατιλίκια μου
ομόρφυνε τ΄ασχημά μου.
Σου ζητώ...σε ξορκίζω...
Μην μ αφήσεις αιώνια να κοιμάμαι.
Τρέλανέ με
Μέθυσέ με,
Χτύπησέ με,
Σοκάρισέ με,
Αποπλάνισέ με
Κάνε με να ουρλιάξω.
Μην μ΄αφήσεις αιώνια να κοιμάμαι.
Ποίηση,
Ανακάτεψέ με,
Ανάτρεψέ με,
Χαστούκισέ με,
Αφόρισέ με ,
Αποδόμησέ με,
Πόνεσέ με...
Σε εχω ανάγκη
στον κόσμο
για να ζω.
[Πρώτη δημοσίευση]
Ασημίνα Ξηρογιάννη
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
ARTMANIAC 22-ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
VARELAKI: Εχει κάτι καλό να επιδείξει σήμερα η λογοτεχνική παραγωγή στην Ελλάδα;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:H σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία έχει να δείξει σημαντικά δείγματα γραφής. Ωστόσο, πολλά καλά βιβλία δεν φθάνουν στους αναγνώστες, γιατί δεν διαγωνίζονται επί ίσοις όροις ως προς την προβολή τους. Κι αυτό είναι πολύ μεγάλο ζήτημα, γιατί ακόμη και στην περίπτωση που διαβαστούν, χάνουν πολλά από τις αξίες τις οποίες περιέχουν. Με άλλη, δηλαδή, προσέγγιση και βαρύτητα αντιμετωπίζουν οι αναγνώστες το βιβλίο που φέρει την υπογραφή ενός φημισμένου συγγραφέα και με άλλη εκείνο του οποίου ο δημιουργός δεν έχει τύχει της προβολής των μέσων και της προσοχής των κριτικών. Θα έλεγα, εν κατακλείδι, ότι υπάρχει μια πλαστή εικόνα στον κόσμο περί της νεοελληνικής λογοτεχνίας, γιατί προβάλλονται αρκετά βιβλία χωρίς καμιά λογοτεχνική και αισθητική αξία.
VARELAKI:Παρακολουθείς τις λογοτεχνικές τάσεις στο εξωτερικό [κυρίως Αμερική -Ευρώπη];
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Όσο είναι δυνατόν για έναν άνθρωπο που εργάζεται κανονικό ωράριο σε μια εργασία με μεγάλες ευθύνες και απαιτήσεις, έχει οικογένεια και βέβαια ματώνει πάνω από τα δικά του γραπτά. Δυστυχώς δεν την παρακολουθώ όσο θα ήθελα. Γιατί η γραφή είναι συνεχές σχολείο, άσκηση και μαθητεία κι όπως έχω γράψει στη ποιητική συλλογή μου «Το παραμιλητό των σκοτεινών θεών» - …το αίμα, με αντίφοβο αίμα μπολιάζεται και ανθίζει. Γιατί κι ο ποιητής, δένεται από δυο μεριές με τη θάλασσα της ποίησης. Καταθέσεις. Αναλήψεις, του αίματος… - κι αυτό ισχύει και για τον πεζογράφο και κάθε δημιουργό.
VARELAKI: Για πες μου τώρα για το προσφάτως βραβευθέν βιβλίο σου!!! Λεπτομερώς παρακαλώ!!!
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Εξελίσσεται στην οθωμανοκρατούμενη Άρτα από το 1854 μέχρι το 1882, όμως θα μπορούσε να τοποθετηθεί οπουδήποτε υπήρχε αντίστοιχο πολυφυλετικό και πολυπολιτισμικό ανθρώπινο περιβάλλον, μιας και στην περιοχή ζούσαν Έλληνες, Τούρκοι και Εβραίοι. Ένα ελληνόπουλο κι ένα τουρκόπουλο γεννιούνται την ίδια νύχτα, η μοίρα τούς κάνει ομογάλακτους και το μυθιστόρημα παρακολουθεί τη ζωή τους με φόντο την ιστορία της περιοχής, και όχι μόνο. Διηγούνται διαδοχικά σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση όσα έζησαν ο καθένας από τη δική του σκοπιά σε ήρεμους καιρούς αλλά και σε περιόδους εντάσεων και επαναστάσεων, για να φανεί και η αλήθεια του «άλλου» κι όχι μόνο η δική μας μονοδιάστατη αντίληψη.
Ξεκινά με μια δολοφονία που παραμένει μυστήριο για πολλά χρόνια και στη συνέχεια το μυθιστόρημα κινείται σε ό,τι περιλαμβάνει αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινο στοιχείο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο, κι ό,τι μπορεί να αναπαραστήσει την εποχή εκείνη. Παιδικές σκανταλιές, έρωτες, συγκρούσεις, επαναστάσεις, ανταγωνισμοί εμπόρων, η «μικρή» ακόμη Ελλάδα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η θυμοσοφία των απλών ανθρώπων, η συνύπαρξη των τριών φυλών, οι φανατισμοί, η καθημερινή ζωή, οι χοροεσπερίδες, τα Καφέ Αμάν, ο πετροπόλεμος, οι Απόκριες, το Ραμαζάνι, τα χαμάμ, ο μπερντές του τούρκικου Καραγκιόζη, οι αφορισμοί, το λαθρεμπόριο, οι κολίγοι, οι τσιφλικάδες, ο πλούτος και η εξαθλίωση, η γλυκιά και η πικρή ζωή. Μαζί, η περιπέτεια, η δράση, οι κωμικές και οι τραγικές καταστάσεις.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Πέρα από την τοπιογραφία και ανθρωπογεωγραφία της περιοχής, και το ταξίδι στην ονειρική πολιτεία του λόγου και της φαντασίας, το «Ιμαρέτ» λειτουργεί, κατά τη γνώμη μου, ως μια κατάθεση στην διατήρηση και λειτουργία της κοινωνικής ιστορικής μνήμης. Μιας μνήμης, που χωρίς να αποστασιοποιείται εντελώς από αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε επίσημη καταγραφή των ιστορικών γεγονότων, καταδύεται στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής, αφουγκράζεται τον παλμό των ιστορικών περιπετειών έτσι όπως βιώθηκαν από απλούς καθημερινούς ανθρώπους, αγγίζει μνημεία-σύμβολα μιας άλλης εποχής μακρινής, μα όχι ανοίκειας με τη δική μας και επισημαίνει το ζήτημα της συνύπαρξης και της ανάγκης να υπάρχουν ανοικτές και ανεκτικές κοινωνίες. Τέλος φιλοσοφεί πάνω στο πέρασμα του πανδαμάτορος χρόνου, καταδικάζοντας την ύβρη, με την αρχαιοελληνική έννοια της αλαζονείας, και την υπερφίαλη συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους, που λησμονώντας τη μοναδική βεβαιότητα της ζωής, το θάνατο, δηλητηριάζει την έτσι κι αλλιώς σύντομη ύπαρξή του με μικροπρεπείς συμπεριφορές, αδικίες, έχθρες και πάθη.
VARELAKI: Αν έκανες μια λίστα από βιβλία που θα έπρεπε κάποιος φανατικός αναγνώστης να διαβάσει οπωσδήποτε... ποια θα ήταν αυτή;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Η έννοια του φανατικού με απωθεί ακόμα κι όταν πρόκειται για αναγνώστες. Οποιαδήποτε λίστα θα αδικούσε πολλά περισσότερα. Άλλωστε για τον καλό και ψαγμένο αναγνώστη είναι σημαντικό να αναζητεί και να ανακαλύπτει μόνος του τα βιβλία που θα διαβάσει.
VARELAKI: Aσχολείσαι με κάτι άλλο πέρα από τη συγγραφή; Aκόμα, σε γοητεύει κάποια άλλη τέχνη πέρα από την τέχνη του λόγου;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Όπως ανέφερα και πριν εργάζομαι. Συγκεκριμένα στο Υπουργείο Οικονομικών. Έχω ασχοληθεί για μερικά χρόνια με το στίχο για τραγούδι, αλλά κι εκεί πάλι ο λόγος είναι το αντικείμενο της τέχνης μου, αν και σε πολύ αυστηρή δομή και διαφορετικό τρόπο γραφής. Πέραν του λόγου με γοητεύει η μουσική και το θέατρο. Αν οι συνθήκες στη ζωή μου ήταν διαφορετικές πολύ πιθανόν να είχα γίνει ηθοποιός. Βέβαια ο συγγραφέας και ο ποιητής εν κρυπτώ, με την έννοια ότι κανείς δεν τον βλέπει την ώρα της δημιουργίας, είναι ο υπέρτατος ηθοποιός που υποδύεται δεκάδες ρόλους, οι οποίοι εναλλάσσονται ταχύτατα και τους βιώνει ως ζώσα πραγματικότητα.
VARELAKI:Λες να έρθει μια εποχή που όλοι θα διαβάζουμε ηλεκτρονικά μυθιστορήματα;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Νομίζω πως θα συμβεί αλλά όχι άμεσα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Σε είκοσι, τριάντα χρόνια το πολύ θα διαβάζουμε μυθιστορήματα σε ηλεκτρονική μορφή. Η ουσία ωστόσο παραμένει ο λόγος. Έντυπος ή ηλεκτρονικός, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι ζήτημα εποχής και εξέλιξης.
VARELAKI: Γράφεις κάτι τώρα;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Καταγίνομαι από τον Μάιο ξανά με το κοινωνικό μυθιστόρημα με φόντο την ιστορία. Όμως σε άλλο χρόνο και με άλλη σημειολογία. Ανυπομονώ κι εγώ να δω που θα με οδηγήσουν οι ήρωες μου. Όμως η περιπέτεια της γραφής είναι απρόβλεπτη. Μπορεί ξαφνικά να με οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια και λεωφόρους. Είδομεν.
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:H σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία έχει να δείξει σημαντικά δείγματα γραφής. Ωστόσο, πολλά καλά βιβλία δεν φθάνουν στους αναγνώστες, γιατί δεν διαγωνίζονται επί ίσοις όροις ως προς την προβολή τους. Κι αυτό είναι πολύ μεγάλο ζήτημα, γιατί ακόμη και στην περίπτωση που διαβαστούν, χάνουν πολλά από τις αξίες τις οποίες περιέχουν. Με άλλη, δηλαδή, προσέγγιση και βαρύτητα αντιμετωπίζουν οι αναγνώστες το βιβλίο που φέρει την υπογραφή ενός φημισμένου συγγραφέα και με άλλη εκείνο του οποίου ο δημιουργός δεν έχει τύχει της προβολής των μέσων και της προσοχής των κριτικών. Θα έλεγα, εν κατακλείδι, ότι υπάρχει μια πλαστή εικόνα στον κόσμο περί της νεοελληνικής λογοτεχνίας, γιατί προβάλλονται αρκετά βιβλία χωρίς καμιά λογοτεχνική και αισθητική αξία.
VARELAKI:Παρακολουθείς τις λογοτεχνικές τάσεις στο εξωτερικό [κυρίως Αμερική -Ευρώπη];
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Όσο είναι δυνατόν για έναν άνθρωπο που εργάζεται κανονικό ωράριο σε μια εργασία με μεγάλες ευθύνες και απαιτήσεις, έχει οικογένεια και βέβαια ματώνει πάνω από τα δικά του γραπτά. Δυστυχώς δεν την παρακολουθώ όσο θα ήθελα. Γιατί η γραφή είναι συνεχές σχολείο, άσκηση και μαθητεία κι όπως έχω γράψει στη ποιητική συλλογή μου «Το παραμιλητό των σκοτεινών θεών» - …το αίμα, με αντίφοβο αίμα μπολιάζεται και ανθίζει. Γιατί κι ο ποιητής, δένεται από δυο μεριές με τη θάλασσα της ποίησης. Καταθέσεις. Αναλήψεις, του αίματος… - κι αυτό ισχύει και για τον πεζογράφο και κάθε δημιουργό.
VARELAKI: Για πες μου τώρα για το προσφάτως βραβευθέν βιβλίο σου!!! Λεπτομερώς παρακαλώ!!!
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Εξελίσσεται στην οθωμανοκρατούμενη Άρτα από το 1854 μέχρι το 1882, όμως θα μπορούσε να τοποθετηθεί οπουδήποτε υπήρχε αντίστοιχο πολυφυλετικό και πολυπολιτισμικό ανθρώπινο περιβάλλον, μιας και στην περιοχή ζούσαν Έλληνες, Τούρκοι και Εβραίοι. Ένα ελληνόπουλο κι ένα τουρκόπουλο γεννιούνται την ίδια νύχτα, η μοίρα τούς κάνει ομογάλακτους και το μυθιστόρημα παρακολουθεί τη ζωή τους με φόντο την ιστορία της περιοχής, και όχι μόνο. Διηγούνται διαδοχικά σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση όσα έζησαν ο καθένας από τη δική του σκοπιά σε ήρεμους καιρούς αλλά και σε περιόδους εντάσεων και επαναστάσεων, για να φανεί και η αλήθεια του «άλλου» κι όχι μόνο η δική μας μονοδιάστατη αντίληψη.
Ξεκινά με μια δολοφονία που παραμένει μυστήριο για πολλά χρόνια και στη συνέχεια το μυθιστόρημα κινείται σε ό,τι περιλαμβάνει αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινο στοιχείο από τη γέννηση μέχρι το θάνατο, κι ό,τι μπορεί να αναπαραστήσει την εποχή εκείνη. Παιδικές σκανταλιές, έρωτες, συγκρούσεις, επαναστάσεις, ανταγωνισμοί εμπόρων, η «μικρή» ακόμη Ελλάδα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η θυμοσοφία των απλών ανθρώπων, η συνύπαρξη των τριών φυλών, οι φανατισμοί, η καθημερινή ζωή, οι χοροεσπερίδες, τα Καφέ Αμάν, ο πετροπόλεμος, οι Απόκριες, το Ραμαζάνι, τα χαμάμ, ο μπερντές του τούρκικου Καραγκιόζη, οι αφορισμοί, το λαθρεμπόριο, οι κολίγοι, οι τσιφλικάδες, ο πλούτος και η εξαθλίωση, η γλυκιά και η πικρή ζωή. Μαζί, η περιπέτεια, η δράση, οι κωμικές και οι τραγικές καταστάσεις.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Πέρα από την τοπιογραφία και ανθρωπογεωγραφία της περιοχής, και το ταξίδι στην ονειρική πολιτεία του λόγου και της φαντασίας, το «Ιμαρέτ» λειτουργεί, κατά τη γνώμη μου, ως μια κατάθεση στην διατήρηση και λειτουργία της κοινωνικής ιστορικής μνήμης. Μιας μνήμης, που χωρίς να αποστασιοποιείται εντελώς από αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε επίσημη καταγραφή των ιστορικών γεγονότων, καταδύεται στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής, αφουγκράζεται τον παλμό των ιστορικών περιπετειών έτσι όπως βιώθηκαν από απλούς καθημερινούς ανθρώπους, αγγίζει μνημεία-σύμβολα μιας άλλης εποχής μακρινής, μα όχι ανοίκειας με τη δική μας και επισημαίνει το ζήτημα της συνύπαρξης και της ανάγκης να υπάρχουν ανοικτές και ανεκτικές κοινωνίες. Τέλος φιλοσοφεί πάνω στο πέρασμα του πανδαμάτορος χρόνου, καταδικάζοντας την ύβρη, με την αρχαιοελληνική έννοια της αλαζονείας, και την υπερφίαλη συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους, που λησμονώντας τη μοναδική βεβαιότητα της ζωής, το θάνατο, δηλητηριάζει την έτσι κι αλλιώς σύντομη ύπαρξή του με μικροπρεπείς συμπεριφορές, αδικίες, έχθρες και πάθη.
VARELAKI: Αν έκανες μια λίστα από βιβλία που θα έπρεπε κάποιος φανατικός αναγνώστης να διαβάσει οπωσδήποτε... ποια θα ήταν αυτή;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Η έννοια του φανατικού με απωθεί ακόμα κι όταν πρόκειται για αναγνώστες. Οποιαδήποτε λίστα θα αδικούσε πολλά περισσότερα. Άλλωστε για τον καλό και ψαγμένο αναγνώστη είναι σημαντικό να αναζητεί και να ανακαλύπτει μόνος του τα βιβλία που θα διαβάσει.
VARELAKI: Aσχολείσαι με κάτι άλλο πέρα από τη συγγραφή; Aκόμα, σε γοητεύει κάποια άλλη τέχνη πέρα από την τέχνη του λόγου;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Όπως ανέφερα και πριν εργάζομαι. Συγκεκριμένα στο Υπουργείο Οικονομικών. Έχω ασχοληθεί για μερικά χρόνια με το στίχο για τραγούδι, αλλά κι εκεί πάλι ο λόγος είναι το αντικείμενο της τέχνης μου, αν και σε πολύ αυστηρή δομή και διαφορετικό τρόπο γραφής. Πέραν του λόγου με γοητεύει η μουσική και το θέατρο. Αν οι συνθήκες στη ζωή μου ήταν διαφορετικές πολύ πιθανόν να είχα γίνει ηθοποιός. Βέβαια ο συγγραφέας και ο ποιητής εν κρυπτώ, με την έννοια ότι κανείς δεν τον βλέπει την ώρα της δημιουργίας, είναι ο υπέρτατος ηθοποιός που υποδύεται δεκάδες ρόλους, οι οποίοι εναλλάσσονται ταχύτατα και τους βιώνει ως ζώσα πραγματικότητα.
VARELAKI:Λες να έρθει μια εποχή που όλοι θα διαβάζουμε ηλεκτρονικά μυθιστορήματα;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Νομίζω πως θα συμβεί αλλά όχι άμεσα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Σε είκοσι, τριάντα χρόνια το πολύ θα διαβάζουμε μυθιστορήματα σε ηλεκτρονική μορφή. Η ουσία ωστόσο παραμένει ο λόγος. Έντυπος ή ηλεκτρονικός, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι ζήτημα εποχής και εξέλιξης.
VARELAKI: Γράφεις κάτι τώρα;
Γ.ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ:Καταγίνομαι από τον Μάιο ξανά με το κοινωνικό μυθιστόρημα με φόντο την ιστορία. Όμως σε άλλο χρόνο και με άλλη σημειολογία. Ανυπομονώ κι εγώ να δω που θα με οδηγήσουν οι ήρωες μου. Όμως η περιπέτεια της γραφής είναι απρόβλεπτη. Μπορεί ξαφνικά να με οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια και λεωφόρους. Είδομεν.
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
...Γιορτή για την Ποίηση!!!
...21 Μαρτίου!!!Εχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα της Ποίησης...!Το varelaki γιορτάζει την Ποίηση και περιμένει τα ποιήματα των φίλων του και μη φίλων του ποιητών στο minaxirogianni@hotmail.com ώστε να τα αναρτήσει στο blog ....να ειστε όλοι καλά!!!
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010
VARELAKI:Παρακαλώ,απαρίθμησέ μου τα έργα που παρουσίασε η ομάδα από το ξεκίνημά της μέχρι σήμερα...με ένα μικρό σχόλιο για το καθένα.
Γ.ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ:Τα έργα μας:
α) "Εκεί, εκεί στην Κόλαση", θα ανέβαινε για 10 βράδια σε ένα bar theatre και κατέληξε να παίζεται για πάνω από 2,5 χρόνια. Ήταν η παράσταση που μας διαμόρφωσε και συγχρόνως ένα υπέροχο ταξίδι.
β) "Με αγάπη AbOvo" Δοκιμή για μια πραγματικά interactive φόρμα. 6 δωρεάν παραστάσεις στο Guru. Αποτέλεσε την πρώτη ύλη του "Ζελόβ"
γ) "Ζελόβ" Η δεύτερη μεγάλη μας παράσταση. Θέμα η αγάπη. Μια πιο ευαίσθητη και προσωπική παράσταση με την οποία προσπαθήσαμε να δούμε και λιγότερο "αστείες" καταστάσεις.
δ) "Ελλάδα είσαι Πρέζα" η πρώτη ύλη του πιλότου μας και των "Μαμάδων..."
ε) "Ο Πλανήτης" οι AbOvo στο εξωτερικό! Φτιάξαμε μια παράσταση χωρίς λόγια με την οποία ελπίζουμε κάποια στιγμή να συμμετέχουμε σε κάποιο διαθνές φεστιβάλ.
στ) "Μαμά Ελλάδα" Πώς να ξεχειλώσεις ένα επιτυχημένο performance (Ελλάδα είσαι πρέζα) και να το μετατρέψεις σε μια μέτρια παράσταση.
ζ) "Μαμά Ελλάδα 2" Πώς να μετατρέψεις μια μέτρια παράσταση και μια κακή χρονιά σε μια μεγάλη (για τα δεδομένα μας) επιτυχία! Με αυτήν την παράσταση ξαναζήσαμε στιγμές... Κόλασης!
VARELAKI:Γενικά,γίνονται όμορφα πραγματα σήμερα στο θέατρο;Υπάρχουν στην Αθήνα μαζεμένα τόσα θέατρα!Νέες ομάδες,πολλές ομάδες,μοντέρνες δουλειές,συντηρητικές δουλειές...όλα.Βγαίνει κάτι καλό,κάτι θετικό και ελπιδοφόρο από όλη αυτήν την υπερδραστηριότητα ή απλά ανακυκλώνονται ιδέες και δράσεις;Eίναι κάποια παράσταση που σε έχει καθηλώσει τα τελευταία χρόνια;
Γ.ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ:Υπάρχει ένα νέο θέατρο στην Αθήνα το οποίο εκφράζεται και εκπροσωπείται όλο και από περισσότερες ομάδες που κάνουν σωστή και έντιμη δουλειά. Αυτό προσπαθούμε να υποστηρίξουμε κι εμείς διοργανώνοντας το Bob Theatre Festival (για 3η συνεχόμενη χρονιά φέτος).
Το καλοκαρι είδα την παράσταση του Γιαν Φαμπρ "Το όργιο της ανεκτικότητας" η οποία με ενθουσίασε. Ένα βαθύ, κοινωνικό έργο παρουσιασμένο με πανέξυπνο χιούμορ και άψογη τεχνική. Τι άλλο να ζητήσεις;
Όσο για τα δικά μας, ξεχωριστή εντύπωση μου έκανε η Golfw, για τα ευρήματά της, για το πόσο συντονισμένη παράσταση ήταν, αλλά και για την παρουσία του Σίμου Κακάλα τον οποίο δεν χόρταινα να βλέπω.
<θεατρικά πρότυπα>>;
Γ.ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ:Θεατρικά πρότυπα.... Μου αρέσει πολύ ο Μπέκετ και ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζει το χιούμορ, την πλάκα με τη φιλοσοφία, ο Eddie Izzard, ένας άγγλος κωμικός και ο Derren Brown (ποιος;).
Γ.ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ:Τα έργα μας:
α) "Εκεί, εκεί στην Κόλαση", θα ανέβαινε για 10 βράδια σε ένα bar theatre και κατέληξε να παίζεται για πάνω από 2,5 χρόνια. Ήταν η παράσταση που μας διαμόρφωσε και συγχρόνως ένα υπέροχο ταξίδι.
β) "Με αγάπη AbOvo" Δοκιμή για μια πραγματικά interactive φόρμα. 6 δωρεάν παραστάσεις στο Guru. Αποτέλεσε την πρώτη ύλη του "Ζελόβ"
γ) "Ζελόβ" Η δεύτερη μεγάλη μας παράσταση. Θέμα η αγάπη. Μια πιο ευαίσθητη και προσωπική παράσταση με την οποία προσπαθήσαμε να δούμε και λιγότερο "αστείες" καταστάσεις.
δ) "Ελλάδα είσαι Πρέζα" η πρώτη ύλη του πιλότου μας και των "Μαμάδων..."
ε) "Ο Πλανήτης" οι AbOvo στο εξωτερικό! Φτιάξαμε μια παράσταση χωρίς λόγια με την οποία ελπίζουμε κάποια στιγμή να συμμετέχουμε σε κάποιο διαθνές φεστιβάλ.
στ) "Μαμά Ελλάδα" Πώς να ξεχειλώσεις ένα επιτυχημένο performance (Ελλάδα είσαι πρέζα) και να το μετατρέψεις σε μια μέτρια παράσταση.
ζ) "Μαμά Ελλάδα 2" Πώς να μετατρέψεις μια μέτρια παράσταση και μια κακή χρονιά σε μια μεγάλη (για τα δεδομένα μας) επιτυχία! Με αυτήν την παράσταση ξαναζήσαμε στιγμές... Κόλασης!
VARELAKI:Γενικά,γίνονται όμορφα πραγματα σήμερα στο θέατρο;Υπάρχουν στην Αθήνα μαζεμένα τόσα θέατρα!Νέες ομάδες,πολλές ομάδες,μοντέρνες δουλειές,συντηρητικές δουλειές...όλα.Βγαίνει κάτι καλό,κάτι θετικό και ελπιδοφόρο από όλη αυτήν την υπερδραστηριότητα ή απλά ανακυκλώνονται ιδέες και δράσεις;Eίναι κάποια παράσταση που σε έχει καθηλώσει τα τελευταία χρόνια;
Γ.ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ:Υπάρχει ένα νέο θέατρο στην Αθήνα το οποίο εκφράζεται και εκπροσωπείται όλο και από περισσότερες ομάδες που κάνουν σωστή και έντιμη δουλειά. Αυτό προσπαθούμε να υποστηρίξουμε κι εμείς διοργανώνοντας το Bob Theatre Festival (για 3η συνεχόμενη χρονιά φέτος).
Το καλοκαρι είδα την παράσταση του Γιαν Φαμπρ "Το όργιο της ανεκτικότητας" η οποία με ενθουσίασε. Ένα βαθύ, κοινωνικό έργο παρουσιασμένο με πανέξυπνο χιούμορ και άψογη τεχνική. Τι άλλο να ζητήσεις;
Όσο για τα δικά μας, ξεχωριστή εντύπωση μου έκανε η Golfw, για τα ευρήματά της, για το πόσο συντονισμένη παράσταση ήταν, αλλά και για την παρουσία του Σίμου Κακάλα τον οποίο δεν χόρταινα να βλέπω.
<θεατρικά πρότυπα>>;
Γ.ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ:Θεατρικά πρότυπα.... Μου αρέσει πολύ ο Μπέκετ και ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζει το χιούμορ, την πλάκα με τη φιλοσοφία, ο Eddie Izzard, ένας άγγλος κωμικός και ο Derren Brown (ποιος;).
ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS //////ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΑΡΛΑΣΗ
Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη
Πώς ξεκίνησες να γράφεις;
Πώς ξεκίνησες να γράφεις;
Γράφω από τότε που με θυμάμαι, από τότε που έμαθα να γράφω. Μάλιστα αυτό τον καιρό, βρίσκεται υπό έκδοση από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, μια ιστορία μου, Το δέντρο που είχε φτερά, η οποία βασίζεται σε ένα παραμύθι που είχα γράψει όταν ήμουν 6-7 χρονών. Αν πιστέψουμε ότι κάθε άνθρωπος κάπου βαθιά μέσα του γνωρίζει για το τι είναι προορισμένος να κάνει, εγώ ένιωθα ότι αυτό ήταν η συγγραφή. Μπορεί να με γοήτευσε για κάποιο καιρό το θέατρο αλλά τελικά μέσω θεάτρου επέστρεψα στο γράψιμο. Και λέω μέσω θεάτρου γιατί, από θεατρικά έργα ξεκίνησα την «επίσημη» διαδρομή μου ως συγγραφέας: η αρχή έγινε με τη Μυστική συνταγή της Φραντσέσκα Ντρίμερ και το Πόλη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και τα δύο γραμμένα με αφορμή διαγωνισμούς θεατρικών έργων – όπου και διακρίθηκαν. Και μετά απλά δεν μπορούσα, δεν μπορώ κι ούτε θέλω να σταματήσω να γράφω.
Μίλησέ μου για το πρώτο και για το τελευταίο σου βιβλίο...
Το πρώτο μου βιβλίο ήταν οι Ονειροφύλακες. Ξεκίνησε ως διήγημα, στη συνέχεια το επεξεργάστηκα θεατρικά για την Ομάδα Πάροδο (πάλι αυτό το «μέσω θεάτρου» που σου έλεγα). Αισθάνθηκα όμως ότι δεν είχα τελειώσει μ’ αυτή την ιστορία κι έτσι την ξανάγραψα ως μυθιστόρημα, εκδόθηκε το 2004 από τις εκδόσεις Πατάκη και… κέρδισε το Κρατικό βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας. Κι ενώ τα χρόνια περνούν αποδεικνύεται σταθερό long seller. Κι όσο για την υπόθεση: Σε μια χώρα που μοιάζει με τις δικές μας ζουν οι φύλακες-προστάτες των ονείρων του κόσμου οι οποίοι δεν έχουν οι ίδιοι δικαίωμα να ονειρεύονται. Η Έρση μια Ονειροφύλακας που θα ονειρευτεί χάρη στην αυτοθυσία των γονιών της, ανατρέπει τα ως τότε δεδομένα. Πρόκειται για ένα αλληγορικό παραμύθι, αφού το βασικό του θέμα είναι το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και τελικά το δικαίωμα που έχουμε και που πρέπει να έχουμε όλοι στο όνειρο και τελικά στη ζωή. Το δεύτερο είναι το «μωρό μου» μόλις 4 μηνών. Ο τίτλος του είναι Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο (εκδόσεις Πατάκη) και η υπόθεσή του είναι αυτό που λέει ο τίτλος. Κατά τα άλλα θα μπορούσα να το περιγράψω ως μια “road” ιστορία με πρωταγωνιστές 3 παιδιά κι έναν άγγελο(;). Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από σχεδόν κινηματογραφικό σασπένς, και ιδιαίτερη δομή (διαρκής εναλλαγή πρωτοπρόσωπης - τριτοπρόσωπης αφήγησης) αφού την ιστορία την παρακολουθούμε τόσο από τα μάτια των παιδιών όσο κι από την οπτική των μεγάλων. Κι είμαι χαρούμενη που οι ως τώρα πολύ καλές κριτικές, στέκονται ιδιαίτερα στο γεγονός ότι πρόκειται στην ουσία για ένα cross-over βιβλίο, αφού για διαφορετικούς λόγους, θα το ευχαριστηθούν τόσο τα παιδιά κι οι έφηβοι, όσο κι οι ενήλικες.
Φυσικά και δεν υπάρχει παρθενογένεση. Και για να δανειστώ το γνωστό στίχο του Σεφέρη: «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας». Ξεχωρίζω πολλούς λογοτέχνες. Και μόνο ενδεικτικά μνημονεύω κάποιους (σίγουρα ξεχνώντας πολλούς άλλους): τον Παπαδιαμάντη και τον Λουντέμη (για τον βαθύ ανθρωπισμό και την αφηγηματική τους δεινότητα), το Βιζυηνό (για την εικονοκλαστική δυναμική της γλώσσας του) τον Σαίξπηρ και τον Μπρεχτ (για την ποιητική θεατρικότητά τους), τον Μπέκετ (για την κοσμογονική απλότητά του), τον Τσέχωφ και τον Ευριπίδη (για την ουσιαστική και σε βάθος ικανότητα ανάδειξης της ανθρώπινης ψυχολογίας), τον Άντερσεν (για τη δεινότητά του να δημιουργεί παραμύθια απ’ την καθημερινότητα). Δεν ξέρω αν έχω επηρεαστεί από όλους αυτούς αλλά… πολύ θα το ήθελα. Επίσης αγαπώ ιδιαίτερα τους λατινοαμερικάνους λογοτέχνες Μαρκές, Γιόσσα, Ρούλφο. Νομίζω ότι η επιρροή μου, από τη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία και το μαγικό ρεαλισμό είναι, ολοφάνερη στο Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο. Τιμής ένεκεν μάλιστα στο Μπόρχες που με έχει σημαδέψει ως αναγνώστη, ένας από τους ήρωες στο συγκεκριμένο βιβλίο μου λέγεται Χόρχε, είναι γέρος τυφλός ποιητής που συχνάζει στη βιβλιοθήκη και...κλέβει βιβλία προκειμένου… (δε θα αποκαλύψω περισσότερα, ήδη είπα πολλά).
Ποιά άλλη Τέχνη σε γοητεύει πέρα από την Τέχνη του Λόγου;
Έτσι ειδικά όπως το θέτεις. Παλιότερα θα σου έλεγα το θέατρο. Αλλά τώρα θα σου πω: η μουσική. Συχνά γράφω με συγκεκριμένη μουσική υπόκρουση. Πολλές φορές μόνο και μόνο η ακρόαση μιας μουσικής μου δίνει ερέθισμα να ξεκινήσω να γράψω. Ένα από τα λίγα πράγματα για τα οποία έχω μετανιώσει είναι το ότι σταμάτησα τις μουσικές μου σπουδές. Κι έτσι αφού δεν έγινα μουσικός … παντρεύτηκα συνθέτη, και μαζί, εκτός από 2 παιδιά, αποκτήσαμε και την ανεξάρτητη δισκογραφική Puzzlemusik (στη συγκεκριμένη περίπτωση βλ. η «γυναίκα πίσω από τον άντρα» και πολύ το ευχαριστιέμαι).
Αμεσα σχέδια...
Άμεσα σχέδια… μαζί με το συνθέτη (και σύζυγο μου) Χρήστο Αλεξόπουλο γράφουμε ένα μουσικοθεατρικό έργο για bar-theatre καθώς και μια «μουσικο-θεατρική» διασκευή της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων για cd. Κι έχω ξεκινήσει ήδη το επόμενο μυθιστόρημα που ελπίζω να τελειώσει μέσα στο 2010. Σε προσωπικό επίπεδο αυτό που ονειρεύομαι είναι να είμαι καλά, να ζω μαζί με τους αγαπημένους μου, να χαίρομαι τα παιδιά μου και ν’ ανακαλύπτω μαζί τους τον κόσμο από την αρχή, και να ταξιδεύω όσο πιο πολύ γίνεται. Επαγγελματικά ονειρεύομαι να γράψω όλα όσα θέλω και στο μέλλον θα θελήσω. Κι όπως κάθε γονιός και δημιουργός, ονειρεύομαι για τα παιδιά μου (φυσικά και πνευματικά) να ζήσουν χρόνια πολλά και καλά και ν’ αγαπηθούν πολύ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)