ARTMANIAC 10-ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ-ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

VARELAKI:Εχεις ασχοληθεί με το παιδικό βιβλίο!!Ποιά βιβλια εχεις γράψει για τα παιδιά;θα ΄θελα μια απαρίθμηση ...και έτςι ένα σχολιάκι για το καθένα...
ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ: Τα βιβλία μου που αφορούν σε παιδιά είναι
1. Το Α του Άγγελου, εκδ. Λιβάνη, από 7 ετών. Αφορά στην προσαρμογή των παιδιών στο σχολείο
2. Ο Αορατος Πολ. Εκδ. Ψυχογιος, Από 11 ετών, αφορά στη διαφορετικότητα, Βραβείο ΓΛΣ, Βραχεία Λίστα Κρατικών Βραβείων 2005
3. Η Βασιλική και η νεράιδα του νερού, από 7 ετών. Μέσα από ένα σύγχρονο παραμύθι τα παιδιά μπορούν να γνωρίσουν τον κύκλο και τις δυνατότητες του νερού
4. Μια καρφίτσα και δυο αυτοκίνητα, εκδ. Ψυχογιος, Αστυνομικό μυθιστόρημα για παιδιά πάνω από 11 ετών. Βραβείο ΓΛΣ, Βραχεία Λίστα Κρατικών Βραβείων 2007
5. Το κόκκινο αυγό της Γαβριέλας, εκδ.Ψυχογιος για παιδιά από 6 ετών.
6. Το πρώτο μου βιβλίο, Λέξεις/προτάσεις. Εκδ. Ψυχογιος, Βιβλίο δραστηριοτήτων για παιδιά πρωτοσχολικής ηλικίας
7. Μασάς, φυσάς και νικάς. Εκδ. Ψυχογιος, Από 9 ετών. Αφορά στα πρότυπα που δίνει στο παιδί η τηλεόραση.
8. Υπο έκδοση: Τα χριστουγεννιάτικα δώρα της Γαβριέλας.εκδ. Ψυχογιος
VARELAKI: Yπάρχει ενδιαφέρον για το παιδικό βιβλίο στην Ελλάδα;
ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ:Το παιδικό βιβλίο στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια γνώρισε μεγάλη άνθηση. Οι γονείς κυρίως παιδιών μικρής ηλικία δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον. Ωστόσο από τη στιγμή που οι υποχρεώσεις των παιδιών στο σχολείο μεγαλώνουν, η επαφή τους με το λογοτεχνικό βιβλίο είναι μικρότερη. Θα μπορούσα να πω ότι τα παιδιά δεν διαβάζουν όσο θα έπρεπε. Το κοινωνικοπολιτισμικό περιβάλλον, η οικογένεια και το σχολείο είναι οι βασικοί παράγοντες που καθορίζουν την ενασχόληση των παιδιών με τη λογοτεχνία. Ανασταλτικός παράγοντας είναι μεταξύ άλλων και η τηλεόραση που απασχολεί για ώρες το παιδί.
VARELAKI:Θα ήθελα να στείλεις δύο μηνύματα. Το ένα προς τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων... το άλλο προς τους γονείς! Τί θα τους έλεγες;
ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ:Στους συγγραφείς θα έλεγα να συνεχίσουν να αφουγκράζονται τα θέματα που απασχολούν το σύγχρονο παιδί, ώστε με τα γραπτά τους να προκαλούν το ενδιαφέρον. Το παιδί στη σημερινή κοινωνία έχει, περισσότερο από ποτέ, ανάγκη «το όνειρο» που εκείνοι μπορούν να τους προσφέρουν μέσα από τα βιβλία τους.
Στους γονείς θα έλεγα ότι τα οφέλη από την ενασχόληση των παιδιών με τη λογοτεχνία είναι τεράστια. Το παιδικό βιβλίο ανοίγει παράθυρο στον κόσμο και καλλιεργεί τη φαντασία, την έκφραση και τη δημιουργικότητα, ικανότητες που θεωρούνται απαραίτητες μέσα στην τεχνοκρατούμενη εποχή που διανύουμε. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω ότι οι γονείς λειτουργούν σαν πρότυπα. Ένα παιδί διαβάζει γιατί βλέπει τους γονείς του να διαβάζουν ή και το αντίθετο.
VARELAKI:Eίναι κάποιος συγγραφέας παιδικού βιβλίου που λειτουργεί για σένα ως πρότυπο;
ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ:Θαυμάζω πολλούς Έλληνες και ξένους συγγραφείς παιδικών βιβλίων, ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος που να λειτούργησε σαν πρότυπο για μένα. Σίγουρα όμως θα έχω δεχτεί κάποιες επιδράσεις, αφού σ’ όλη μου τη ζωή διαβάζω παιδικά βιβλία και τα απολαμβάνω. Πιστεύω ότι ένα καλό παιδικό βιβλίο διαβάζεται εξ ίσου ευχάριστά τόσο από παιδιά όσο και από μεγάλους.
VARELAKI:Tί σχεδιάζεις ;Γραφεις κάτι τώρα;
ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ:Το Μάιο θα κυκλοφορήσει το δεύτερο μυθιστόρημά μου για ενηλίκους με τίτλο Το δάκρυ του κρίνου από τις εκδ. Ψυχογιός και παράλληλα δουλεύω σε ένα μυθιστόρημα για μεγάλα παιδιά, για τον τίτλο του οποίου ακόμα δεν έχω αποφασίσει, είμαι ανάμεσα σε τρεις.
Kλείνοντας θέλω να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνατε να με φιλοξενήσετε σ’ αυτό το ιστολόγιο και να σας ευχηθώ καλή συνέχεια στο έργο σας.

ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS//// ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ

                     

 ...συνέντευξη στο Varelaki και στην Ασημίνα Ξηρογιάννη


Πότε ξεκίνησες να γράφεις;Mε ποιά αφορμή; 


Ξεκίνησα να γράφω στα 17,επειδή ήμουν διαβαστερό σπασικλάκι και θεωρούσα πως-εφόσον έχεις διαβάσει πολλά βιβλία,μπορείς να γράψεις άλλα τόσα.Τεράστια φενάκη,όπως αποδείχτηκε-δεκατέσσερα χρόνια κι ακόμα ούτε πλησιάζω τα ινδάλματά μου.


Ποιο βιβλιο σου αγαπάς περισσότερο; 


Πάντα το τελευταίο,με τη λογική του χαζομπαμπά και του νεογέννητου-τουτ΄έστιν το <<Δεκάξι>> που θα κυκλοφορήσει οσονούπω.

Εχεις λογοτεχνικά πρότυπα;;Πιστεύεις σ΄αυτά; 


'Εχω και μπόλικα:τον Ναμπόκοφ,τον Κούντερα,την 'Ατγουντ,τη Ρούθ Ρέντελ.Εάν σε εμπνέουν χωρίς να σε καταπλακώνουν,τα λογοτεχνικά πρότυπα είναι πολύτιμα.

Μου φαίνεται ότι το ''Αύγουστος Κορτώ'' δεν είναι το πραγματικό σου όνομα... 


Ναι,στην πραγματικότητα λέγομαι Πέτρος Χατζόπουλος.Ο Κορτώ είναι το ψευδώνυμό μου και-εν μέρει-η περσόνα μου.

Zούμε σε μια περίεργη και αλλόκοτη εποχή.Είναι εποχή για λογοτέχνες αυτή; 


Κάθε εποχή είναι λογοτεχνικά  πρόσφορη,εάν είσαι αρκούντως ματαιόδοξος και εγωκεντρικός.

Τί άλλο σου αρέσει να κάνεις εκτός από το να γράφεις; 

Να παίζω μουσική.Σε μια άλλη ζωή θα΄θελα να ήμουν μουσικός.

Τί ονειρεύεσαι; 

Ονειρεύομαι καλά βιβλία και καλή ζωή -κι όχι πάντα μ΄αυτή τη σειρά.

ARTMANIAC 8-ΝΟΠΗ ΡΑΝΤΗ-ΘΕΑΤΡΟ

VARELAKI:Από πότε ξεκινάει για εσέ η ιστορία με το Θέατρο;Πρώτα βήματα;
ΝΟΠΗ ΡΑΝΤΗ:Σε αντίθεση με κάθε ελληνική οικογένεια,οι γονείς μου μ'έστειλαν στο θέατρο με το ζόρι!Ετών 16,μπήκα σε μια καταπληκτική θεατρική ομάδα της περιοχής μου.Με είχαν γράψει οι γονείς μου και δεν πήγαινα.Ωσπου γύρω στα μέσα της χρονιάς μου τηλεφώνησε ο εκπαιδευτής της ομάδας και ντράπηκα τόσο που πήγα.Μας έβαλε να ξαπλώσουμε στη μοκέτα,έβαλε Mertens,και μας είπε να κλείσουμε τα μάτια και να σκεφτούμε διάφορες συνθήκες.Μέσα στην άσκηση άνοιξα κάποια στιγμή τα μάτια μου και είπα μέσα μου:Αυτό θέλω να κάνω σε όλη μου τη ζωή...Ο αγαπημένος μου δάσκαλος που μου άλλαξε τη ζωή ήταν ο Βαγγελης Οικονόμου,με τον οποίο εκπαιδεύτηκα και αργότερα σαν ηθοποιός κι έχω την τιμή να τον έχω μέχρι και σήμερα σύμβουλο και φίλο.Ενα υπόδειγμα δασκάλου-εκπαιδευτή-σκηνοθέτη στην πόλη μας.
Από κει και πέρα δεν σταμάτησα λεπτό ν'ασχολούμαι με το θέατρο και να ερευνώ.
VARELAKI:Γίνονται σημαντικά πράγματα στη θεσσαλονίκη γύρω από το θέατρο;
NOΠΗ ΡΑΝΤΗ:Στη Θεσσαλονίκη γίνονται πράγματα,αλλά δύσκολα.Ολόκληρη η πόλη θαρρείς και είναι γεμάτη φάκες και δόκανα και συρματοπλέγματα...Δυναμικό υπάρχει αλλά απογοητευμένο τολμώ να πω,μιλώντας για τη γενιά μου κυρίως.
VARELAKI:Πηγαίνοντας να δω παραστάσεις όλο και πιο δύσκολα συγκινούμαι.Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν παραστάσεις που είδες και σε συγκλόνισαν;Eστω μια...
ΝΟΠΗ ΡΑΝΤΗ:Κακά τα ψέματα,όσοι ασχολούμαστε με το θέατρο κάποια στιγμή χάνουμε την αγνότητά μας σαν θεατές,γινόμαστε πιο δυσκολόπιστοι.Παρ'όλα αυτά ναι,υπήρξαν παραστάσεις που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου και επίτρεψέ μου να μιλήσω γενικά,όχι μόνο στα τελευταία χρόνια.Κάποιες απ αυτές ήταν Οι Τρεις Αδελφές απ το θέατρο της Λουμπλιανα,το Και Ιουλιέτα με τη Λυδία Φωτοπούλου,Ο Γυάλινος Κόσμος στο Εμπρός,κι ο μονόλογος ενός Μονόχειρα που είχα δει όταν ήμουν στο εργαστήρι του Peter Brook στο Παρίσι.
VARELAKI:Με ποιό είδος θεάτρου έχεις ασχοληθεί πιο πολύ;
ΝΟΠΗ ΡΑΝΤΗ:Εχω ασχοληθεί κυρίως με το σωματικό θέατρο,έτσι εκπαιδεύτηκα,και αργότερα παρακολούθησα πολλά σεμινάρια και κύκλους μαθημάτων με άξονα αυτό,και μάλιστα συνεργάστηκα με πολύ σπουδαίους ανθρώπους του θεάτρου,όπως:Peter Brook,Sotigui Koyote,Maja Morgensten,Bob Wilson,Patrick Cheniere κ.α.
VARELAKI:Μίλησέ μου για τ αέργα που έκανες τελευταία...
ΝΟΠΗ ΡΑΝΤΗ:Τα 5 τελευταία χρόνια ήταν πολύ παραγωγικά για μένα με αποκορύφωμα τη φετινή θεατρική σεζόν,στην οποία παίζω σε δύο έργα κι έχω σκηνοθετήσει άλλα δύο,ενώ παράλληλα διδάσκω.Το φθινόπωρο παρουσιάστηκε για τρίτη φορά το "So Sad" που σκηνοθέτησα,με θέμα του έναν Ιρακινό μετανάστη,στο ContACT Art Club και αυτή τη στιγμή παίζεται το "Εγω είμαι το Θειο Βρέφος"του Γ.Καλαβριανού στο Θέατρο Αλίκη,επίσης σε δική μου σκηνοθεσία.Επίσης παίζω στην "Αφίλητη Βασιλοπούλα και το Φεγγάρι" του Γ.Φίλια και βρίσκομαι σε πρόβες για ένα καινούριο έργο,που όμως δεν θα σας αποκαλύψω ακόμη,προσεχώς!
VARELAKI:Πιστεύω ότι το Θέατρο πρέπει να μπει στο σχολείο ως ΒΑΣΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης.Τί λες γι΄αυτό ,αλλά και για την θεατρική παιδεία γενικότερα στην Ελλάδα;
ΝΟΠΗ ΡΑΝΤΗ:Η θεατρική παιδεία στη χώρα μας ανήκει σε φανταστικούς κόσμους...Δεν υπάρχει.Ισως μονομερώς να γίνεται καλή δουλειά σε κάποιους χώρους-κυρίως εργαστήρια-αλλά κι αυτό έχει να κάνει με τον δάσκαλο και την εκάστοτε ομάδα.Για να μπει στο πετσί του Ελληνα οτι πρέπει να διαβάζει και να δουλεύει πάντα,να ερευνά,να δουλεύει ομαδικά,να υπηρετεί τον υπέραντικειμενικό σκοπό ενός έργου,να μην έχει άποψη για όλα,κι όχι μόνο να μαζεύει γραμμούλες για το βιογραφικό του,ένσημα για το ΣΕΗ και να μπεκροπίνει στις ταβέρνες μετά από κάθε μάθημα ή παράσταση,θα χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμη και αν...
Συμφωνώ οτι το θέατρο πρέπει να υπάρχει δυναμικά στα σχολεία.Μας μαθαίνουν να ασχολούμαστε με το μυαλό μας και το σώμα μας αλλά ξεχνούν την ψυχή και τη φαντασία...Και τι θα γινόμασταν άραγε χωρίς αυτά τα δυο;...Αλλωστε κι εγώ η ίδια προσπαθώ να συμβάλω σ αυτό με τον τρόπο μου.Τα τελευταία χρόνια εκτός του οτι σκηνοθετώ και παίζω,διδάσκω επίσης Σωματικό θέατρο,Αυτοσχεδιασμό,Υποκριτική σε ΙΕΚ και θεατρικό παιχνίδι σε σχολεία.

artmaniac6-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

VARELAKI:Τί εύχεσαι;Τί προσδοκάς;Mελλοντικά σχέδια.
Β.ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ:Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι να βρίσκουν τρόπους να εκφράζονται και να εργάζονται πάνω στην έκφρασή τους, ώστε να την βελτιώνουν. Εύχομαι οι εκδότες να εκδίδουν καλά βιβλία και οι αναγνώστες να ψάχνουν να βρίσκουν αυτό που τους ταιριάζει και τους προχωρά στη ζωή. Εύχομαι μέσα από την οικονομική κρίση, την στοφή σε πνευματικά αγαθά και αξίες. Ελπίζω μέρα με τη μέρα να γινόμαστε όλοι πιο δημιουργικοί, πιο τρυφεροί, πιο φιλεύσπλαχνοι, αυστηροί με τον εαυτό μας και επιεικείς με τους άλλους.

Περιμένω τον επόμενο μήνα το νέο μου παραμύθι "Το μοναδικό φιλί" σε εικονογράφηση του Σβετλίν, από τις εκδόσεις Λιβάνη. Περιμένω με το καλό να εκδοθεί "Το Συμβάν", αλλά δεν γνωρίζω ακριβώς πότε θα γίνει αυτό.
Έχω ξεκινήσει ένα πολύ διαφορετικό και ριζοσπαστικό μυθιστόρημα. Και θα ήθελα πάρα πολύ να συνεργαστώ με μια σοβαρή εφημερίδα στην οποία θα γράφω παραμύθια για μικρούς και μεγάλους. Όχι μόνο για να δημοσιεύονται όσα γράφω ώστε να μην εκραγώ κάποια στιγμή από ασφυξία (γέλιο), αλλά και γιατί με ενδιαφέρει να εργάζομαι πάνω σε συνεκτικά μοτίβα της κονωνίας. Πιστεύω πως το παραμύθι λειτουργεί προς αυτήν την κατεύθυνση: ενώνει μικρούς και μεγάλους, δίνει κοινό όραμα, μας βοηθά να ανακαλύπτυμε μυστικά και αλήθειες.

Ευχαριστώ θερμά για την συνέντευξη και εύχομαι καλή συνέχεια και αδιάπτωτη δημιουργικότητα!

<ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ>>.Προδημοσίευση.Γιατί;
B.ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ:Εδώ και λίγα χρόνια είμαι μέσα στα blogs και τελευταία στο Facebook. Αφού πέρασα έναν χρόνο ως σχολιάστρια μπλογκς, αποφάσισα να φτιάξω το δικό μου. Ο στόχος μου ήταν από την αρχή ξεκάθαρος: λογοτεχνική άσκηση επί καθημερινής βάσης και μοίρασμα. Η αμεσότητα που σου προσφέρει το διαδίκτυο βοηθά πολυ στο να αξιολογήσεις κι εσύ την δουλειά σου. Από την άλλη μεριά, εγώ έχω το "πρόβλημα" της υπέρ-παραγωγικότητας. Το να εκδίδω ένα ή δύο βιβλία το χρόνο μου είναι πάρα πολύ λίγο. Τόσα χρόνια μάζεψα χιλιάδες σελίδες. Έχω ξεχάσει τι έχω γράψει. Δεν μπορώ να μαζεύω άλλο. Αρχίζει και με πνίγει ο όγκος των γραπτών μου. Δημοσιεύοντάς τα στο διαδίκτυο τα κοινωνώ στους ανθρώπους και αυτό με ανακουφίζει και μου δίνει μεγάλη χαρά.
Όσον αφορά "Το Συμβάν", είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα. Είναι λογικό να έχω μια αγωνία για το πώς μιλάει στον αναγνώστη. Υποβάλλω τον εαυτό μου στην δοκιμασία της έκθεσης, ίσως γιατί κατά βάθος περισσότερο από συγγραφέας, είμαι ηθοποιός. Ζω για να εκτίθεμαι και γι' αυτό γράφω. Το διαδίκτυο είναι εξαιρετικό μέσο έκθεσης. Για μένα είναι μια μεγάλη σκηνή με πολλούς θεατές που μάλιστα δεν είναι αδρανείς και άβουλοι. Παίρνουν τον λόγο, σε επιβραβεύουν ή σου κάνουν διορθώσεις. Στο μπλογκ είναι πιο συγκρατημένοι και ενώ το διαβάζουν πολλοι, σχολιάζουν λίγοι. Στο Facebook όμως η ανταπόκριση είναι μεγάλη και πέρα από όσα γράφονται στο προφίλ δημοσίως, έρχονται εσωτερικά μέηλ που είναι πάρα πολύ σοβαρά και καίρια, πολύ ουσιαστικά και χρήσιμα προκειμένου να βελτιώνομαι και να προχωρώ. Με διαμορφώνουν, με προβληματίζουν και συχνά τροποποιώ κάτι στο κείμενο αν κρίνω πως ο αναγνώστης βλέπει κάτι που εγώ δεν βλέπω. Πάντα η αλήθεια μας επαληθεύεται στον άλλο. Είναι μια δυναμική διαδικασία με προσωπικό χαρακτήρα που πρέπει να την ζηλεύει the real life!

VARELAKI:Ποιά τα λογοτεχνικά σου πρότυπα;Ποιούς λογοτέχνες αγαπάς;
B.NEYΡΟΚΟΠΛΗ:Από Έλληνες, αγαπώ τον Παπαδιαμάντη, τον Σολωμό, τον Σαραντάρη, τον Καρούζο, τη Ζωή Καρέλλη, τον Βιζυηνό, τον Αλέξανδρο Κοσματόπουλο. Αγαπώ και πολλούς άλλους, αλλά οι παραπάνω με καθόρισαν. Από ξένους τον Ρίλκε, τον Πεσόα, τον Έλιοτ, τον Πιραντέλλο, τον Ίταλο Καλβίνο, τον Ζενέ, τον Ντοστογιέφσκι, πάρα πολύ τον σύγχρονο Πιερ Μισόν που με εμπνέει ξεχωριστά. Δεν έχω λογοτεχνικό πρότυπο και αυτό φαίνεται στη γραφή μου, αλλά σίγουρα οι ποιητές και οι θεατρικοί συγγραφείς μ' έχουν σημαδέψει.

VARELAKI:Το βιβλίο έχει παραγκωνιστεί στις μέρες μας;
B.NEYROKOΠΛΗ:Δεν διαβάζω στατιστικές για να έχω μια σαφή άποψη. Πιστεύω όμως πως το βιβλίο όσο κι αν παραγκωνίζεται πάντα θα επιστρέφουμε σ' αυτό. Μπορεί να περνάει κρίση, αλλά οι κρίσεις μας βοηθούν, καθαρίζουν το τοπίο. Περάσαμε μια φάση μεγάλης ευμάρειας στη χώρα μας. Αυτό στον χώρο του βιβλίου εκφράστηκε με πολυπληθείς εκδόσεις, χωρίς μέτρο και αξιολόγηση. Δημιουργήθηκε ένα χάος. Οι αναγνώστες δεν ήξεραν τι είναι καλό και τι δεν είναι κι αυτό είχε το τίμημά του. Η οικονομική κρίση μας δίνει τώρα την ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε τα πράγματα. Και οι εκδότες να επιλέγουν πιο προσεκτικά και οι αναγνώστες να γίνονται αυστηρότεροι. Το βρίσκω ιδιαίτερα θετικό και δεν ανησυχώ καθόλου.

artmaniac6-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΜΎΘΙ ΤΗς ΜΟΥΣΙΚΉΣ>>.Μίλησέ μου γι΄αυτό.
Β.ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ:"Το Παραμύθι της μουσικής" είναι το μόνο κείμενο που έχω γράψει κατά παραγγελία. Μου το ζήτησε ο Κυριάκος Καλαϊτζίδης, ουτίστας και συνθέτης, εμπνευστής και δημιουργός του μουσικού σχήματος "Εν Χορδαίς" και της ομώνυμης μουσικής σχολής που έκανε μία τομή στην μουσική ιστορία της χώρας μας, αλλά και σύντροφος της ζωής μου από τα 18 μου χρόνια έως σήμερα. Μου ζήτησε ένα παραμύθι μέσα από το οποίο να παρουσιάζονται τα μουσικά όργανα της χώρας μας, αλλά και των γειτονικών χωρών. Δεν υπήρχε τίποτα αντίστοιχο στον χώρο του παιδικού βιβλίου και πίστευε πως μπορούμε να καλύψουμε αυτό το κενό φτιάχνοντας τη δική μας πρόταση. Εκείνο το διάστημα με απασχολούσε πολύ η τύφλωση. Είχα γνωρίσει έναν μουσικό τυφλό, συζητούσα μαζι του συχνά για τις εμπειρίες του και είχα αρχίσει να γράφω ένα μέρος από το "Συμβάν" που τώρα έχω τελειώσει. Έτσι συνδίασα την παραγγελία του Κυριάκου με το θέμα που με απασχολούσε, γιατί κατάλαβα το περίσσευμα που προκύπτει από το έλλειμμα και την δύναμη που γεννά η αδυναμία.
Το βιβλίο εκδόθηκε από τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη, μετά το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" που είχε προηγηθεί και είχε βραβευθεί από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου και το περιοδικό Διαβάζω. "Το παραμύθι της μουσικής" ήταν κι αυτό υποψήφιο για το βραβείο Διαβάζω και θυμάμαι με συγκίνηση πως μετά την ανακοίνωση των βραβείων ήρθαν συνάδερφοι και άγνωστοί μου συγγραφείς και μου είπαν πως ήταν σίγουροι πως θα έπαιρνα δεύτερη φορά το βραβείο. Δεν το πήρα όμως και δεν έχει τόση σημασία αυτό. Ένα χρόνο έγραφα αυτό το παραμύθι και έναν χρόνο το διόρθωνα. Εκείνο τον καιρό σπούδαζα μουσική κι αυτό με βοήθησε πολύ. Έπρεπε όμως να διαβάσω πολύ και για τα όργανα και για τους τόπους προέλευσής τους, αν και ευτυχώς στους περισσότερους είχα ταξιδέψει. Έπρεπε να εμβαθύνω στην τυφλότητα. Μετά από τόση δουλειά ήμουν αρκούντως ικανοποιημένη. Μετά Κυριάκος έγραψε την μουσική γι' αυτό το παραμύθι που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Εν Χορδαίς", και το παρουσιάσαμε μία φορά για πέντε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαολονίκης και μετά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στα πλαίσια της "Νύχτας Διαλόγου". Το βιβλίο και η μουσική του παρουσιάστηκαν κατόπιν, πάνω από πενήντα φορές σε σχολεία και βιβλιοθήκες και ακόμα έχουμε διαρκώς προτάσεις. Τα παιδιά το αγαπούν πολύ και προκαλεί προβληματισμούς και γύρω από τη μουσική και τα όργανα, αλλά και γύρω από την αναπηρία.

artmaniac6-ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

VARELAKI:Πως ξεκίνησες να γράφεις;
B.NEYROKOΠΛΗ: Ζώντας έξω από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, λίγο πίσω από το Επταπύργιο, πέρασα τα παιδικά μου χρόνια σ' ένα περιβάλλον αποκομμένο από τα θεάματα, τις τέχνες, αλλά και από τη λογοτεχνία. Όταν τελείωσα το Παιδαγωγικό, στο οποίο είχα ερεθίσματα ανάγνωσης ποικίλλων βιβλίων, και ενώ άρχισα να δουλεύω σ' ένα φρικτό ιδιωτικό σχολείο, ιδιαίτερα καταπιεστικό, άρχισα να ψάχνω διεξόδους επικοινωνίας με τα παιδιά. Έτσι άρχισα να διαβάζω για το Θεατρικό παιχνίδι. Δεν μου έφταναν όμως τα διαβάσματα, αναζητούσα και την πρακτική βιωματική πλευρά τους, κι έτσι πήγα στην Κρήτη ένα καλοκαίρι για να παρακολουθήσω σεμινάρια. Ήμουν γύρω στα 25, -έχω κακή σχέση με τον χρόνο, ποτέ δεν θυμάμαι ακριβώς πότε συνέβη κάτι στη ζωή μου-. Ένα βράδυ πρότεινε ένας φίλος να πάμε να παρακολουθήσουμε μια θεατρική πρόβα που γινόταν στο Κάστρο του Φιρκά. Αντέδρασα ειρωνικά, αλλά τελικά πήγα. Δεν είχα ξαναδεί ούτε θέατρο, ούτε βέβαια και πρόβα θεατρική. Εκείνο το βράδυ η ζωή μου ήρθε τούμπα. Ήταν μια μοναδική πρόβα, στους "Φασουλήδες με τη μαγκούρα του Λόρκα" και σκηνοθέτης ήταν ο Θωδ Εσπίριτου που έμελλε να με καθορίσει. Όταν τελείωσε, είπα μέσα μου πως εγώ δεν μπορώ να ζήσω χωρίς θέατρο και πως είχα πάρει τη ζωή μου λάθος. Πήγα στον σκηνοθέτη και τον ρώτησα: τι είναι θέατρο; Ξεκίνησε να μου απαντά και κάποια στιγμή ξημέρωσε. Την επόμενη μέρα έγραψα το πρώτο μου ποίημα. Από κείνη τη μέρα μέχρι σήμερα δεν σταμάτησα να γράφω. Η πρόβα εκείνη άνοιξε μέσα μου μια πόρτα κι από κει ξεχείλισε ένα ποτάμι, του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα. Ήταν η στιγμή που ξύπνησα. Θαρρείς πως μέχρι τότε κοιμόμουν.
Το ίδιο φθινόπωρο αποφάσισα να σπουδάσω θέατρο, έδωσα καταταρκτήριες και πέρασα στο Τμήμα Θεάτρου της ΑΣΚΤ, του ΑΠΘ. Αυτό ήταν ένα θαύμα, αν σκεφτεί κανείς πως δεν είχα καμία σχέση με το σκηνικό θέατρο και τα κείμενά του.
Λίγο πριν τελειώσω τη σχολή έγραψα και εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο: "Εγώ ο Άλλος", εκδ.Νησίδες, το 1999. Αυτό το βιβλίο είναι η δική μου απαντηση στο τι είναι θέατρο. Ήμουν νέα και ο εκδοτικός οίκος μικρός. Αναγκάστικα να πληρώσω την έκδοση του βιβλίου. Μόλις το έκανα ορκίστηκα πως δεν θα ξαναπληρώσω ποτέ βιβλίο μου, όπως και έγινε.

Έκανα πολλές προσπάθειες να εκδώσω τα ποιήματά μου. Μου έρχονταν συνέχεια αρνητικές επιστολές. Τις έχω όλες σ' ένα φάκελλο και μετά από πολλές απορίψεις, μια μέρα είπα πως θα έρθει κάποια στιγμή να βγάλω ένα βιβλίο που θα λέγεται: "Τα εκδοτικά μου ΟΧΙ"... (Γέλιο).
Όταν είδα πως δεν υπάρχει καμιά περίπτωση, να εκδώσω ποίηση αν δεν πληρώσω την έκδοση, αποφάσισα αφού οι εκδότες δεν αλλάζουν και ο κόσμος δεν διαβάζει ποίηση, να αλλάξω εγώ. Έτσι άρχισα να γράφω παραμύθια που να διαβάζουν οι άνθρωποι και να εκδίδουν οι εκδότες. Ήθελα να μιλήσω και όσο περνούσαν τα χρόνια και δεν ακουγόταν η φωνή μου, πνιγόμουν. Ποτέ δεν έγραφα για μένα. Πάντα έγραφα για τους άλλους και πάντα ήθελα να μοιράζομαι ό,τι γράφω. Νομίζω πως αν τελικά δούλευα σαν ηθοποιός στο θέατρο δεν θα έγραφα. Στην Θεσσαλονίκη όμως δεν μπορούσα να κάνω το θέατρο που ήθελα και αγαπούσα, το θέατρο των δασκάλων μου, όπως του Εσπίριτου, του Λ.Βογιατή, του Ανατόλι Βασίλιεφ ή του Τάπα Σουντάνα. Κι επειδή η σκηνή για μένα είναι τρόπος να υπάρχω, αφού δεν μπορώ να είμαι στο παλκοσένικο του θεάτρου βγήκα στο παλκοσένικο της γραφής. Δεν είναι μεγάλη η διαφορά.

ARTMANIAC5-ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΠΕΚΑ


VARELAKI:Από πότε ασχολείσαι με τη λογοτεχνία;
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ:Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξα παιδί-βιβλιοφάγος. Ήμουνα παιδί της αλάνας. Τα παιδικά μυθιστορήματα και τα κόμικς ήταν για μένα πρόσχημα για να ξεκουραστώ από το παιχνίδι. Έπρεπε να ενηλικιωθώ για να γίνω βιβλιοφάγος. Σε επίπεδο γραφής ξεκίνησα με άτεχνα ποιήματα στην εφηβεία. Το πρώτο διήγημά το έγραψα αρκετά μεγάλος, στα 22. Από τότε γράφω ακατάπαυστα. Πάντα υπάρχει μια ιστορία που τριγυρίζει στη σκέψη μου κι ένα πληκτρολόγιο που περιμένει να του συμπεριφερθώ με μανία.

VARELAKI:Πώς προέκυψε το <<13ο>> και τί πραγματεύεται;
BAΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ:Κοιμόμουν ένα καυτό μεσημέρι, όταν ξαφνικά ξύπνησα μούσκεμα στον ιδρώτα και θαρρείς δώρο από ένα άλλο κόσμο, έφτασε στα χείλη μου η φράση: «Συνουσία και φυλακή!» Από τότε άρχισε να σχηματίζεται η ιδέα των δύο αντίθετων κόσμων. Εκείνου της ευημερίας και της απόλαυσης κι εκείνου της εξαθλίωσης και της καταπίεσης. Στην πορεία μετουσιώθηκαν. Ο πρώτος, στο Εμπορικό Κέντρο New Bios που απλώνεται σαν κισσός μέσα στην πόλη και κατασπαράσσει τα πάντα. Κι ο άλλος, στην κρυμμένη άλλη πλευρά, την υπόγεια, που μέσω της εκμετάλλευσης συντηρεί το μεγαλείο του εμπορικού κέντρου. Φυσικά όλα αυτά είναι συμβολικά. Ας πούμε ότι έφερα τον τρίτο κόσμο κάτω από τα πόδια μας. Έτσι για να έχουμε μια αίσθηση στις πλάτες ποιων πατούμε. Και σε αυτό το φόντο έβαλα πρωταγωνιστή τον έρωτα, γιατί ζωή χωρίς έρωτα δεν μπορώ να φανταστώ.

VARELAKI:Yπήρχε ή υπάρχει κάποιος λογοτέχνης που λειτούργησε ως πρότυπο για σένα και που θαυμάζεις; Από την κλασική λογοτεχνία, ας πούμε ή και γενικότερα...
BAΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ:Δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποιο πρότυπο. Με επηρέασαν, όμως, σίγουρα ο Όργουελ, ο Λόντον, ο Ντοστογιέφσκι, ο Καζαντζάκης από τους παλιούς, ο Μπουκόφσκι, ο Ρόμπινς από τους «νεότερους». Επίσης, αρκετοί κινηματογραφιστές, κι ένας θεατρικός συγγραφέας. Ο Ιονέσκο. Ακόμα ακούω τους ρινόκερους να τριγυρίζουν ανάμεσά μας. Σημαντικό ρόλο στον τρόπο που σκέφτομαι έχουν παίξει, επίσης, ο Επίκουρος, ο Αντόρνο και ο Καστοριάδης, οι οποίοι δεν εντάσσονται στον στενό λογοτεχνικό κύκλο.

VARELAKI:Οι νέοι σήμερα βομβαρδίζονται καθημερινά από χιλιάδες πληροφορίες και έχουν άπειρα ερεθίσματα. Ενδιαφέρονται για τη Λογοτεχνία ή στη συνείδησή τους είναι ένα ξεπερασμένο είδος που αφορά λίγους;
BAΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ:Υπάρχουν νέοι αορίστου χρόνου και νέοι με σύμβαση λίγων ετών, που χρησιμοποιούν τα νιάτα τους μόνο και μόνο για να γεράσουν επιτυχώς. Η πρώτη κατηγορία νέων τρέφεται από τη γη, τα σύννεφα, τα πάντα. Άρα και από τη λογοτεχνία.


VARELAKI:Μελλοντικές δράσεις και σχέδια;
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ:Αυτή τη στιγμή γράφω το νέο μου μυθιστόρημα. Περνάω καλά γράφοντάς το. Κι όταν σταματώ και βγαίνω στο δρόμο έχω πάντα δίπλα μου την παρέα των πρωταγωνιστών μου. Επίσης, συνεχίζουμε το project με τις βιντεοσκοπήσεις συγγραφέων, το οποίο θα αναπτυχθεί περισσότερο μέσω ενός πολιτιστικού site που ετοιμάζουμε.

ΑRTMANIAC4-MAΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ-ΘΕΑΤΡΟ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ

VARELAKI: Πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία με το Θέατρο;

ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ: Όπως ξεκινάνε όλες οι ιστορίες: «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν…».
Στην δική μου ιστορία η φράση συνεχίζεται κάπως έτσι: «… ένα κοριτσάκι που το όνειρό του ήταν να παίΖει σε μια σκηνή...». Προσοχή: Όχι μόνο να παίζει σε μια σκηνή αλλά και να ζει σε μια σκηνή. Και πάλι προσοχή: Όχι μόνο να ζει σε μια σκηνή αλλά και να παίζει σε μια σκηνή. Το κοριτσάκι ήθελε να παίΖει σε μια σκηνή.

VARELAKI: Τι σημαίνει Θέατρο για εσένα;

ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ:Και συνεχίζω την ιστορία μου...

Για το κοριτσάκι, Θέατρο σήμαινε τρόπος έκφρασης. Ήθελε να χορεύει, να τραγουδάει, να παίζει, να μπορεί να εκφραστεί με ό,τι μέσο διαθέτει. Μεγαλώνοντας, γνωρίζοντας το Θέατρο, πέρα από τρόπος έκφρασης, έγινε και τρόπος σκέψης. Στην συνέχεια, πέρα από τρόπος έκφρασης και τρόπος σκέψης, έγινε και τρόπος ζωής. Θα συμφωνήσω, λοιπόν, με το μικρό κοριτσάκι της ιστορία μας που τώρα πια έχει γίνει γυναίκα: Tο Θέατρο είναι τρόπος έκφρασης, τρόπος σκέψης και τρόπος ζωής. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μιλάω για το θέατρο που κυκλοφορεί εκεί έξω. Μιλάω για το Θέατρο που θα ήθελα να κάνω, που έχω στο μυαλό μου μια ολόκληρη ζωή, που έχει μέγεθος, που δεν υποτιμάει κανέναν, που έχει ένα μεγαλείο στο οποίο όλοι υποκλινόμαστε. Καλλιτέχνες και θεατές. Αυτό το Θέατρο με αφορά και να το βλέπω και να το κάνω. Μόνο αυτό το Θέατρο. Και για να ξεκαθαρίσω αυτό το Θέατρο δεν είναι μόνο για τους λίγους. Αυτός είναι ένας μύθος που δημιουργούν οι άλλοι για να νιώθουν καλά που δεν κάνουν την δουλειά τους όπως θα έπρεπε ή όπως θα ήθελαν. Αυτό το Θέατρο είναι προσιτό και κατανοητό σε όλους και το κυριότερο... όλοι το αγαπάνε.

VARELAKI: Είναι το πιο αγαπημένο σου «παιδί» το «Μπαρ των Ευχών»;

ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ:Όχι. Δεν είναι. Δεν θα μπορούσε να είναι. Ένας γονιός αγαπάει όλα του τα παιδιά το ίδιο, δεν έχει αγαπημένο και μη αγαπημένο. Τα φροντίζει, τα μεγαλώνει, τα αγαπάει όλα για αυτό που είναι. Εγώ, λοιπόν, έχω αγαπήσει όλες μου τις παραστάσεις εξίσσου. Δεν θα μπορούσα να διαλέξω μία και να την τοποθετήσω σε υψηλότερη θέση από τις υπόλοιπες. Για να διαλέξω θα έπρεπε να μπω σε μια διαδικασία σύγκρισης και θα έπρεπε να συγκρίνω τα ανόμοια σαν όμοια. Αυτό θα ήταν αδικία για όλους και όλα. Πώς θα μπορούσα να συγκρίνω το «Μην πυροβολείτε την τέχνη» με το «Άνθρωποι και Θεοί»; Ή το «Άν...Να», που ήταν η πρώτη μου παράσταση, με το «Το Μπαρ των Ευχών», που ήταν η τελευταία; Ήταν όλες τόσο δυναμικές παραστάσεις! Φτιάχτηκαν με τα ίδια υλικά, (πολύ αγάπη, πολύ ταλέντο, πολύ δουλειά, πολύ κόπο, πολύ πόνο) αλλά το αποτέλεσμα ήταν τόσο διαφορετικό! Το να διαλέξω μία παράστασή μου θα ήταν σαν να έπρεπε να επιλέξω ένα είδος Θεάτρου. Κλασικό Θέατρο ή Θέατρο της επινόησης; Μιούζικαλ ή Χοροθέατρο; Θέατρο του Παραλόγου ή Θέατρο του Δρόμου; Αγαπάω το Θέατρο σε όλες τους τις μορφές και – δυστυχώς ή ευτυχώς – δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία του μορφή ως αγαπημένη μου. Με αφορούν όλα τα κλαδιά και τα παρακλάδια του και για αυτό και οι παραστάσεις που έχω κάνει μέχρι σήμερα ήταν τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Και έτσι ελπίζω και εύχομαι να συνεχίσω.

VARELAKI: Πώς βλέπεις τα θεατρικά πράγματα στην Ελλάδα;

ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ:Τα βλέπω θολά. Πολύ θολά. Όσο και να προσπαθώ, όσο και να θέλω, να τα δω πιο καθαρά, δηλαδή από άλλη διαφορετική γωνία ή με διαφορετική ματιά, αυτά παραμένουν θολά. O μόνος τρόπος για να τα δω πιο καθαρά, για να τα δω κάπως καλύτερα, θα ήταν να βάλω γυαλιά. Και δυστυχώς κανείς δεν με βοηθάει να βρω τα γυαλιά μου με αποτέλεσμα να συνεχίζω να τα βλέπω όλα θολά! Εγώ συνεχίζω να ψάχνω τα γυαλιά μου, οι άλλοι συνεχίζουν να μην με βοηθάνε να τα βρω και τα γυαλιά συνεχίζουν να μην βρίσκονται... Φαντάζομαι, αυτό θα συνεχίσει μέχρι να φτάσω να μην βλέπω καθόλου και τίποτα και απλά να τα παρατήσω! Βέβαια, το χειρότερο είναι ότι μπορεί κάποια στιγμή να βρεις χαρούμενος τα γυαλιά σου και να αντιληφθείς ότι δεν φταίνε τα δικά σου μάτια αλλά ο κόσμος γύρω σου, οι άλλοι που είναι θολοί και ανακυκλώνουν, συνειδητά, επίτηδες, τη θολούρα για να σε στραβώνουν! Σε αυτήν την περίπτωση, όταν δεις όλη αυτή την ομίχλη ακόμα και φορώντας τα γυαλιά σου απλά θα πειστείς πως δεν υπήρχε τίποτα καλύτερο να δεις. Αυτό που έβλεπες, αυτό ήταν. Δεν υπήρχε τίποτα παραπάνω, τίποτα περισσότερο. Δυστυχώς. Για την ώρα, όμως, όσο απογοητευμένη κι αν ακούγομαι, όσο γκρεμισμένα κι αν είναι τα όνειρά μου, διατηρώ ακόμα κάποιες ελπίδες στο βάθος του μυαλού και της καρδιάς μου. Για αυτό και συνεχίζω να αγωνίζομαι και να ψάχνω απεγνωσμένα κάποιον τρόπο για να δημιουργήσω λίγη καθαρότητα μέσα σε όλο αυτό το θολό χάος.

VARELAKI: Κάποιες ιδιαίτερες δουλειές που ξεχώρισες τα τελευταία χρόνια;

ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ:Φοβάμαι πως θα σε απογοητεύσω. Δεν βλέπω Θέατρο. Δεν κάνει καλό στην υγεία μου! Μιλάω πολύ σοβαρά! Το μόνο που καταφέρνω όταν βλέπω παραστάσεις είναι να ψυχοπλακώνομαι, να απογοητεύομαι και να ξεχνάω ποια είμαι. Από τις δέκα παραστάσεις οι εννιά δεν με αφήνουν απλά αδιάφορη αλλά μου δημιουργούν και αποστροφή... Με κάνουν να ξεχνάω γιατί κάνω θέατρο! Με κάνουν να αναρωτιέμαι για την αξία του θεάτρου! Και η αξία του θεάτρου δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Θυμώνω λοιπόν με τον εαυτό μου και προσπαθώ να του υπενθυμίσω ότι αυτό που είδε δεν έχει καμία σχέση με το Θέατρο. Μπορεί να είναι κάτι άλλο ,δυστυχώς δεν έχει βρεθεί κατάλληλη ονομασία για αυτό, αλλά δεν είναι Θέατρο! Τώρα το γιατί προωθούνται τέτοιες παραστάσεις είναι μια άλλη ιστορία. Είναι τόσο κρίμα! Είναι τόσο άδικο! Οι άνθρωποι βλέπουν μόνο τέτοιες παραστάσεις και έχουν βγάλει λάθος συμπεράσματα, π.χ. αυτοί που βλέπουν κλασικό θέατρο θεωρούν αυτονόητο πως το θέατρο είναι βαρετό ή αυτοί που βλέπουν πειραματικές παραστάσεις θεωρούν αυτονόητο πως το θέατρο είναι χυδαίο. Όμως, κλασικό δεν σημαίνει ψευτοκουλτουριάρικο και πειραματικό δεν σημαίνει προσβλητικό. Όσοι χρησιμοποιούν έτσι το θέατρο, ταλαιπωρώντας το, θα έπρεπε να ντρέπονται. Η μαγεία του θεάτρου δημιουργείται όταν το υπηρετεί κάποιος όχι όταν το χρησιμοποιεί. Και υπάρχει τρόπος να πάρει το Θέατρο την πραγματική του μορφή, αυτή που του αξίζει, να γίνει ανθρώπινο και αληθινό. Αλλά για κάποιους περίεργους λόγους κανείς δεν τολμάει να κάνει έτσι Θέατρο. Και δεν θέλω να είμαι άδικη. Έχω δει μερικές αριστουργηματικές παραστάσεις. Αλλά αυτό ήταν πριν πολλά πολλά χρόνια... πριν έρθει η απομυθοποίηση των πάντων. Ίσως και τώρα να γίνονται κάποιες αριστουργηματικές παραστάσεις αλλά εγώ δυσκολεύομαι να τις ανακαλύψω.

VARELAKI:Eπειτα από πολλά χρόνια ενασχόλησης με το Θέατρο στην Εκπαίδευση και το Θεατρικό Παιχνίδι...θεωρώ ότι το θέατρο δεν έχει λάβει τη θέση που του αρμόζει μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.Θέλω κάποια δικά σου σχόλια σχετικά με την θεατρική παιδεία στην Ελλάδα[σχολείο,δραματικές σχολές,εργαστήρια,studios κ.α];

ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ:Δεν υπάρχει εκπαίδευση. Δεν υπάρχει παιδεία. Δεν υπάρχει εκπαιδευτική διαδικασία. Ούτε στα Σχολεία, ούτε στα Πανεπιστήμια, ούτε στα ΙΕΚ, ούτε στις Σχολές Χορού, ούτε στα Ωδεία και, φυσικά, ούτε στις Δραματικές Σχολές... Δεν υπάρχει πουθενά, τίποτα. Αν είσαι τυχερός μπορεί να συναντήσεις κάποιους καλούς δασκάλους από εδώ και από εκεί. Αν είσαι τυχερός. Αν δεν είσαι, παλλεύεις μόνος σου να μάθεις ό,τι μπορείς από όπου μπορείς. Η απάντησή μου είναι: Δεν υπάρχει εκπαιδευτική διαδικασία για να λάβει θέση το θέατρο μέσα σε αυτήν. Απλά προσπαθεί και το Θέατρο να επιβιώσει, όπως μπορεί, μέσα από κάποιους ελάχιστους σπάνιους ανθρώπους που έχουν αγάπη, γνώση, και όρεξη για μετάδοση αυτής της γνώσης. Μέσα σε όλο αυτό το εκπαιδευτικό χάος σέρνεται και όλος ο τομέας της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Είναι λογικό. Και αν δεν γίνει κάτι πιο συνολικό και οργανωμένο δεν νομίζω να μπορεί να λυθεί ουσιαστικά το πρόβλημα.

VARELAKI: Τι σχεδιάζεις από εδώ και πέρα;

ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ:Αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση! Δεν έχω ιδέα τι ετοιμάζω! Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι και γράφω, γράφω, γράφω… Σκέφτομαι και γράφω, δηλαδή! Έχω τρεις – τέσσερις δυνατές ιδέες τις οποίες προετοιμάζω αλλά δεν έχω ιδέα αν θα τα καταφέρω να περάσω από την θεωρία στην πράξη. Το όραμά μου με έχει ξεπεράσει. Είναι τόσο μεγάλο που δεν έχω ιδέα αν θα σταθώ ικανή να το υπηρετήσω. Για να τα καταφέρω θα έπρεπε να βρω μερικούς πολύ καλούς συνεργάτες. Αν τους βρω θα συνεχίσω, αν δεν τους βρω θα σταματήσω και θα κάνω μια μεγάλη παύση. Και δεν έχω ιδέα τι θα ακολουθήσει μετά από την παύση μου. Βέβαια, το αν θα περάσω από την θεωρία στην πράξη εξαρτάται και από μερικούς άλλους παράγοντες. Όπως π.χ από τα τρία Χ: Χώρος, Χρόνος, Χρήμα και από το αν θα είμαι στην Ελλάδα ή όχι. Θέλω να φύγω στο εξωτερικό. Του χρόνου ή του πάρα χρόνου. Δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω για πόσο. Αρκεί να φύγω για λίγο τουλάχιστον από την παράνοια του εδώ. Και για να ξεκαθαρίσω, ξέρω πως ούτε εκεί είναι ιδανικά τα πράγματα. Αλλά για κάποιο λόγο νιώθω πως επιβάλλεται να φύγω από τον μικρόκοσμο του εδώ...