“Σωματικό θέατρο”: Έννοιες και παρανοήσεις

Της Κατερίνας Διακουμοπούλου*

Ο όρος «σωματικό θέατρο» συχνά εμφανίζεται στο ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι ως εισαγόμενο είδος μεταμοντέρνας έκφρασης. Στην πραγματικότητα μάλλον δεν έχουμε προσδιορίσει τα χαρακτηριστικά αυτού του θεατρικού είδους και τείνουμε να επαναλαμβάνουμε έναν «εύηχο» όρο που απλώς αντιλαμβανόμαστε ότι σχετίζεται με τις παραστατικές τέχνες.

 

Η σύγχυση οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι θίασοι που έχουν υιοθετήσει το «σωματικό θέατρο» πολύ συχνά δεν έχουν κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους, αλλά και κάποιοι δεν διαφέρουν από τις θεατρικές ομάδες που δεν φέρουν τον τίτλο «σωματικό θέατρο». Εξετάζοντας τις ομάδες του physical theater των ΗΠΑ και της Αγγλίας, των χωρών όπου συστηματοποιήθηκε το είδος, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως σωματικό θέατρο κάθε παράσταση που το κύριο εκφραστικό της μέσο είναι η κίνηση του ανθρώπινου σώματος, πλαισιωμένη από μουσική και περιορισμένη «λεκτική συνεισφορά».

Αυτομάτως, η περιγραφή αυτή σαφώς περιλαμβάνει δεκάδες παραδόσεις του παγκοσμίου θεάτρου: το θέατρο της σκληρότητας του Αρτώ, την αποστασιοποίηση του Μπρεχτ, το βιο-μηχανικό ηθοποιό του Μέγιερχολντ, την παρισινή μιμική του Jean-Louis Barrault, τη σωματική παντομίμα, τα ακροβατικά, την Commedia dell’arte, το ιαπωνικό θέατρο Νο αλλά και τεχνικές των Στανισλάβσκι, Γκροτόφσκι, ακόμα και του Πήτερ Μπρουκ.

Στην ελληνική πραγματικότητα τείνουμε να ονομάζουμε «σωματικό θέατρο» ό,τι δεν συνάδει με το ακαδημαϊκό θέατρο της Δύσης ή τον οικείο σε εμάς σύγχρονο χορό. Παραστάσεις είτε μεταμοντέρνες, είτε «οπτικές», είτε «μετα-κειμενικές» ή «μετα-δραματικές», είτε «επινοημένες» ή «συνεργατική δημιουργία» (οι Άγγλοι τις ονομάζουν devised theatre, ενώ οι Αμερικανοί collaborative creation), είτε «θέατρο δρόμου» (Street performance ή «busking») μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι που φέρει την ετικέτα «σωματικό θέατρο», ενώ στην πραγματικότητα το κάθε είδος έχει το δικό του ξεχωριστό ορισμό.

Η προβληματική σε σχέση με το «σωματικό θέατρο» εντείνεται όταν εμπλέκεται και ο χορός. Πότε μία παράσταση παύει να είναι προϊόν χορογραφικό και γίνεται σκηνοθετικό ή και τα δύο; Η Pina Bausch υπήρξε χορογράφος αλλά και σκηνοθέτης; Για ορισμένους η χορευτική κίνηση είναι «μη φυσική», μη θεατρική έκφραση, αλλά ταυτόχρονα η συμβολή των αφηγηματικών μερών και των λεκτικών στοιχείων ανάγουν το χορό σε θεατροχορευτικό είδος. Κάποιες ομάδες σωματικού θεάτρου δίνουν έμφαση κυρίως στο χορό, όπως οι DV8, οι οποίοι μάλιστα πρόσφατα (Δεκέμβριος 2011) επισκέφθηκαν για πρώτη φορά την Ελλάδα και εμφανίστηκαν με την παραγωγή τους Can we talk about this?

Στις παραγωγές σωματικού θεάτρου: α) συνήθως συναντάμε δράσεις που δεν στηρίζονται σε κείμενο αλλά ξεκινούν από μία ιδέα που λειτουργεί ως ευέλικτη πλατφόρμα, β) συνδυάζονται στοιχεία θεατρικά και παραθεατρικά, όπως η μουσική, ο χορός, οι κινηματογραφικές προβολές, ακόμα και πραγματικά ντοκουμέντα, που παραπέμπουν σε ντοκιμαντέρ, γ) το κοινό είναι συμμετοχικό όχι μόνο σε επίπεδο αλληλεπίδρασης αλλά ανταποκρίνεται με δράση, δ) έχουν καταργηθεί οι παραδοσιακές θέσεις κοινού, σκηνής, ηθοποιών, με αποτέλεσμα όλα να επιτρέπονται και να ανατρέπονται. Οι παραστάσεις σωματικού θεάτρου είναι μάλλον αποτέλεσμα αισθητηριακών διεργασιών παρά νοητικών.

Εξερευνώντας αυτήν την προβληματική, η ομάδα Πλεύσις διοργανώνει από σήμερα το “5ο Φεστιβάλ, Σώματα και Αντικείμενα σε κίνηση» με έμφαση στη μιμική, στο θέατρο «σιωπής» και στη σχέση του ηθοποιού-performer με τα αντικείμενα. Στις 11-12 και 18-19/5 η ομάδα Ora Pro Nobis παρουσιάζει το Η τάρτα ανήκει στις μύγες και η Μαρία Μάμαλη το σόλο Ήχοι δωματίου. Στις 25-26.5 η ομάδα Eekuipoiz – Object 0 (Χρήστος Καούκης – Marion Renard) παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή.

* Η Κ. Διακουμοπούλου είναι θεατρολόγος

Η ΑΥΓΗ: 11/05/2012

Περφόρμανς στην αυλή του Εθνικού Θεάτρου

Της Ιφιγενειας Διαμαντη, Η Καθημερινή, 11/5/2012

Τμήματα από σκηνικά παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου της τελευταίας δεκαετίας ανασύρθηκαν από τις αποθήκες και αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια εναλλακτική… «αυλή των θαυμάτων». Για πρώτη φορά στην εκατονταετή και πλέον ιστορία του, ο υπαίθριος χώρος του κτιρίου Τσίλλερ στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου υποδέχεται το κοινό σε μια σειρά περφόρμανς, προβολών, παραστάσεων, και μουσικής -όλες με ελεύθερη είσοδο- που εντάσσονται στο πλαίσιο του κύκλου δράσεων του Εθνικού, «Εκλεκτικές Συγγένειες – Κοινή Θέα».

Ο σχεδιασμός

Σήμερα, αύριο καθώς και την ερχόμενη Πέμπτη 17/5, Παρασκευή 18/9 και Σάββατο 19/9, από τις 20.30 έως τις 23.00, η αυλή της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού «αγκαλιάζει» όσους προσέλθουν και… θέσουν και εαυτούς σε κοινή θέα των γύρω πολυκατοικιών. Περφόρμανς με ιστορικά κοστούμια, έργο που διερευνά τη σχέση του Ιψεν με την Ελλάδα, συζητήσεις για τον ακάλυπτο, δείπνο από τον Αλέξανδρο Ψυχούλη με «άρωμα» μεταναστευτικής κουζίνας λόγω περιοχής, αλλά και περφόρμανς από τους Χρήστο Λούλη, Μανώλη Μαυροματάκη, Νίκο Ψαρρά, Λένα Παπαληγούρα και Βασίλη Παπαγεωργίου, πρόσωπα από τα πέντε φετινά έργα της Κεντρικής Σκηνής, περιλαμβάνει το πρόγραμμα που ξεκίνησε χθες. Η ιδέα ανήκει στο ελληνικό σκέλος του διεθνούς Architecture For Humanity, οργανισμού που σχεδιάζει δράσεις που ενσωματώνουν ποικιλία κλίμακας και χρήσεων, σχεδιάζοντας καινοτόμες, βιώσιμες και λειτουργικές κτιριακές δομές.

Η ομάδα μελέτης με επικεφαλής τη Χρυσή Νικολούτσου (Αναστάσιος Δημάς, Μαργαρίτα Δημητρακοπούλου, Οδυσσέας Διακάκης, Σοφία Κρεμμύδα, Φωτεινή Κυριακίδου, Τίνα Μπρέκη, Θεοδώρα Ντατσοπούλου, Κατερίνα Πιττή, Μαρίλλη Σπηλιάδη, Δέσποινα Φιλιππίδου, Αναστασία Χρανιώτη) επεξεργάστηκε την πρόταση από τον χειμώνα. Με την πολύτιμη βοήθεια εθελοντών που ανταποκρίθηκαν μέσω social media, «σχεδιάσαμε και υλοποιήσαμε μία πλατφόρμα εικαστικών δράσεων και μία εγκατάσταση στάσης και κίνησης στον υπαίθριο χώρο του Εθνικού, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της περιοχής.

«Ανοιγμα» προς τη γειτονιά

Επιχειρείται “άνοιγμα” του υπαίθριου χώρου προς τη γειτονιά, με σκοπό να λειτουργήσει ως ενεργός και ζωντανός ελεύθερος χώρος του αστικού περιβάλλοντος αφενός, και αφετέρου να αποτελέσει ανοιχτή πρόσκληση στους κατοίκους της Αθήνας, με αφορμή τις δράσεις “Κοινή Θέα”, ώστε να επισκεφθούν την περιοχή και να ενεργοποιηθούν για μία συνολικότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων που εντοπίζονται» εξηγεί η κ. Νικολούτσου. Στην ομάδα Architecture for Humanity δεν συμμετέχουν αποκλειστικά αρχιτέκτονες, αλλά όσοι ενδιαφέρονται γενικά για τον σχεδιασμό με ανθρωπιστικό χαρακτήρα σε διάφορες κλίμακες του αστικού περιβάλλοντος. Στις επόμενες δράσεις της AFH Greece περιλαμβάνεται έκθεση στον Πύργο σε συνεργασία με την ομάδα Imagine The City και μικρές προτάσεις που αφορούν τη βελτίωση του αστικού ιστού της Αθήνας

«Τιμωρία» /ΘΕΑΤΡΟ

Η ομάδα  θεάτρου «361 μοίρες» παρουσιάζει στο Φεστιβάλ θεατρικές Συνθέσεις του Θεάτρου Beton 7 το έργο «Τιμωρία» σε σύλληψη και σκηνοθεσία Σπύρου Στεριάδη.

Ο προβληματισμός για το τι θα μπορούσε να προτείνει κανείς για ένα σύγχρονο ανέβασμα αρχαίων κειμένων , μας οδήγησε στο να παρουσιάσουμε έξι διαφορετικές ιστορίες με κεντρικό θέμα την τιμωρία.

Δυο πρόσωπα, ένας άντρας και μια γυναίκα είναι οι αφηγητές , αλλά και οι ήρωες στην κάθε ιστορία. Με αφετηρία τους τρεις μεγάλους τραγικούς συγγραφείς εμπνευστήκαμε μια σειρά αφηγημάτων που επεξηγούν τη ζωή των ηρώων. Οι ιστορίες μας διαμορφώθηκαν με σκοπό να παρουσιάσουμε μια εναλλακτική εκδοχή των ηρώων της αρχαίας τραγωδίας αλλά και να φωτίσουμε κάποιες μύχιες σκέψεις τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ήρωες στην αρχαία τραγωδία υπήρξαν ιδιαίτερα αυστηροί με το θέμα της τιμωρίας. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζαν την οποιαδήποτε ποινή μας δείχνει ότι δεν ήταν λιγότερο βάρβαροι από ότι εμείς σήμερα. Τελικά η τιμωρία είναι αποτελεσματική ή όχι; Η απάντηση σε αυτή τη δύσκολη ερώτηση είναι στην κρίση του κάθε ένα ξεχωριστά. Εμείς απλά επιλέξαμε να παρουσιάσουμε μέσα από τις ιστορίες μας τα διαφορετικά είδη τιμωρίας που υπάρχουν. Ο Ιάσονα και η Μήδειας, ο Ιπόλλυτος και η Φαίδρα, η Αντιγόνη και ο Κρέοντας, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα, ο Οιδίποδας και η Ιοκάστη, ο Διόνυσος και η Αγαύη είναι τα πρόσωπα τα οποία διαλέξαμε για να αφηγηθούμε την ιστορία τους.

 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη-Σκηνοθεσία

Σπύρος Στεριάδης

Συγγραφή κειμένων

Κώστας Καραφύλλης

Δραματολόγος

Αντωνέλλα Τσιμπλή

Μουσική

Κωνσταντίνος  Αποστολόπουλος

Κοστούμια

Σταμάτης  Ζέρβας

Επιμέλεια κίνησης

Αντωνία Ζαγορίτη

Σχεδιασμός φωτισμών

Αγγελική Χριστοδούλου

Βοηθός σκηνοθέτη

Μαρία Χατζημανώλη

Επεξεργασια εικονας

Κώστας Κοχαιμήδης

Παίζουν 

Δώρα Φίλιππα

Σπύρος Στεριάδης

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

7 Μαιου 2012

Παραστάσεις

Δευτερα 7/14/21/28 και Τρίτη 8/15/22/29

Ωρα 

Καθε Δευτέρα 22:OO και κάθε τριτη  20:OO

θεατρο beton 7

Πυδνάς 7

Βοτανικός

Κρατήσεις:210 7512625

notationes////OKTΩΒΡΙΟΣ 2013/////////ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ///////ΒΙΛΑΝΕΛΛΑ ΠΙΚΡΗ ΧΩΡΙΣ ΒΑΝΙΛΙΑ

 

                      

                                     

                           

 

  Δεκάξι μήνες τώρα ούτε έναν στίχο.
Η Μουσίτσα σου με άλλον θα ερωτοτροπεί.
Κι έτσι η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο.

Εσύ: «Δεν με λυπάσαι; Όλη μέρα βήχω!»
Εκείνη: «Κι άλλη λευκή σελίδα; Τι ντροπή!»
Δεκάξι, αχ, μήνες τώρα ούτε έναν στίχο.

Βαριά η νύχτα. Δεν ακούς κανέναν ήχο.
Η υπόθεση έχει πάρει πια κακή τροπή
αφότου η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο.

«Κάνε επιτέλους κάτι και μην είσαι ψυχο-
βγάλτης! Θέλεις η σχέση μας έτσι να κοπεί;»
«Μα τόσους μήνες τώρα ούτε έναν στίχο

δεν έχω αξιωθεί. Δεν είμαι στίχο-
πλόκος! Είναι η απόρριψη πολύ νωπή».
«Μα αφού η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο

σκέψου το λίγο ακόμη πριν να φύγω.
Λες αυτή να ’ναι της ζωής σου η ροπή;
Επί δεκάξι χρόνια ούτε έναν στίχο,
η έμπνευσή σου να χτυπά (πάντα) σε τοίχο!»

 

[Βιλανέλλα: Απόδοση στα ελληνικά του ιταλικού όρου “vilanella”. Ποίημα με σταθερή μορφή που προήλθε από ιταλικά τραγούδια με αγροτικό και ποιμενικό περιεχόμενο. Πέρασε στην έντεχνη γαλλική ποίηση τον 16ο αιώνα και απέκτησε τη σταθερή της μορφή. Μια βιλανέλλα αποτελείται συνήθως από πέντε τρίστιχες στροφές [τερτσίνες] και μια τελική τετράστιχη στροφή. Ο πρώτος και ο τρίτος στίχος της πρώτης στροφής επαναλαμβάνονται ως ρεφρέν εναλλάξ στις υπόλοιπες τέσσερις, αυτούσιοι ή παραλλαγμένοι, και συνθέτουν τους δύο τελευταίους στίχους στης τετράστιχης στροφής. Στον 20ο αιώνα βιλανέλλες έχουν γράψει μεταξύ άλλων ο Τόμας Χάρντυ, ο Τζαίημς Τζόυς, ο Ρόμπερτ Λόουελ, η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ, η Σύλβια Πλαθ, ο Ντύλαν Τόμας, ο Γ. Χ. Ώντεν και ο Σέιμους Χήνυ.]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ/Ὁ Ῥωμηός

 

[ ......Τι θα έλεγε ο Σουρής αν ζούσε σήμερα;]

 

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.
Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ...
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω... φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος... δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν  καφέ.

Από τα "Ρω του Έρωτα" στα "Λα του Λαϊκισμού"

 γράφει ο Μιχάλης Γελασάκης  

[ΠΗΓΗ:Musicpaper.gr]

Το πρώτο πράγμα που αναρωτιέται κανείς που διαβάζει την ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη και γνωρίζει λιγάκι την αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζει η κληρωνός του, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, τα πνευματικά δικαιώματα και το έργο του είναι το πως επιτράπηκε στη Νέα Δημοκρατία να χρησιμοποιήσει -ξεπερνώντας τα όρια του λαϊκισμού- τους στίχους από το Ήλιος ο Πρώτος: «Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
/ Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ / με τι Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά / Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!». 
Ευτυχώς τα αντανακλαστικά ήταν γρήγορα. Ενοχλημένη η σύντροφος του νομπελίστα ποιητή από την προεκλογική διαφήμιση ζήτησε την απόσυρσή της και εξέφρασε την επιθυμία της να μην γίνει κάτι αντίστοιχο στο μέλλον. Σε δήλωσή της μάλιστα σημειώνει ότι: «Η ποίηση, το ήθος και η σκέψη του Ελύτη αποτελούν εθνικό κεφάλαιο υψίστης σημασίας και όχι ιδιοκτησία κανενός κόμματος. Ας δείξουμε σεβασμό. «Την οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ' αγάλματα!».

Καμιά φορά αναρωτιέσαι αν ζούσε ο άνθρωπος που έγραψε αυτούς τους στίχους πως θα αντιμετώπιζε την κατάσταση. Θα αντιδρούσε το ίδιο ή θα έπαιρνε πολιτική θέση όπως έκαναν ποιητές -μέλη της Ακαδημίας Αθηνών- υποστηρίζοντας υποψηφίους ακροδεξιών σχηματισμών; Γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες έχουν δώσει το δικαίωμα για πολιτικό κανιβαλισμό.  Όπως και να έχει πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως όταν έγραφε ο Ελύτης αυτούς τους στίχους η Ελλάδα που ονειρευόταν: η χώρα του ήλιου, της θάλασσας και πατρίδα του Μικρού Ναυτίλου δεν ήταν αυτή που βιώνουμε σήμερα.

Κι αν η αγωνία των κομμάτων να μοιραστούν μαζί μας στιγμές ελληνικού πολιτισμού είναι τόσο μεγάλη, υπάρχουν και άλλες πιο αντιπροσωπευτικές φράσεις για τη χώρα μας, όπως αυτή του άλλου νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη: "Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει".

Μια πρόσφατη περίπτωση τέτοιας απαγόρευσης ήταν αυτή της Μυρσίνης Λοΐζου που απαγόρευσε στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί στις συγκεντρώσεις του και γενικότερα το Καλημέρα ήλιε που είχε γράψει ο Μάνος Λοΐζος. Η τακτική αυτή των κομμάτων πάντως δεν είναι σημερινή. Σε βάθος χρόνου αν ψάξει κανείς θα βρει πολλές φορές να χρησιμοποιούνται καλλιτεχνικά έργα για την προσέκλυση ψηφοφόρων και μάλιστα με άκρως λαϊκίστικο τρόπο. Η διαφορά είναι ότι πλέον προκαλούν την αντίδραση καλλιτεχνών και των κληρονόμων τους. Είναι και αυτό μια καλή αρχή.

Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ, ΖΗΤΩ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ![*]

[ To Varelaki   αγαπά τους νέους και τους δίνει το λόγο ,τους καλεί να εκφράσουν τις σκέψεις τους για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας]

 

 

    γράφει ο  νεαρός  Νίκος Ανδρουλιδάκης    

 

 Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009 προκηρύσσονται εκλογές και το κόμμα του σοσιαλισμού κερδίζει με ένα συντριπτικό ποσοστό. Όλοι σπεύδουν να ζητωκραυγάσουν και να φωνάξουν με την ψυχή στο στόμα, «ο νεοφιλελευθερισμός πέθανε!», «η Δεξιά φεύγει!». Τραγούδια όπως «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο» και «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες», που σημάδεψαν τις προηγούμενες γενιές, ακούγονταν από τα στόματα χιλιάδων πολιτών που χόρευαν στους δρόμους της πλατείας Συντάγματος. Τι συνέβη έκτοτε, άραγε;

            Η ανασκόπηση των γεγονότων είναι περιττή. Όλοι τα ξέρουμε, ή τουλάχιστον τα υποπτευόμαστε, αλλά το θέμα είναι ότι η κατάσταση ξέφυγε τόσο πολύ από εκείνη τη δόλια την Κυριακή που πραγματικά αναρωτιέσαι αν ζεις στην κανονική ζωή ή στις σελίδες ενός μυθιστορήματος πολιτικού θρίλερ. Ο πρωθυπουργός μας, κατά το πρότυπο του πατέρα του, μας υποσχέθηκε «εκατό ημέρες» για να αλλάξουν όλα και τελικά άλλαξαν: ανακοινώθηκε η είσοδός μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

            Όλα όσα ακολούθησαν δεν ήταν καλύτερα από πριν, μάλλον χειρότερα θα μπορούσαμε να πούμε: φτώχεια, εξάντληση και, πάνω απ’ όλα, ανέχεια. Όπως λέει και ένα παλιό αμερικανικό τραγούδι: «Ορίστε το καινούριο αφεντικό, ίδιο με το παλιό». Εφάρμοσαν ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο πείραμα επιστρωμένο με διάφορες κουτοπόνηρες διπλωματικές κινήσεις, από ανούσιες υποσχέσεις και εκφοβισμούς μέχρι διαβόητες συγκυβερνήσεις, κάνοντας έναν μεσογειακό και θερμό λαό άβουλο και απαθή. Παρόλα αυτά η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έχει μπει στο στόχαστρο∙ έπονται και άλλες (βλέπε Ισπανία, Ιρλανδία και Γαλλία).

            Ωστόσο δε θέλω να μακρηγορήσω στη μιζέρια. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς τώρα. Ψηφίσαμε ό,τι ψηφίσαμε, κακό του κεφαλιού μας, αλλά έχουμε το δικαίωμα να διορθώσουμε το λάθος μας χρησιμοποιώντας όλες τις μορφές διαμαρτυρίας, είτε είναι διαδηλώσεις είτε είναι εκλογές. Μην ακούτε αυτά που λένε οι μεγάλοι ή οι ακόλουθοί τους∙ δε θα επέλθει η συντέλεια της Ελλάδας από μία «κακή» ψήφο. Μην αλληλοκατηγορείστε μεταξύ σας∙ ο εμφύλιος αποτελεί πια παρελθόν.

Η αλήθεια είναι αυτή χωρίς ωραιοποιήσεις: είμαστε όλοι εμείς έναντι αυτών, πάει και τελείωσε!

            Όσο και αν δεν φαίνεται είμαι οπτιμιστής. Θέλω να πιστεύω ότι η ευκαιρία των εκλογών στις 6 Μαΐου θα χρησιμοποιηθεί σωστά και όλοι θα δώσουμε το κατάλληλο μήνυμα. Φυσικά, ο καθένας μπορεί να ψηφίσει ό,τι θέλει ακόμα και τα δύο μεγάλα κόμματα. Όμως, πριν το κάνει, ας σκεφτεί με καθαρό μυαλό όλη την προϋπάρχουσα κατάσταση πέρα από εφήμερες υποσχέσεις και ανυπόστατες φοβίες για να μην βιώσει ένα καινούριο ΠΑΣΟΚΚ (Πανελλήνιο Σοβαρό Κύμα Κατάθλιψης) ή μία επιπλέον ΝΔ (Νέα Διαταραχή).

Νίκος Ανδρουλιδάκης

---

[*] Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ασημίνα Ξηρογιάννη που μου έδωσε την ευκαιρία να δημοσιεύσω τις απόψεις μου μέσα από το πολύ αξιόλογο blog της.

 

 

Βιογραφικό σημείωμα:

Γεννήθηκα στις 17/12/1990 και σπουδάζω στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας. Γνωρίζω μία ξένη γλώσσα, Αγγλικά, και στον ελεύθερό μου χρόνο μου αρέσει να βγαίνω έξω, είτε στον κινηματογράφο είτε σε καμιά έξοδο με φίλους αλλά και να διαβάζω και να γράφω. Τα είδη που μου αρέσουν (είτε για διάβασμα είτε για γράψιμο) είναι κυρίως τα θρίλερ κάθε είδους αλλά και τα κοινωνικά μυθιστορήματα. Είμαι λάτρης του Στήβεν Κινγκ όμως, σε γενικές γραμμές, διαβάζω ό,τι πέσει στα χέρια μου. Προς το παρών έχω δημοσιεύσει κείμενά μου στο διμηνιαίο δωρεάν φοιτητικό περιοδικό Chill Out, στο οποίο αρθρογραφώ ακριβώς δύο χρόνια, και ελπίζω να δημοσιεύσω κάποια στιγμή κάτι πιο... προχωρημένο όπως ένα διήγημα σε κάποιον εκδοτικό οίκο.

 

Σχολικό θέατρο/SEMINARIO

Ο εισηγητής του σεμιναρίου, εμπνεόμενος κατ' αρχήν από το Βασίλη Ρώτα, έχει ήδη προβληματιστεί στο πλαίσιο συνεδρίων και σεμιναρίων για τους γενικούς σκοπούς και στόχους του θεάτρου στην εκπαίδευση και ιδιαίτερα του λεγόμενου «σχολικού θεάτρου», επιχειρώντας παράλληλα μια γενική αποτίμηση της παρούσας κατάστασης στην Ελλάδα και προσπαθώντας να φθάσει σε συμπεράσματα και σε προτάσεις.
Οι λόγοι είναι προφανείς: Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί ανεβάζοντας μια παράσταση με μαθητές ή παρακολουθώντας τη δουλειά ενός συναδέλφου αν τελικά το θέατρο όπως τουλάχιστον δύναται ή έστω είθισται να γίνεται στο σχολείο ωφελεί ή βλάπτει εν τέλει τα παιδιά, αντίθετα, αν η «σχολειοποίησή» του τελικά βλάπτει το ίδιο το θέατρο, αν είναι –ή πρέπει να κρίνεται ως- παιδαγωγική ή καλλιτεχνική δραστηριότητα;
Σκοπός του σεμιναρίου είναι λοιπόν μέσα από τη συζήτηση να θέσουμε και να ανα-λύσουμε από κοινού τέτοια προβλήματα.
Το σεμινάριο, διάρκειας 3 ωρών, απευθύνεται πρώτα και κύρια στους εκπαιδευτικούς και τους καλλιτέχνες που υπηρετούν με οποιονδήποτε τρόπο το θέατρο στην πρωτοβάθμια ή και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μοιράζονται τους παραπάνω προβληματισμούς με τον εισηγηγή.


Εισηγητής: Σπύρος Πετρίτης
Πότε: Τετάρτη 9 Μαίου, 18:00 – 21:00
Κόστος συμμετοχής: 20 €
Δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες στο info@frowntails.com
Ο Σπύρος Πετρίτης από το 2005 εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. Έχει παρουσιάσει εισηγήσεις σε συνέδρια, ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο, σε πρακτικά συνεδρίων, καθώς και σε επιστημονικά και σε λογοτεχνικά περιοδικά. Την περίοδο 2007-2009 συμμετείχε στην ομάδα που υλοποίησε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το ερευνητικό πρόγραμμα με θέμα: «Η εκπαίδευση των ηθοποιών στην Αθήνα (1834-1941)». Ένα από τα θέματα που τον έχουν απασχολήσει επιστημονικά είναι η ένταξη του θεάτρου στην εκπαιδευτική πράξη, ενώ έχει επίσης υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και σε Ι.Ε.Κ. Διετέλεσε πρόεδρος και είναι αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Π.Ε.ΣΥ.Θ. Είναι επίσης μέλος του Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, του Ελληνικού Κέντρου του Δ.Ι.Θ. και άλλων ενώσεων.

H IΣΤΟΡΙΑ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΟ ΔΡΌΜΟ ΤΗΣ

     ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ


 πηγή:PROTAGON

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=14455

Στο βιβλίο της έκφρασης-έκθεσης της Γ' Λυκείου υπάρχει και διδάσκεται στους μαθητές ο λόγος που εκφώνησε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1979, όταν η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα (Συγκεκριμένα στις 28 Μαΐου 1979 υπογράφτηκε στο Ζάππειο Μέγαρο η συνθήκη «περί προσχωρήσεως της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας»). Εκεί λοιπόν ο τότε πρωθυπουργός προσπαθούσε να αποδείξει, με λογικά και συναισθηματικά επιχειρήματα, πόσο τυχερή χώρα ήταν η Ελλάδα που έγινε δεκτή από τους γενναιόδωρους και πλούσιους Ευρωπαίους. Επεσήμαινε την ανάγκη δημιουργίας μιας μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας όπου οι λαοί θα συνεργάζονταν και θα ζούσαν αρμονικά, ειρηνικά και δημοκρατικά σε ένα κοινό ευρωπαϊκό σπίτι όπου θα κυριαρχούσε η αμοιβαιότητα, η αλληλοεκτίμηση, ο αλληλοσεβασμός και γενικά όλα τα -αλλήλο. Μάλιστα, τόνιζε ότι Ελλάδα μόνο ωφέλη θα είχε από αυτήν την ένωση αφού θα μπορούσε κι αυτή να οικειοποιηθεί όλα τα πλεονεκτήματα που είχαν τα κράτη-μέλη της Ευρώπης και να εξελιχθεί δημιουργικά σε όλα τα επίπεδα.
Διαβαζοντας και αναλύοντας αυτό το κείμενο με τους μαθητές μου λοιπόν εν έτει 2012! Και υπάρχει και η ερώτηση του βιβλίου: «Σε ποιο βαθμό επαληθεύτηκαν ή διαψεύστηκαν οι προσδοκίες του Καραμανλή;», η οποία φαντάζει γελοία, αν την αξιολογήσεις μέσα στο πλαίσιο των ημερών που βιώνουμε εμείς οι Έλληνες ως έθνος. Οι μαθητές μου εξανίστανται και θυμώνουν και πολλάκις βρίζουν για την κατάντια μας που παίρνει σβάρνα και τα νιάτα και τους διαλύει τα όνειρα. Και τί να τους πεις τώρα εσύ; Δεν ξεγελιούνται πια οι νέοι. Τα μεγάλα γουρλωμένα μάτια τους σε διαπερνούν και η ψυχή τους πάντα άγρυπνη. Βαθιές αποκλίσεις οικονομικές, μπεκετικά σκηνικά, καλπάζουσα ανεργία, πληθώρα αστέγων, μια Ευρώπη απομακρυσμένη από τις ανθρωπιστικές αξίες, ψυχική αλλοτρίωση του ανθρώπου μέσω του καταναλωτισμού, διαβολή των δημοκρατκών θεσμών και διαδικασιών, θυσίες εθνικές στον βωμό της παγκοσμιοποίησης και της φιλελευθεροποίησης, ηγεμονικές τάσεις κρατών, παρελάσεις φιάσκο (άκου να χρειάζεσαι και πρόσκληση!), τουρκικές φρεγάτες να βολτάρουν στα χωρικά μας ύδατα, θρασύδειλη ηγεσία, διεφθαρμένοι πολιτικοί ταγοί και αδίστακτοι ευρωπαίοι προστάτες, κλαίουσα παιδεία, γενικό ξεπούλημα, μνημόνια της συμφοράς, μέτρα θανάτου για τον λαό (που έχει κι αυτός τις ευθύνες του).
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν και τα βιβλία του (παλιού οργανισμού) ανανεώνονται. Καύτε τα επιτέλους! Τί θα έλεγε σήμερα ο Καραμανλής αν ζούσε; Oι ωραιοποιημένοι λόγοι και τα «ωραιοποιημένα οράματα» ξεπεράστηκαν από την ιστορία, η οποία τραβά πάντα τον δρόμο της, χωρίς να λογαριάζει. Όσο για μας που συναναστρεφόμαστε μοιραία τους νέους, τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε παρά μόνο να μαθαίνουμε από αυτούς.

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ/ONE STORY/Ασημινα Ξηρογιάννη

http://www.onestory.gr/post/21402365681)

της Ασημίνας Ξηρογιάννη *
.
Η Αμάντα σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι. Ο Τάκης κοιμόταν από ώρα και δεν ήθελε να τον ξυπνήσει. Είχαν κάνει έρωτα όλο το βράδυ. Απ’ τα λίγα βράδια που ο Τάκης κατάφερε να μείνει μαζί της στη μικρή τους γκαρσονιέρα.
«Δεν είναι κι εύκολο», της είχε πει. Κι όμως, ήταν εκείνος που επέμενε να πιάσουν την γκαρσονιέρα.
Ίσως ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια να την κρατήσει κοντά του. Για πάντα.
«Μη λες “πάντα” και “ποτέ”».
Η Αμάντα έκανε ένα γρήγορο ντους και μετά άναψε τσιγάρο. Ξάπλωσε πάλι δίπλα στον Τάκη. Του χάιδεψε τα μαλλιά. Έπειτα ακούμπησε το χέρι της τρυφερά πάνω στην κοιλιά της. Πήρε μια βαθιά ανάσα, χαμογέλασε λίγο,μα μια γλυκόπικρη αυτόματη σκέψη της πήρε πίσω αυτό το χαμόγελο. Τις τελευταίες μέρες πάλευε με τον εαυτό της.
«Μια βδομάδα προθεσμία της είχε πει ο γιατρός. Μετά δεν γίνεται τίποτα. Θα πρέπει να το κρατήσετε»
«Αν το κρατήσω… «Τούτο το ΑΝ ήταν δίκοπο μαχαίρι. Φοβερό. Οδυνηρό πολύ. Τούτο το ΑΝ της είχε γίνει αβάσταχτος εφιάλτης.
Το μυαλό της “έτρεξε” για άλλη μια φορά πίσω, στην ημέρα της γνωριμίας τους. Μια απρόσμενη γνωριμία που διαρκεί πέντε ολόκληρα χρόνια .
«Και τώρα, τί γίνεται;» σκέφτηκε η Αμάντα. Είχε πάρει πολλές φορές την απόφαση να φύγει, είχε πια κουραστεί από αυτήν την ιστορία, στην οποία μπήκε εντελώς τυχαία». Ήταν σχεδόν ξημερώματα στην Πατησίων. Είχε τσακωθεί με τον νεαρό φίλο της, ο οποίος την είχε παρατήσει σύξυλη στη μέση του δρόμου. Έβρεχε. Είχε στην τσέπη της μονάχα δύο  ευρώ. 
-Δεσποινίς, αν θέλετε, θα μπορούσα να σας πάω κάπου.
-Όχι, ευχαριστώ, κύριε, θα πάρω ταξί.
Αλλά κανένα αναθεματισμένο ταξί δεν περνούσε εκείνη την ώρα .
-Λέγομαι Τάκης Παππάς. Είδα τη σκηνή.
-Ποια σκηνή;
-Μπείτε μέσα, θα πάθετε πνευμονία, για όνομα του θεού.
-Γιατί να σας εμπιστευθώ;
-Πείτε μου πού μένετε να σας πάω. Ορίστε και η ταυτότητά μου.
Η Αμάντα έγραψε το επόμενο απόγευμα στο ημερολόγιό της:» Δεν ξέρω γιατί τον εμπιστεύθηκα. Ο τρόπος του, η φωνή του, μου θύμιζαν τον μπαμπά μου… «Εν τέλει την πήγε στη Πεύκη στο σπίτι της το πατρικό, αλλά έμειναν μέσα στο αυτοκίνητο και μιλούσαν ως τα ξημερώματα. Στο τέλος αντάλλαξαν παθιασμένα φιλιά και αγγίγματα. Όλα έγιναν τόσο αβίαστα και φυσικά ώστε, όταν αποχωρίστηκαν, η Αμάντα είχε ένα αίσθημα πληρότητας και ευτυχίας. Από τότε έγιναν αχώριστοι. Μπήκαν σε μια σχέση χείμαρρο. Κάθε βράδυ εκείνος την έπαιρνε από το μαγαζί του πατέρα της όπου δούλευε, το έκαναν μέσα στο αυτοκίνητό του ή σε κάποιο ξενοδοχείο, την γυρνούσε στο σπίτι και μετά πήγαινε να κοιμηθεί ξέγνοιαστος στην οικογενειακή του εστία, την δασκάλα γυναίκα του και τα δυο του παιδιά. Όμως, μια νύχτα, ο Τάκης δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Της έστειλε μήνυμα «σ’ αγαπώ» και έφυγε από τη γυναίκα του χωρίς να το πολυσκεφθεί και πήγε στη γειτονιά της… να τη συναντήσει μέσα στ’ άγρια μεσάνυχτα. Έκαναν έρωτα τρελό και έδωσαν όρκους αγάπης. Επακολούθησαν κι άλλες τέτοιου είδους συναντήσεις, καθώς και εξομολογήσεις εκ βαθέων: «…όταν είμαι μέσα σου νιώθω υπέροχα… το κορμί σου έχει μια γλύκα. Για όσο με θέλεις, θα ‘μαι κοντά σου. Με την Νίκη η σχέση μου έχει τελειώσει προ πολλού. Μένουμε μαζί μόνο για τα παιδιά. Δεν θέλω πια ούτε να την αγγίζω… ενώ εσένα… Ζηλεύω… εννοώ… αν κάνεις έρωτα και μ’ άλλους… Κάνεις μικρό μου;»
-Τάκης ξεχνάς ότι έχω μια σχέση…
-Πες μου τί νιώθεις όταν είσαι μαζί μου…
-Πληρότητα.
-Και τί άλλο;
-Γιατί, λίγο σου φαίνεται αυτό;
O Tάκης ήταν τραπεζικός υπάλληλος, γύρω στα σαράντα, με ανασφάλιες για τη ηλικία του. Ωστόσο,είχε εξαρχής δηλώσει στην Αμάντα ότι δεν θα χώριζε τη γυναίκα του για να μην μείνουν τα παιδιά του χωρίς πατέρα. Ο Τάκης έπινε και χασισάκι που και που. Είχε τις διασυνδέσεις του. Όταν έπινε μεταμορφωνόταν εντελώς και υποσχόταν στην Αμάντα να την πάρει και να φύγουν μακριά, να ζήσουν ελεύθεροι, στην Βραζιλία ίσως ή στην Κολομβία…
-Τάκη δεν θέλω να παίρνεις αυτό το πράγμα μπροστά μου…
-Μωρό μου, πώς μ΄ αρέσει που με νοιάζεσαι.
-Δεν γλυτώνεις με αυτό από τη μικροαστική ζωή σου.
Ένα βράδυ τσακώθηκαν έντονα. Εκείνη έφυγε κλαίγοντας από το ξενοδοχείο, εκείνος δεν μπήκε στον κόπο να την κυνηγήσει… . Την άλλη μέρα το πρωί την περίμενε έξω από το σπίτι της.
-Μπες μέσα στο αυτοκίνητο.
-Είσαι τρελός. Φύγε.
-Μπες μέσα είπα.
-Να διατάζεις τη γυναίκα σου, όχι εμένα.
-Εσύ είσαι η γυναίκα μου.
-Φύγε. Τελειώσαμε. Δεν σε θέλω.
-Μα σ’ αγαπάω, μωράκι μου.
-Κι εγώ, βλάκα μου.
Μπήκε στο αυτοκίνητο, πήγαν στο γνωστό ξενοδοχείο.
-Γιατί δεν ήρθες χθες να με δεις; Σε περίμενα όλο το βράδυ.
-Πήγα το παιδί στο «Παίδων».
-Ποιό;
-Την Κατερίνα.
-Γιατί;
-Ανέβασε απότομα πυρετό. Σχεδόν σαράντα. Του το’ πες;
-Όχι ακόμα.
-Τί περιμένεις;
-Δεν μπορώ να του το πω.
-Γιατί:
-Εσύ γιατί δεν τη χωρίζεις;
-Για τα παιδιά.
-Πάντα η ίδια απάντηση.
-Να ξέρεις… πάντα είμαι ειλικρινής μαζί σου.
H Aμάντα άναψε κι άλλο τσιγάρο. Ο Τάκης είχε γυρίσει πλευρό. Τον κοιτούσε και σκεφτόταν την ιστορία τους. Είχε πια δεθεί μαζί του. Αρχικά ήταν μονάχα πάθος, αργότερα όμως είχε συνειδητοποιήσει ότι τον νοιαζόταν ιδιαίτερα και αυτό την τρόμαζε. Είχε χωρίσει το φίλο της, επειδή ο Τάκης της το είχε ζητήσει. Είχε καταδεχτεί να την «σπιτώσει» σε μια ενοικιαζόμενη γκαρσονιέρα. Με πλήρη συνείδηση έπαιζε τον ρόλο της ερωμένης. Τί προσδοκούσε από αυτή τη σχέση; Με έναν άνδρα παντρεμένο και δέκα χρόνια μεγαλύτερό της; Μονίμως τον περίμενε να έρθει ή να την πάρει τηλέφωνο. Της απαγόρευε να τηλεφωνήσει στο σπίτι του για οποιονδήποτε λόγο. Μια φορά μόνο της πήγε να δει τα παιδιά του έπειτα από δική της παράκληση. Είχαν δώσει ραντεβού στην παιδική χαρά οπού τα πήγαινε βόλτα κάθε Κυριακή πρωί. Ήταν περήφανος για αυτά. Η Αμάντα θυμάται ότι είχε δακρύσει στη θέα τους.
Εκείνη είχε πατήσει τα τριανταπέντε και ήθελε ένα παιδί. Λαχταρούσε ένα παιδί. Το πρώτο δικό τους παιδί το είχε διώξει. Εκείνος την είχε βάλει να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Είχε πάει μαζί της στον γυναικολόγο, είχε κανονίσει την επέμβαση, είχε πρόθυμα αναλάβει όλα τα έξοδα. Για ένα μήνα έβλεπε φρικτούς εφιάλτες. Ξυπνούσε σχεδόν κάθε βράδυ τρομαγμένη. Εκείνος της υποσχόταν ότι μια μέρα θα φύγουν μαζί και θα αφήσουν πίσω τους πάντες και τα πάντα. Η μητέρα της, που ήταν η μόνη που γνώριζε για την παράνομη σχέση της κόρης της, αντιπαθούσε θανάσιμα τον Τάκη,»την καταστροφή της»,όπως τον αποκαλούσε. . Τον είχε γνωρίσει τη μέρα της έκτρωσης και είχε προσπαθήσει απεγνωσμένα-και μάταια-να τον πείσει να αφήσει την κόρη της να φτιάξει τη ζωή της. Πού να ήξερε ότι ό τύπος αυτός καπνίζει και χασισάκι και σνιφάρει και καμιά κοκίτσα που και που.
Η Αμάντα πίστευε ότι η ψυχή του επιθυμούσε να απεγκλωβιστεί από έναν άθλιο γάμο, αλλά η θέλησή του ήταν αδύναμη. Η γυναίκα του, που είχε υποψιαστεί διάφορα για τον σύζυγό της έβαλε ντεντέκτιβ να τον παρακολουθεί. O Τάκης της είχε ζητήσει να μην βλέπονται για λίγο καιρό και εξαφανίστηκε για δύο μήνες. Η Αμάντα εξοργίστηκε μαζί του και αποφάσισε να διακόψει οριστικά και να μην τον αναζητήσει ποτέ πια. Όταν όμως εκείνος επέστρεψε και την ξανάριξε στο κρεβάτι, η Αμάντα εύκολα ξέχασε τους θυμούς της. Επιτέλους πού θα πήγαινε αυτή η σχέση; Υπήρχαν στιγμές που η Αμάντα ένιωθε μια βρώμικη πουτάνα, ένα άβουλο όργανο στα έμπειρα χέρια του Τάκη. Η μαιτρέσσα… που δεν θα γινόταν ποτέ σύζυγος.
-Τάκη, θα έρθεις να μείνεις σπίτι; Eννοώ οριστικά.
-Είμαι γέρος.
-Μην αλλάζεις συζήτηση.
Κάπως έτσι κυλούσε ο καιρός… .
Ήταν η δεύτερη φορά που κουβαλούσε το παιδί του στα σπλάχνα της. Μα δεν του το’ χε πει. Χαίρεται μόνη της, λυπάται μόνη της, αγωνιά μόνη της. Μέχρι να πάρει την απόφασή της. Ξέρει ότι αν ο Τάκης το μάθει, ίσως την αφήσει για πάντα. Αλλά κι αν την αφήσει… δεν έχει πια σημασία. Η επιθυμία της για τον καρπό του έρωτά της είναι πιο μεγάλη και από τον ίδιο τον έρωτα. Άλλωστε, τι να κάνει έναν άντρα που έχει σχέση μαζί της εκ του ασφαλούς; Που τρέμει να εγκαταλείψει την καλοβολεμένη ζωούλα του για χάρη της «αληθινής του αγάπης»,όπως την αποκαλεί; O χρόνος είναι αποκαλυπτικός για τους ανθρώπους. Ο χρόνος την προηγούμενη φορά ήταν ανελέητος. Ήταν λίγο καιρό αφότου γνωρίστηκαν που έμεινε έγκυος. Σχεδόν δεν τον ήξερε καλά - καλά. Τότε, αν κρατούσε εκείνο το παιδί, θα ήταν η γοητευτική κατάληξη ενός πάθους. Το «θα το κρατήσω» της μεταφραζόταν σε «πόσο τέλεια μου κάνεις έρωτα». Όχι ότι είχε μητρικό φίλτρο. Απλά το σώμα της μιλούσε τότε, όχι το μυαλό της. Όταν έχεις χημεία με τον ερωτικό σου σύντροφο, αδημονείς να δεις το αποτέλεσμα της χημικής σας ένωσης. Και κείνος, όταν χανόταν μέσα στα μπούτια της, της έλεγε «κράτησέ το». Όταν όμως γυρνούσε σπίτι του και έβλεπε τα δυο του παιδιά, η σκέψη του άλλαζε αυτόματα.
Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς. Ο Τάκης αγνοεί τη δεύτερη φορά και η Αμάντα ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί. Σε λίγο η κοιλιά της θα αρχίσει να φαίνεται. Η μία βδομάδα είναι μηδαμινός χρόνος. Πώς μέσα σ’ αυτόν να πάρει μια δύσκολη απόφαση; Oι σκέψεις κατακλύζουν όλο της το είναι. Νιώθει ασφυκτικά, σε βαθμό που κινδυνεύει η αναπνοή της. Ο Τάκης στριφογυρίζει έντονα στο κρεβάτι. «Θα βλέπει κανένα κακό όνειρο»,συλλογίζεται εκείνη. Πηγαίνει κοντά του, τον αγκαλιάζει.
-Αμάντα…
-Εδώ είμαι…
-Τι απαίσιο όνειρο… τι ώρα είναι;
-Οκτώ…
-Έλα εδώ…
-Τάκη… .
Την κλείνει στην αγκαλιά του, έπειτα τη σπρώχνει ανάσκελα, της σκίζει την κυλότα, μπαίνει βίαια μέσα της και την κυριεύει. Εκείνη πονά, αλλά της αρέσει που του αρέσει να της κάνει έρωτα. Της ψιθυρίζει πρόστυχα λόγια και στο τέλος χύνει μέσα της πανηγυρικά. Μπαίνουν μαζί στο ντους και απίζουν ο ένας με το σώμα του άλλου. Την ξαναπαίρνει. Από πίσω αυτή τη φορά.
-Καύλα μου, καύλα μου…
Η Αμάντα αισθάνεται μια περίεργη ζαλάδα μέσα στην έξαψή της, νιώθει να χάνει τον κόσμο γύρω της. Εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος, ενώ το αριστερό της πόδι γλιστράει απότομα στη σαπουνάδα. Μετά σκοτάδι… .
Όταν άνοιξε τα μάτια της, είδε τον Τάκη από πάνω της μαζί με τον γιατρό.
-Τρόμαξε τόσο πολύ …
-Το παιδί… ψέλλισε η Αμάντα… το παιδί…
-Πρέπει να κάνετε τις σχετικές εξετάσεις το συντομότερο δυνατό… επεσήμανε ο γηραιός κύριος που ‘χε κληθεί βιαστικά στην γκαρσονιέρα από τον πανικόβλητο Τάκη.
Η Αμάντα δάκρυσε.
-Ελάτε, όλα θα πάνε καλά. μείνετε ξαπλωμένη, ηρεμήστε.
Ο Τάκης ξεπροβόδισε τον γιατρό και γύρισε αμίλητος στο δωμάτιο. Δεν κοιτούσε την Αμάντα στα μάτια. Ήταν απορροφημένος σε σκέψεις. Αναβόσβηνε το ένα τσιγάρο πίσω απ’ τ’ άλλο νευρικά.
-Δεν μπορώ ούτε να σου θυμώσω, της είπε στο τέλος. Εσύ φαίνεσαι αποφασισμένη.
Χρωμάτισε έτσι τη φωνή του, ώστε τα λόγια του ακούστηκαν ειρωνικά.
-Θα το κρατήσω, ήταν η απάντηση.
-Γιατί δεν μου το ‘πες;
-Φοβήθηκα.
-Τι φοβήθηκες;
-Εσένα… εμάς…
-Τι περιμένεις από μένα τώρα; Τι να κάνω;
-Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις… Εσύ ήσουν ξεκάθαρος από τη αρχή. Ειλικρινής. Δεν χωρίζεις.
-… … (σιωπή)
-Σκέψου μόνο αν θα το αναγνωρίσεις.
Ο Τάκης κοίταξε το ρολόι του.
-Πρέπει να φύγω. Μείνε στο κρεβάτι. Θα περάσω νωρίς το πρωί.
Πριν φύγει, της έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο, όπως ο Ιούδας έδωσε στο Χριστό.
Από κείνη την μέρα δεν τον ξαναείδε. Και λίγο έλλειψε να πιστέψει στα «πάντα» και στα «ποτέ». Η Μυρτώ έφερε την άνοιξη μέσα στην καρδιά της. Της πήρε μονομιάς όλο τον πόνο της εγκατάλειψης. Η γέννησή της ήταν η αναγέννηση της Αμάντας. Η ψυχή της μεγάλωσε, οι ορίζοντές της πλάτυναν, έγινε πιο δυνατή. Εκείνος δεν ήρθε ούτε στο νοσοκομείο, μα εκείνη το αποδέχτηκε. Δεν ξέρει ποια δύναμη την ώθησε σε τέτοια καλοσύνη. Δεν μπορούσε να τον μισήσει. Ίσως γιατί κατά βάθος ήξερε ποιος ήταν, από την πρώτη κιόλας μέρα της γνωριμίας τους. Μετά την γέννηση της μικρής, θέλησε να μείνει μόνιμα στην γκαρσονιέρα τους και να πληρώνει εξ’ ολοκλήρου το ενοίκιο αυτής. Όμως, άμεσα πληροφορήθηκε από τον ιδιοκτήτη ότι τα ενοίκια ήταν προπληρωμένα για δύο χρόνια. Λες και ο Τάκης είχε διαισθανθεί την θέλησή της. Ωστόσο, δεν προσπάθησε ούτε να του τηλεφωνήσει, θα ήταν μάταιο. Μέσα στην γκαρσονιέρα υπήρχαν ακόμα δικά του πράγματα και φωτογραφίες. Τίποτα δεν πείραξε. Πρόσθεσε μόνο φωτογραφίες τις Μυρτώς μέσα σε πολύχρωμες κορνίζες, καθώς και διάφορα παιχνίδια.
Μια Κυριακή πρωί είχε πάει την κόρη της στην παιδική χαρά. Η μικρή είχε κλείσει τα τρία της χρόνια και πραγματικά ήταν χάρμα οφθαλμών. Η Μυρτώ έπαιζε ανέμελη και χαριτωμένη. Με τις ξανθές μπουκλίτσες της να λάμπουν, με το χαμόγελο στο γλυκό της προσωπάκι. Μόλις είχε αρχίσει να καταλαβαίνει τον κόσμο γύρω της και να λέει τα πρώτα ξεκάθαρα λογάκια της. Η Αμάντα έπιανε τον εαυτό της να γίνεται πιο παιδί από εκείνη. Δε χόρταινε να την βλέπει και να την αγγίζει. Όταν έφτασε η ώρα της επιστροφής, η Αμάντα έκανε να βάλει τη μικρή στο καροτσάκι. Εκείνη αντιδρούσε περίεργα. Την έδιωχνε επίμονα με το τρυφερό της δακτυλάκι σα να έλεγε «θέλω να με πάρεις αγκαλιά». Η μαμά της έκανε πως τη μάλωσε και κείνη άρχισε να κλαίει. Την ίδια στιγμή ο ουρανός σκοτείνιασε. Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απ’ τα γκρίζα σύννεφα ως διά μαγείας.
-Ωχ, πάμε γρήγορα, θα βρέξει, ξεφώνησε μια άλλη μητέρα από το διπλανό παγκάκι.
-Ανοιξιάτικη μπόρα, σχολίασε η Αμάντα,καθώς έκλεινε το καροτσάκι και έπαιρνε τη μικρή αγκαλιά.
Αισθάνθηκε ψιχάλες στο πρόσωπό της.
-Γαμώτο, δεν έχουμε ομπρέλα.
Βγήκε άρον - άρον στον κεντρικό δρόμο, ενώ η βροχή δυνάμωνε. Το σπίτι βέβαια δεν ήταν πολύ μακριά, αλλά αν της τύχαινε και κανένα ταξάκι! Η μικρή άρχισε να βήχει και να κλαίει πιο έντονα, ενώ είχε γίνει ένα κουβαράκι μέσα στον κόρφο της. Η Αμάντα έτρεξε προς το απέναντι υπόστεγο, σε μια στάση λεωφορείου.
-Δεσποινίς, αν θέλετε,θα μπορούσα να σας πάω κάπου.
Η φωνή της φάνηκε γνώριμη, οικεία.
-Όχι ευχαριστώ, θα πάρω ταξί.
-Λέγομαι Τάκης Παππάς, είδα τη σκηνή.
-Ποιά σκηνή;
-Με την μικρή. Μπείτε μέσα, θα πάθετε πνευμονία κι οι δυο σας, για όνομα του θεού.
Η Αμάντα είχε ξαναζήσει μια παρόμοια σκηνή με τον ίδιο άνθρωπο κάποια χρόνια πριν. Στάθηκε για λίγο σκεφτική. Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν αναπόφευκτα. Εκείνος χαμογελούσε και την κοιτούσε βαθιά μέσα στα μάτια.
-Αμάντα, έλα! Μπείτε μέσα!
Ώστε τις παρακολουθούσε λοιπόν! Ή μήπως βρέθηκε τυχαία στο δρόμο τους; Τι ήθελε από τη ζωή τους;
-Aμάντα, έλα να πάμε στο σπίτι μας. Δεν θα σας αφήσω πια. Ποτέ. Μπείτε στο αυτοκίνητο.
Κάτι σκίρτησε μέσα της στο άκουσμα εκείνου του «ποτέ». Ασυναίσθητα σχεδόν έκανε ένα βήμα μπρος, άφησε το υπόστεγο, στάθηκε σαν υπνωτισμένη μέσα στη βροχή που έπεφτε πια επιθετική και θορυβώδης. Κλάματα ήρθαν στα μάτια της. Κλάματα που αναμείχθηκαν με τα κλάματα της μικρής και το νερό της βροχής. Ανάμειξη και εξαγνισμός μαζί. Πόνος και έρωτας. Συνέχιζε να μένει καρφωμένη στο ίδιο σημείο, έχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου. Έμοιαζε αιώνας, αλλά ήταν μόνο μια στιγμή. Μάνα και κόρη είχαν πια μουσκέψει ως το κόκαλο. Ο Τάκης όρμησε έξω από το αμάξι, πήγε προς το μέρος τους, τις αγκάλιασε με το σώμα του με αγάπη, με πρόθεση να τις προστατέψει.
Μέσα από τα δόντια της η Αμάντα μόλις κατόρθωσε να αρθρώσει όπως τότε… .
-Και γιατί να σας εμπιστευθώ;
.
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Υποκριτική στο Θέατρο-Εργαστήριο. Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, εργάζεται ως εμψυχώτρια Θεατρικού Παιχνιδιού και παραδίδει μαθήματα Γλώσσας, Λογοτεχνίας, καθώς και Ιστορίας και Θεωρίας του Θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Εργογραφία: 1. H Προφητεία του Ανέμου [Ποίηση, Δωδώνη 2009], 2. Το Σώμα του Έγινε Σκιά [Νουβέλα, Ανατολικός 2010] 3 . Πληγές [Ποίηση, Γαβριηλίδης 2011].
[ ιστολόγιο ] [ e-mail ]