ΑRTMANIAC3: ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΡΗΓΟΡΕΑ- CONTRA TEMPOκαι ...γενικά!

Συνέντευξη με την Δήμητρα Γρηγορέα


Varelaki:Τί ακριβώς είναι η <>;Πώς προέκυψε και τί προσδοκά;

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΡΗΓΟΡΕΑ:Το εύκολο και ίσως κοινότυπο θα ήταν να απαντήσω πως είναι μια καλλιτεχνική ομάδα ή εταιρεία που στην πραγματικότητα είναι. Στην ουσία της όμως δεν είναι αυτό. Προσπαθεί (χωρίς πάντα να το καταφέρνει) να είναι μια κοινότητα που προωθεί την αξία της σύμπραξης, της ομαδικότητας και της αναγνώρισης των ταλέντων όλων των μελών της.

Προέκυψε όπως προκύπτουν συνήθως όλες οι ομάδες (δηλ. από μια παρέα φίλων -το 2003- που ήθελε να ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις της επιλογής της) και κατέληξε σήμερα να είναι περισσότερο μια έννοια, μια ιδανική θεωρία, ένας στόχος, μια αξία: Contra Tempo σημαίνει «Κόντρα στο Ρυθμό», δηλαδή κόντρα στη συνήθεια της εποχής που προωθεί την ατομικότητα. H εταιρεία διαφωνεί σε αυτό και επιλέγει να στηριχτεί αποκλειστικά στο δρόμο της υγιούς συνεργασίας. Από την αρχή της δημιουργίας της η Contra Tempo πίστεψε και συνεχίζει να πιστεύει ότι η επιτυχία οφείλεται στην συνεργασία , καθώς και στην αναγνώριση και καλύτερη δυνατή «εκμετάλλευση» της ικανότητας ή εξειδίκευσης που φέρει κάθε μέλος της ομάδας ξεχωριστά.

Τα μέλη της ομάδας αποτελούνται από καλλιτέχνες όλων των κλάδων (10 ηθοποιοί, 2 θεατρικοί σκηνοθέτες, 3 σκηνοθέτες ταινιών, 2 φωτογράφοι, 2 καμεραμάν-μοντέρ, 1 βίντεο- artist, 6 μουσικοί, 2 χορευτές, 2 διακοσμητές, 1 γραφίστρια, 1 γλύπτης, 1 σκηνογράφος, 2 θεατρολόγοι, 1 μακιγιέζ, 3 ηχολήπτες, 2 φωτιστές, 1 μουσικός παραγωγός) και για αυτό επικεντρώνεται σε δουλειές που εμπλέκουν όλες τις τέχνες μαζί.

Η εταιρία ασχολείται με την παροχή υπηρεσιών για πολλά είδη πολιτιστικών εκδηλώσεων (οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής , δημόσιες σχέσεις, χορηγίες, casting, management Ελλήνων καλλιτεχνών) καθώς με μετακλήσεις ξένων καλλιτεχνών, με την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους και με τη διοργάνωση συνεδρίων και event, αντλώντας τους επαγγελματίες που εκτελούν την κάθε διαδικασία από τα μέλη της (που συνεχώς αυξάνονται) και το καθένα είναι εξειδικευμένο στην παροχή μιας υπηρεσίας.

Varelaki:Θα μου αναφέρεις μερικές δράσεις της που θεωρείς εσύ σημαντικές και ενδιαφέρουσες;

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΡΗΓΟΡΕΑ:Τη σημαντικότερη δράση της η Contra Tempo την πραγματοποίησε όταν αποφάσισε να ιδρυθεί έχοντας ως στόχο την ομαδικότητα. Και για να μην φανεί αλαζονικό αυτό που είπα θα γίνω πιο σαφής. Η ζωή λειτουργεί με άξονα ανταγωνιστικό και ακόμα περισσότερο ο χώρος της τέχνης. Ακόμα και εγώ η ίδια που μιλάω για ομαδικότητα είμαι άτομο άκρως ανταγωνιστικό και εγωιστικό.

Η εμπλοκή μου με το χώρο της τέχνης (ειδικά την περίοδο των φοιτητικών μου χρόνων στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στην Αθήνα) καλλιεργήσε αυτό το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, διότι ήταν πρόβλημα που είχαν πολλοί συμφοιτητές και συνάδελφοι μου. Και για να επιβιώσεις σε έναν κόσμο γεμάτο εγωιστές κλέβεις και εσυ λίγο από τον εγωισμό τους. Οπότε η απόφαση μας να ξεκινήσουμε την CONTRA TEMPO το 2003 ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία για όλους μας, γιατί κόντρα στο ρυθμό αρχίσαμε να δουλεύουμε με βάση την αρχή της ομάδας και αυτό έγινε αιτία για ισορροπία. Δεν πετυχαίνουμε φυσικά πάντα τον στόχο μας -το να λειτουργούμε απόλυτα ήρεμα και συναδελφικά-, αλλά τουλάχιστον έχουμε την πρόθεση πάντα στο μυαλό μας.

Τώρα όσον αφορά τις σημαντικότερες δράσεις μας σε πρακτικό επίπεδο αναφέρω ενδεικτικά τις ακόλουθες:

- Η παράσταση " Καταιγίδα" του ελάχιστα παρουσιασμένου έργου του Στριντμπεργκ το 2007, που έγινε αιτία να ενταχθούν στην ομάδα νέα και πάρα πολύ σημαντικά μέλη. Αυτή ήταν η πρώτη παράσταση που ανέπτυξε την ιδέα της σύμπραξής 3 τεχνών στην ίδια παραγωγή (θέατρο-σινεμά-μουσική)

- Οι ταινίες μικρού μήκους Dream Space (2007) και RunAway (2008 -βραβευμένη στο πρώτο 48hours film festival)

- Η προσπάθεια μας να ενταχθεί του μάθημα του Σχεδιασμού Φωτισμών(Lighting Design) και Οργάνωσης Παραγωγής (Διευθύνση Σκηνής) στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση

- Η συμπραξή μας το 2009 με την πλέον ανερχόμενη εταιρεία live events (συναυλίες) της Ελλάδας την People Entertainment Group

- Η οργάνωση ενός μεγάλου γαμήλιου event στην Ύδρα την άνοιξη του 2009 που μας έδωσε την αφορμή της ενασχόλησης με τον τομέα αυτό (είναι πραγματικά μια πολύ ευχάριστη διαδικασία το να οργανώνεις ένα γάμο), ενώ παράλληλα μας άνοιξε εναλλακτικές επαγγελματικες προοπτικές.

- Η οργάνωση της ημερίδας " Make a wish...make Money through Art" στα πλαίσια του Money Show 2009 με θέμα την επιχειρηματικότητα στο χώρο της τέχνης

Varelaki:Πώς κινείται το Θέατρο στην Ελλάδα;Γίνονται ενδιαφέροντα πράγματα;Πολλές νεανικές ομάδες,πολλά σχήματα...Βγαίνει κάτι από αυτό ή είναι πολύ κακό για το τίποτα;

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΡΗΓΟΡΕΑ:Από σύμπτωση βρέθηκα από το 2004 ενώ ακόμα σπούδαζα Θεατρολογία να ασχολούμαι με την μουσική. Εργάστηκα στην οργάνωση παραγωγής μουσικών φεστιβάλ, Όπερας, Συναυλιών -ακόμα και νυχτερινών κέντρων!- και σταδιακά απομακρύνθηκα από το Θέατρο με την πρακτική του έννοια. Συνέχισα λοιπόν να ασχολούμαι με το Θέατρο κυρίως όμως ως θεατής. Για μένα ακόμα και όταν ανεβάζει μια θεατρική παράσταση η Contra Tempo, το θέατρο λειτουργεί ως μέσον προβληματισμού και ψυχοθεραπείας. Με βοηθάει να αναλύω τη ζωή και τα προβληματά της και είναι μέσον ισορροπίας.

Επιλέγω λοιπόν να παρακολουθώ κλασσικές παραστάσεις και μεγάλα έργα, που συνήθως εμπεριέχουν και κλασσικά ρεαλιστικά ανθρώπινους προβληματισμούς (βλ. Έντα Γκάμπλερ στο Αμφιθέατρο ή Βυσσινόκηπο στην Οδό Κεφαλληνίας). Αυτό σημαίνει ότι παρακολουθώ ελάχιστα νέες ομάδες γιατί αυτές συνήθως προωθούν αρκετά νεωτεριστικές ιδεές και πρωτοπορίες, που σε αυτή την φάση της ζωής μου δεν με καλύπτουν.

Υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις και είναι ευχάριστο όταν συναντάς ομάδες με άποψη και ουσία ύπαρξης που δεν δουλεύουν για το "φαίνεσθαι" αλλά για το "είναι" (βλέπε ομάδες Abovo και Άσκηση), αλλά δυστυχώς δεν βγαίνει τίποτε με το να ανεβάζει η κάθε ομάδα μια παράσταση σε ένα θέατρο. Η ουσία βρίσκεται στη σύμπραξη.

Varelaki:Tελικά πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ένας θεατρολόγος που εργάζεται στον τομέα του πολιτισμού;

Χαχα καλή ερώτηση! Γενικά και εξαιτίας του ζωδίου μου (Δίδυμοι) είμαι υπερκινητικό άτομο που βαριέται εύκολα. Οπότε δείτε τώρα το συνδιασμό Δίδυμος και Θεατρολόγος! Αυτό σημαίνει ότι κάνω πάντα πολλά πράγματα και ταυτόχρονα με τίμημα του να μην τα κάνω πάντα όλα καλά. Δεν ξέρω πόσα μπορεί να κάνει, ξέρω όμως ότι επειδή είναι αρκετά γενικές οι σπουδές του μπορεί να κάνει σχεδόν ότι αφορά τον πολιτισμό εφόσον φυσικά εξειδικευτεί μέσα από την επαγγελματική εμπειρία ή ένα μεταπτυχιακό.

Πάντως εφόσον εξειδικευτεί είναι καλό να μένει στον τομέα του διότι σίγουρα δεν μπορεί κανείς να είναι καλός επαγγελματίας σε όλα. Άρα αν εξειδικευτείς στο Θεατρικό Παιχνίδι κάνε αυτό, αν δουλεύεις ως Ερευνητής ή Stage manager ή Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων ή σχεδιάζεις Φωτισμούς αποφάσισε τι αγαπάς περισσότερο και κάντο όσο πιο καλά μπορείς.

Varelaki:Mελλοντικά σχέδια

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΡΗΓΟΡΕΑ:Αφού ξεκαθαρίσω τις επιθυμίες μου και επιλέξω τι είναι αυτό που με γεμίζει τελικά περισσότερο, θα ήθελα να βρω έναν τρόπο Προσφοράς. Με ενδιαφέρει πολύ είτε εγώ είτε η Contra Tempo συνολικά να κάνουν πράξεις που να γίνονται αιτίες προόδου και προσφοράς σε τρίτους. Όσο μεγαλώνω αισθάνομαι ότι ό,τι κάνω πρέπει να "πηγαίνει" κάπου και δεν μιλάω φυσικά για χρήματα.

Θα με ενδιέφερε να γίνεται θεατρικό παιχνίδι για παιδιά που το στερούνται, συνέδρια με θέμα τον πολιτισμό που θα οδηγούνται σε ουσιαστικά συμπεράσματα , συναυλίες με φιλανθρωπικό χαρακτήρα ή να διδάσκω σεμινάρια και να βλέπω μαθητές μου να εμπνέονται από αυτά και να εξελλίσονται επαγγελματικά ή ακόμα μέσα από τη συμμετοχή στο Διοικητικό του Πανελληνίου Σύλλογου Θεατρολόγων. Άρα μελλοντικό σχέδιο είναι: η προσφορά

...Ποιός θα είναι ο επόμενος αrtmaniac;

....αναμένουμε....!

ARTMANIAC2-MARIA ΣΟΥΜΠΕΡΤ-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ,ΘΕΑΤΡΟ

VARELAKI:Πώς ξεκίνησες να γράφεις;

M.ΣΟΥΜΠΕΡΤ:Ξεκίνησα να γράφω τυχαία, μετά τις Πανελλήνιες (97). Ψέματα. Ξεκίνησα στο Γυμνάσιο, όπου ονειρευόμουν να γίνω συγγραφέας, προσπάθησα να γράψω δύο σελίδες, τις διάβασα, απογοητεύτηκα και το ξέχασα. Οπότε η πρώτη αληθινή προσπάθεια (που δεν πήγε στα σκουπίδια) ήταν τελικά το 97. Δεν είπα ψέματα.

VARELAKI:Μίλησέ μου για το πρώτο βιβλίο που εξέδωσες.Σε ποιά ηλικία;
M.ΣΟΥΜΠΕΡΤ:Το πρώτο βιβλίο "Τα πράσινα, τα καστανά και τα μαύρα μάτια" γράφτηκε το καλοκαίρι του 1997 και βγήκε το 1998 από τις εκδόσεις Πόλις. Δεν έχω να πω πολλά για αυτό το βιβλίο. Είναι χαρακτηριστικό της ηλικίας (17 στα 18), με πολλή φαντασία, ονειροπόληση, ατελείωτο ρομαντισμό, και εφηβική μελαγχολία.

VARELAKI:<<Η Ρόζα στη Μέση>>.Η αγωνία του συγγραφέα,το απεγνωσμένο κυνήγι του θέματος που τον αρρωσταίνει.Αυτοαναφορικό μου φαίνεται.Για πες...
Μ.ΣΟΥΜΠΕΡΤ: Είναι και δεν είναι αυτοαναφορικό. Δεν μπορώ να πω πως έφτασα σε τέτοιες καταστάσεις. Το θέμα προέκυψε αφενός όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα διήγημα και δεν ήξερα τι να γράψω. Το υπόλοιπο βιβλίο είναι αποτέλεσμα μιας συνάντησης νέων συγγραφέων που διοργάνωσε το περιοδικό Να ένα μήλο στην Τήνο, όπου προέκυψε η συζήτηση τι έχει μεγαλύτερη σημασία στη συγγραφή: η εμπειρία ζωής ή η σε βάθος ενασχόληση με την κλασική λογοτεχνία.

VARELAKI:<<...όχι άλλο παραμύθι>>.Πώς προέκυψε όλο αυτό,το κείμενο και μετά η παράσταση;
Μ.ΣΟΥΜΠΕΡΤ: Το θεατρικό προέκυψε σε έναν μαραθώνιο καφέ με την σκηνοθέτι Ζωή Μαντά, η οποία μου είπε πως ήθελε να κάνει μια παράσταση αναφορικά με τον Κάτω Κόσμο, όπου ο ήρωάς της θα περιπλανηθεί και θα συναντηθεί με νεκρούς. Από αυτό προέκυψε η ιδέα ο Κάτω Κόσμος να είναι ο Κάτω Κόσμος των Παραμυθιών, όπου θα πηγαίνουν όλοι οι ήρωες και οι παραμυθάδες αφότου πεθάνουν. Το κείμενο και η παράσταση προέκυψαν από αυτήν ακριβώς την ιδέα, πάνω στην οποία δουλέψαμε και με την σκηνογράφο- ενδυματολόγο Βάσια Χριστοδούλου και την Υπεύθυνη Παραγωγής Ελένη Βλάχου.

VARELAKI:Το βιβλίο θα παραγκωνιστεί από το ηλεκτρονικό έντυπο;Tί λες;
M.ΣΟΥΜΠΕΡΤ: Ποτέ μη λες ποτέ. Αν μας έλεγε κανείς πριν από 80 χρόνια πως οι δίσκοι θα αντικαθίσταντο από ipod θα καλούσαμε τους ανθρώπους με τα άσπρα και τις κλούβες. Απλώς πιστεύω πως θα πάρει τον χρόνο του. Και πάντα θα υπάρχουν οι "συλλέκτες" βιβλίων, αυτοί που θέλουν το βιβλίο σαν οντότητα, να μυρίζουν το χαρτί, να το βλέπουν να διαφοροποιείται χρωματικά και αισθητικά κτλ.

VARELAKI:Διαβάζει ο Ελληνας τελικά;
Μ.ΣΟΥΜΠΕΡΤ:Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Κρίνοντας από την ετήσια παραγωγή βιβλίων θα έλεγε κανείς πως είμαστε μια χώρα που στον ελεύθερο χρόνο της δεν κάνει άλλο από το να διαβάζει μετά μανίας... Οι έρευνες όμως δείχνουν πως συστηματικοί αναγνώστες ειναι λιγότεροι από το 15% του πληθυσμού...

ARTMANIAC1-ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΡΔΕΛΗΣ-ΘΕΑΤΡΟ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΣΑΡΔΕΛΗ



VARELAKI : Μεταξύ Πρέβεζας και Αθήνας. Παρακολουθείς τα θεατρικά δρώμενα στην


πόλη; Γίνονται ενδιαφέροντα πράγματα στο θέατρο σήμερα;

Β.ΣΑΡΔΕΛΗΣ:Για τις πρόβες και τις παραστάσεις του Λαβύρινθου, του νέου μας έργου, ήμουν όλο το διάστημα Αθήνα. Όλο τον υπόλοιπο καιρό πηγαινοέρχομαι, 350 χλμ για να έρθω στην πρωτεύουσα και άλλα τόσα να γυρίσω Πρέβεζα. Σκέφτομαι σοβαρά πλέον να έρχομαι με τις πτήσεις της Ολυμπιακής, που κάνει κάποιες προσφορές τώρα τελευταία. Ναι, τα παρακολουθώ είτε μέσα από έντυπα είτε από συζητήσεις με φίλους είτε από blog κλπ κλπ. Και, ναι, εννοείται ότι γίνονται πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Κατέβηκα κατά τη διάρκεια των γιορτών και δυο παραστάσεις που είδα μου αρέσανε πολύ. Το «Ύστατο Σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ με τους Λευτέρη Βογιατζή και Δημήτρη Ήμελλο. Δεν ενθουσιάστηκα τόσο με το έργο όσο με την παρουσία και τη σχέση αυτών των δυο ηθοποιών. Αλλά και το «Ιβάνοφ» από την ομάδα Grasshopper. Περισσότερο για τις ιδέες και τη φρεσκάδα. Ε, και η δική μας η παράσταση είχε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία πιστεύω.

VARELAKI: Ποιό είδος θεάτρου σε ενδιαφέρει περισσότερο;


Β.ΣΑΡΔΕΛΗΣ:Αρχικά, να πω ότι η κατηγοριοποίηση του θεάτρου με τον τρόπο που γίνεται δεν νομίζω πως κάνει καλό, είτε στους θεατές που αναζητούν παραστάσεις είτε στους ίδιους τους καλλιτέχνες. Θα δεις «Ιβάνοφ» από τους Grasshopper και «Ιβάνοφ» από τον θίασο της Δανδουλάκη (υποθετικά μιλώντας). Το ίδιο έργο στην πρώτη περίπτωση θα χαρακτηριστεί πειραματικό στην άλλη κοινωνικό! Και με αυτόν τον τρόπο μπορούν να αποκλειστούν κάποιοι θεατές που θα σκεφθούν «Α, αυτός ο Ιβάνοφ θα είναι πειραματικός, οι ηθοποιοί θα παίζουν γυμνοί ή θα με ανεβάσουν στη σκηνή να απαγγείλω κανένα ποίημα», χωρίς βέβαια να θέλω να υποτιμήσω είτε τα κριτήρια του κόσμου είτε την έννοια του πειραματικού. Παρόλα αυτά, μπορώ να πω πως το σωματικό θέατρο από κάποιες συγκεκριμένες ομάδες με ενδιαφέρει πάρα πολύ γιατί η δράση στη σκηνή αποκτά μια ποιητική διάσταση. Μου αρέσει επίσης να παρακολουθώ ενδιαφέρουσες προτάσεις, στη σκηνογραφία, στις νέες τεχνολογίες κλπ. Για παράδειγμα στην τελευταία παράσταση του Robert Lepage, «Lipsynch», μια κατασκευή χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει το εσωτερικό ενός αεροπλάνου, ένα διαμέρισμα, ένα ραδιοφωνικό στούντιο, ακόμα και νεκροτομείο και πολλά άλλα. Άλλες πάλι φορές μπορεί να «χαθώ» σε μια παράσταση με ελάχιστα σκηνικά και καμιά τεχνολογία. Αυτό μου συνέβη τελευταία φορά με το «Γλάρο» από το Θέατρο Κρετακόρ Βουδαπέστης στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

VARELAKI:PLAY-FULL. Πες μου για αυτήν....

Β.ΣΑΡΔΕΛΗΣ:Η Play-full δημιουργήθηκε το 2006 για να παρουσιάσουμε τότε τον πρώτο κύκλο του «Fortune Cookie». Ακολούθησε η παραγωγή για την παράσταση των Ab Ovo, «Εκεί, εκεί στην Κόλαση» σε ένα Κάστρο στην Πρέβεζα τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Ο δεύτερος κύκλος του «Fortune Cookie» τον Μάιο του 2008, που μετονομάστηκε σε «Fortune Cookie του Θοδωρή Σκιαδά» και φέτος τον Οκτώβριο του 2009, το νέο έργο, «Labyrinthe». Στο ενδιάμεσο, δυο συναυλίες στην Πρέβεζα με τον τίτλο «GET industREAL» (live από Minimaximum και από Free Piece Of Tape, Τάσο Στάμου και Magnitophono αντίστοιχα) γίνανε σαν συμπαραγωγή της Play-full με έναν πολύ-χώρο. Δεν περιορίζεται μόνο στο να στήνει τις δικές της παραγωγές, αλλά στηρίζει όταν χρειάζεται «νομικά» και πρακτικά κάποιες άλλες ιδέες μου είτε στο θέατρο είτε τη μουσική.

VARELAKI:Τελικά ποιός είναι ο<<Θοδωρής Σκιαδάς>>;

Β.ΣΑΡΔΕΛΗΣ:Από τον πρώτο κιόλας κύκλο της παράστασης, υπήρχε το όνομα Θοδωρής Σκιαδάς. Θοδωρή λέγανε τον ηθοποιό που τον ενσάρκωνε τότε, και το επώνυμο Σκιαδάς προέκυψε ένα απόγευμα που συζητάγαμε για το έργο με την ομάδα. Όταν παρακολούθησε την παράσταση η μητέρα μου, μου είπε ότι είναι και ένα χωριό στον Νομό Πρέβεζας που ονομάζεται έτσι, οπότε φαντάζομαι βρέθηκε η σύνδεση. Στον δεύτερο κύκλο σκέφτηκα να το προσθέσω στον τίτλο, μιας και σαν θεατές βλέπουμε το βασικό χαρακτήρα του έργου, το συγγραφέα Θοδωρή Σκιαδά να γράφει ένα θεατρικό με το όνομα «Fortune Cookie». Ένα παιχνίδι δηλαδή, που βασίστηκε αρκετά σε ιδέες από την ταινία «Adaptation» σε σενάριο του Charlie Kaufman. Όλα τα έντυπα το παρουσιάσανε σαν να είναι συγγραφέας ο Σκιαδάς, ένα υπαρκτό πρόσωπο δηλαδή. Κάτι που βέβαια μας άρεσε πολύ γιατί βρήκε στόχο το προσωπικό μας αστείο.

VARELAKI:Πώς προέκυψε το LABYRINTHΕ;

Β.ΣΑΡΔΕΛΗΣ:Στο δεύτερο κύκλο του «Fortune Cookie» το βασικό σκηνικό μας ήταν τρία ταμπλό που είχανε διαφορετικές εικόνες σε κάθε πλευρά και δημιουργούσαν από τη μια το τοπίο του κινέζικου εστιατορίου και από την άλλη τα κτίρια μιας πόλης. Λίγο πριν ολοκληρωθούν οι παραστάσεις συζήτησα το ενδεχόμενο συνεργασίας με ένα συγκρότημα για μια παράσταση που θα συνδύαζε και live performance από αυτούς. Η συνεργασία δεν έγινε βέβαια γιατί παραήταν φιλόδοξη, αλλά η σκηνική ιδέα κρατήθηκε όπως και η μουσικός μας, μέλος του συγκεκριμένου συγκροτήματος. Ποια ήταν η ιδέα; Να έχουμε κάποια ταμπλό – στην αρχή ήταν εννιά και μετά καταλήξαμε σε έξι – που δημιουργούν την αίσθηση ενός λαβύρινθου. Η ιδιαιτερότητα τους ήταν ότι ταυτόχρονα αποτελούν τον καμβά για να προβάλλονται τα videos της παράστασης. Μετά έπρεπε να βρω την ιστορία. Επέλεξα σε πρώτο πλάνο να έχουμε τον κόσμο της τηλεόρασης και πιο συγκεκριμένα τη δημιουργία μιας τηλεοπτικής εκπομπής. Και σιγά-σιγά προκύψανε κάποιες αγαπημένες μου ταινίες. Το «Possible Worlds» του Robert Lepage, το «Magnolia» του Paul Thomas Anderson, η ταινία μικρού μήκους του Tom Tykver στο «Paris Jet ‘ Aime», καθώς και το «Mulholland Dr.» του David Lynch. Κάποιες βασικές σκηνές και ιδέες των ταινιών αυτών δουλεύτηκαν στις πρόβες με πολλούς αυτοσχεδιασμούς και εντάχθηκαν στην ιστορία του Λαβύρινθου. Κάποιες άλλες μπήκαν κατευθείαν στον κάδο ανακύκλωσης, αφού σκοπός μας από την αρχή ήταν να πούμε την ιστορία του Λαβύρινθου. Στον επόμενο όμως κύκλο του έργου, θα υπάρξει εκ νέου επεξεργασία του κειμένου, μιας και προκύψανε ιδέες που δεν προλάβαμε να επεξεργαστούμε έγκαιρα.

VARELAKI Μελλοντικά σχέδια;

Β.ΣΑΡΔΕΛΗΣ:Σίγουρα τα προηγούμενα παιδιά της Play-full τόσο το «Fortune Cookie» όσο και το πρόσφατο «Labyrinthe» θα αναζητήσουν κατά πάσα πιθανότητα τον επόμενο κύκλο τους. Αυτή τη στιγμή όμως έχω περισσότερο ανάγκη να βρω ένα κείμενο άλλου συγγραφέα και να μην βασιστούμε σε μια devised λογική. Επιπλέον, γίνεται μια προσπάθεια να εντάξουμε την Πρέβεζα και τη Λευκάδα σαν πόλεις στο πρόγραμμα «Artlocus» του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού. Θα προσπαθήσουμε και εκτός του Artlocus να φέρνουμε παραστάσεις μικρού προϋπολογισμού από νέες ομάδες που πιστεύουμε πως έχουν ενδιαφέρον και θα αρέσουν στον κόσμο. Έγινε η αρχή με τους Ab Ovo πριν τέσσερα χρόνια και τώρα μέσα στο Φεβρουάριο συζητάμε τη δεύτερη παρόμοια πρωτοβουλία. Ελπίζοντας, να μην χρειαστεί μια ακόμα τετραετία για να ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Τέλος, υπάρχει μια συναυλία στα σκαριά σε έναν πολύ ιδιαίτερο χώρο στην Πρέβεζα το καλοκαίρι. Περισσότερο μια οπτικοακουστική αφήγηση, παρά μια συναυλία.

Β ΚΥΚΛΟΣ...ΙΝ PROGRESS

...The artmaniacs are coming to tell us their stories......

η ταυτότητα του blog

Eίναι ένα blog για την Τέχνη και τον Πολιτισμό.Το Θέατρο και την Ποίηση κυρίως,αλλά και για κάθε έντεχνη δημιουργία που παρουσιάζει ενδιαφέρον .Γιατί η Τέχνη είναι ο πιο σύντομος δρόμος από τον έναν άνθρωπο στον άλλο.[Ροζέ Γκαρωντύ].Σκέψεις,συνεντεύξεις,κριτικές,άρθρα,επιλογές,προτάσεις,αναφορές,συνδέσεις,λοιπόν!
Ολα εδώ.Με πολλές αφορμές για πληροφόρηση, διάλογο , προβληματισμό!!!!,αντιλογίες και συγκρούσεις.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΣΟΛΟΜΟ

                                          

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ


Διαβάζοντας τα βιβλία σας αισθάνθηκα δέος.Η πρώτη σκέψη:Yπάρχει κάτι γύρω από το θέατρο που αυτός ο άνθρωπος δεν το γνωρίζει;Κύριε Σολομέ,είστε αναμφίβολα μια πολυσχιδής προσωπικότητα.Μα μεγάλη σας αγάπη ήταν η σκηνοθεσία.Πώς σας κέρδισε;

A.Σ. Μου άρεσαν όλες οι τέχνες,εκτός από τη μουσική,γιατί ήμουν εκ γενετής φάλτσος.Το θέατρο μ΄ ενδιέφερε και δοκίμασα διάφορες εκδηλώσεις του,σαν ηθοποιός,σκηνογράφος και ενδυματολόγος,σαν μεταφραστής,καθώς και συγγραφέας θεατρικών έργων,δύο από τα οποία έχουν ανέβει...

Ποιοί σκηνοθέτες σας επηρέασαν;
Α.Σ. O Koυν,που ήταν δάσκαλός μου στο Κολλέγιο,ο Φώτος Πολίτης και ο Ροντήρης.Επίσης,πολλοί σκηνοθέτες των ξένων θεάτρων.

Ενα μικρό σχόλιο για την πορεία σας στο Εθνικό;

Α.Σ. Από το ΄50 μέχρι το΄90...40 χρόνια.Δεν έχω παρά μόνο ευχάριστες αναμνήσεις,επειδή τα χρόνια αυτά το Εθνικό διέθετε ομάδα εξαιρετικών και ανεπανάληπτων ηθοποιών,που αποτελούσαν τα μόνιμα στελέχη του.

Τί σήμαινε για σας το ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ;

Α.Σ. Ηταν ο μόνος προσωπικός θίασος που έκανα, και ήμουνα καλλιτεχνικά τυχερός να έχω άριστους συνεργάτες,ηθοποιούς,σκηνογράφους,μουσικούς και λοιπά...

Εχετε γράψει εκτενώς για τον Ευριπίδη στο ''Ευφυής και Μανικός''.Σας ενθουσιάζει πιο πολύ από τους άλλους δύο μεγάλους τραγικούς;


Α.Σ. Επειδή ο Ευριπίδης,σαν προσωπικότητα,στα έργα και στη ζωή του βρίσκεται πιο κοντά στη σύγχρονη ψυχανάλυση.Γενικά,ο κάθε ένας τραγικός στο είδος του είναι τέλειος.

Διαβάζοντας την Εικασία ή Κασσιανή...το μυθιστόρημά σας...Ποιά η σχέση σας με τη θρησκεία;

A.Σ. Δεν το πήρα θρησκευτικά...Με ενδιέφερε πιο πολύ η προσωπικότητα της ηρωίδας με τα πάθη,τις αδυναμίες και τις ατυχίες της,παρά το θρησκευτικό μέρος της ιστορίας.

Πρέπει να τολμά κανείς στο Θέατρο;H λέξη '' καινοτομία '' ακούγεται επικίνδυνη.

Α.Σ. Πολύ σωστά...Ωστόσο,πρέπει κανείς να τολμάει σε θέματα που πραγματικά πιστεύει και όχι να τολμάει για να επιδείξει την τολμηρή του μικρουπόσταση.

Τελευταία,πότε παρακολουθήσατε κάποια παράσταση στην Επίδαυρο;

Α.Σ. Παρακολούθησα μία του Ευαγγελάτου και μία του Τσιάνου που είχαν την ευγένεια και οι δυο τους να μου τις αφιερώσουν.Αλλωστε,ο Ευαγγελάτος είναι ο χρονολογικά στερνός στερνός από τους Επιδαύρειους καλλιτέχνες της Χρυσής Εποχής.

Εχετε κάνει κι άλλες σπουδές...

Α.Σ. Ναι.Είχα περάσει Νομική και Φιλολογία...Ο λόγος που τα παράτησα ήταν ότι θαύμαζα περισσότερο τους θεατρανθρώπους από τους δικηγόρους και τους δασκάλους.

Τί θα λέγατε σήμερα σε όλους όσους ασχολούνται με το Θέατρο;Eνα μήνυμα...

Α.Σ. Να σέβονται τους δραματουργούς περισσότερο από τους εαυτούς τους.

Ενας μικρός ορισμός για την Τέχνη;

A.Σ. Δεν είναι ερώτηση που είμαι ικανός να απαντήσω.Οι ορισμοί είναι πάντα επικίνδυνοι.

Το δόγμα '' η τέχνη για την τέχνη ''.Ενα σχόλιο;

A.Σ. Χωρίς αυτό να αποτελεί ορισμό...η Τέχνη είναι το έσχατο και ανώτατο δίδαγμα της Ζωής.

Ο καλλιτέχνης πρέπει να κατεβαίνει στο επίπεδο του λαού ή το αντίστροφο;

Α.Σ. Οπωσδήποτε η τέχνη πρέπει να εξυψώνει τον λαό,αλλά χωρίς να τον παραζαλίζει.

Πώς ξεχωρίζει η Τέχνη του Θεάτρου από τις υπόλοιπες;

Α.Σ. Η Δραματουργία ζει αιώνια,αλλά το ζωντάνεμά της στη σκηνή πεθαίνει αμέσως.

Η ζωή σας υπήρξε πλούσια σε εμπειρίες και βιώματα σε όλα τα επίπεδα.Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να το είχατε κάνει και δεν το κάνατε;

Α.Σ. Θα ήθελα να είχα βγάλει μια πεντάρα από το Θέατρο,αλλά,δυστυχώς,ξόδεψα λοκες μου τις πεντάρες για χάρη του.

Εχετε ταξιδέψει πολύ...Είναι η Ελλάδα η πιο όμορφη χώρα του κόσμου;

A.Σ.Η Ελλάδα έχει ιστορική ομορφιά...

Πώς περνάτε τις ώρες σας;

Α.Σ. Λύνοντας σταυρόλεξα,ταίζοντας τη γάτα μου και κάνοντας ωραίους περιπάτους στα περίχωρα...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Ολα τα κείμενα που προηγήθηκαν[κριτικές για το <ΝΤΙΜΠΟΥΚ>>,την <<ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΧΑΑΡΜΑΝ>>,τις <<ΒΑΚΧΕΣ>>,την <<ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ-Falimento>>,oi συνεντεύξεις με τους:Tάσο Μπαντή,Μπέττυ Νικολέση,Κατερίνα Ευαγγελάτου,Σπύρο Κολιαβασίλη,το άρθρο για τον νομπελίστα Πίντερ,το κείμενο -αναφορά σε τρεις μεγάλες κυρίες του θεάτρου,το κείμενο για το Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων,το κείμενο για το μιούζικαλ LOS TARANTOS, το κείμενο<<Το θέατρο πάει σχολείο>>,το κείμενο για τις ΔΟΚΙΜΕΣ του Αμόρε]έχουν δημοσιευθεί στο ενημερωτικό φυλλάδιο του Επιστημονικού Συλλόγου [Θεατρολόγων[Π.Ε.ΣΥ.Θ.] Η συνέντευξη με τον Αλέξη Σολομό που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από την διπλωματική μου εργασία με γενικό τίτλο:<>.Πρόκειται στην ουσία για ένα πορτρέτο της πολυσχιδούς αυτής προσωπικότητας που στιγμάτισε το ελληνικό θέατρο.Ούσα φοιτήτρια λοιπόν θεατρολογίας και κάνοντας την προσωπική μου έρευνα για τον Σολομό, είχα την τύχη να ανταποκριθεί στο τηλεφώνημά μου , να με δεχτεί στο σπίτι του και να μου παραχωρήσει την συνέντευξη που μπορείτε να διαβάσετε.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΜΠΑΝΤΗ

Φεβρουάριος 2006
Αρ.52

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΜΠΑΝΤΗ


Ο σκηνοθέτης Τάσος Μπαντής μιλάει στην Ασημίνα Ξηρογιάννη για το θέατρο<<ΕΜΠΡΟΣ>> και τα έργα που ανεβαίνουν φέτος εκεί,για τη νέα δραματική σχολή<<ΕΜΠΡΟΣ-ΘΕΑΤΡΟΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ>>και για το μέλλον του θεάτρου.

ΔΥΟ ΕΡΓΑ ΣΤΟ <<ΕΜΠΡΟΣ>>

Στο ρεπερτόριο της Εταιρίας Θεάτρου <<Εμπρός>> περιλαμβάνονται φέτος και <<συνδιαλέγονται>> δύο έργα διαφορετικά,δύο γραφές και δύο κόσμοι ασύμπτωτοι,που διασταυρ'ωνονται όμως στον βαθύ πυρήνα τους ,που είναι η αβυσσαλέα και καθοριστική σχέση του ανθρώπου με τον γονέα του.Ενας Πατέρας και ένας Γιος(ή οι <<τρεις εκδοχές του γιου>>,μια που το έργο αναφέρεται στην ανθρώπινη κλωνοποίηση) στο έργο της Κάριλ Τσέρτσιλ<<Ενας Αριθμός>> και μία Μάνα και μία Κόρη>> στο έργο της Λίας Βιτάλη <<Αddio del passato>>.Kαι τα δύο,μια βασανιστική διερεύνηση αυτής της βαθιάς εξάρτησης των παιχνιδιών εξουσίας και επιβολής,των ανομολόγητων κινήτρων,των αλλεπάλληλων βιασμών που συντελούνται μέσα στο πεδίο της πρωταρχικής αυτής σχέσης,Και τα δύο,με γραφή νεωτερική και καυστικό χιούμορ,δείγματα γραφής δύο γυναικών συγγραφέων του σήμερα.Η Κάριλ Τσέρτσιλ,μια από τις κορυφαίες φωνές του Μεταπολεμικού Θεάτρου της Αγγλίας,στο τελευταίο της αυτό έργο,γραμμένο το 2002,καταπιάνεται,για πρώτη φορά στο θέατρο,με το θέμα της ανθρώπινης κλωνοποίησης.Ως το <<πρώτο αληθινό έργο του 21ου αιώνα>> χαρακτηρίστηκε από την κριτική το <<Ενας Αριθμός>>.Εργο τολμηρό,τόσο για τη θεματική του,όσο και για την απαράμιλλη,πυκνή,ασθματική,ελλειπτική γραφή του,γνώρισε τεάστια επιτυχία παντού όπου παίχτηκε.Στην παράσταση του <<Εμπρός>.,εκτός από την μετάφραση που έκανα-σε συνεργασία με τον Θανάση Σαράντο- και την σκηνοθεσία, επωμίζομαι,με ξεχωριστή ευχαρίστηση,τον ρόλο του Πατέρα,με τον Θανάση Σαράντο να υποδύεται και τις τρεις εκδοχές του Γιου.
Η Λία Βιτάλη στο <<Αddio del passato>.,το τέταρτο θεατρικό έργο της που βλέπει το φως της σκηνής,στήνει με εξαιρετική δεξιοτεχνία ένα σκηνικό παιχνίδι με τη μνήμη και το παρόν,ένα σχεδόν γκροτέσκο κωμικό και,ταυτόχρονα βαθιά συγκινητικό παραμύθι,για τη σχέση Μάνας και Κόρης,που τις ερμηνεύουν αντίστοιχα δύο ξεχωριστές κυρίες του θεάτρου μας.Η Σμαράγδα Σμυρναίου και η Αναστασία Πανταζοπούλου.Το σκηνικό και τα κοστούμια και στις δύο παραστάσεις είναι της Ελένης Μανωλοπούλου και οι φωτισμοί του Ηλία Κωνσταντακόπουλου.

Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ <<ΕΜΠΡΟΣ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ>>

Η νέα σχολή που ιδρύθηκε με την πρωτοβουλία της εταιρείας θεάτρου<<Εμπρός>>και του Θεάτρου<<Εργαστήριον>> φιλοδοξεί ουσιαστικά να συνεχίσει το εκπαιδευτικό έργο της σχολής των <<Μορφών>> που έπαψε να λειτουργεί το 2000.Η προγενέστερη εμπειρία,σε συνδυασμό με τα νέα δεδομένα και τις νέες εργασίες που θα πραγματοποιηθούν,πιστεύουμε ότι θα αποτελέσουν τη στέρεη βάση για τη δημιουργία μιας σχολής που θα εφοδιάζει τους υποψήφιους νέους ηθοποιούς με τα απαραίτητα εκφραστικά <<εργαλεία>>για την άσκηση της Τέχνης τους,αλλά και την πνευματικότητα και το ήθος που η δουλειά αυτή απαιτεί,ιδιαίτερα στους κατακερματισμένους καιρούς μας.Αντιλαμβάνομαι πάντα τη σχολή ως ένα φυτώριο για το θέατρο,ως μια εκ των ένδο συνεχή ανανέωση του έμψυχου υλικού που τροφοδοτεί και στηρίζει τη δουλειά του<<Εμπρός>>

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Το θέατρο είναι μια τέχνη που εδράζεται κατεξοχήν στην επικοινωνία,στο ζωντανό<<πάρε-δώσε>> του ηθοποιού με τον θεατή.Σε μια εποχή που οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και περισσότερο μη επικοινωνιακοί,που κλείνονται στο καβούκι της ατομικότητάς τους ο καθένας,που η<<επικοινωνία>> συντελείται ψευδεπίγραφα με τη διαμεσολάβηση έτοιμων εικόνων,είναι φυσικό το θέατρο να περνάει κρίση διεθνώς.Απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από τα φυσικά του <<όπλα>>,τον λόγο του ποιητή,την κατάθεση του ηθοποιού,την ενεργητική συμμετοχή του ποιητή και προσφεύγει σε μέτρα αλλότρια για να συγκινήσει το κοινό του.Η ολοένα και πιο διευρυμένη χρήση της τεχνολογίας ,η κυριαρχία της εικόνας,η περιθωριοποίηση του λόγου και του ηθοποιού ξιπάζουν και προσελκύουν το θεατή ως<<καταναλωτή θεάματος>> πια και όχι ως συναυτουργό στην πράξη τη θεατρική.΄Η το άλλο φαινόμενο που παρατηρείται ευρύτατα στη χώρα μας,-αλλά και άλλού,υποθέτω-η γλώσσα ,το ήθος και το ύφος της τηλεόρασης να μεταφέρονται αυτούσια στο θέατρο.Τηλεοπτικοί συγγραφείς και σκηνοθέτες μεταφέρουν την αισθητική του κενού,του χαβαλέ...στο σανίδι της σκηνής...και το κοινό συρρέει.Φαινόμενα άκρως επικίνδυνα,πιστεύω,για την ίδια τη φύση,άρα και το μέλλον του θεάτρου,που συγκροτούν,όμως,μια χειροπιαστή πραγματικότητα.Θα βρει το Θέατρο τον δρόμο να υπερβεί τα δεδομένα αυτής της κρίσης,να ορθώσει ξανά τη φωνή του,να διαδραματίσει το ζωτικό του ρόλο,ή θα πεταχτεί κι αυτό,μαζί με άλλα κατάλοιπα πολιτισμού,στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας;

Συνέντευξη με την Κατερίνα Ευαγγελάτου

Ιούλιος 2007
Αρ.58


ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ


΄Ετυχε φέτος,την Ανοιξη του 2007,να διαβάσω τη λυρική νουβέλα του Θεόφιλου Γκοτιέ<<Ερωτευμένη Νεκρή>>.Μετά από λίγο καιρό ευτύχησα να παρακολουθήσω στο Αμφιθέατρο την ομώνυμη ατμοσφαιρική παράσταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου.Με αφορμή την προσεγμένη και καλοστημένη αυτή σκηνοθετική δουλειά της,είχα μια συνομιλία μαζί της,την οποία με χαρά μοιράζομαι μαζί σας!
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ενα κείμενο για τον έρωτα λοιπόν...Σύμφωνα με αυτό,ο έρωτας εμπεριέχει τα πάντα.Το ρομαντισμό,τη μελαγχολία,το πάθος,το λάθος,το φαντασιακό,το παράλογο,το ηδονικό,το ασύμβατο,την ποίηση...Γιατί επέλεξες αυτό το συγκεκριμένο έργο;
KATEΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ:Εψαχνα πολύ καιρό για έργο και είχα απογοητευτεί.Είχα διαβάσει τα πάντα...Σύγχρονο έργο,κλασικό,ξένο,ελληνικό.Τίποτε όμως,δεν μου κέντριζε το ενδιαφέρον τόσο ,ώστε να το ερωτευθώ και να το ανεβάσω.Αποφάσισα να στραφώ στην μεγάλη μου αγάπη,τη λογοτεχνία,και συγκεκριμένα στο είδος του <<Φανταστικού>>,που από παιδί με συνάρπαζε.Ετσι,έπεσα πάνω στην<< Ερωτευμένη Νεκρή>....Κεραυνοβόλος ο έρωτας.Αμέσως είπα<<αυτό είναι>> και-παρά τις τρομερές δυσκολίες που παρουσίαζε-η γοητεία που μου άσκησε υπερίσχυσε.
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Θα ήθελα ένα σύντομο σχόλιο για τη Θεατρική πραγματικότητα στην Ελλάδα.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ:Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι κατά τη γνώμη μου το κενό στην εκπαίδευση του ηθοποιού και του σκηνοθέτη.Συγκρίνοντας με άλλες ευρωπαικές χώρες,το σύστημα της Ελλάδας,που δεν είναι σύστημα βέβαια,ωχριά ,και αίναι κρίμα,γιατί το ανθρώπινο υλικό είναι εξαιρετικό.Χρειάζεται μια οργανωμένη αντιμετώπιση αυτού του θεμελιώδους προβλήματος για να μπορέσει το σύγχρονο ελληνικό θέατρο να προχωρήσει δυναμικά,όπως του αξίζει.
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιά είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
KATEΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ:Θα είναι μια γεμάτη χρονιά η επόμενη.Ξεκινάμε με την επανάληψη της <<Ερωτευμένης Νεκρής>>στην Είσοδο Κινδύνου του Αμφιθεάτρου.Η απήχηση που είχε στο κοινό ήταν πολύ μεγάλη κι έτσι,προς μεγάλη μας χαρά θα συνεχιστεί από τα τέλη Οκτωβρίου.Τον Νοέμβριο έχω την πρεμιέρα της <<Πλαστελίνης>>του σύγχρονου Ρώσου Βασίλι Σιγκαριώφ στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.Είναι ένα πολύ σκληρό,αλλά και ευαίσθητο έργο με ήρωα ένα μικρό αγόρι και τις περιπέτειές του σε μια απρόσωπη πόλη.Ενα εξαιρετικά δύσκολο έργο,με πολλές προκλήσεις για τον σκηνοθέτη...Εχω μεγάλη αγωνία.Μέχρι τον Φεβρουάριο σχεδιάζω μια ακόμα σκηνοθεσία,αλλά θα τα ξαναπούμε μέχρι τότε.
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Σ΄ευχαριστώ.Καλή δύναμη για τη συνέχεια.