Translate

Κυριακή 20 Αυγούστου 2017

ΜΑΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΥ /// 'ΕΛΑ.ΚΑΙ ΓΙΝΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ



                                     ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ


(Maya Angelou, πραγματικό όνομα: Marguerite Annie Johnson, 1928-2014) Ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια, πεζογράφος, ακτιβίστρια και καθηγήτρια πανεπιστημίου. Θεωρείται από τις πιο σπουδαίες Αμερικανίδες ποιήτριες, ως «μια από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές μορφές της Αμερικής κατά την τελευταία 50ετία» και μια από τις «μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας».




Ελα. Και γίνε το μωρό μου.


Ο αυτοκινητόδρομος είναι γεμάτος μεγάλα αμάξια
που δεν βιάζονται για κάπου
Kι οι σύντροφοι καπνίζουν ό,τι καίω
Κάποιοι άνθρωποι τυλίγουν τη ζωή τους γύρω από ένα ποτήρι με κοκτέιλ
Και συ κάθεσαι και συλλογιέσαι
πού να στραφείς.
To 'χω.
Ελα. Και γίνε το μωρό μου.

Κάποιοι προφήτες λένε πως ο κόσμος θα χαθεί
αύριο
Αλλά κάποιοι άλλοι λένε πως μας μένουν ακόμα μια δυο βδομάδες
Οι εφημερίδες είναι γεμάτες παντός είδους ανθισμένο τρόμο
Και συ κάθεσαι και αναρωτιέσαι
Τι να κάνεις.
To 'χω.
Ελα. Και γίνε το μωρό μου.


Πρώτη δημοσίευση:https://www.vakxikon.gr/%CE%BD%CE%AD%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-edward-thomas-gavin-ewart-maya-angelou/
* Η φωτό είναι παρμένη από https://www.tes.com/lessons/C7GDVu0xg9is7w/maya-angelo

GAVIN EWART /// ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΥΘΟΥ ΧΑΪΚΟΥ





                                     ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Gavin Buchanan Ewart (4 Φεβρουαρίου 1916 – 25 Οκτωβρίου 1995). 'Ηταν Βρετανός ποιητής. Το 1971 βραβεύτηκε
με το Cholmondeley Award.



ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΥΘΟΥ ΧΑΪΚΟΥ



Mετά την Πρώτη Νύχτα
ο Ηλιος φίλησε το Φεγγάρι: «Πολυαγαπημένο,
ήσουν υπέροχο!



Πρώτη δημοσίευση:https://www.vakxikon.gr/%CE%BD%CE%AD%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-edward-thomas-gavin-ewart-maya-angelou/
H ΦΩΤΌ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΜΕΝΗ ΑΠΟ :EΔΩ 

*** 

PHILIP EDWARD THOMAS /// ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ ;




Μεταφράζει η Ασημίνα Ξηρογιάννη


Philip Edward Thomas (3 Μαρτίου 1878 – 9 Απριλίου 1917). Bρετανός ποιητής, δοκιμιογράφος και πεζογράφος. Τον θεωρούν «ποιητή του πολέμου», παρόλο που μόνο λίγα από τα ποιήματά του έχουν να κάνουν με τις εμπειρίες του από τον πόλεμο. Η καριέρα που στην ποίηση ήρθε αφού πρώτα είχε διαπρέψει ως λογοτεχνικός κριτικός και πεζογράφος. Στα 1915, κατετάγη στον Αγγλικό Στρατό για να πολεμίσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και σκοτώθηκε σε μάχη δύο χρόνια μετά.

*

ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ;

Θα έρθεις;
Θα έρθεις;
Θα ιππεύσεις
τόσο αργά
στο πλευρό μου;
Ω, θα έρθεις;

Θα έρθεις;
Θα έρθεις;
Aν η νύχτα έχει
ένα φεγγάρι,
ολόκληρο και φωτεινό;
Ω, θα έρθεις;

Θα ερχόσουν;
Θα ερχόσουν;
Εάν το μεσημέρι έδινε φως,
όχι το φεγγάρι;
Όμορφη, θα ερχόσουν;

Θα είχες έρθει;
Θα είχες έρθει
χωρίς να περιφρονείς,
Αν ήταν
ακόμη πρωί;
Αγαπημένη, θα είχες έρθει;

Αν είναι να έρθεις
Βιάσου κι έλα
Οι κουκουβάγιες έκλαψαν'
Σκοτεινιάζει
για να ιππεύσεις.
Αγαπημένη, όμορφη, έλα.


*** 
Πρώτη δημοσίευση:https://www.vakxikon.gr/%CE%BD%CE%AD%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-edward-thomas-gavin-ewart-maya-angelou/

ΜΑΡΙΚΑ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ /// ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ



Μάρκ Σαγκάλ



Πόλη 2008

Το Καράβι
Άγκυρα στον πάτο της θάλασσας
Ένα ταξίδι
Το βλέμμα
Ο αέρας ο ίδιος
Με κοιτά και χαμογελά
Μοιάζει με μένα
Είναι εγώ
Για μια ζωή ειρηνική
Ξαναγράφω ποιήματα


****

Καλοκαίρι μου

Κοιτάω την Καλοκαιρινή εποχή του Σαγκάλ
βλέπω την ντροπή πράσινη
την ερωτική σκέψη κόκκινη
την αγάπη που περιμένει λευκή
τον έρωτα που καίει κίτρινο
το όνειρο του "μαζί" γαλάζιο
ναι το καλοκαίρι του Σαγκάλ και το δικό μου έχουν πολύ μπλε.

****

Βυθός

Εδώ βλέπεις
Τα σωματίδια της ύλης
Που είναι φτιαγμένα όλα και όλοι
άμμος
Βλέπεις επίσης
Το καλοζυγισμένο ουράνιο σώμα
Που βασιλεύει
Στο πιο αθώο χρώμα
Το χρώμα του βυθού
Και της απεραντοσύνης
Του τίποτα.


****



Απόγευμα στις Κυκλάδες


Στην αχνιστή σιωπή
Παρακολουθώ το ταξίδι των αφρών
Απέναντι νησιά
Ήλιος
Σελήνη
Στα πόδια της
κάθε απόγευμα
σβήνει. 
(Ανέκδοτα)
****

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ /// ΡΟΥΑ ΜΑΤ



ΡΟΥΑ-ΜΑΤ

είπες,
κι πήρες το παιχνίδι.
Σκέφτηκα τις προηγούμενες κινήσεις,
πώς έχασα το κάστρο,
μετά τον αξιωματικό.
Πώς αυτομόλησαν οι στρατιώτες μου,
μπροστά στη βασίλισσά σου.

Εσύ, μάλλον,
ήξερες τί θα γίνει απ’ την αρχή.
Από τότε που με κοίταξες
απ’ τον καθρέφτη του οδηγού,
μαρσάροντας μεταξύ πρώτης κι δεύτερης
(γιατί να χάνουμε χρόνο;).

Παρεπιπτόντως,
είδα προχθές το αυτοκίνητό σου εκείνο,
παρατημένο στην Κατούνη -
πατικωμένη σκόνη κι κολλημένα διαφημιστικά
στο παρμπρίζ.

Στον καθρέφτη,
κρεμασμένος ένας βασιλιάς. 

***

Κυριακή 13 Αυγούστου 2017

XΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΡΟΥΤΣΟΣ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ




Το παιδί της στείρας



Είσαι η αλμύρα που λείπει απ' το αλάτι
ο χρόνος που βρέχεται χωρίς σκουριά
το είδωλο που δεν καθρεπτίζεται
στη λίμνη όταν στην όχθη στέκομαι 
ένα βιολί χωρίς χορδές
ένα πιάνο χωρίς τα μαύρα πλήκτρα
τα νύχια που δεν έφαγα στην αγωνία μου
και τώρα ξύνουν την πληγή μου.

Είσαι πυλώνες ρεύματος χωρίς καλώδια
που αναχωρήσανε να δώσουν φως
μες στα τυφλά λαμπιόνια μου
μπας και κρατήσουνε το σύρμα
που απ' τον λαιμό ξετύλιξα
και σπινθηρίσουν
ελπίδες σβησμένες στο κεφάλι.

Το εδώ χωρίς το τώρα
το τώρα χωρίς ρολόι
ρολόι χωρίς τους δείκτες
δείκτες που στρέφονται στο αβέβαιο
αβέβαιο χωρίς καρδιά
καρδιά χωρίς έρωτα
και λέξη που δεν βρήκε γράμματα
μες στον κατάφωτο ψαλμό
από κεριά δίχως τη θρυαλλίδα.

Είσαι εκεί που δεν μπορώ να πάω
και πάω όπου δεν μπορώ
σαν άγκυρα που δεν αγγίζει τον βυθό
και πιάνεται από το θαύμα
της ευχής, να γίνεις το παιδί μιας στείρας!


 ***

Έχω τον Άδη στα χείλη

Μιας και το στόμα
Σα μετανάστης έφυγε
εκπατρισμένο
στο πουθενά
αχαρτογράφητο και ανιστόρητο
δίχως καν χρόνο, αιωνιότητας φιλί.
Βάζω το χέρι μου μπροστά
όχι για να σιωπήσω
μα μην και δουν πως δεν υπάρχει στόμα
και με εντάξουν μες στη φατρία της σιωπής

 ***

Aνίσκιωτη γυναίκα

Στα σύνορα που αλαλάζουν προχωρώντας
Της έβαλα στο στόμα την κραυγή
Που λόγχιζε τον ουρανό να βρέξει .
Κάποτε μάθαινε να μασά τα λόγια της
Δίχως  τα δόντια πια αν και έσφυζε η νιότη της
Δροσίστηκε λιπόθυμη  η  γλώσσα.
Ανάβλεψε επάνω μου
Κραυγάζοντας στους άναυδους φρουρούς της σιωπής
«Είμαι η νιότη που δεν κάψατε
Η μήτρα που δεν ρίξατε τον γόνιμο καρπό
Και σβήνεστε στην άκρη των κρίνων
Γιατί ο αιώνας ήρθε και κριθήκατε.
Δεν κόπηκα στη χάση μου
Κι όσο με κρύβετε ,πανσέληνος θα γίνομαι
Όσο με καίτε,ανίσκιωτη ημέρα.»


 *Η εικόνα είναι παρμένη από ΕΔΩ

***

Σάββατο 12 Αυγούστου 2017

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ





****



ΟΜΟΡΦΙΑ

Ράντισε την ασκήμια μ ΄ομορφιά
πήρε μια κιθάρα
πήρε ένα ποτάμι πλάι πλάι
Τραγουδώντας

'Εχασε τη φωνή του
του την έκλεψε η έξαλλη γυναίκα
που' κοψε το κεφάλι της στα κόκκινα νερά
κι ο φτωχός δεν έχει πια φωνή να τραγουδήσει
και το ποτάμι το ήρεμο κεφάλι
κυλάει με βλέφαρα κλειστά

Τραγουδώντας



****

ΥΔΡΑ

Το αίμα μου το κρεμάσαν πάνω στα κλαδιά
το αίμα μου το ρίξαν μες στη θάλασσα 
τ' άγρια λουλούδια τα βαμμένα δόντια τα πικρά φιλιά
τα ψάρια τα καράβια μες στη θάλασσα
μέσα στο αίμα το δικό μου χτίσαν τη φωλιά
από το αίμα  το δικό μου βάψαν τα πανιά
από το αίμα το δικό μου πέταξαν φτερά
όλα τα φοβερά πουλιά μέσα στη θάλασσα.


****


Η ΜΗΤΕΡΑ

'Εψαχνα να βρω το σπίτι μου.Οι δρόμοι ήταν
γεμάτοι ερείπια 'μοναχά τοίχους πεσμένους και
πέτρες έβλεπες ' κι ούτε ένας  άνθρωπος  δεν φαινόταν.
Και τότε φάνηκε η άρρωστη μητέρα.
Ποτέ δεν ήταν τόσο καλά,γεμάτη ενέργεια και δύναμη,
με πήρε άπ΄το χέρι και βρεθήκαμε σ΄ένα 
συμπαθητικό δωμάτιο,το σπίτι μας.
Εγώ έκλαιγα,έκλαιγα γοερά...
Κι αυτή : Mη κλαις,ο καθένας μας με τη σειρά του.


****


ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ 

Η 'Ανοιξη είναι για τους ευτυχισμένους
τότε έλεγες

τώρα έγινες σκληρή
σαν πέτρα.



****


ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Στο σπίτι του πεθαμένου ποιητή
είναι κολλημένες φωτογραφίες
άλλων νεκρών ποιητών
που όταν ήταν ζωντανοί
αστειεύονταν
ή τσακωνόντουσαν 
με τον πεθαμένο

Τώρα μένουν εκίνητοι
κολλημένοι στους τοίχους
και μόνο ο νεκρός ποιητής
στιφογυρίζει στο κρεβάτι του 
απελπισμένος.


****

 Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Όλοι κοιμούνται
κι εγώ ξαγρυπνώ
περνώ σε χρυσή κλωστή
ασημένια φεγγάρια
και περιμένω να ξημερώσει
για να γεννηθεί
ένας νέος θεός
μες στην καρδιά μου
την παγωμένη
από άγρια φαντάσματα
και τη μαύρη πίκρα.

 ****
.




ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΙΑΤΖΟΥΡΑ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ







 Αποκαΐδια ηθικής


Κατερίνα Λιάτζουρα
επιμέλεια σειράς: Νέστορας Πουλάκος

Εκδόσεις Βακχικόν, 2017
64 σελ.


****
 KOYΡΑΣΗ

Κουβαλώ στις πλάτες μου μια κούραση. 
Την κούραση όλου του κόσμου.
'Ενας κόσμος που διατείνεται ότι χειρίζεται την αμφισβήτηση σαν ξίφος
και που διακατέχεται από μια καιι μόνο ιδέα
μήπως κάποια μέρα 
η εγγύτητα του θανάτου
τον οδηγήσει στη δειλία της μεταστροφής.

Επιθύμησα έναν τάφο.
Ας είναι και από σκόνη.


****

 ΦΥΛΛΟ ΣΥΚΗΣ

Γενικευμένα 
κυνική
αποφεύγω σειρήνες
ορθότητας
λογικής
μα το φύλλο της συκής
μιας αριστερίζουσας ρητορικής
αρνούμαι περίτρανα
να φορέσω.

Ενίοτε βαυκαλίζομαι
μα όχι διαρκώς.



****


 ΕΡΠΕΤΑ

Νοικοκυραίοι
παχύσαρκα ερπετά
κάλπικα προσανατολισμένοι.
Μέσα στα ματωμένα λάφυρα
αιώνων και αιώνων πουλημένης Ιστορίας
επιβλέπετε από το μπαλκόνι της αστικής σας κατοικίας
το γόνο της γενιάς σας
να μεταφέρει άσκοπα
την πλαδαρή του κληρονομιά. 



****

 

Τετάρτη 9 Αυγούστου 2017

NOTATIONES /// AΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ





***


*** 


*** 


 ***
 

Τρίτη 11 Ιουλίου 2017

EΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΧΜΕΤΗΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ /// ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ




Ξενοδοχείο πολλών αστεριών

Φέρνει ο άνεμος
στάλες από θάλασσα στα χείλη,
γεύομαι τις αναμνήσεις των ταξιδιών.
Πελάγη, σοκάκια, χοντρές γάτες
μεταξωτά ρούχα, (με κινέζικη ετικέτα)
χειροποίητα σκουλαρίκια
κι εκκλησιές που χτίστηκαν κατά λάθος
πάνω σε αρχαίους ναούς.
Ακριβά κοκτέιλ και προσποιητή ανεμελιά.
Ξενοδοχεία πολλών αστεριών
που μυρίζουν κόπρανα γαϊδουριών,
μα κοιμήθηκα καλά απόψε˙
μονάχα, να! Είδα το πρόσωπό μου
σ’ ένα ξύλινο παράθυρο,
φορούσα μια μάσκα που είχε ζαρώσει,
την έβγαλα με δυσκολία
τόση που μάτωσα το στόμα και τα μάτια μου.
Στο καράβι με κοιτούσαν παράξενα,
δεν είχαν ξαναδεί άνθρωπο χωρίς μάσκα;

 *****

Δωδέκατο θερινό όνειρο


Ύστερα από χρόνια
σ’ ένα μπαρ στην πλατεία Καρύτση,
συναντηθήκαμε ξαφνικά
σαν να είχε προγραμματιστεί.
Η πρώτη φορά ήταν σ’ ένα όνειρο θερινό.
Ήπια μπίρα, εσύ αψέντι
έτσι καλούν οι βασίλισσες τις νεράιδες
μαζεύτηκαν μετά κι άλλα ξωτικά,
ηθοποιοί, λογοτέχνες, μια Τουρκάλα μεταφράστρια
και κάτι μεθυσμένοι.
Μες στην τόση φασαρία
εγώ ήθελα να δαγκώσω τα χείλη σου,
μάχη, να ματώσουν
με το αίμα θα με θυμώσουν.



Δύο ποιήματα από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή «Ιντερμέδιο» του Ελευθέριου Αχμέτη  που κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο 2017, από την ΕΚΑΤΗ.


Ο Ελευθέριος Αχμέτης γεννήθηκε το 1986 στο Κιάτο. Ασχολείται με το θέατρο. Δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 2014 με τον τίτλο ΕΠΤΑ ( εκδ. Εκάτη), με την οποία ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα ( 2015).Αρθρογραφεί σε εφημερίδες, διαδικτυακά περιοδικά και άλλα έντυπα. Διατηρεί το μπλογκ : Και τι άλλο είναι η τέχνη παρά λεπτομέρειες με την διεύθυνση : 
http//:eletheriosaxmetis@gmail.com
To ΕΠΤΑ  ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ιντερμέδιο».

***