Translate

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014

Οι υποψηφιότητες για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία

http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231370661

Οι υποψηφιότητες για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία
  (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )




Το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακοίνωσε τους «βραχείς καταλόγους» για τα Κρατικά Λογοτεχνικά βραβεία, Διηγήματος - Νουβέλας, Μυθιστορήματος, Ποίησης, Δοκιμίου - Κριτικής, Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, Χρονικού - Μαρτυρίας.
Οι «βραχείς κατάλογοι» συνοδεύονται από αιτιολογημένη έκθεση της επιτροπής, στην οποία εξετάζονται οι τάσεις της λογοτεχνικής παραγωγής και αποτιμάται η στάθμη των λογοτεχνικών έργων της υπό κρίση περιόδου (εκδόσεις 2013).

Μυθιστόρημα

1. Νίκος Δαββέτας, Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
2. Νίκος Μάντης, Άγρια Ακρόπολη, Εκδόσεις Καστανιώτη.
3. Καρολίνα Μέρμηγκα, Συγγενής, Εκδόσεις Μελάνι.
4. Δημήτρης Νόλλας, Το ταξίδι στην Ελλάδα, Εκδόσεις Ίκαρος.
5. Μαρία Πάουελ, Όξινη βροχή, Εκδόσεις Κέδρος.
6. Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Η πόλη και η σιωπή, Εκδόσεις Καστανιώτη.
7. Μάκης Τσίτας, Μάρτυς μου ο θεός, Εκδόσεις Κίχλη.
8. Έλενα Χουζούρη, Δυο φορές αθώα, Εκδόσεις Κέδρος. 


Διήγημα - Νουβέλα

1. Τζούλια Γκανάσου, Ως το τέλος, Εκδόσεις Γκοβόστη.
2. Τάσος Γουδέλης, Το ωραίο ατύχημα, Εκδόσεις Κέδρος.
3. Αχιλλέας Κυριακίδης, 360, Νουβέλα, Εκδόσεις Πατάκη.
4. Κώστας Μαυρουδής, Η αθανασία των σκύλων, Εκδόσεις Πόλις.
5. Φαίδων Ταμβακάκης, Τακτοποίηση αυθαιρέτων, Εκδόσεις Εκάτη.
6. Γεωργία Τάτση, Χορός στα ποτήρια, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
7. Γιάννης Τσίρμπας, Η Βικτώρια δεν υπάρχει, Εκδόσεις Νεφέλη.
8. Πάνος Τσίρος, Δεν είν΄έτσι;, Εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

Ποίηση 

1. Γιώτα Αργυροπούλου, Ποιητών και Αγίων Πάντων, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
2. Άννα Αφεντουλίδου, Ιστορίες εικονικής ισορροπίας, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
3. Γιώργος Βέης, Βλέπω, Εκδόσεις Ύψιλον.
4. Γιάννης Δούκας, Το σύνδρομο Σταντάλ, Εκδόσεις Πόλις.
5. Μαρία Κουλούρη, Μουσείο άδειο, Εκδόσεις Μελάνι.
6. Πάνος Κυπαρίσσης, Τα τιμαλφή, Εκδόσεις Μελάνι.
7. Αντώνης Φωστιέρης, Τοπία του Τίποτα, Εκδόσεις Καστανιώτη.
8. Δημήτρης Χουλιαράκης, Αναπολόγητος στις κούνιες ντάλα μεσημέρι, Εκδόσεις Το Ροδακιό. 


Δοκίμιο - Κριτική 


1. Βάσω Αλεξανδράκη, To παιχνίδι της επιθυμίας και της γραφής στο «Μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης» του Ν. Γ. Πεντζίκη», Εκδόσεις Αρμός.
2. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Κ.Π. Καβάφης. Η ποίηση και η ποιητική του, Εκδόσεις Κίχλη.
3. Αριστείδης Δουλαβέρας, Η γυναικεία και η ανδρική ομορφιά στο δημοτικό τραγούδι, Εκδόσεις Παπαζήση.
4. Φίλιππος Δραγούμης, Η ηθική πίσω από την κρίση. Σκέψεις για την Ηθική Φιλοσοφία εν μέσω οικονομικής κρίσης, Εκδόσεις Άγρα.
5. Αντώνης Δρακόπουλος, Κ.Π. Καβάφης. Το ανοιχτό έργο, Εκδόσεις Τόπος.
6. Σταύρος Ζουμπουλάκης, Ποιος θεός και ποιος άνθρωπος;, Εκδόσεις Πόλις.
7. Μιχάλης Πάτσης, Καζαντζάκης και Ρωσία. Οικοφοβία, διαλογικότητα, καρναβάλι, [Εκδ.] Μιχάλης Πάτσης.
8. Βάλτερ Πούχνερ, Mελέτες για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι, Εκδόσεις Αρμός.


Χρονικό - Μαρτυρία
 
1. Γιώργος Γώτης, More veneto, Εκδόσεις Στιγμή.
2. Γιώργος Β. Δερτιλής, Συνειρμοί, μαρτυρίες, μυθιστορίες, Εκδόσεις Πόλις.
3. Μάνος Ελευθερίου, Μαύρα Μάτια. Ο Μάρκος Βαμβακάρης και η συριανή κοινωνία στα χρόνια 1905-1920, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
4. Άλκη Ζέη, Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
5. Κυριάκος Κατζουράκης, Τάξη στο χάος. Ζωγραφική – Θέατρο – Κινηματογράφος, Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.
6. Λυκούργος Κουρκουβέλας, Γιώργος Θεοτοκάς, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.
7. Νότης Μαυρουδής, Περί ελληνικού τραγουδιού το ανάγνωσμα. Με δανεικά ιδανικά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
8. Μάριος Σούσης, Καλή αντάμωση. Φιλιά εις τα παιδιά. Τα παιδιά που έχασαν το τρένο για το Άουσβιτς, Εκδόσεις Turangalila Books.


Πρωτοεμφανιζόμενοι Συγγραφείς
1. Δήμητρα Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα, Εκδόσεις Μελάνι.

2. Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Αλεπούδες στην πλαγιά, Εκδόσεις Πατάκη.
3. Λευτέρης Καλοσπύρος, Η μοναδική οικογένεια, Εκδόσεις Πόλις.
4. Μάτα Καστρησίου, Απορριμματοφόρα των έξι, Εκδόσεις Ηριδανός.
5. Ελευθερία Κυρίτση, Χειρόγραφη Πόλη, Εκδόσεις Μανδραγόρας.
6. Ευτέρπη Κωσταρέλη, Βερντάντι, Eκδόσεις Μανδραγόρας.
7. Μαριλένα Παπαϊωάννου, Νικήτας Δέλτα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
8. Λητώ Πιτυρή, Όλγα ή τίποτα, Εκδόσεις Κέδρος.

Υπενθυμίζεται ότι η σύνθεση της αρμόδιας επιτροπής έχει ως εξής: 

1. Αλέξης Ζήρας, Κριτικός Λογοτεχνίας, Πρόεδρος
2. Γιώργος Ανδρειωμένος, Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Αντιπρόεδρος
3. Άννα Καρακατσούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
4. Μιχαήλ Μπακογιάννης, Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
5. Γιώργος Ξενάριος, Συγγραφέας, Κριτικός Λογοτεχνίας
6. Διονύσης Μαγκλιβέρας, Δοκιμιογράφος, Κριτικός Λογοτεχνίας
7. Γιάννης Τζανής, Ποιητής, Δοκιμιογράφος
8. Λίλα Κονομάρα, Συγγραφέας
9. Γιώργος Συμπάρδης, Συγγραφέας

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης του William Blake /// NEA ΕΚΔΟΣΗ /// ΕΚΔ.ΝΕΦΕΛΗ

















   Οι εκδόσεις Νεφέλη
σας προσκαλούν στην παρουσίαση
της νέας έκδοσης του βιβλίου

Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης
του William Blake
(Εισαγωγή, Μετάφραση, Σχόλια: Χάρης Βλαβιανός)

την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου στις 19:00
στο Μουσείο Μπενάκη (Κουμπάρη 1, Κολωνάκι)


Ομιλητές: 
Μίλτος Φραγκόπουλος – συγγραφέας, μεταφραστής 
Γιάννης Κονταράτος – ζωγράφος, λέκτορας στην ΑΣΚΤ

Αποσπάσματα των Γάμων του Ουρανού και της Κόλασης θα διαβάσουν
ο μεταφραστής Χάρης Βλαβιανός
και η ποιήτρια Alicia Stallings.







                        **********





Οἱ Γάµοι του Οὐρανοῦ
καί τῆς Κόλασης

Εἰσαγωγή - Μετάφραση - Σημειώσεις: Χάρης Βλαβιανός 
ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ἡ ἔκδοση περιλαμβάνει τίς 27 χαλκογραφίες τοῦ πρωτοτύπου 

ISBN: 978-960-504-130-4
Σελ. 120, τιμή: € 17,50
ΠΑΝΟΔΕΤΟ
Σχήμα: 17x24,5εκ.

Σειρά: ΠοίησηΣχεδιασμός βιβλίου: Π. Δουβίτσας




*********




Ὁ William Blake (1757-1827), ὁ ὁραµατιστής ποιητής πού κάποτε χλευάστηκε ὡς παράφρων καί σήµερα τιµᾶται ὡς µεγαλοφυΐα, συγκαταλέγεται ἀνάµεσα στούς µείζονες ποιητές τῆς ἀγγλικῆς λογοτεχνίας. Κοινή εἶναι ἡ διαπίστωση τῶν µελετητῶν τῆς ποίησής του, πώς τό ἀξιόλογο ἔργο του, δηµιουργία καί ἀπεικόνιση ταυτόχρονα ἑνός πολύπλευρου µυθολογικοῦ συστήµατος, συνιστᾶ ἕνα πρώτης τάξεως ἐπίτευγµα. Ἀντιµετωπίζοντας µέ τό ἀντισυµβατικό του βλέµµα θέµατα τόσο ἱερά καί ἀπαραβίαστα ὅσο ἡ θρησκεία, ἡ ἠθική, ἡ τέχνη καί ἡ πολιτική, κοινωνικός ἐπαναστάτης καί «ἥρωας τῆς φαντασίας» µαζί, ὁ Μπλέηκ ἀναγνωρίζεται ὡς ὁ αὐθεντικότερος καί ἐκλεκτότερος ἀπό τούς ροµαντικούς ποιητές καί, κατά µία ἔννοια, ὁ ἁγνότερος, ὁ πιό ἀσυµβίβαστος.
Οἱ Γάµοι του Οὐρανοῦ καί τῆς Κόλασης εἶναι ἕνα ἀπό τά πιό σηµαντικά ἔργα τῆς ἀγγλικῆς γραµµατείας. Σύνθεση πού ξεχωρίζει µέσα στό σῶµα τῆς ποιητικῆς παραγωγῆς τοῦ Μπλέηκ, εἶναι γραµµένη κυρίως σέ πρόζα καί ἀποτελεῖ τήν πρώτη προσπάθεια τοῦ ποιητῆ νά παρουσιάσει µέ ὁλοκληρωµένο τρόπο τό καλλιτεχνικό καί φιλοσοφικό του credo. Ἡ ἐφηβική τόλµη τῆς πρώιµης ποίησης συγχωνεύεται ἐδῶ µέ τήν πνευµατική ὡριµότητα· ἡ εὐφυΐα καί τό λεπτό χιοῦµορ συµβαδίζουν µέ τήν ἔκφραση τῆς βαθιάς βιωµένης προσωπικῆς ἀνάγκης γιά ἐξέγερση. Τό ἀποτέλεσµα εἶναι ἕνα ἀριστούργηµα σατιρικῆς ἐνόρασης.

 -------------------------------------------------------------------------



                                   




Ὁ Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στή Ρώμη τό 1957. Σπούδασε Οἰκονομικά καί Φιλοσοφία στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μπρίστολ καί Πολιτική Θεωρία καί Ἱστορία στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης. Ἔχει ἐκδώσει ἕνδεκα ποιητικές συλλογές, μέ πιό πρόσφατες τίς συλλογές Διακοπές στήν πραγματικότητα (2009), ἡ ὁποία ἀπέσπασε τό Βραβεῖο τοῦ περιοδικοῦ Διαβάζω (2010), Σονέτα τῆς συμφορᾶς (2011), ὑποψήφια γιά τό Κρατικό Βραβεῖο Ποίησης (2011), καί τήν Ἱστορία τῆς δυτικῆς φιλοσοφίας σέ 100 χαϊκού (2012). Ἐπίσης τρεῖς συλλογές δοκιμίων, Ὁ ἄλλος τόπος (1994), Ποιόν ἀφορᾶ ἡ ποίηση; Σκέψεις γιά μιά τέχνη περιττή (2007), Τό διπλό ὄνειρο τῆς γραφῆς (2010, ἀπό κοινοῦ μέ τόν Χρῆστο Χρυσόπουλο). Ἔχει μεταφράσει ἔργα κορυφαίων Ἀμερικανῶν καί Εὐρωπαίων ποιητῶν: Walt Whitman, Ezra Pound, William Blake, John Ashbery, Zbigniew Herbert, Fernando Pessoa, E.E. Cummings, Michael Longley, Wallace Stevens καί T. S. Eliot. Τό 2013 κυκλοφόρησε ὁ συγκεντρωτικός τόμος Ἡ εὔθραυστη ἐπικράτεια τῶν λέξεων. Ποιήματα, Σχεδιάσματα, Μεταγραφές: 1991-2003 καθώς καί τό αὐτοβιογραφικό του μυθιστόρημα Τό αἷμα νερό. Διευθύνει τό περιοδικό Ποιητική. Διδάσκει ἱστορία καί πολιτική θεωρία στό Ἀμερικανικό Κολλέγιο Ἑλλάδος.


ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ /// ΑΓΑΠΗ /LOVE



Το Λογοτεχνικό Αρχείο φιλοξενεί αυτή τη φορά τον Γιώργο Ίκαρο Μπαμπασάκη ,που συζητά με την Ασημίνα Ξηρογιάννη για το τελευταίο του βιβλίο που φέρει τον τίτλο ''Αγάπη/Love''.


                         


Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2014
104 σελ.



 Aυτός, αυτή και τα βιβλία. Φαίνεται ένας κόσμος αρκετά κλειστός, παρά τις διασυνδέσεις και τις διακειμενικότητες. Εισπράττω, ωστόσο, ως αναγνώστης, πως ακριβώς οι διασυνδέσεις και οι διακειμενικότητες που απασχολούν τους ήρωες αποτελούν ισχυρούς παράγοντες επιβίωσης της αγάπης τους.

 
Η αγάπη δεν επιβιώνει. Η αγάπη πάλλεται, εναντιώνεται στην επιβίωση, πάει πέρα από την επιβίωση, είναι η δύναμη εκείνη που μεταμορφώνει την επιβίωση σε έπος, που ρίχνει φως στις σκοτεινές γωνίτσες της καθημερινότητας, που κάνει το μουντό να γίνεται πολύτιμο φέγγος. Ετοιμάζεις δύο αβγά μάτια, βάζεις ένα ποτήρι νερό να πιεις με την αγαπημένη σου, πηγαίνεις μαζί της στο Παρίσι ή στον Πειραιά ή στην Πετρούπολη ή στον Πόρο κι αισθάνεσαι ότι κάνεις τον γύρο του κόσμου. Και τον κάνεις, αυτή είναι η αλήθεια, γιατί η αγάπη είναι ο πανίσχυρος μετασχηματιστής των πάντων. Αλλά, κι αυτό είναι το σπουδαίο, είναι ταυτόχρονα και τα γυαλιά με τα οποία βλέπουμε την πραγματικότητα όπως πραγματικά είναι και την αγαπάμε κι ας είναι αυτή που είναι,
Οπότε, ο κόσμος στο μυθιστόρημα Αγάπη/Love (εκδ. Εστία) δεν είναι παρά μόνον φαινομενικά κλειστός. Οι δύο ήρωες, η Έλλη και ο Φοίβος, ανοίγονται, έχουν ήδη ανοιχθεί, και θα εξακολουθήσουν να ανοίγονται, ο ένας στον άλλο, κι οι δυο μαζί, σαν να χέρια που νίβουν το πρόσωπο, αφού πρώτα το ένα χέρι νίψει το άλλο, ναι, θα εξακολουθήσουν να ανοίγονται στα τοπία του κόσμου, στον χρόνο και στον χώρο του κόσμου, στις ιδέες του κόσμου, σε κάθε μέρος του κόσμου όπου γιορτάζει η ύπαρξη, όπου καθαγιάζεται η ζωή. 


  Μέσα στο βιβλίο επαναλαμβάνεται σαν ρεφρέν η πρόταση «Μια τέτοια μνημοσύνη είναι η Τέχνη». Θα ήθελες να μου σχολιάσεις λίγο αυτό το σημείο;
 
Η Τέχνη, η τέχνη που αγαπάω εγώ, σώζει στιγμές. Και μετά, τις θυμίζει. Θέλω να είμαι ένας εθνογράφος των δρόμων κι ένας ρακοσυλλέκτης στιγμών. Και σ’ αυτό το βιβλίο, στο μυθιστόρημα Αγάπη/Love, και σε άλλα εγχειρήματά μου, άλλο δεν κάνω απ’ το να καταγράφω, να αρχειοθετώ, να αποδελτιώνω, να μνημονεύω, να δουλεύω σαν επιμελητής σε ένα αχανές και άναρχο μουσείο – και τι είναι, άραγε, η σύγχρονη ζωή αν όχι ένα αχανές και άναρχο μουσείο;
Θυμάμαι τον τίτλο που έδωσε στην αυτοβιογραφία του ο Vladimir Nabokov: Μίλησε, Μνήμη. Θυμάμαι ότι από μικρός νοιαζόμουν να μη χάνονται οι στιγμές, να ιερουργεί η μνημοσύνη, να μην ξεχνιούνται οι τρέλες που κάναμε, τα τραγούδια που ακούγαμε, το τι νιώθαμε ακούγοντας τα τραγούδια που ακούγαμε.
Έτσι, φροντίζω να μένουν στις θήκες τα πολύτιμα παλιοδευτερόλεπτα που μας κάνουν ανθρώπους. Και να φτιάχνω βιβλία, να τα κατασκευάζω, όπως κάποιος φτιάχνει ένα μουσικό όργανο, με τα χέρια και τη μαστοριά του, ένα σαντούρι, ας πούμε. 

  H αγάπη μπορεί ποτέ να συνυπάρξει με τη βία;
 
Η αγάπη είναι βία. Είναι βία καθώς αποκλείει σθεναρά τους μη-κοινωνούς της αγάπης, τους δολιοφθορείς της αγάπης. Είναι ένας σαμποτέρ της σύνεσης η αγάπη, και κάθε σαμποτέρ είναι βίαιος. Η αγάπη πολεμάει βίαια κάθε εμφύλιο πόλεμο, δεν δέχεται πολέμους μέσα στο σπίτι, μες στην εστία, στον οίκο, στο οχυρό. Η αγάπη είναι οχυρό, και κάθε οχυρό είναι μια συγκροτημένη βία. Αμυντική, ναι. Πάντως, βία. 


                           



  Όταν αγαπάς κάποιον γίνεσαι εκείνος. Μπερδεύεις συχνά το εγώ με το εσύ. Κάποιες φορές είχα την αίσθηση ότι οι δύο ήρωες είναι η διαφορετική πλευρά του ίδιου νομίσματος. 

Όταν αγαπάς κάποιον γίνεσαι ακόμα πιο πολύ ο εαυτός σου. Γίνεσαι ο καλύτερος εαυτός σου για να δοθείς, να προσφερθείς. Πας στου Μπελαμί το Ουζερί να πιεις τα ποτήρια σου, αλλά δεν ξεχνάς, γυρίζοντας σπίτι, να φέρεις τσιγάρα, ψωμί, εφημερίδες, μια σοκολάτα αμυγδάλου, ό,τι θέλει εκείνη που αγαπάς, κι ας μην σου το έχει πει να φέρεις κάτι. Φροντίζεις εσύ να καταλάβεις τι θέλει και να της το πας, να της το δώσεις, να της το εξασφαλίσεις, να της το προσφέρεις.
Ναι, μοιάζουν να είναι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος η Έλλη και ο Φοίβος, διότι πράγματι είναι. Επιμένω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ότι σε αντίθεση με τον γνωστό μύθο δεν έλκονται τα ετερώνυμα, ιδίως στο μεγαλειώδες παιχνίδι της αγάπης, αλλά τα ομώνυμα.
Το βιβλίο μου ήθελα να είναι ένα μυθιστόρημα/μανιφέστο εναντίωσης στη μιζέρια και στη μοναξιά και στη μαυρίλα. Είναι ένα βήμα πέρα από την ηττοπάθεια και την παραίτηση. Είναι ένα πολυσέλιδο χαμόγελο. Είναι ένα αστικό γουέστερν. Επιμένω σ’ αυτό: ένα αστικό γουέστερν.



 Το 63 και το 33. Διαλεκτική με τα γεγονότα, τις χρονικές περιόδους. Πού είναι ο Φοίβος και η 'Ελλη μέσα σε όλα αυτά; 

Παντού είναι. Πώς το λέγαμε παλιά; Μέσα σ’ όλα. Κοίτα, εμείς ήμασταν η γενιά του Μέσα Σ’ Όλα. Μια φέτα της γενιάς μας, θέλαμε μανιωδώς να είμαστε παντού και πουθενά, να ξέρουμε τα πάντα, να σχολιάζουμε τα πάντα, να παίζουμε με τα πάντα, αρκεί βέβαια να έχουν μια σχέση αυτά τα πάντα με ό,τι μας συνάρπαζε. Μουσική, λογοτεχνία, κινηματογράφος, ιστορία, πολιτική, ζωγραφική, ραδιόφωνο, μέσα σ’ όλα. Πολυτεχνίτες και ερημοσπίτες, καίτοι σπιτόγατοι.
Η Έλλη, στο μυθιστόρημά μου, καταπιάνεται με την Ιστορία. Γράφει ένα βιβλίο για το 1963, τη δολοφονία του Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ, και το 1933, την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Δύο γεγονότα που σηματοδοτούν την έλευση της μαζικής παράνοιας (το 1933) και την έκρηξη της ατομικής παράκρουσης (το 1963). Δύο γεγονότα που είναι φονιάδες των ονείρων. Η Έλλη δουλεύει με τις λέξεις και με τα γεγονότα. Ο Φοίβος, πάντα στο μυθιστόρημά μου, έχει σταματήσει να κάνει οτιδήποτε άλλο έκανε και κάνει ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σήμερα: γεμίζει το ποτήρι της Έλλης, της ανάβει το τσιγάρο, της ετοιμάζει κάτι να φάει, είναι διαρκώς δίπλα της, τη βοηθάει να γράψει το βιβλίο της. 

Eίναι η αγάπη πράξη λογοτεχνική; 

Ναι. Απολύτως. 

Eίναι μοντέρνος ο τρόπος γραφής και ικανός ο ρυθμός για να μην πλήξει ο αναγνώστης; 

Ο τρόπος γραφής είναι σύγχρονος, αλλά πατάει σε πολύ παλιούς τρόπους και σε ανοξείδωτες παραδόσεις. Κυρίως παίζει με τους ρυθμούς της προφορικής ομιλίας. Γιατί να πλήξει ο αναγνώστης; Το μυθιστόρημά μου, με τίτλο Αγάπη/Love, όπως και όλα τα άλλα μου γραπτά, τα συνθέτω με εναλλασσόμενες ταχύτητες ώστε να μένει σε εγρήγορση ο αναγνώστης και να ωθείται στο να σκεφτεί τα όσα έχω επιχειρήσει να σκεφτώ κι εγώ προτού στρωθώ να γράψω ένα βιβλίο. 


                          

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014

ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ /// 'ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ / ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ




                         
            




Η απόσταση από το ποίημα
                      


Η απόσταση από το ποίημα: μία τρύπα
κι ένα δίκοπο

*****



Διάττοντες, εμείς.

 \κυνηγώντας
διάττοντες έρωτες
\στην κάτω μεριά
τ’ ουρανού/
πνίγω τις τύψεις-
/κουνάβια-
στην έξω πλευρά
του πλευρού σου\
ανασαίνω
τιτάνιες δυνάμεις
/στην πίσω μεριά
του μυαλού σου.\
υπολογίζοντας
τα νέα εσύ
χάνομαι
στο ολοκαίνουργιο εμείς

ανήκουμε
στην συνομοταξία
των σπονδυλωτών
εγκεφάλων

οι φθαρτοί εαυτοί
κατακρημνίζονται
στην κόχη
της σκέψης.
Οι κραδασμοί
ν’ αποφασίσουν
διαερίως/
πάρολι, λοιπόν-. 

Φλεβ.2012 


 ******


Σπορίες 



Η σπορία των αισθήσεων
τι δεν έχει προδώσει

σπορίες αισθημάτων
στο λύγισμα του γονάτου
στο βάθος του πηγαδιού

πόσοι οι σπορείς

στο χάσμα
θάλασσας
κι ουρανού
~~~~~
Οι σπορείς των πνευμάτων
πόσους δεν έχουν προδώσει

~~~ προηγούνται οι εαυτοί ~~~

Η σπορία της αναπνοής
στέρφα αποδείχτηκε πάλι
σε γαίες δύστροπες
αυλάκια κλείνουν
αγριόχορτα θεριά

Οι σπορείς της ελπίδας
είδαν τον κόπο τους
να φυραίνει.

~~~~

Γιαυτό κι εμείς
να μην σπείρουμε πια
-λέω-.
Αν πεινάσει ο πληθυσμός,
ε, θα δούμε.- 

Αύγουστος 2012 

 ******

Βαρκαρόλα

Να σε πάω μια βόλτα στο φεγγάρι
με τα κουπιά
να λάμνουνε σπασμένα\
στον κόλπο
με τους λοφίσκους
να χάσκουν
μπρος στην ομορφιά
του σκαριού μας\

να φέγγει ο ήλιος-
ν’ αστράφτουν
φεγγαρόστρατες
στα μάτια σου-

να φωτίζει η γης
με τ’ άγγιγμά σου

Να χαμογελάνε
τα χαμομήλια
ν’ ανοίγουνε
φραγκόσυκα
στο πέρασμά σου.

Να σε πάω μια βόλτα
σε κόλπους μυθικούς
σε ξανοιγμένες
θύελλες/
θάλασσες αιχμηρές

Να μη φοβάται
το σκαρί μας
τα πάθη
Να μη φοβηθούμε
εμείς τα βάθη

Να σε πάω μια βόλτα
με κουπιά γερά
σε λιμνιώνες ζόρικους
σ’ απαλά νερά
μελίρυτες σιωπές
κι ανθρώπινη αφή

Να σε πάω μια βόλτα
στο φεγγάρι.
θαρθείς; θα φοβηθείς/
θα αρνηθείς/;
Ή ξέχασες ήδη τα γιατί;\ 



Αύγουστος 2012

 ******


Αιώρηση 


                                 «Το κατοικημένο σώμα», Τίτος Πατρίκιος 


Αιωρείται
το ποίημα
στην κόψη
του γκρεμού
χωρίς εμάς,
με τα σημάδια του,
με τις ουλές μας
διαφανείς
στο βλέμμα.
χωρίς κλωστή.

/ακοίμητο
στο προχτές
ανάλγητο
στο χτες
ανυπάκουο
στο σήμερα/_.


Πέρασε ήδη
στην ανεξίτηλη γραμμή
του δέρματος.
/Κατοικήθηκε
το σώμα./
Αλεξίσφαιρα
στήνονται
οι ανάγκες
στα θέλω
/Όταν λαθεύει
το μυαλό


πάσχει η ψυχή/.-

Το πλεόνασμα
του είναι
το έλλειμμα
του υπάρχω
στα μαρμαρένια αλώνια:/_
Γιατί εμείς;
Γιατί το ποίημα;
Γιατί η μνήμη;;;/_..... 


Ιαν. 2012 

******

Κολοφώνας


Έφτασε
το φως ακαριαίο
στον κολοφώνα της σιγής

Καταιγιδοφόρες αισθήσεις

πλησίστιες

προσεγίζουν

τις κατωφέρειες του μυαλού.-

Παίρνει ύψος

η όσφρηση./ 




Αύγουστος 2012


Μικρό ΠΕΖΟ // Πρόσκληση σε συγγραφείς: Γράψτε ένα μικροδιήγημα έως 140 χαρακτήρες



 

 

 

 

 

Tο λογοτεχνικό περιοδικό Μικρό ΠΕΖΟ (https://www.facebook.com/mikropezo) των Εκδόσεων Χαραμάδα, διερευνά το ερώτημα αν η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει στο ασφυκτικό πλαίσιο της πολύ μικρής φόρμας των κοινωνικών δικτύων. Άλλωστε ο μεγάλος Ernest Hemingway έγραψε την πιο διάσημη μικρή ιστορία με μόλις 33 χαρακτήρες: «For sale: baby shoes, never worn.»


Το Μικρό ΠΕΖΟ απευθύνει ανοικτή πρόσκληση σε συγγραφείς για τη δημιουργία πολύ μικρών διηγημάτων (στο μέγεθος ενός tweet - έως 140 χαρακτήρες).
Οι ιστορίες που θα επιλεγούν θα δημοσιευθούν στη στήλη #Tweet_Stories, στο 2ο τεύχος του Μικρό ΠΕΖΟ που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο 2015.
Την επιμέλεια της στήλης #Tweet_Stories έχει ο Γιάννης Φαρσάρης.

Προθεσμία υποβολής συμμετοχών είναι η 15η Ιανουαρίου 2015.

Όροι συμμετοχής:


▶ Κάθε συμμετοχή θα πρέπει να είναι αδημοσίευτο έργο του ιδίου του συγγραφέα. Το μικροδιήγημα θα πρέπει να είναι γραμμένο στην ελληνική γλώσσα.
▶ Η έκταση του κάθε μικροδιηγήματος δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τους 140 χαρακτήρες. Προσμετρώνται γράμματα, σημεία στίξης και κενά (όπως στο twitter). Οι κειμενογράφοι Microsoft_Word και OpenOffice_Writer διαθέτουν μετρητή χαρακτήρων: [Μενού > Εργαλεία > Καταμέτρηση λέξεων > Χαρακτήρες (με κενά)]
▶ Επιτρέπεται η συμμετοχή με λογοτεχνικό ψευδώνυμο, όμως οι συμμετέχοντες θα πρέπει να υποβάλουν και τα πραγματικά τους στοιχεία.
▶ Κάθε συγγραφέας μπορεί να αποστείλει όσα μικροδιηγήματα επιθυμεί.
▶ Δεν υπάρχει χρηματική αμοιβή για όσα μικροδιηγήματα επιλεγούν προς δημοσίευση στο περιοδικό.
▶ Η σύνταξη του περιοδικού θα ενημερώσει μόνο τους συγγραφείς που τα μικροδιηγήματά τους θα εγκριθούν προς δημοσίευση, τουλάχιστον δέκα ημέρες πριν την κυκλοφορία του τεύχους. Όσοι δεν λάβουν ενημέρωση εννοείται πως δεν εγκρίθηκαν τα κείμενά τους και δεν χρειάζεται να επικοινωνούν με τη σύνταξη.
▶ Η αποστολή μικροδιηγήματος προς δημοσίευση συνεπάγεται και αυτόματη αποδοχή των παραπάνω όρων.

▶ Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μπορείτε να επικοινωνείτε με το info@haramada.com

Περισσότερες πληροφορίες και φόρμα συμμετοχής  στο παρακάτω λινκ:

https://docs.google.com/forms/d/1tbh1zSZ86dbHjWIS7V_GRhfEDDf9YIkBhDt0Fcsq_GY/viewform 

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2014

Δολοφονήθηκε ο Μένης Κουμανταρέας







                                                                   




Ο Μένης Κουμανταρέας βρέθηκε δολοφονημένος  τα ξημερώματα του Σαββάτου.Βρέθηκε  από συγγενείς του και φίλους του που ανησύχησαν γιατί δεν απαντούσε στο τηλέφωνό του μέσα στο ίδιο του το διαμέρισμα στην Κυψέλη. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αστυνομίας, πρόκειται για ληστεία αφού το σπίτι του ήταν αναστατωμένο.  Ακόμα όμως δεν έχει διαπιστωθεί αν η πόρτα είναι παραβιασμένη ή αν άνοιξε ο ίδιος ο συγγραφέας. Βρέθηκε θανάσιμα χτυπημένος. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη.


Πηγή 

 ******

 Σχετικοί σύνδεσμοι:
 popaganda
 ---------------------
 Biblionet
 

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014

NEA KYKΛΟΦΟΡΙΑ /// ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ ///ΞΕΝΩΝ ΑΙΜΑΤΩΝ ΤΡΥΓΟΣ /// ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ






                                                                   



Ξένων αιμάτων τρύγος

Ανθολογία ελληνικών ποιημάτων

ανθολόγηση: Γιώργος Χ. Θεοχάρης

Γαβριηλίδης, 2014
384 σελ.



 Η παρούσα Ανθολογία είναι το αποτέλεσμα μιας σκέψης που γεννήθηκε στο μυαλό του ανθολόγου το 2012 προκειμένου να υποστηρίξει εμπράκτως και σε καθημερινή βάση την ποιητική δημιουργία και να εμπλουτίσει την ποιότητα των αναρτήσεων στο νέο μέσο κοινωνικής δικτύωσης που μπήκε ορμητικά στη ζωή μας, το facebook. Έτσι, λοιπόν, κάθε πρωί, ο ανθολόγος, φορώντας το προσωπείο του χαρτοκόπτη, αναρτά ένα ποίημα που καλύπτει την αναγνωστική του απαίτηση και προσδοκία και το συνοδεύει με μία εικόνα εξωφύλλου του βιβλίου από το οποίο προέρχεται, με φωτογραφία του ποιητή ή της ποιήτριας και με πλήρη βιβλιογραφική τεκμηρίωση. Οι αναρτήσεις είναι σε ελεύθερη θέαση από όλους τους χρήστες του facebook, και, κατά τεκμήριο, στη διάρκεια της ημέρας, <<φίλοι>> διαδικτυακοί του χαρτοκόπτη αναρτούν τα σχόλια και την εντύπωσή τους για το ποίημα. Δημιουργείται έτσι κι ένας διάλογος πάνω στα ποιήματα και τους δημιουργούς και η όλη ιδέα αποκτά συν τω χρόνω δυναμική. Πρόθεση του ανθολόγου ήταν να συγκροτηθεί μία Ανθολογία Ποιημάτων και όχι ποιητών. Αναντιρρήτως δεν ανταποκρίνεται καθόλου στη λογική της γραμματολογίας. Θα λέγαμε με παρρησία ότι δεν είναι καν ανθολογία, αλλά μια τεράστια ανθοδέσμη φτιαγμένη από εκατοντάδες ξεχωριστά άνθη που μάζεψε με ευαισθησία ο ανθολόγος για να στολίζει καθημερινά το βλέμμα του και το βλέμμα των διαδικτυακών του "φίλων".

 

http://www.biblionet.gr/book/197141/%CE%9E%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD_%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%84%CF%81%CF%8D%CE%B3%CE%BF%CF%82 

 

 *** Η πρώτη παρουσίαση του 

βιβλίου θα πραγματοποιηθεί στις 

20 Δεκέμβρη 2014 και 12 το μεσημέρι 

 στον χώρο των εκδόσεων Γαβριηλίδης

Art Bar Ποιήματα και Εγκλήματα

Αγίας Ειρήνης 17 ,105-51 / Μοναστηράκι,Αθήνα

 

 

 

 

 

 

  Θα μιλήσουν ο κριτικός Αλέξης 

Ζήρας και ο ποιητής /ανθολόγος

Γιώργος Θεοχάρης

                         

                         

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ /// Αλαμπουρνέζικα, η γλώσσα των κουλτουριάρηδων






πηγή:http://www.thessalonikiartsandculture.gr/blog/epilegmena-arthra/alampournezika-i-glossa-ton-koultouriaridon#.VH14URx5OWN


 

'Eνα εξαιρετικό κείμενο, γραμμένο με τον μοναδικό τρόπο του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

 

Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι' αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ' όλες τις εποχές.

Στην αρχαία Ελλάδα τους κοροϊδεύει πολύ άσχημα ο Αριστοφάνης επειδή χρησιμοποιούσαν πάντα καινούριες και παράξενες λέξεις για να ξιπάσουν τον κόσμο. Και οι σοφιστές ήταν ένα είδος κουλτουριάρηδων της εποχής τους, γιατί έδωσαν πολλή σημασία στη γνώση και όχι στη σωστή κρίση.

Αλλά και παλαιότερα όταν λέγαμε «οι διανοούμενοι» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων» νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι.

Σε τελική ανάλυση, οι κουλτουριάρηδες είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ καταβάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν την χρησιμοποιεί σωστά.

Αυτό που σήμερα αποκαλούμε γλώσσα των κουλτουριάρηδων, είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας».

Μ' ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δε βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»;

Ρωτήθηκαν κάποιοι να τις εξηγήσουν, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό; Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση;

Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου...». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ' αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δε λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»;

Αυτά είναι ακατανόητα και γι' αυτόν που τα γράφει και γι' αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα. Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε.

Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται. Βέβαια το μπέρδεμα υπάρχει πρώτα στο μυαλό. Πάντως μ' αυτά και μ' αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος, ότι αφού αποδεχόμαστε την ερμητική γραφή ορισμένων ποιητών, γιατί να μην αποδεχτούμε και τον δυσνόητο τρόπο γραφής των κουλτουριάρηδων; Από μία άποψη, κι ο ποιητής θα έπρεπε, οποιαδήποτε τεχνοτροπία κι αν ακολουθεί, να γράφει κατά τρόπο κατανοητό, για να μπορεί ο αναγνώστης να τον καταλαβαίνει.

Γιατί, τι να την κάνουμε την οποιαδήποτε ποίηση, όταν έχει κοπεί η γέφυρα της επικοινωνίας; Τι να τα κάνουμε τα ερμητικά ποιήματα, όταν δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Κι αφού δεν μας λένε τίποτε, πως είναι δυνατόν να μας συγκινήσουν;

Βέβαια ο ποιητής έχει τη δικαιολογία ότι γράφει για να εκφράσει τον εαυτό του, αν και πάλι θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας ποιητής που εκφράζεται ερήμην του αναγνώστη, τι σόι ποιητής είναι; Και αν ο σουρεαλισμός στην πρώτη φράση το παραξύλωσε, τι να πούμε για τους σημερινούς σουρεαλιστές της αρπακόλας, που γράφουν ότι τους κατέβει; Πάντως ο στοχαστής, επειδή δεν έχει καν τη δικαιολογία της έμπνευσης κι επειδή ο στόχος του είναι η συζήτηση με τον αναγνώστη, δεν θα έπρεπε να είναι ακαταλόγιστος σαν τους μοντέρνους ποιητές.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως έτσι εμπλουτίζεται η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας, γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές τις Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;

Η αιτία του φαινομένου αυτού, οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους. Δε θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ' όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ' όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης.

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι ταπεινός, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη», και τα συναφή.Μέσα σ' αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

Κάποτε ένας κομμουνιστής πιπίλιζε τον Μαρξ και τελικά αποδείχτηκε πως δεν είχε διαβάσει ούτε μια σελίδα από το «Κεφάλαιο». Και πόσοι χριστιανοί δεν έχουν μεσάνυχτα από το ευαγγέλιο; Κι αφήστε εκείνους που δεν διαβάζουν λογοτεχνία, αλλά μόνο τις βιβλιοπαρουσιάσεις, κι έτσι είναι σαν να τα έχουν διαβάσει όλα!

Ας αφήσουμε όμως την πολλή θεωρία κι ας δούμε ένα παράδειγμα κουλτουριάρη. Ας δούμε λ.χ. ένα τεχνοκριτικό σημείωμα που αναφέρεται στη ζωγραφική ενός σπουδαίου καλλιτέχνη. Απολαύστε λοιπόν κριτική ζωγραφικής:

«Η χρονικότητα -στον τάδε ζωγράφο- είναι ψευδαίσθηση, απάτη, διάσπαση, εξαλλαγή, διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, κατακερματισμός και αλλοτρίωση, γι' αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση (βάι, βάι, βάι, κι εδώ αναδόμηση), ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».

Καταλάβατε τίποτα ή νιώθετε ανεπαρκείς;

Το πιο πιθανό είναι να μην καταλάβατε τίποτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είστε ανεπαρκείς. Ανεπαρκείς είναι αυτοί που γράφουν τέτοια πράγματα. Αλλά ας αρχίσουμε το ψείρισμα. Πρόκειται ουσιαστικά για μία και μόνη πρόταση. Στην αρχή δίνει την εντύπωση, πως αν το διαβάσεις προσεκτικά, θα βγάλεις κάποιο νόημα. Γελιέσαι, γιατί όσο προχωράς, ακόμη κι εκείνο που υποτίθεται κατάλαβες στην αρχή, ξεχνιέται. Η «χρονικότητα» λοιπόν για τον ζωγράφο μας, είναι «ψευδαίσθηση».

Λογικά, η χρονικότητα πρέπει να έχει σχέση με την έννοια του χρόνου. Τώρα πως ο χρόνος γίνεται χρονικότητα, αυτό είναι ένα από τα μυστήρια των κουλτουριάρηδων. Εδώ έχουμε ένα συγκεκριμένο έργο, ζωγραφιές, υλικά, τεχνοτροπίες, και μόνο στη χρονικότητα βρήκες να σκαλώσεις;

Έστω. Ο χρόνος λοιπόν για τον ζωγράφο μας είναι «ψευδαίσθηση». Είναι όμως και «απάτη». Πως μπορούν αυτά τα δύο να σταθούν πλάι πλάι; Δηλαδή, αν ο χρόνος τον εξαπατά, τότε πως μπορεί ο χρόνος να είναι ψευδαίσθηση; Ακολουθεί η «διάσπαση». Ο χρόνος δηλαδή, πρώτα τον εξαπατάει και τον κοροϊδεύει και ύστερα τον αναγκάζει να διασπαστεί; Και ποιο είναι το υποκείμενο; Διασπάται ο ζωγράφος ή ο ίδιος ο χρόνος είναι διασπασμένος;

Τι από τα δύο συμβαίνει; Ακολουθεί η «εξαλλαγή». Τι σημαίνει εξαλλαγή; Είναι ιατρικός όρος που σημαίνει την μεταβολή των καλοηθών νεοπλασμάτων σε κακοήθη. Δηλαδή ο χρόνος είναι καρκίνος; Καλό κι αυτό: Αμ τότε πως ο καρκίνος είναι ψευδαίσθηση; Παρακάτω γράφει: «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου».

Η φράση ταιριάζει σε φιλοσοφική πραγματεία, όχι σε τεχνοκριτικό σημείωμα. Το κάθε ουσιαστικό απ' αυτά που είδαμε ως τώρα δεν ταιριάζει με το διπλανό του, αλλά το ένα αναιρεί το άλλο. Προχωρώντας, διαβάζουμε «κατακερματισμός και αλλοτρίωση». Ενώ η προηγούμενη φρασούλα «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου», είναι παρμένη από την φιλοσοφία, το «κατακερματισμός και αλλοτρίωση» ανήκει στο σύγχρονο λεξιλόγιο των κουλτουριάρηδων.

Συνοψίζοντας: Η χρονικότητα του τάδε ζωγράφου είναι 1) ψευδαίσθηση, 2) απάτη, 3) διάσπαση, 4) εξαλλαγή, 5) διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, 6) κατακερματισμός, 7) αλλοτρίωση.

Κατάλαβε φαίνεται η συγγραφέας ότι μας μπούκωσε αρκετά και σταμάτησε εδώ τον κατάλογο, για να προχωρήσει σε κάποιες επεξηγήσεις: «γι' αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει». Το «την» αναφέρεται βέβαια στην χρονικότητα, θα μπορούσε όμως ν' αναφέρεται και σε οποιοδήποτε ουσιαστικό θηλυκού γένους που αναφέρθηκε πιο πάνω, όπως την ψευδαίσθηση, την απάτη, την εξαλλαγή.

Καταλαβαίνετε λοιπόν τι σύγχυση δημιουργείται όταν κάποιος δεν ελέγχει τα λόγια του; Θέλει να πει ότι ο ζωγράφος προσπαθεί να βγάλει τον χρόνο έξω από το έργο του και για να το πει αυτό αυτό, μας αράδιασε του κόσμου τα αφηρημένα ουσιαστικά. Πως όμως θα το κάνει αυτό (να εξοστρακίσει τη χρονικότητα);

«Αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας». Τι σημαίνει άραγε η λέξη «πρωτογένεια»; Μήπως θα πει το πρώτο γένος; Η πρώτη γέννηση; Η πρώτη φάση της ζωής του ανθρώπου; Αλλά εκείνο που είναι για γέλια, είναι η «νέα ονοματοθεσία». Τι θέλει να πει η ποιήτρια, ότι να εξοστρακίσει ο ζωγράφος τον χρόνο από τους πίνακές του, δίνει νέα ονομασία στα πράγματα; Γιατί μιλούμε βέβαια, για ζωγράφο. Και στη ζωγραφική, τι πάει να πει «ονοματοθεσία»; Και ποια είναι η νέα ονοματοθεσία και τι σχέση έχει με την πρωτογένεια, με τη διάσπαση του χρόνου και μ' όλα τ' άλλα που μας είπε παραπάνω;

Και δεν σταματά εδώ, αλλά συνεχίζει: Μέλημα του ζωγράφου είναι να εξοστρακίσει τη χρονικότητα, αναζητώντας, εκτός από την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, και την πρωτογένεια μιας «ιδιωματικής γραφής». Αυτό το τελευταίο, παραδόξως φαίνεται κάπως κατανοητό. Υποθετικά πάντα, η ιδιωματική μορφή, είναι μια δική του τεχνοτροπία που αποδίδει το δικό του πρόσωπο ή έστω το ιδίωμα. Κι αυτό το απλό πράγμα, δηλαδή το να βρει ο ζωγράφος το προσωπικό του ύφος, το κάνει μόνο και μόνο για να εξοστρακίσει τον χρόνο; Μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στον χώρο της τέχνης κι ακόμα πιο μυστήρια στον χώρο της κριτικής...

Προσέξτε όμως να δείτε, ότι αυτή η ιδιωματική μορφή θα εκκολάψει στην τεχνοκριτικό, πολλά πράγματα παρακάτω: «...μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση, ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».

Εδώ μπαίνει και το ερωτικό στοιχείο. Έτσι, πρωτού τελειώσει το τεχνοκριτικό σημείωμα της κυρίας αυτής, εμείς θα έχουμε γνωρίσει και το πρόβλημα του έρωτα του καλλιτέχνη μας. Αν καταλάβαμε λοιπόν σωστά, ο ζωγράφος προσπαθεί να εξοστρακίσει τον χρόνο, που είναι ένα σωρό πράγματα -αυτά τα περνάμε στο ντούκου- κι αυτό το κάνει αναζητώντας την προσωπική του έκφραση για να ξαναδημιουργήσει (η αναδόμηση που λέγαμε) τον κόσμο και να πετύχει και στον έρωτα, θαρρείς πως ο έρωτας δεν έχει σχέση με τον χρόνο. Βλέπετε λοιπόν, ότι αυτή κουλτουριάρα, με το να θέλει να πει πολλά, τελικά δεν λέει τίποτα;

Το «αφιέρωμα» στα αλαμπουρνέζικα των κουλτουριάρηδων, θα κλείσει με ένα ακόμα μικρό δείγμα της «κουλτούρας» τους. Δεν θα γίνει κάποια ανάλυση, όπως στο προηγούμενο κείμενο. Πάρτε το ως «άσκηση» για το σπίτι και πέστε και σε μας τι καταλάβατε:

«Ο ελλαδικός άνθρωπος στην Ορθοδοξία διατυπώνει τον αρνητικό του νόστο ως «ζώο θεούμενο», μέσα από τον διάλογο του Εγώ του με το Άλλο, ως Ανταρσία ενάντια σε ένα Είναι δίχως Πρόσωπο, αφηγείται το καθολικό του βίωμα, τη διαδικασία ενσάρκωσης στο Εγώ του, την πρόσκτηση, με ενοποιό τον εαυτό του, του διάχυτου και απρόσωπου ως την έλευση του γίγνεσθαι που μετουσιώνεται τώρα, μέσα από την ιστορία του, την διάρκεια της Πράξης του, στο Εσύ και το Εμείς του Εκκαθολικευόμενου Εγώ του...

Ο χριστιανικός άνθρωπος εγκολπώνει το Άλλο στο εκκαθολικευμένο του Εγώ, στο Εσύ και στο Εμείς, «ζωντανό σώμα του Θεού», εκκλησία του. Το Άλλο γίνεται έτσι Εσύ για να θριαμβεύσει ως Εμείς μέσα σε ένα Εγώ μεγαλωμένο δυνάμει στο άπειρο, Έρωτας ως Πράξη του Εσύ έξω από τον Καιρό, και ιστορία ως Πράξη του Εμείς, ενσαρκωμένος Καιρός, συμπίπτουν σε μια δισυπόστατη υφή ενός γίγνεσθαι που εκφράζεται στο Πρόσωπο, στην Παρουσία του Ανθρώπου ως ερωτικής σχέσεως, ως αγαπητικής πράξης».

(Περιοδικό «Αντί», αρ. 239, σελ. 20-21, 1983)

Κείμενα σαν τα παραπάνω, δίνουν το κακό παράδειγμα στη χρήση της γλώσσας, στους νέους που τα διαβάζουν. Η νεότερη γενιά που ψευτομορφώνεται με τέτοια κείμενα, θα γράφει ακόμα χειρότερα και οι παρατηρήσεις της θα είναι και χειρότερες και πιο γελοίες. Ο Στρατής Δούκας έλεγε χαρακτηριστικά, ότι με την λογοτεχνία σήμερα ασχολούνται αποκλειστικά οι άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από γλώσσα. Τα κακά επομένως είναι δύο:

1) Η διαφθορά των νέων που θα εκφράζονται χειρότερα στο μέλλον.
2) Η διαφθορά της ίδιας της γλώσσας που κι αυτή θα γίνει θολή και νερόβραστη.

Παλαιότερα, κάποιος καθηγητής γλωσσολογίας έλεγε: «Μακριά από τους μορφωμένους!» κι αυτό που έλεγε εκείνος ο αγαθός άνθρωπος, ισχύει εκατό φορές περισσότερο για τους σύγχρονους κουλτουριάρηδες που ούτε τη γλώσσα ξέρουν και ούτε έχουν οργανωμένη σκέψη.

Για όσους συναισθάνονται αυτή την εξαχρείωση της γλώσσας και θλίβονται κατάκαρδα για όλη αυτή την κατάντια, η λύση είναι μία: Να προσέχουμε πολύ τα λόγια μας κι ακόμα περισσότερο τα γραπτά μας. Κάθε τι που λέμε να το σκεφτόμαστε, και προπάντων πρέπει να γράφουμε κατανοητά. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να διαβάζουμε κλασικά κείμενα της λογοτεχνίας μας, που έχουν σωστή και ζωντανή γλώσσα κι επίσης να στήνουμε αυτί στις κουβέντες του λαού.

Ο Σολωμός πήγαινε στις ταβέρνες της Κέρκυρας για ν' ακούσει πρόσφυγες από την Κρήτη που τραγουδούσαν μαντινάδες. Ο Καβάφης πήγαινε στα καφενεία και τα φαρμακεία της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας κι έστηνε αυτί για να τσακώσει καμιά ζωντανή ελληνική φράση.

Ενώ εμείς, σήμερα διαμορφώνουμε τη γλώσσα μας από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και χώρια που δεν μας μένει καιρός ούτε να σκεφτούμε, ούτε να χωνέψουμε αυτά που βλέπουμε κι ακούμε. Πάντως, ούτε το να στήνουμε αυτί αρκεί. Χρειάζεται και κάτι ακόμα: Να ασκούμαστε στο γράψιμο. Και η άσκηση γραφής, κρατάει μια ζωή...

Πηγή: Το κείμενο είναι του συγγραφέα Ντίνου Χριστιανόπουλου και αποτελεί διασκευασμένο απόσπασμα από συζήτηση με τον επίσης συγγραφέα Περικλή Σφυρίδη («Αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων», πρώτη έκδοση 1990).


Το διαβάσαμε: pare-dose.net

Thessaloniki Arts and Culture,   http://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2014

ΒΑΣΩ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ /// 60 αποχρώσεις του μαύρου σε φόντο λευκό




                                                      




                                      



  60 αποχρώσεις του μαύρου σε φόντο λευκό, ποίηση, Βάσω Χριστοδούλου, Εκδόσεις Λογείον, 2012


«Στερεώνω τη φυγή
μ’ ένα καρφί στον τοίχο
για να καθρεφτίζεται
η μονιμότητα»
             

***

Συγκάτοικοι    νύχτας

Ξημέρωσε , ρε νύχτα,
επιτέλους
Πόσο σκοτάδι ν' αντέξει
η ψυχή μου  απόψε
Δεν τα καταφέρνει άλλο,
στέρεψαν τ' αποθέματά σου,
εαυτέ μου συγκάτοικε.


****


Σςςςςς


Η σιωπή κάνει αντίλαλο στο βλέμμα.
Εκκωφαντική η έλλειψη ήχου,
κάθε που με κοιτάς...



****


Βοή στολίδι


Τί λοιπόν φοβάσαι περισσότερο;
Tου κόσμου τη βοή 
ή τη βοή του απόντος;
Ποιός ακούγεται περισσότερο;
Aυτός που λείπει
ή αυτός που'' κοσμεί '' την απουσία;


 
****


 Aν


Κι αν ήμουν τραγούδι,
θα' μουν μελωδία σε τίτλους τέλους  βουβής ταινίας,
σε κατάμεστη αίθουσα...
με το χώρο να κλιματίζεται
και την κεντρική σκηνή να διαδραματίζεται. 



****



 Mε  βάφτισαν '' μείνε''
με ανέθρεψε μια ''φυγή''
 Κι ύστερα μ' εξόρισαν
σε ελεύθερη βούληση




****


Πωλείται



 Άνοιξα ένα μαγαζί
για να πουλάω θέα.
Το μαγαζί ήταν απέναντι από τοίχο
κι έκλεισε σε μια μέρα.
Τον τοίχο τον γκρεμίσανε
και το μαγαζί ξανάνοιξε.
Τώρα πουλάω τούβλα.
Την  « μπάζωσαν » τη θέα.



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




                                                                                                                                


Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΦΕΞΗΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ




                                                   






Έκων καλός



Αθανάσιος Εφεξής

Γαβριηλίδης, 2014
48 σελ.




****


ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ

Γιατί   μήπως τί θέλω;
Τίποτε περισσότερο άπ' τα πάντα.
Γιατί μήπως πού πάω;
Πουθενά πιο μακριά από παντού.
Γιατί μήπως τί είμαι;
Mονάχα ένας μικρός θεός.    

 
 ****


 ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ


Μόνος πάλι
αγναντεύεις τα κύματα.
Αναπολείς στιγμές ευτυχίας.
Ξεπλένεις τις μπαταρίες σου
και επαναφορτίζεσαι
για το επόμενο βραχυκύκλωμα.
Όλα δείχνουν τώρα πιο καθαρά.
Τα σπερματοζωάριά σου
καταλήγουν σε λάθος κόλπο.
Τα ξεβράζει ο Θερμα ι κός
κι εσύ ελπίζεις
στο βιολογικό καθαρισμό.


 ****

ΤΑ ΠΑΘΗ



Να μην αφήνεις
να σου μιλά
ο εαυτός σου.


Να του μιλάς εσύ.

Κι αν σου αντιμιλά
να τον μαλώνεις. 
  


 ****


ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗ


                  '' Ο κορεσμός γεννά αλαζονεία
                     και η απαιδευσιά ανοησία''
       
                        ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ



Ψωμί ,Παιδεία,Ελευθερία
Σούσι,Αγγλία,Αυθαιρεσία 


 ****