ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS////////ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

 ...συνέντευξη στην Ασημίνα  Ξηρογιάννη




Σου δίνω λέξεις, μου δίνεις σκέψεις. Όχι, θάλασσα, ποίηση, Αν, έρωτας, πολιτική, Ελλάδα, λέξη, φόβος, μουσική. 





Όχι, δεν έχω δίλημμα· μεταξύ της θάλασσας και της ποίησης, προτιμώ τη θάλασσα. Αν όμως μπει ο έρωτας στη μέση, τα πράγματα αλλάζουν. Η πολιτική πρέπει να έχει ως απώτερο στόχο την εξάλειψη του φόβου μας ― οποιουδήποτε φόβου απορρέει από τη συμμετοχή σε μια κοινωνία. Όπως και να ’χει όμως, έχουμε πάντα τη μουσική. Η μουσική όλα τα ξέρει και όλα τα μπορεί. 




 Αν ήσουν εποχή, ποια εποχή θα ήσουν και γιατί. 




Θα ήμουν το καλοκαίρι, ειδικά αυτό του 2013. Και ένα ακόμα, παλαιότερο. Μπορεί και να μην ήμουν εποχή. Προτιμώ να είμαι ώρα, στιγμή, και άλλα τέτοια εύπεπτα. 





 Αν έκανες τατουάζ και θα έπρεπε να χαράξεις μόνο έναν στίχο πάνω στο σώμα σου, ποιος θα ήταν αυτός; 




«Το να δίνεσαι από το να δίνεις είναι ανώτερο», της Ευτυχίας Παναγιώτου. 



Λογοτεχνικά πρότυπα και επιρροές σου. 




Πρότυπο παραμένει η Μαστοράκη, ο Καβάφης, ο Ιωάννου, ο Ασλάνογλου, ο Σαχτούρης, ο Σολωμός, η Κάρσον, η Σέξτον, η Πλαθ. Μακάρι να ’ταν όλοι αυτοί οι επιρροές μου. Μακάρι... 





 Ποίηση και διαδίκτυο. 




Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Είναι μία ευτυχής σύμπτωσις. 





 Εσύ και η μετάφραση. Υπάρχει κάποιο βιβλίο που επιθυμείς διακαώς να μεταφράσεις; 





Η μετάφραση κι εγώ είμαστε δυο κόσμοι σε διαρκή αναθεώρηση, σε διαρκή διαμάχη, είμαστε ερωτευμένοι ― πότε από κοντά, πότε από μακριά. Θα ήθελα να μεταφράσω διακαώς το «At swim two boys» του Jamie O’Neill. Ξέρω ότι δεν μπορώ. 





Ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα. 



Δώστε πόνο! 



 Τι δεν συγχωρείς στον εαυτό σου; 




Τις εξάρσεις, τις εντάσεις και τις αδιανόητες εκτονώσεις του. Δεν του συγχωρώ που ανεβοκατεβαίνει σκάλες με κλειστά μάτια. 





 Αγαπημένος σου λογοτεχνικός ήρωας. 




Ο Χουάν Πρεσιάδο από το «Πέδρο Πάραμο» του Χουάν Ρούλφο. 





Ποια άλλη τέχνη πέρα από την τέχνη του λόγου σε συγκινεί; 



Η μουσική και η φωτογραφία. Η πρώτη έχει και λέξεις ― πολλές φορές, όχι. Η δεύτερη δεν τις χρειάζεται συνήθως. Είναι τέχνες που με ξεκουράζουν. 






 Πρότεινε στους αναγνώστες του varelaki/notationes δυο-τρία βιβλία που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσουν. 





Είμαι σίγουρος ότι οι αναγνώστες σου δεν έχουν ανάγκη τις δικές μου προτάσεις. Να διαβάζουν ― αυτό φτάνει και περισσεύει. 





 Πιστεύεις στα λογοτεχνικά βραβεία; 





Αν υπάρχουν και αν είναι λογοτεχνικά, ναι. 





 Διαβάζεις κάτι τώρα; 





Διαβάζω από την αρχή τον Καβάφη, τον Ιωάννου, τον Ασλάνογλου και τον Χριστιανόπουλο. Ξανά και ξανά, μετά μανίας. 





 Γράφεις κάτι τώρα; 





Μάλλον σβήνω για την ώρα. Σβήσε, σβήσε, όλο και κάτι θα μείνει. 




 Τι ονειρεύεσαι; 





Να έρθει η στιγμή που θα σταματήσω να ονειρεύομαι ― και να ελπίζω.

ΘΕΑΤΡΟ/ΛΟΓΟΣ -ΤΕΥΧΟΣ 6

...για όσους αγαπούν το θέατρο,
το έκτο τεύχος του ΘΕΑΤΡΟ/ΛΟΓΟΥ μόλις τυπώθηκε.Μπορείτε να διαβάσετε εδώ    http://www.pesyth.gr/images/Teatrologos6.pdf

notationes//// ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////

ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ-ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΥΚΛΟΣ 





ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ////ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ(Τζούλια Γκανάσου/εκδ.ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ)/// 




 ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ -ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ 





ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ////“Η ιστορία του φιλήδονου Ιβάν Ιβάνοβιτς και η πλήξη του διαβόλου την ημέρα των Θεοφανείων”.





100 ΦΙΛΟΣΟΦΗΜΕΝΑ Χ Α Ι Κ Ο Υ




 ΒΙΑΘΑΝΑΤΟΣ Ή ΧΡΟΝΟΝΟΣ ///ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Β. ΜΑΚΡΗ 





ΒΛΕΠΩ///ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ///ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ




 AΛΕΞΗΣ ΤΡΑ Ι ΑΝΟΣ////ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ 




ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS/////XΡΗΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΣ




 ΕΛΕΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ 




ΤΟ ΒΟΟΚSTAND ΣΤΟ VARELAKI///// ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ… της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΑΛΟΥ






  ΝΙΚΟΣ ΕΡΗΝΑΚΗΣ ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ 





ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ




 

notationes ///ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013///ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ -ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

ΟΝΕΙΡΟ

Καθώς  πλέανε  ανώνυμα

Στον ύπνο

Εκείνος έβαλε το χέρι του

Στην πλάτη της

Κι εκείνη μαζεύτηκε ολόκληρη

γύρω από το άγγιγα αυτό.

Κι ύστερα την άρπαξε πάλι

το μεγάλο χταπόδι του ονείρου:

-  η  Ραραού

φθέγγονταν με ήχους

περιστεριών

καθισμένη

για σολάριουμ

''στο πιο πλήρες

γυμναστήριο

της πόλης''

κι ο Σίνης

στην άλλη άκρη

έκανε πιλάτες

σε ένα εργονομικό

σιδερένιο κρεβάτι-

απογειώθηκαν μετά

τουητάροντας

σε ένα μεγάλο τροχόσπιτο

με κρεμασμένη μπουγάδα 

στο παράθυρο

και δορυφορική

στη στέγη!  

notationes ////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ////ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ(Τζούλια Γκανάσου/εκδ.ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ)///

πρώτη δημοσίευση:http://www.diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/1951-os-to-telos

...γράφει η Ασημίνα  Ξηρογιάννη




Η επιθυμία είναι κίνηση





''Συγγνώμη που επεθύμησαν πολύ''.Μ'αυτά τα λόγια τελειώνει το νέο μυθιστόρημα της Τζούλιας Γκανάσου που φέρει τον τίτλο''Ως το τέλος''.Η λέξη κλειδί εδώ είναι η λέξη ''επεθύμησαν''.Επιθυμία που εκπληρώνεται.Επιθυμία που μένει ανεκπλήρωτη.Και ποτέ η επιθυμία δεν μπορεί να είναι μόνο μία.Οπότε μιλάμε για πλήθος επιθυμιών που αποτελούν κινητήριο δύναμη της ζωής των ανθρώπων.Πρώτη φορά ερχόμενη σε επαφή με τη γραφή της Γκανάσου,συναντώ ένα σφιχτό,δωρικό  κείμενο που σου κρατά το ενδιαφέρον ''ως το τέλος''.Αρχικά νομίζεις ότι ζεις μέσα σε κάποιο μπεκετικό σκηνικό,σού μοιάζουν όλα αλλόκοτα και ανερμήνευτα,όμως σιγά σιγά οι μάσκες πέφτουν και σταδιακά ρίχνεται φως στην υπόθεση. Η αφήγηση του παρελθόντος συμπλέει με την αφήγηση του παρόντος.Το παρόν εμπλέκεται με το παρελθόν και το συμπληρώνει,ολοκληρώνοντας το ψηφιακό μιας ιστορίας που άνετα συναντάμε στην καθημερινότητά μας.Δεν υπάρχουν κανονικά ονόματα πρωταγωνιστών ή δευτεραγωνιστών  ως είθισται.Υπάρχουν μόνο ιδιότητες και ανθρώπινα χαρακτηριστικά.H χλωμή,ο κοντός,ο οστεωμένος ή ''λαξευτής'',ο ψηλός γεροδεμένος,η ηλικιωμένη,η τριχωτή πρωτευουσιάνα,η παχουλή καλοντυμένη είναι  δοσμένοι σκόπιμα όλοι ως καρικατούρες .Όλοι ευάλωτοι μπροστά στις επιθυμίες τους.Αυτές κινούν  τα νήματα της ζωής τους.Πώς οι  επιθυμίες μπορούν να αποτελέσουν κινητήρια δύναμη ζωής;Πως η ακύρωσή τους μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ακραίες και νοσηρές καταστάσεις;Ακόμα,ανατρέπεται το Πεπρωμένο του ανθρώπου,αν υποθέσουμε ότι υπάρχει;Πολλά τα ερωτήματα που κεντρίζουν τη σκέψη.Ο πρωταγωνιστής θέλοντας να βιώσει το όνειρο...φτάνει στα άκρα,ξεπερνά τα όρια.Με κάθε τίμημα κυνηγά την εκπλήρωση του ονείρου προκειμένου να κερδίσει χαρά,πληρότητα,γαλήνη,αλλά να έχει και υλικές απολαβές.Γεγονός είναι ότι φτάνει στην ύβρη τελικά .Στην ύβρη με την αρχαία ελληνική έννοια του όρου που ορίζει ότι όποιος υπερβαίνει το μέτρο πέφτει και τσακίζεται,αφού τιμωρείται από ανώτερες από αυτόν δυνάμεις.Ο πρωταγωνιστής της Γκανάσου συνεχώς προσπαθεί:αρχικά να επιβιώσει,μετά να επιτύχει.Στο τέλος να εκδικηθεί.Όλες αυτές οι εξαντλητικές προσπάθειες τον στέγνωσαν,του στέρησαν την ευτυχία της ηδονής.Παρόλα αυτά ως αναγνώστες δεν συμμεριζόμαστε τον πόνο του.Στεκόμαστε απλά θεατές της ιστορίας του.Ούτε καν η συγγραφέας δεν παίρνει το μέρος των ηρώων της.Δεν παίρνει το μέρος κανενός ήρωα.Από απόσταση αφηγείται αυτήν την ιστορία,δίνοντας ικανά και επαρκή στοιχεία,επιλέγοντας να μην εμπλακεί συναισθηματικά και να μην βάλει και εμάς σε αυτήν την διαδικασία.Δεν συγκινούμαστε.Στοχαζόμαστε όμως πάνω στα πράγματα.Και αυτό είναι το πιο σημαντικό στους καιρούς που διανύουμε.

notationes ////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Το ανεκτίμητο τίποτα





Τίποτα είναι το κλάμα του μωρού,
το ζεστό ψωμί στα χέρια του μετανάστη,
ένα ποτήρι νερό στα χείλη του διψασμένου˙
είναι το πρώτο φως της αυγής,
το σ'’αγαπώ του έφηβου κοριτσιού,
το σκίρτημα του ζαρκαδιού.
Τίποτα είναι το δάκρυ στο μάγουλο της μάνας,
ο ήχος της καμπάνας σ'’έρημο ξωκλήσι,
το λάλημα του πετεινού τα χαράματα˙
είναι η κάθε μέρα που ανυπόμονη περνάει,
είναι η ίδια μας η ζωή,
τίποτα είναι αυτό το ανεκτίμητο τίποτα.


Ποίημα από την ομότιτλη ποιητική συλλογή, Μεταίχμιο 2011

notationes////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΝΙΚΟΣ ΕΡΗΝΑΚΗΣ ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

[Μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει]




Μακριά από πέπλα


Δεν έχει γωνίες πια η αγάπη μας· εξημερώθηκε

Ακούς άραγε τη μυρωδιά
Mια ελευθερία πιο ελεύθερη μας αναζητάει

Ένας αντίλαλος
 Μόνο πατρίδες υπάρχουν εδώ

Δεν είναι τα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν 
αλλά ο χώρος ανάμεσά τους


Μοιχευτήκαμε
Για όσα σχεδόν θα ζήσουμε
Παρεκτραπήκαμε
Προς το μοναδικό νήμα


Μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει


Για όσα σπαθιά δεν κρατήσαμε
Για τη θλίψη του θαύματος

Όπως φιλιούνται οι εχθροί
Όπως αναβλύζουν τα μάτια σου μέσα από ό,τι αντικρίζω


Ο κόσμος μια μέρα θα διαλυθεί· 
Όχι από εμάς αλλά για εμάς


Και υπέροχη όπως είσαι 
Άβατη και εφήμερη Πέφτοντας προς τον ουρανό
Εκείνη τη μέρα μαζί σου θα σμίξω


Δεν είναι παιχνίδι πια


Στέκομαι στον άνεμο

Στους ψιθύρους που ερεθίζουν

Πόσα λουλούδια έγειραν


Χωρίς εσένα θάνατε όλα θα αναβάλλονταν


Τόσες θυσίες για ένα μαζί
 Μόνο μέσα από τάφους ξέρεις να έρχεσαι άνοιξη

notationes///ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013///ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ////“Η ιστορία του φιλήδονου Ιβάν Ιβάνοβιτς και η πλήξη του διαβόλου την ημέρα των Θεοφανείων”.

Το Θέατρο Κορύβαντες παρουσιάζει μία θεατρική παράσταση βασισμένη σε τρία μικρά διηγήματα την Επίσκεψη στην χώρα των νεκρών του Φ. Κάφκα, το Μπαμπόκ του Φ. Ντοστογιέφσκι και κυρίως το Διάβολο του Μ. Γκόρκι.
Ο διάβολος στη χώρα των νεκρών υποδέχεται τους άρτι αφιχθέντες νεκρούς, επιμελείται την απογραφή τους και οργανώνει μουσικές θεατρικές παραστάσεις στην κεντρική πλατεία της Κόλασης. Τη σαιζόν αυτή παρουσιάζει τη σπαρταριστή κωμωδία “Η ιστορία του φιλήδονου Ιβάν Ιβάνοβιτς και η πλήξη του διαβόλου την ημέρα των Θεοφανείων”.
Στο ρόλο του Ιβάν Ιβάνοβιτς ο ίδιος ο Ιβάν Ιβάνοβιτς και στο ρόλο του διαβόλου, ο διάβολος αυτοπροσώπως! 

Σκηνοθεσία - Σκηνικά: Αντρέας Θεοχάρης

Ο Διάβολος: Αντρέας Θεοχάρης
Ιβαν Ιβάνοβιτς: Μαρίνος Μαρούλης 



Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, ώρα 21:00 

Έναρξη παραστάσεων : Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου, ώρα 21:00 




Μυλλέρου 78, Μεταξουργείο
Τηλέφωνο: 2155404045 – 6977930787
email: koryvantes@gmail.com
Στάση μετρό: Μεταξουργείο
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά 

http://theatrokoryvantes.blogspot.gr/ 

Γενική είσοδος 5 ευρώ 

Στοιχεία για τα κείμενα. 

Στην Επίσκεψη στην χώρα των νεκρών ο κόσμος των νεκρών είναι μια κρύπτη που μοιάζει με σκηνή θεάτρου, ένας κόσμος χωρίς όρια
όπου η ταυτότητα της ζωής και του θανάτου συγχέονται.
Ο Ντοστογιέφσκι, στο Μπαμπόκ ένα από τα ελάχιστα σατιρικά κείμενά του στα οποία ακολουθεί και εξελίσσει την παράδοση του Γκόγκολ, περιγράφει μια κοινωνία των νεκρών αποτελούμενη από σκουληκιασμένα πτώματα που συνεχίζουν να ζουν “σαν από αδράνεια”, τραγουδούν και χορεύουν αν και ακίνητα, ερωτοτροπούν μέσα από τα φέρετρα τους, μαλώνουν για φιλοσοφικά, κοινωνικά, πολιτικά θέματα, κομπάζουν για την κοινωνική τάξη τους ή τα αξιώματά τους, την περιουσία τους ή την ομορφιά τους, την ίδια στιγμή που αποσυντίθενται. 

Στο Διάβολο του Μ. Γκόρκι, που είναι και το επίκεντρο της παράστασης, ο διάβολος μιαν ημέρα των Θεοφανείων πλήττει αφόρητα, αηδιασμένος από την παρακμή του κόσμου των ανθρώπων όπου καμιά ψυχή δεν αξίζει ούτε καν την προσοχή του. Για να διασκεδάσει την ανία του, ο διάβολος εισβάλλει στην κάμαρα του Ιβάν Ιβάνοβιτς και του προτείνει να τον απαλλάξει από κάθε πάθος και κάθε κακία. Αυτός πέφτει με ευκολία στην παγίδα του διαβόλου αγνοώντας το γεγονός ότι η ύπαρξή του στηρίζεται εντέλει μόνο σε αυτά.

notationes////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΕΛΕΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

ΑΡΠΑΚΤΙΚΟ







Τις μέρες μου περνώ αδιάφορα.

Ό,τι κι αν κάνω

θαρρώ ατάραχη τα νύχια μου πως γλείφω

τίγρης του Νερούντα.

Τη νύχτα- κάθε νύχτα- περιμένω

για να σε θηρεύσω.

Αφουγκράζομαι τους ανεπαίσθητους ήχους

των βημάτων σου.

Οσμίζομαι τη δεσποτική σου έπαρση.

Ελλοχεύω στη γωνία των ενδοιασμών

-γονατιστή ανάμεσα στα πόδια σου

 θα τους κατασπαράξω-

προδίδεσαι από το αίμα της χθεσινής πληγής.

Πάνω της επιβεβαιώνω

 την κυριαρχία του φιλιού μου

δίπλα της οριοθετώ καινούριες περιοχές.

Σε εξαντλώ

δεν σε τελειώνω

πριν το ξημέρωμα

σε αφήνω ελεύθερο

με έναν ρόγχο οργασμό.

notationes////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013/////AΛΕΞΗΣ ΤΡΑ Ι ΑΝΟΣ////ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ

Ανεβοκατεβαίνει αυτό το ήρεμο γκρίζο
Τσιγάρα και συνήθειες του χειμώνα
Προφέροντας το όνομά σου κοιτάζοντας τη φωτογραφία σου
Με το γέλιο σου να κουνιέται πίσω από το οινόπνευμα της λάμπας
Μερικά χρόνια προτού πεθάνεις από το ίδιο σου χέρι


'Απ' τα φύλλα μου λείπει το χαρτί που μου κλέψανε
Πρέπει να σε κουβαλήσω από κει που ήσουν
Μ' ένα γυμνό λαμπτήρα μέσα στο κάθε μάτι
Το άσχημο φως της κατοχής σου

Τώρα ξέρω αυτό το φως πίσω από κάθε άγαλμα
Μα ποιός του κόλλησε αυτά τ 'άσπρα μαλλιά
Αφησέ με να επισκευάσω τις λέξεις μου εσένα το βλέμμα μου
Είδα ήτανε μια προσωπίδα τρομερή μέσα στη ζωή
Καθένας μας μ' ένα κουτί και το κεφάλι του μέσα

Όχι δεν θα έρθει κανείς
Μη γελάς κι ας ήμαστε εδώ σ' αυτόν τον κλειστό σταθμό
Δίπλα στη θάλασσα κάτι θέλοντας να πω
Όπως θα ήθελα να το πω και δεν είναι
Και παρασέρνει σα σκοινί το πρόσωπό μου
Μπροστά στο λάκκο με το αλάτι και το ξύδι


'Αφησέ με να μη σου μιλώ λοιπόν
'Ημαστε το ζευγάρι που δεν έχει πού να πάει πια
Το τρένο ´εφυγε όπως στο σινεμά
Μπορείς να κρυφτείς στην τουαλέτα όλο το βράδυ
Για να το δεις να φεύγει πάλι
'Εγινε ο κόσμος για να βλεπόμαστε μισοί μες στο χαμό
Σαν ένα μισοφώτιστο πορνό
Μυαλό π' αχνίζει ποίηση και αλκοόλ
Τα μάτια μου τα εμποδίζουνε οι προβολείς
Μιας χώρας που λιώνει στο στριπ τιζ
Ανεβοκατεβαίνω αυτό το ήρεμο γκρίζο
Συγχωρέθηκα σε μια λέξη
Προφέροντας τ 'όνομά σου κοιτάζοντας τη φωτογραφία σου
Μερικά χρόνια προτού πεθάνεις  άπ' το ίδιο σου το χέρι


Το γκάζι μιλά καλύτερα άπ' τη σιωπή ή τους ανθρώπους
Μυρίζει όταν κανένας δεν έρχεται να μυρίσεις
Τ' ανοίγεις εσύ ή οι άλλοι για σένα ή για τους άλλους
Ένα ουδέτερο ρύγχος ίσως άπ' το ταβάνι

Ρύγχη λουλουδιών γκάζι λουλουδιών
Πολιορκούσαν το αίμα σου άφαντο
Μελανιασμένο σ' ένα χαρτί της νύχτας
Ή στις τέσσερις το πρωί ανάθεμα της ποίησης
Της σφιγμένης γροθιάς πάνω στο άπλετο μαύρο
Εκεί που σκόνταφταν τα μάτια σου προορισμός υακίνθων
Κάνοντάς το πάλι
Νόημα των λέξεων νόημα ματιών απονενοημένων
Χείλια του ποτέ πια
Στις 4 το πρωί με τις άσπρες κλεψύδρες του γαλατά
Η αιώνια ώρα στο φιλντισένιο κορμί σου
Στο υγιεινό δωμάτιο με το κλάμα και τους καπνούς
Τους ήχους της σήψης ναυαγισμένους γύρω άπ' το αμπαζούρ
Και το ποίημα ανάποδο
Να πηγαινοέρχεται άπ' την κρεβατοκάμαρα  στην κουζίνα
Ανασταινόσουν και πέθαινες Λαίδη Λαζάρου.



Ποιητές στη σκιά/Δεύτερος κύκλος/εκδ.Γαβριηλίδης,2013