Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011
δέκα συμβουλές σε νέους συγγραφείς... από τον από τον Ernest Hemingway
- Να είσαι ερωτευμένος
- Να πεθαίνεις από επιθυμία να γράψεις
- Να παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου
- Να συναναστρέφεσαι καθιερωμένους συγγραφείς
- Να μην σπαταλάς άδικα το χρόνο σου
- Να ακούς μουσική και να ενδιαφέρεσαι για τη ζωγραφική
- Να διαβάζεις ασταμάτητα
- Να μην προσπαθείς να γίνεσαι κατανοητός
- Να κάνεις πάντα το κέφι σου
- Να σιωπάς
Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Δύστυχα δίστιχα
σαν κάθαρμα που βλαστούς ομορφιάς αιμορραγεί
Την τέφρα της προσευχής να τινάζεις στην έρημο
λες και τα πουλιά θα αναζητήσουν τις άκαρπες πηγές
Κορώνα γράμματα τον θηρευτή της νύχτας να ορίζεις
τα ασημένια βήματα κυκλώνουν τις αθάνατες εικόνες των νεκρών
Αθώα ηττημένος
σε γενετήσια δροσιά να κατέρχεσαι
Κάτω από τις σκάλες – ο ίλιγγος
κάτω από τον ίλιγγο – το μέλι της σιωπής
Τα τύμπανα των μηρών πάνω στο λεπίδι του καλοκαιριού
αμέριμνα πλουτίζουν
Τα πλήκτρα παίζουν μια θεσπέσια φρικωδία
φορώντας κόκκινες κορδέλες κεραυνού
***
Οι ποιητές που ξέρω
Εχουν ρυτίδες
που πάνω τους ανθίζουνε
μηλιές
τα χέρια τους
κοντεύουν στις πηγές
καταρρίπτοντας λευκά φτερά
γυρεύουν ένα στήθος
σπασμένο πηλό
και από το στόμα τους
γκρεμίζεται
η νότα του μεσημεριού
Οι ποιητές που ξέρω
αμίλητα αδέρφια έχουν
τις λέξεις τους
τις νύχτες βγάζουν
τα ρήματα
να ουρήσουν στα έρημα πάρκα
και καπνίζουν
σέρτικα επίθετα
για να δίνουν στόχο
Οι ποιητές που ξέρω
έγιναν το εξάνθημα
της όρασης
και όταν ανοίγουν μια πόρτα
τρέχει σιντριβάνι
η φωτιά
και τους ανάβει.
***
ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
***
ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Όχι άλλα ανδραγαθήματα -
Ούτε για αδένες θρήνων
Σε παλιά πωρόλιθα δάχτυλα
Μήτε για πεποιημένες ασπίδες
Που μας γλίτωσαν απ’ τα δαγκώματα.
Τίποτα να μην γράψω
Τίποτα να μην θέλω
Μόνο να βλέπω το ποίημα να με συντρέχει
Καθώς θα γερνάω
Με σπασμένα τακούνια να γυρνάει σαν αρουραίος
Κάτω από τα έπιπλα
Μέσα στα μάτια μου να τρέχει
Και η άμμος να ανθίζει πανικούς
Τίποτα να μην με μέλει
Να υπογράφει μόνο του θανατικές καταδίκες
Να μιλάει από μνήμης για γαντοφορεμένες γυναίκες
Που έζησαν στον πάτο μιας συμφόρησης
Μα και για κείνα τα μόρια του ξυδιού
Που μου αναλογούσαν στο σκοτάδι
Τίποτα να μην γράψω
Τίποτα να μην θέλω
Να μου δοθεί μόνο η χάρη
Να ξαναβρώ αυτούς που με περίμεναν
Κάτω από τους αρμούς των λέξεων.
***
***
Εμπυρη πιθανότητα
Λέω
Μαθαίνω απ’ την αρχή
Τα οστά των λέξεων
Στο σκελετό
Της πέτρας
Ολομόναχος.
Λέω
Η σάρκα του νερού
Θα με σκεπάσει
Με μια μακρόσυρτη μνήμη πυράς
Εξόριστη σκουριά
Που ξέμεινε στη φαγωμένη άμμο
Λέω
Θα σβήσω το δέρμα
Με νέες ολοκάθαρες πληγές
Ενώ η φωνή
Θα με λυτρώνει από τραγούδια
Λέω
Ταγμένος είμαι
Σε παρανάλωμα
Τα εμπύρετα χέρια να κρύβω
Λέω δεν είμαι εγώ
Ούτε ένας άλλος.
Είμαι ο ίδιος
Μεταμφιεσμένος
Πάμπλουτος
Από
Διψασμένο
Δηλητήριο.
***
***
Τρίστιχα για την άχνη του δρόμου
Ενας ουρανός ζεματισμένο τσιγάρο.
Χαθήκαμε στη μηχανορραφία των χρωμάτων
θα μας βρει το ανεπίδοτο άσπρο της λέξης.
Διαγωνίως του ψυχοβάλτου
ο τρυπημένος βράχος του πρωινού
μαχαιρώνει τα βλέφαρα με καθρέφτες.
Το μυογράφημα μιας παλιάς φωτογραφίας
άξαφνα οι παλιοί εχθροί γίνονται διάφανοι
φίδι γερόλυκος τους ραντίζει με το σπασμένο μάρμαρο του χρόνου.
Είναι ένας σκύλος που διασχίζει τις χούφτες μου
αγγίζει ένα βάθος όλο δέντρα
τους βάζει φωτιά, ο σκύλος, ο εμπρηστής.
Στο τέλος άρχισαν να φτιάχνουν στίγματα από γαλάζια νερά,
να πλάθουν ανήμπορες φλόγες και τσέπες γεμάτες συλλαβές
στο τέλος άρχισαν να φτιάχνουν ένα πρόσωπο.
Χαθήκαμε στη μηχανορραφία των χρωμάτων
θα μας βρει το ανεπίδοτο άσπρο της λέξης.
Διαγωνίως του ψυχοβάλτου
ο τρυπημένος βράχος του πρωινού
μαχαιρώνει τα βλέφαρα με καθρέφτες.
Το μυογράφημα μιας παλιάς φωτογραφίας
άξαφνα οι παλιοί εχθροί γίνονται διάφανοι
φίδι γερόλυκος τους ραντίζει με το σπασμένο μάρμαρο του χρόνου.
Είναι ένας σκύλος που διασχίζει τις χούφτες μου
αγγίζει ένα βάθος όλο δέντρα
τους βάζει φωτιά, ο σκύλος, ο εμπρηστής.
Στο τέλος άρχισαν να φτιάχνουν στίγματα από γαλάζια νερά,
να πλάθουν ανήμπορες φλόγες και τσέπες γεμάτες συλλαβές
στο τέλος άρχισαν να φτιάχνουν ένα πρόσωπο.
Κολχόζ παράδεισος, του Αλέξη Καζαντζίδη
Τον παλιό καλό καιρό, όταν ακόμα υπήρχε το οχτάωρο, τα Σάββατα έπινε κι ο… Θεός τον καφέ του. Φούμαρε στη ζούλα, κρυφά απ' το Αγιον Πνεύμα και κάνα τσιγαράκι, κοίταζε ο Πλάστης την πλάση -τα πάντα εν σοφία ποιήσας χαμογελούσε ευχαριστημένος- άγνωστοι αι βουλαί Του, και το 'ριχνε στις βόλτες.
Η αλήθεια είναι ότι ο Πανάγαθος το παράκανε. Όλο σε τριήμερα ξεχείλωνε τα γουήκ εντ. Από μια πλευρά κατανοητό, είναι και πολλά τα τέκνα του. Άρχιζε από Παρασκευή, διάλεγε και πήγαινε σε κάποιο τζαμί, στη Βαγδάτη ή στην Καζαμπλάνκα, έπιανε κουβέντα με τους πιστούς, μάθαινε τα βάσανα του ντουνιά - όλα είναι γραμμένα αναστέναζε-
Από το Σάββατο διάλεγε μια Συναγωγή στο Βερολίνο ή στη Νέα Υόκρη και πήγαινε να ακούσει ξανά στην αρχαία γλώσσα ιστορίες απ' την εποχή που ήταν ακόμα ο κόσμος νέος.
Τις Κυριακές ο Παντοδύναμος περνώντας πότε από ένα εκκλησάκι στο Αιγαίο και πότε από μια γοτθική Καθεδρική της κεντρικής Ευρώπης, έκλεινε την τριήμερη σχόλη του, βλέποντας το ηλιοβασίλεμα στην Παταγωνία ή πηγαίνοντας θέατρο στη Μόσχα...
Μεγαλεία.
Το πάλαι ποτέ, όταν ο Κτίστης έχτιζε τον Κόσμο εργαζόταν έξι ημέρες και αναπαυόταν την έβδομη. Όμως με τους αιώνες, όταν το μέγα μέρος της εργασίας ανέλαβαν οι άνθρωποι, συνταξιούχος πλέον ο Δημιουργός επέτρεψε στον εαυτόν Του την πολυτέλεια του γουηκ εντ άντε κι ορισμένων ακόμα αργιών: του άρεσε η 4η Ιουλίου είχε χαζοχαβαλέ, και την ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης στο Νεκροταφείο υπέβάλλε τα σέβη του κι οπωσδήποτε γιόρταζε με τους Κινέζους κάθε χρονιά το νέον έτος. Χόρευε μέσα στους χάρτινους δράκους και πάνω στα πυροτεχνήματα ή έπλεε μέσα σε ένα φαναράκι πάνω στο Κίτρινο Ποτάμι.
Την πρώτη φορά που άκουσε ο Πάνσοφος ότι «χαλάει την πιάτσα», δεν πίστευε στα αυτιά του.
Κι όμως! ένας Καλβινιστής πάστορας από την Ελβετία κι ένας Ευαγγελικός ραδιοφωνικός ιεροκήρυκας από τη Γιούτα, δήλωναν urbi et orbi ότι ο Θεός το έχει παρακάνει με τον τρόπο που ζει χαλαρά, χωρίς να παράγει, όλο ταξιδάκια.
Kι επιτέλους! δεν καταλαβαίνει ο τα πανθ' ορών ότι έτσι τίθεται εν κινδύνω το ασφαλιστικό σύστημα;
Πόσον καιρό σκοπεύει ακόμα να ζήσει;
Και ώς πότε οι σκληρά και τίμια εργαζόμενοι άνθρωποι θα Του πληρώνουν εισφορές τους για να πηγαίνει ο Πανταχού Παρών δώθε κείθε, ταξιδάκια στο Μάτσου Πίτσου και το Χονγκ Κονγκ;
Ηταν να μην αρχίσει η γκρίνια.
«Τι προσφέρει ο Αμνός;» ούτε καν φόρους πληρώνει, είναι ακτήμων. Ούτε καν πιστωτική κάρτα διαθέτει, είναι παρίας· κλοσάρ, αποσυνάγωγος.
Μυρμήγκια οι άνθρωποι και τζίτζικας ο Θεός; Πού ακούστηκε;
Προσπάθησε να ορθώσει έναν αντίλογο ο Παντογνώστης (συμβουλευόμενος καλού-κακού και τον Λόγο), άρχισε να εξηγεί ότι απλώς ζει ανθρώπινα, αλλά πού να τον ακούσουν οι άνθρωποι;
Αρον άρον Σύνοδον, Συνέδριο και Κονγκλάβιο να συσκεφθούν οι ηγεσίες και να συναποφασίσουν οι λαοί, τι θα κάνουν με έναν Θεό που πια δεν τους εκφράζει, δεν τους εκπροσωπεί, δεν τους μοιάζει.
Θεός ελεήμων, πολυεύσπλαχνος κι αγαπησιάρης; Ευρύχωρος, παιγνιδιάρης και ταξιδιάρης; - ποιος τον χρειάζεται;
Σε κάποιον άλλον Γαλαξία ίσως. Πάντως όχι στον δικό μας.
Κι έτσι, ο πρώτος που έθεσε θέμα απόλυσης του Θεού, διαπίστωσε ότι δεν ήταν μόνος! Γιατί όχι; βεβαίως! Ναι! Ώρα να τελειώνουμε με τα κολλήματα απ' το παρελθόν! η απόφαση δεν άργησε να βγει...
Μια φορά κι έναν καιρό...
Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011
Για την ποιητική συλλογή ΠΛΗΓΕΣ της Μίνας Ξηρογιάννη,γράφει η ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ
http://sunoasis.ning.com/forum/topics/mina-xirogianni-new-poetry-collection-wounds
Wounds” («Πληγές») is Minas Xirogianni new poetry collection. Her poetry is a haunting evocation of a lost paradise She is not try to seduce the reader into thinking this is going to be a benign pastoral or nostalgic poems.. The poem's clean, short lines are like the snow that creates a smooth surface...From the first verses immediately signals that the poetess is taking us on a ride through a world that is more dynamic and unpredictable than what our ordinary vision perceives:
"Κι εγώ,ελεύθερη,
θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας,
κι εσύ,
για πρώτη φορά,
θα την αποδέχεσαι.”
(“And I free
,I will whisper our truth
and you
,for first time
will agree”)
The descriptions of the different kinds of silence in her poems are pitch-perfect! Mina Xirogianni graps our attention with unusual imagery of the stanzas that includes in her poems, and their tone is somehow too precious.Brilliant work by the hand of Mina Xirogianni.
 |
| Πληγές,Ποιήματα,Γαβριηλίδης 2011 |
Wounds” («Πληγές») is Minas Xirogianni new poetry collection. Her poetry is a haunting evocation of a lost paradise She is not try to seduce the reader into thinking this is going to be a benign pastoral or nostalgic poems.. The poem's clean, short lines are like the snow that creates a smooth surface...From the first verses immediately signals that the poetess is taking us on a ride through a world that is more dynamic and unpredictable than what our ordinary vision perceives:
"Κι εγώ,ελεύθερη,
θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας,
κι εσύ,
για πρώτη φορά,
θα την αποδέχεσαι.”
(“And I free
,I will whisper our truth
and you
,for first time
will agree”)
The descriptions of the different kinds of silence in her poems are pitch-perfect! Mina Xirogianni graps our attention with unusual imagery of the stanzas that includes in her poems, and their tone is somehow too precious.Brilliant work by the hand of Mina Xirogianni.
What about Mina Xirogianni poetry?
Mina Xirogianni is a modern Greek poetess... Recently published her new poetry collection under the title "Wound" (Πληγές)...
Minas Xirogianni poetry, has an instantly recognizable character
“Την άρνησή σου την έκανα καράβι
που θα με ταξιδεύει στα χρόνια που θα ‘ρθουν.
Κυματάκι της θάλασσας που πάνω του θα χαιδεύομαι
Φωνούλα μέσα μου που τραγουδάει για αθωότητα.
Την άρνησή σου την έκανα στίχους ηχηρούς,
την έκανα στιγμή ολόκληρη γεμάτη από σένα,
ελπίδα ότι μπροστά μου θα σταθείς μια μέρα,
Κι εγώ,
ελεύθερη,
θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας,
κι εσύ,
για πρώτη φορά,
θα την αποδέχεσαι.”
(“And I
free,
I will whisper our truth
and you,
for first time
will agree”)
What gives these deceptively simple lines so much power? Perhaps it is the immediacy and sincerity of the feelings that the poet shares with us.
There is no self-conscious drama, no aesthetic affectation.The poems of Mina Xirogianni, just as the lovers’ ecstasy are always intermingled with awareness of mortality.
Striking imagery, brilliant wording.
Minas Xirogianni poetry, has an instantly recognizable character
“Την άρνησή σου την έκανα καράβι
που θα με ταξιδεύει στα χρόνια που θα ‘ρθουν.
Κυματάκι της θάλασσας που πάνω του θα χαιδεύομαι
Φωνούλα μέσα μου που τραγουδάει για αθωότητα.
Την άρνησή σου την έκανα στίχους ηχηρούς,
την έκανα στιγμή ολόκληρη γεμάτη από σένα,
ελπίδα ότι μπροστά μου θα σταθείς μια μέρα,
Κι εγώ,
ελεύθερη,
θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας,
κι εσύ,
για πρώτη φορά,
θα την αποδέχεσαι.”
(“And I
free,
I will whisper our truth
and you,
for first time
will agree”)
What gives these deceptively simple lines so much power? Perhaps it is the immediacy and sincerity of the feelings that the poet shares with us.
There is no self-conscious drama, no aesthetic affectation.The poems of Mina Xirogianni, just as the lovers’ ecstasy are always intermingled with awareness of mortality.
Striking imagery, brilliant wording.
Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011
AΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ- ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ
Το βλέμμα μου εστιάζεται γύρω από τη μέση σου,
εκεί που μόλις ενώνεται με τους γοφούς
και πλησιάζει το στήθος.
Αν δεν σε κοιτάξω,
με την ίδια ευχαρίστηση
μπορώ να αφεθώ στη φωνή σου-
γιατί η φωνή σου
έχει την ευελιξία της σάρκας σου,
προέρχεται από τη σάρκα σου
και την εκφράζει.
( "Το γυμνό ζευγάρι" )
***
ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ
συνεχώς και με ένταση στο στόχαστρό του.
Στο διηνεκές με σκόπευε,
κι έβαζα επιτηδειότητα στους ελιγμούς, τα ξεγλιστρήματά μου,
λίγο να αναβάλλεται το ξεμονάχιασμα,
που ανενδοίαστα θα έφτανε
στο επίμαχο θέμα: "Δεν μου αρκούνε τα φιλιά,
σε θέλω ολόκληρη".
Έγινε συμπτωματικά, απρογραμμάτιστα
και διαγράφηκε στην εντέλεια.
Διαγράφηκε όσο κράτησε
ο περίπατός μας στο λιμανάκι.
Μετά τη στροφή άρχιζαν οι ερημιές και οι θάμνοι.
Ηλιοκαμένος και ντυμένος στα λευκά
έμοιαζε με φιγουρίνι.
Επέμενε να προχωρήσουμε
και να ξαπλώσουμε στους θάμνους,
μέσα στη σκόνη και στο φως
που ανελέητα κυριαρχούσε.
Παράτολμος και αδίστακτος.
Όταν του αρνήθηκα, το είχα κιόλας μετανιώσει.
( "Παρακαταθήκη ηδυπάθειας" εκδ. Εντευκτηρίου, 2000 )
***
ΕΠΛΗΤΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ
κι έλεγε να καθίσουμε πιο μέσα,
σε άλλο τραπέζι.
Δίπλα η γυναίκα του
- ένα ερωτικά θεσπέσιο πλάσμα-
τον κοίταζε αδιάφορα,
έπληττε μαζί του.
Ήταν γεροδεμένος κι είχε μια τρυφερή ψυχή
σαν μικρού παιδιού.
Σε λίγο έφερε τη συζήτηση γύρω από τη γνωριμία τους:
" Μετά τις ταβέρνες και τα ποτά
κλεινόμασταν στην κάμαρά μου,
κι εκεί με μεθούσε,
χόρευε για μένα ολόγυμνη
πριν πλαγιάσει"
Ήταν επίκληση για την παλιά, ιδανική τους σχέση,
το ανεξίτηλο δόσιμο του έρωτά τους,
ό,τι τον έσπρωχνε να αποκαλύψει.
Εκείνη δεν άλλαζε, τον κοίταζε αδιάφορα.
( "Το γυμνό ζευγάρι" )
***
ΓΙΟΡΤΗ
με πιέζεις στο πόδι, κάτω από το τραπέζι,
καθισμένοι ανάμεσα σε πλήθος καλεσμένων
και σε όλη τη διάρκεια της γιορτής.
Με πιέζει και με πονάει το γόνατό σου.
Οι χωρισμοί και οι επανασυνδέσεις μας κατά καιρούς,
οι θύελλες και παλίρροιες των συναισθημάτων,
η ασίγαστη ανάγκη μου να σε αποκτήσω ξανά
συνωστίζονταν, έμπαιναν στον ηδονικό πόνο
που μου έδινε το γόνατό σου.
(" Ηδονή και εξουσία", Μεταίχμιο 2009 )
***
Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011
BΡETANIKO MOYΣΕΙΟ(Ελγίνου Μάρμαρα),της Κικής Δημουλά,΄΄Ερεβος΄΄
Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη,ωραία,κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δύο βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι
τους δύο αυτούς να΄χει ενώσει.
Κι έτσι,όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ΄τους πολλούς,τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ΄τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.
Δεν αποκλείεται όμως έξω να΄χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ισως να τους δένει
πιο δυνατή,πιο πονεμένη:
Tις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ΄τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους υ΄φος,
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν΄ανεγείρουν.
την κλεμμένη,ωραία,κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δύο βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι
τους δύο αυτούς να΄χει ενώσει.
Κι έτσι,όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ΄τους πολλούς,τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ΄τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.
Δεν αποκλείεται όμως έξω να΄χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ισως να τους δένει
πιο δυνατή,πιο πονεμένη:
Tις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ΄τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους υ΄φος,
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν΄ανεγείρουν.
Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011
e.e.cummings /// ...από τα 33 Θραύσματα
33χ3χ33, ΠΟΙΗΜΑΤΑ / ΔΟΚΙΜΙΑ / ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ
(ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΔΙΓΛΩΣΣΗ ΕΚΔΟΣΗ, ΕΛΛΗΝΙΚΑ - ΑΓΓΛΙΚΑ)
CUMMINGS E.E. (EDWARD-ESTLIN)Εκδότης
| ΝΕΦΕΛΗ | |
| Σειρά | ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΙΗΣΗ |
| Χρονολογία Έκδοσης | Μάιος 2015 |
| Αριθμός σελίδων | 128 |
| Διαστάσεις | 21x14 |
| Πρόλογος | ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ΧΑΡΗΣ |
| Μετάφραση | ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ΧΑΡΗΣ |
...από τα 33 Θραύσματα
3.
το καθετί δίπλα στο νερό φαντάζει ωραιότερο
4.
χρειάζονται τρεις για να γίνει ένα παιδί
5.
μόνο αν μπορούμε να γελάμε με τον εαυτό μας δεν είμαστε κάποιος άλλος
10.
μην αναβάλλεις για σήμερα ό,τι μπορείς να κάνεις εχθές
16.
πολλοί γονείς δεν θα υπήρχαν αν τα παιδιά τους ήταν λίγο πιο προσεκτικά
17.
ένα όμορφο κορίτσι που γυμνό είναι
αξίζει ΄οσο ενα εκατομμύριο αγάλματα
18.
οι μεγάλοι άνδρες πυρπολούν τις γέφυρες προτού τις διασχίσουν
19.
ο ρόλος του έρωτα είναι να επινοεί την ανοικειότητα
21.
μόνο ο καλλιτέχνης μέσα σας είναι πιο αληθινός από τη νύχτα
25.
οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται απόλυτα τη σιωπή
26.
σκέψου ξανά προτού σκεφτείς
27.
Ζωή σημαίνει να έχεις γεννηθεί.Αλλά Τέχνη να είσαι ζωντανός
28.
Ισότητα είναι αυτό που δεν υπάρχει ανάμεσα σε ίσους
29.
μπόρεί να είναι φρικτό να είσαι γέρος αλλά είναι χειρότερο να μην είσαι νεος
[αποσπάσματα από το βιβλίο 33χ3χ33,ΠΟΙΗΜΑΤΑ,ΔΟΚΙΜΙΑ,ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ,
Εκδ.Νεφέλη,Εισαγωγή-Μετάφραση Χάρης Βλαβιανός]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)