.ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ<<..ομότεχνες...>>[απο τη Μυστικη Ζωή της Μαγιας Μ.]

<Τα ποιήματα μαχαίρια που σε κόβουν
   τα ποιήματα σε έφεραν κοντά του
   Τα ποιήματα σε σεργιάνισαν στο σύμπαν του
   Ζηλεύεις την πένα της Μανσούρ,
   τις λεκτικές ακροβασίες...
   Γράφεις για τα χαμόγελα της Μάτσης,
   θέλεις κι εσύ τον Εμπειρίκο σου  
   στον δρόμο για τη  ηδονή.>   

ANΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΥ ΛΟΓΟΥ//Το εγχείρημα πρωτότυπο ///Κριτική βιβλίου από το συγγραφέα Αντώνη Δεσύλλα.

                                                           

''Aνθολογία ποίησης και πεζού λόγου-Αφιέρωμα στον ποιητή-ακαδημαϊκό Νικηφόρο Βρεττάκο”, (επιμ. Βασιλική Β. Παππά-Εύα Πετροπούλου-Λιανού), Θεσσαλονίκη 2012.


Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού ανακήρυξε το 2012 «Ετος Βρεττάκου»  με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Λάκωνα ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991) αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο στην εξέλιξη της νεοελληνικής γραμματείας. Το έργο του εκτιμήθηκε στην εποχή του -μια μεγάλη περίοδο ζυμώσεων, πνευματικών, κοινωνικών και πολιτικών για τον ελληνισμό- ενώ εξακολουθεί να διαβάζεται και να συγκινεί τις νεότερες γενιές αναγνωστών.
Μέσα στο 2012 κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη η “Ανθολογία ποίησης και πεζού λόγου-Αφιέρωμα στον ποιητή-Ακαδημαϊκό Νικηφόρο Βρεττάκο” που επιμελήθηκαν οι:  Βασιλική Β. Παππά και η Εύα Πετροπούλου – Λιανού. Πρόκειται για ένα βιβλίο που όπως προλογικά – και τόσο εύστοχα- σημειώνει ο θεωρητικός- Ιστορικός της Τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς «…Η πέννα της γραφής του κινείται, εισχωρεί, φωτίζει και αναλύει με αρμονικό τρόπο την σχετική αυτονομία  που διαχέεται από ένα πέπλο αισιοδοξίας από ένα κλίμα ανοίγματος και διόδου στο χώρο της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης…».
Στο βιβλίο αυτό ανθολογούνται νεότεροι και προγενέστεροι λογοτέχνες που έχουν εμπνευστεί από τον Λάκωνα ποιητή. Όπως ο ποιητής εκφράζει με το πλούσιο έργο του ποικιλότροπες εμπειρίες της μκρόχρονης λογοτεχνικής του πορείας, έτσι και οι ανθολογούμενοι εκφράζουν τον εσωτερικό τους κόσμο  ποικιλότροπα μα πάντα με την ίδια ευαισθησία ψυχής.
Το εγχείρημα πρωτότυπο, μία αφορμή για να δοθεί το βήμα της δημοσιότητας σε -νέους κυρίως-   ποιητές και λογοτέχνες. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Βρεττάκος ακολούθησε πιστά στη ζωή του τους δύο λογοτεχνικούς δρόμους: Τον πεζό και τον ποιητικό λόγο. Yπηρέτησε και τα δύο λογοτεχνικές γραμμές. Ο λόγος του πάντα αποδίδει τη γεωμετρία και τη γραμματική του περιβάλλοντος χώρου  και οι δύο ερανίστριες των κειμένων ενέσκηψαν μετά μεγίστης επιμελείας σε ένα πλούσιο υλικό για να διανθίσουν τα απαραίτητα κείμενα και τους στίχους εκείνους που αντανακλούν το πνεύμα του ποιητή, δίχως επάρσεις και φλυαρίες.
Οι εναλλασσόμενες λογοτεχνικές αναφορές- καταθέσεις προσελκύουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη και από τούτο το σημείο θα μου επιτρέψετε μικρές αναφορές στα κείμενα και τους στίχους των συνολικά δέκα επτά ανθολογούμενων λογοτεχνών.
Ο Αγαθοκλέους Μάριος, μάς αποδίδει δύο ηρωϊκά ποιήματα “Ο Στρατιώτης χωρίς πρόσωπο” και “Οι Άγνωστες λέξεις του Γρηγόρη Αυξεντίου”. Κατά τον Κύπριο ποιητή « Ό,τι δεν αφαιρείται καίγεται». Αυτό για τον Ήρωα που  … « Χώθηκε στη γη που αγάπησε/ και χάϊδευε /τα στοιχειωμένα του όνειρα.»    Πόσο υπέροχες λέξεις, πόσο μεγάλα νοήματα. Επίσης, συμμετέχει με δύο ακόμη λυρικά ποιήματα.
Ο λυρισμός υπερέχει στην ποίηση του Θεσσαλονικέως  Γιάννη Αρκέτου που αναπέμπει ωδές στις Μούσες:
«Πρώτη εσύ καλή μου Μούσα Ερατώ
Τις χορδές της ψυχής μου αγγίζεις
Το κορμί με μουσική ανακουφίζεις…»
Απέριτος και ουσιώδης, περιγράφει  με λεπτολόγα ποίηση, με λίαν επιλεγμένες λέξεις στο στίχο του,  αυτό που θέλει να υμνήσει.
« Το καλοκαίρι ο άνεμος σφυρίζει
Ορμάει γοργά επάνω σου μητέρα γη
Σε απανθίζει ωσάν μουσώνας.»…
Η Ελένη  Αστερόσκονη –Βασιλείου, πολυτάλαντη επιμένει λυρικά και μας πείθει ότι με την ποίηση ασχολείται με επιτυχία… με στίχο 15σύλλαβο ομοιοκατάληκτο…
«Τα όνειρα φεγγάρι μου, δεν έχουν τελειωμό,
ριζώνουνε κατάσαρκα σε κάθε ερχομό…
Θλίψη στα χείλη κατοικεί, το δάκρυ κρυσταλλώνει,
όντε τ’ όνειρο ξεψυχεί, και η ζωή τελειώνει…»
Η Αρχοντία Δέρβου κινείται σε μία διάσταση εξαιρετικής ευαισθησίας που – με εμφανή σημάδια πεσιμισμού- μεταφέρει στον αναγνώστη τα συναισθήματα της με λόγο σχεδόν δωρικό αλλά τόσο θελκτικό γι αυτό και έχουν μελοποιηθεί στίχοι της.
« Και έγινε ο λόγος σου
Βότσαλο που παίρνει
Η πικρή η θάλασσα
Σε χρυσή ακτή
Και έμεινε η σκέψη σου
Σύννεφο που φέρνει
Στη ζωή που χάλασα
Αλμυρή βροχή».
Πρωτοεμφανιζόμενη μέσα από την ανθολόγιση η Ελέαν μάς ξαφνιάζει ευχάριστα με τη διατύπωση εννοιών και τους στίχους της:
«Το κοκκινάδι της εντιμότητας ξεθώριασε απ’ τα/
μάγουλα,
έλειψαν οι αγνές μορφές/
και σκέψεις ντροπής δεν βαραίνουν πια το κεφάλι /
τους…»
Από τους πλέον νέους η Γλυκερία Κακούρη, πολυτάλαντη με ζωγραφική, αγιογραφική, θεατρική παρουσία, ποιήτρια με διακρίσεις, σταχυολογείται
στην παρούσα ανθολόγιση με ένα διήγημα που κορυφώνει την διάσταση της ανθρωπιάς και των ηθικών αξιών.
« Το πλησίασε με δέος. Έτρεμε η καρδιά της από ενοχές μπροστά στη δική του αγνότητα. Λύγισε… Δε μπορούσε να προχωρήσει στην ανέντιμη πράξη της. Όχι όσο υπήρχαν ακόμη ανυποψίαστα ματάκια. Το μωρό την είχε κερδίσει. Σταδιακά, μεθοδικά υπομονετικά. Λιθαράκι-λιθαράκι έχτισε τη σχέση του μαζί της . Και την κατέκτησε”.
Νέα και η Κανελλοπούλου Μαριλένα η οποία επίσης ανθολογείται στην πρώτη της λογοτεχνική απόπειρα. Μάς μιλάει με λόγο τρυφερό, νεανικό κι ως εκ τούτου ανεπιτήδευτο με τέσσερα ποιητικά και ένα πεζογράφημά της.
Και όπως ο  Νικηφόρος Βρεττάκος, εἶναι ο ποιητὴς τῆς ἐλεύθερης φαντασίας, ἀφήνεται σὲ λυρικὲς ὀνειροπολήσεις, ἄλλοτε στοὺς κανόνες τῆς μετρικῆς καί, συχνότερα, σὲ ρυθμικὴ διαδοχὴ στίχων, έτσι και οι ανθολογούμενοι καταθέτουν- ο καθένας  με τους κανόνες της μετρικής- το δικό τους λιθάρι στο οικοδόμημα της λογοτεχνίας. Έχει γραφτεί από τον Μιχαήλ Περάνθη για τον Βρεττάκο ότι ήταν: «  Ἰδιοσυγκρασία εὐαίσθητη, φύση συναισθηματικὴ καὶ γνησίως λυρική, τυλίγει τὰ γραπτά του μὲ μιὰ διάχυση τρυφερότητας, δινοντὰς τοὺς τὸ ἅπλωμα, τὸ γύρισμα καὶ τὴν ἐλαστικότητα τῆς φαντασίας του». Μήπως όμως και οι ανθολογούμενοι δεν διαθέτουν πολλά από τα στοιχεία του ποιητή που ασφαλώς για τους περισσοτέρους εξ αυτών αποτελούσε πρότυπο; 
Τα βήματα του φθινοπώρου αντηχήσαν
νωρίς, κι είπε με πίκρα η αδελφή μου:
« Η νυχτερινή βροχή τα ρόδα μας
τά μάδησε αδελφούλη μου, και τώρα;»
Ένα βιβλίο ρομαντικό θα συλλογίστηκε…
Μα εγώ αναμέτρησα τις ιστορίες γύρω από τα ρόδα που πεθάνανε
στη φύση ανάμεσα και στην καρδιά μου…   …   …( ποίημα Δειλινά)
Ω Νουμήνιε αγαπημένε φίλε
Έχεις τη λύπη στα κουρασμένα μάτια
Δεν θες να δεις τα κόκκινα λουλούδια
Της Άνοιξης τα πράσινα παλάτια… Από το ποίημα “Στον Valentino  Deflorian”  του Γιάννη Αρκέτου ( σελ 32).
——————————————————-
Δίχως πανί, δίχως κουπί, αν μας σέρνει
ο γιαλός μας,
δίχως άστρο αν μας θέλει η νύχτα,
δίχως ήλιο αν μας καλεί η ημέρα,
πού είναι ο κόσμος;   ( Ποίημα Δίχως πανί)
Ανέσπερο φως η ύπαρξή σου
Τόσο κοντά και τόσο μακριά
Θολή παρουσία
Στο βάθος του ορίζοντα
Ήλιος που ματώνει
στη Δύση του.
( UNTTITLET – Βασιλική Β. Παππά, Πλαταριά 12-1-11)
Είναι σαφές, ότι οι στίχοι που παρατίθενται ως προέκταση των στίχων του ποιητή, αν όχι τίποτε άλλο, είναι βαθειά επηρεασμένοι από την ποίησή του, είναι εμπνευσμένοι από το μεγάλο μας ποιητή.
Σου στέλνω αυτὸ το βρέφος με το τσακισμένο ποδαράκι.
Ανέβασέ το στο παράθυρο μὲ τὸν αυγερινό,
κοντὰ στὸν κόσμο, κοντὰ στὸ όνειρο,
κοντὰ στὴν καλοσύνη σου, ποὺ είναι ζεστὴ σὰ μιὰ ανάσα μητέρας,
κοντὰ στὸ τζάκι ποὺ ονειρεύεσαι μὲ τὸ χέρι στὸ μέτωπο
τὴν ευτυχία του πεινασμένου, του στρατιώτη, του άρρωστου.
Βάλτο κοντὰ στὴν πράσινη σημαία. Κοντὰ στὸ κόκκινο
άλογο. Στὴ μητέρα σου πλάι, ποὺ τριγυρισμένη
ἀπ᾿ του Γενάρη τοὺς σπουργίτες, γνέθει τὴν ἐλπίδα.
αλτο κοντὰ στὸ στεναγμὸ της φιλίας. Κοντὰ κοντά.
Βάλτο νὰ κάτσει, κι άνοιχτου σὰν ένα γέλιο τὸ παράθυρο
νὰ ἰδεί τὸν κόσμο. Ποίημα Γράμμα)
Στους κήπους σε εκείνα τα περβόλια
Από το παραθύρι ζητούσε ένα παιδί
Να τα δει να τα μυρίσει.
…
Άνοιξε τα μάτια
Τότες
Έλαμψε ένα αστέρι φωτεινό
Πρωτοφανέρωτο απεκρίθη
«καλημερούδια»
Του έγνεψε. ( “Παιδιού επιθυμία” της Πετροπούλου -Λιανού Εύας)

πηγη:http://www.elliniki-gnomi.eu/archives/40233

Λογοτεχνικός Διαγωνισμός/////«ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ»

3ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ»
Η Αστική Εταιρία «ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ» προκηρύσσει τον 3ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό στις παρακάτω κατηγορίες:
1) ΠΟΙΗΣΗ, 2) ΔΙΗΓΗΜΑ, 3) ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, 4) ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ.
Προθεσμία υποβολής: 15 Μαρτίου 2013. Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και το πλήρες κείμενο της προκήρυξης μπορείτε να απευθυνθείτε στην Πρόεδρο κ. Μαρία Αρφέ, στο τηλέφωνο 6974168584 (ώρες γραφείου).
e- mail: maria.arfe@hotmail.gr
e mail diotima_mouses@hotmail.com

Σβήσε το πρόσωπό μου... ..και ξαναρχίζουμε///Δευτερος κύκλος παραστάσεων

Μια πολύ σημαντική αλλά ελάχιστα γνωστή στο ευρύ κοινό ποιήτρια του μοντερνισμού, τη Μάτση Χατζηλαζάρου φέρνει στο προσκήνιο η ομάδα AMOUR-AMOUR με το Σβήσε το πρόσωπό μου και ξαναρχίζουμε.

Η παράσταση επανέρχεται μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις του στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Σάββατο 12 Ιανουαρίου στην Knot Gallery σε νέα δραματουργική επιμέλεια και σκηνοθεσία της Δήμητρας Κονδυλάκη.

Η Μάτση Χατζηλαζάρου που έκανε τα πρώτα ποιητικά βήματά της τη δεκαετία του ’30, στο πλάι του Ανδρέα Εμπειρίκου, αρχικά ψυχαναλυτή και κατόπιν ερωτικού συντρόφου και συζύγου της, είναι ίσως η πρώτη σύγχρονη ελληνίδα ποιήτρια που συνδέει απροκάλυπτα τη δημιουργική με την ερωτική απελευθέρωση, υπερβαίνοντας την ταύτιση της γυναικείας ποίησης μ’ ένα μονόχορδο συναισθηματισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη της συλλογή, Μάης Ιούνης και Νοέμβρης, χαρακτηρίστηκε άσεμνη και χυδαία από την επίσημη κριτική της εποχής, δεδομένης μάλιστα της στιγμής που εκδόθηκε, το 1944! Η ζωή όμως συνεχίζεται, διεκδικεί ακατάπαυστα τα δικαιώματά της, παρά τον πόλεμο, ή παρά την όποια κρίση. Η Μάτση Χατζηλαζάρου είναι φιγούρα ακριβώς μιας απελπισμένης ανάγκης για ζωή και δημιουργία και ως τέτοια, σήμερα μας αφορά ακόμα περισσότερο.

«Η ποίησή μας είναι η ζωή»

Υλοποιώντας στη σκηνή την ιδέα που πηγάζει απ’ την υπερρεαλιστική ποίηση της ΜΧ, «το ποίημα βίωμα», η παράσταση της ομάδας AMOUR-AMOUR, μιλάει για τη ζωή της ποιήτριας – που ερμηνεύει αισθαντικά η Δέσποινα Παπάζογλου – μες απ’ τις ίδιες της τις λέξεις. Αποκαλύπτοντας τη σχέση της με τον έρωτα και με τη γραφή, τα οποία εντέλει καταλήγουν να συγκλίνουν. Ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτοντας και τη σχέση της με την Ελλάδα και ό,τι αντιπροσωπεύει γι’ αυτήν – ξεκινώντας από την ίδια την φύση, την παράδοση, τη γλώσσα ως τα αγαπημένα πρόσωπα αλλά και τη δυστοπία της πραγματικότητας. Εξ ου και η καταφυγή της στο Παρίσι η οποία τη βοηθά να συγκροτήσει την ποιητική της ταυτότητα, που είναι αξεδιάλυτη με τη δυναμική των αντιθέτων: «εκεί πέρα εδώ», φως / σκοτάδι, νεότητα / γήρας, σώμα και σκέψη, εγγύτητα και απόσταση, Παρίσι Ελλάδα, χαρά και μελαγχολία. Τίποτα δεν είναι αβίαστο, τίποτα δεν είναι μονοσήμαντο στην ποίησή της. Ειδικά όμως η σχέση της με την ελληνικότητα, φιλτραρισμένη μέσα από την απόσταση, αποκτά νέο ενδιαφέρον δεδομένης της επιτακτικής ανάγκης να επανορίσουμε και τη δική μας, βασανιστική σχέση με τον πολιτισμό και τον τόπο μας.

Η παράσταση

Βασισμένη κυρίως σε κάποια ποιήματα με έντονο το δραματικό στοιχείο που γράφει στο Παρίσι μετά τον πόλεμο, στην αριστουργηματική της Αντίστροφη αφιέρωση και στην ανέκδοτη αλληλογραφία της προς τον Εμπειρίκο, η παράσταση συνδέει δύο ξεχωριστά επίπεδα: Το ένα είναι ο ποιητικός λόγος που καταργεί τον χωροχρόνο, φωτίζοντας τη «διαχρονική» Μάτση, από κορίτσι έως ώριμη γυναίκα. Το άλλο, η σκηνική δράση, που τροφοδοτείται από τις επιστολές και τοποθετείται ακριβώς στο πρώτο διάστημα της διαμονής της στη Γαλλία, μετά το περιπετειώδες και δύσκολο ταξίδι με το Ματαρόα το 1945. Σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, στο μεταίχμιο μεταξύ δύο τόπων, μεταξύ δύο αντρών, δύο εντελώς ξεχωριστών τρόπων ύπαρξης. Από μια χώρα υπό το καθεστώς εμφυλίου, σε μια άλλη, όπου παρά τη φτώχεια, μπορούν να ανθίζουν «ο πολιτισμός, η παράδοση και το πνεύμα». Σ’ αυτόν τον δεύτερο γύρο παραστάσεων, δίνεται μεγαλύτερο βάρος στις επιστολές που απευθύνει η ποιήτρια προς τον Εμπερίκο από το Παρίσι (υπό έκδοση από τις Εκδ. Άγρα[1]) μεταξύ 1946 και 1947 φωτίζοντας ανάγλυφα της ζωή εκείνης της περιόδου. Και τότε, όπως και σήμερα, ένας ολόκληρος κόσμος έμοιαζε να γκρεμίζεται... Σε εποχές στέρησης, αβεβαιότητας και όξυνσης των πολιτικών και κοινωνικών αντιθέσεων, ποιος ο ρόλος της τέχνης; Ποιος ο ρόλος της ποίησης;

Εστιάζοντας σε ένα τέτοιο ερώτημα, η παράσταση δεν έχει καθόλου την έννοια της πιστής αναβίωσης ενός προσώπου. Σίγουρα υπάρχει μια εσάνς αισθητικής του πενήντα, επικρατεί όμως ο ονειρικός χωροχρόνος που είναι διαχρονικός και διαπροσωπικός. Αυτή την κατεύθυνση υπηρετούν τα σκηνικά και τα κοστούμια της Φωτεινής Γεωργίου. Μια ιστορία αιώνιας επιστροφής κι επανεκκίνησης. Μια ιστορία σίγουρα όχι μόνο για την Μάτση Χατζηλαζάρου, αλλά για τη σχέση της ποίησης με τη ζωή με τα αυθεντικά υλικά του θεάτρου.

Ημερομηνίες στην Knot Gallery:

Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη: 12 – 13 – 14 – 15/1

Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη: 19 – 20 – 21 -22/1

Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη: 26 – 27 – 28 – 29 Ιανουαρίου 2013

Ώρα Έναρξης: 9 μ.μ.

Διάρκεια: 75’

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ

Ατέλειες δεκτές Δευτέρα και Τρίτη.

Κρατήσεις θέσεων στο τηλέφωνο: 6940808727

ΣΕ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ///ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ

Η συλλογή «Σε βρίσκει η ποίηση» είναι ένα ενιαίο ποίημα ποιητικής δομημένο σε εννέα πολύστιχες ενότητες. Στις οκτώ πρώτες ο ποιητής αναφέρεται σε δεκάδες περιπτώσεις της λογικής ζωής όπου μας «βρίσκει» η ποίηση, ασχέτως αν συνειδητοποιούμε αυτή τη συνάντηση ή όχι. 

Στην ένατη μας δείχνει με ποιους τρόπους μας «βρίσκει» η ποίηση. 

Προσεγγίζοντας επιμέρους τις ενότητες διαβάζουμε ότι η ποίηση μας βρίσκει: 

I

Εκεί που αναρωτιόμαστε για τα πράγματα που συνέβησαν στη ζωή μας και έχουν να κάνουν μ’ εμάς και που κάθε τι, απ’ αυτά, με τον τρόπο του καθόρισε τη ζωή μας. 

II

Εκεί που συλλογιζόμαστε ποιοι είμαστε και τι κάναμε στη ζωή. Εκεί που αναστοχαζόμαστε την ατομική ευθύνη και τη στάση μας απέναντι στο άδικο και στον αδικημένο, στο άνομο και στον κατατρεγμένο, στο απάνθρωπο, στη φτώχεια και στον εξαθλιωμένο, στην ανάγκη του συνανθρώπου, στο ψεύτικο, στο απατηλό των ιδεών και στην εξαπάτηση από τους φορείς των ιδεολογιών. 

III

Εκεί που αναλογιζόμαστε αν θελήσαμε κι αν προσπαθήσαμε να είμαστε ταπεινοί κι αν λειτουργήσαμε έτσι ώστε να συναντηθούμε με τον άλλο. Γιατί και μόνο αν το θελήσουμε μπορεί ν’ ανοίξει ο δρόμος προς τον άλλο. 

IV

Εκεί που μετράμε το μέγεθος της αλήθειας μας στον έρωτα και στην αγάπη κι εκεί που αναγνωρίζουμε πως δεν αγαπήσαμε όσο μας αγάπησαν.

V

Εκεί που ερχόμαστε αυτοκριτικά αντιμέτωποι με τις συμπεριφορές μας επιχειρώντας να αναγνωρίσουμε και να παραδεχτούμε τα λάθη και τις αδυναμίες μας. Εκεί στο οδυνηρά λυτρωτικό ένδον σκάπτε. 

VI

Εκεί που θυμόμαστε τις φορές που αποστρέψαμε το πρόσωπό μας από τους υπερόπτες, τους υπερφίαλους και τους προπετείς, κι εκεί που αποτιμούμε τη συμμετοχή μας στις συλλογικές δράσεις, στο αντάμωμα των ανθρώπων, εκεί που αποτιμούμε τη συνεισφορά μας σ’ εκείνο το! «η ζωή μας αποκτάει νόημα απ’ τη στιγμή που μπαίνει στη ζωή των άλλων: ή καλύτερα απ’ τη στιγμή που ανοίγουμε την πόρτα να μπουν οι άλλοι στη ζωή μας. 

VII

Εκεί που οδοιπορούμε στα μονοπάτια της μνήμης και βγαίνουμε σε ξέφωτα που μας έκαναν να αισθανθούμε υπέροχα και σε βαλτότοπους απογοητεύσεων και ματαιώσεων. 

VIII

Εκεί που αναλωνόμαστε στην τύρβη της καθημερινότητας και στον αγώνα για επιβίωση κι εκεί που τα άγχη που δημιουργεί η ζωή μας κατατροπώνουν. Κι εκεί που παιδευόμαστε για να δημιουργήσουμε έργο καλλιτεχνικό, μικρής ή μεγαλύτερης πνοής, δεν έχει σημασία. 

IX

Τέλος παρουσιάζονται οι τρόποι με τους οποίους έρχεται να μας «βρει» η ποίηση και κάποια πράγματα που αυτή μας «λέει». Κάποια πράγματα δηλαδή που μας λέει ο λόγος των ποιητών. Γιατί η ποίηση, ως λόγος, δεν βρίσκει μονάχα τους ποιητές, οι οποίοι θα εκφράσουν, μέσα από το ατομικό τους βλέμμα και βίωμα, τη συλλογική σκέψη και διάθεση και μνήμη και αγωνία και χαρά και ματαιότητα και τόσα άλλα, αλλά, δια των ποιητών, και κάθε αναγνώστη. Κι ακόμη η ποίηση, ως πράξη ζωής, βρίσκει κάθε ποιητικό άνθρωπο. Και ξέρουμε δα πως οι άνθρωποι έχουν το χάρισμα να κάνουν εμπράγματη ποίηση αν έχουν ψυχή καθαρή. Γιατί ποίηση είναι ένα δροσερό ποτήρι νερό που προσφέρουμε στον διψασμένο μας άγνωστο, ποίηση είναι η εγκάρδια καλημέρα στον άγνωστο με τον οποίο διασταυρωνόμαστε, ποίηση είναι οι ανοιχτές καρδιές όταν γλεντάμε με τους φίλους μας και λέμε «εις υγείαν», ποίηση είναι όταν χτυπάμε την καμπανίτσα σ’ ένα ερημικό εξωκκλήσι κι απαντάει ο κότσυφας κελαηδώντας μέσ’ απ’ τα βάτα της πλαγιάς, ποίηση είναι χίλιες δυο ταπεινές πράξεις της ζωής μας. 

Στην τελευταία αυτή ενότητα, ο ποιητής εγκιβωτίζει την προσωπική του εμπειρία ζωής έτσι όπως αυτή προσδιορίζεται από την πολύχρονη «συναναστροφή» του με την τέχνη της ποιήσεως καθώς και την συμμετοχή του στους κοινωνικούς αγώνες και την κριτική στράτευσή του στο λυτρωτικό όραμα της Αριστεράς. 

Ουσιαστικά σε όλο το μεγάλο αυτό ποίημα, ο Τίτος Πατρίκιος, μιλάει στον εαυτό του, παρ’ ότι η εκφορά γίνεται σε δεύτερο πρόσωπο. Που σημαίνει ότι είναι σαν να μιλά ο αναγνώστης στον εαυτό του, κάθε φορά που θα διαβάζει αυτό το ποίημα έχοντας έναν τουλάχιστον ακροατή. Και πάει λέγοντας, η δύναμη και η δυναμική του ποιητικού λόγου από στόμα σε αφτί, από άνθρωπο σε άνθρωπο…

πηγή:

http://bookpress.gr/diabasame/poiisi/se-vriskei-patrikios

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «ΣΟΔΕΙΑ» (ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2012 – ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013)

 

 

Δελτίο Τύπου

Σας ενημερώνουμε, ότι το τεύχος 14 του περιοδικού «Σοδειά», βρίσκεται ήδη στα σημεία διανομής όλης της χώρας.

Και αυτή τη φορά, η εκδοτική ομάδα επιδίωξε να παραδώσει στο τυπογραφείο ένα τεύχος κατά το δυνατόν υψηλών προδιαγραφών, με πλουραλισμό στην ύλη και υψηλής αισθητικής σχεδίασης. 

Θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε τέλος, ότι αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με το περιοδικό «Σοδειά», το αρχείο παλαιότερων τευχών, την εκδοτική ομάδα, καθώς και τα σημεία διανομής, μπορείτε να αναζητήσετε στην ιστοσελίδα www.sodeia.net.

Με εκτίμηση

Η Εκδοτική Ομάδα

ΤΕΥΧΟΣ 14 [Δεκέμβριος 2012 – Φεβρουάριος 2013] - περιεχόμενα

04 [άρθρο-μελέτη] Το κάτοπτρο του Φασισμού της Νίκης Ηλιοπούλου

07 [πεζό] Το μάτι της Κασσάνδρας Αλογοσκούφη

08 [κινηματογράφος] It’s a Wonderful Life – F.Capra κριτική από τον Γιώργο Ρούσσο

11 [πεζό] Ένα μπλουζ που δε γράφτηκε του Ματθαίου Ματθαιάδη

12 [διήγημα] Η Μάρθα και ο Πέτρος της Θεοδώρας Τζόκα

14 [διήγημα] Ο Ιπποπόταμος και η Δυσδαιμόνα της Μαρίας Ροδοπούλου

16 [μικρή ιστορία] Μια καρδιά στο χιόνι της Δήμητρας Σταυράκη

19 [παραμύθι] Εσκεμμένα ατελές της Ματίνας Αναγνωστοπούλου

21 [σατυρογράφος] Τι δεν καταλαβαίνεις; του Ζιζανίου

22 [ανθολογία ελλήνων ποιητών] Βρεττάκος, Σικελιανός, Βάρναλης. - σοδειά

24 [ποιητικός λόγος] 12 ποιήματα των: Θοδωρή Βοριά, Γιάννη Τόλια, Αθανάσιου Πάσχου, Δημήτρη Δικαίου, Ελένης Κοφτερού, Αλέξανδρου Σάντο, Νίκου Σφαμένου, Μαρίνας Κουτσογιάννη, Νικόλαου Κυριακίδη, Ευαγγελίας Πατεράκη, Αλέξανδρου Κατσούδα, Τζένης Κουφοπούλου.

30 [μεταφράσεις] a. Aad - b. Abdollahi - c. Castera του Babak Sadegh Khanjani

31 [βιβλίο] Νέες Εκδοτικές Απόπειρες - Χειμώνας 2012-13: Dead End: Μητροπολιτικό Ψυχόδραμα σε Τρεις Πράξεις Ν.Γ Λυκομήτρος [εκδ. Vakxikon] – Έρως Ονειρευόμενος Αθανάσιος Πάσχος [εκδ. Γαβριηλίδη] – Η εμμηνόπαυση της ύαινας Φίλιππος Αγγελής [εκδ. Περίπλους] – Το τετράδιο της Μάγια Ιζαμπέλ Αλιέντε [εκδ. Ωκεανίδα] – Αντικουλτούρα Χουάν Κάρλος Κρέιμερ [εκδ. Γνώση] – Αναρχισμός Μάρκος Μάγερ [εκδ. Γνώση] – Η ομορφιά της Λίστας Ουμπέρτο Έκο [εκδ. Καστανιώτη] – 70 ερωτικά W.B.Yeats [εκδ. Εστία] – Το παλάτι Άνταμ Ουίλλιαμς [εκδ. Ωκεανίδα]

ιστοσελίδα περιοδικού

www.sodeia.net

ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

sodeia@ymail.com

τηλέφωνο επικοινωνίας

694 717 600 5

ISSN 2241-2212

Ο ΦΑΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ''ΜΕΛΕΙ''

    O Φάνης Χαραλάμπους είναι ένας νέος εκδότης που δραστηριοποιείται αποκλειστικά στον χώρο του ψηφιακού παιδικού βιβλίου.''Ο Σπυράκος και τα παιχνίδια του'' είναι η πρώτη  του εκδοτική προσπάθεια από τις νεοσύστατες εκδόσεις''Μέλει'' και αναμένονται κι άλλοι τίτλοι.
    Όπως δηλώνει και το όνομα των εκδόσεών του η επιδίωξη του Φάνη είναι να απευθυνθεί τόσο στα παιδιά  όσο και στους γονείς τους.Στους γονείς που νοιάζονται για την αγωγή των παιδιών τους  και πιστεύουν πως ένα καλό βιβλίο μπορεί να βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση.
    Το ψηφιακό παιδικό  βιβλίο ανοίγει νέους ορίζοντες στους συγγραφείς  και τους εικονογράφους και θα απογειώσει την από κοινού ανάγνωση γονιών και παιδιών καθιστώντας την αξέχαστη εκπαιδευτική και ψυχαγωγική εμπειρία.Η προσπάθεια του Φάνη είναι  αν όχι η πρώτη,μια από τις πρώτες για διαδραστικό παιδικό βιβλίο στην Ελληνική γλώσσα.Ο διαδραστικός χαρακτήρας ,αν και περιορισμένος στην πρώτη εφαρμογή αναμένεται να εμπλουτιστεί στους επόμενους τίτλους.Το πρώτο του βιβλίο γραμμένο από τον ίδιο ,εικονογραφημένο από τον Χάρη Μαργαρίτη και εμπνευσμένο από τον γιο του τον Σπύρο είναι μια ιστορία για τη χαρά του να μοιραζόμαστε πράγματα και συναισθήματα.Στο δύσκολο και άγονο δημιουργικά τοπίο της Ελλάδας της "κρίσης που αποθαρρύνει μάλλον παρά ενθαρρύνει πρωτότυπες κι ανανεωτικές προσπάθειες ο Χάρης είναι μια από τις εξαιρέσεις .Του ευχόμαστε καλή επιτυχία και περιμένουμε τα καινούρια του βιβλία .Όταν του ζήτησα να μου πει δυο λόγια για το όραμά του ,μου έστειλε το παρακάτω κείμενο που δημοσιεύω αυτούσιο:


Εκδόσεις "μέλει"

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2011 όταν με έμπνευση τον γιο μου, έγραψα ένα παιδικό
διήγημα το οποίο πραγματεύεται τη σχέση του παιδιού με τα παιχνίδια και γενικότερα τη
σχέση του υποκειμένου με τα υλικά αγαθά . Οι απαντήσεις των εκδοτικών οίκων με τους
οποίους ήρθα σε επαφή για την έκδοση του, ήταν σαφείς και λογικές σε έναν νέο και άσημο
συγγραφέα. Το κόστος της έκδοσης έπρεπε να το επωμιστώ εγώ.Η αρχική απογοήτευση
μετατράπηκε σε πείσμα. Άρχισα να συζητάω με φίλους και γνωστούς πώς να εκδώσω
τουλάχιστον ηλεκτρονικά το διήγημα μου. Τότε άρχισαν ξαφνικά να παρουσιάζονται
μπροστά μου άνθρωποι τους οποίους γνώριζα χρόνια, όμως δεν γνώριζα κάποιες ιδιότητες
τους, όπως για παράδειγμα ο Χάρης, που έκτος από εξαιρετικός φίλος, είναι και εξαιρετικός
εικονογράφος. Η φίλη μου η Μαρίνα, απόφοιτη γαλλικής φιλολογίας, η όποια επιμελήθηκε
τη γαλλική έκδοση.
Άλλοι λοιπόν με ανιδιοτέλεια και άλλοι με κατανόηση και θέληση να βοηθήσουν,
δούλεψαν με αποτέλεσμα "ο Σπυράκος και τα παιχνίδια" να παρουσιάζεται για τρεις
εβδομάδες στις πρώτες θέσεις στις πώλησης του appstore της apple στη κατηγορία
του, ενώ σε λίγες μέρες θα είναι διαθέσιμο και σε Android πλατφόρμες.

Τα θετικά σχόλια με έκαναν να σκεφτώ την δημιουργία ενός εκδοτικού οίκου, ο όποιος
θα εκδίδει σε ηλεκτρονική κυρίως μορφή, παιδικά διηγήματα με σύντομα συμβουλευτικά
κείμενα και ηθικοπλαστικό προσανατολισμό. Σκέφτηκα να τον ονομάσω "μέλει" που
ετυμολογικά σημαίνει νοιάζομαι- φροντίζω, ενώ ακούγεται όπως το γνωστό σε όλους μας
θρεπτικό μέλι. Εμείς όμως, θα ασχοληθούμε με τη θρέψη της παιδικής ψυχής, αυτό θα το
πράττουμε μέσα από ηθικοπλαστικού περιεχομένου σύγχρονα και επίκαιρα διηγήματα, με
ένθετα συμβουλευτικά κείμενα για τους (όπως μου αρέσει να λέω, όλους εμάς τους γονείς)
κατ ανάγκη παιδαγωγούς . Γιατί όμως τονίζω το ηθικοπλαστικό; .Όντας και εγώ γονιός δυο
παιδιών προσχολικής ηλικίας, δεν σας κρύβω την ανησυχία μου για τον αφιλόξενο για τις
παιδικές ψυχές κόσμο που μας περιβάλει. Κοιτώ γύρω μου και βλέπω ακατάλληλα παιδικά
παιχνίδια, ακατάλληλα παιδικά παραμύθια, ακατάλληλα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα.
Η βία και η ανηθικότητα έχει γίνει πια κτήμα μας, ας μην γίνει και κτήμα των παιδιών
μας. Όλοι οι γονείς λίγο πολύ έχουμε τύψεις για τον λιγοστό χρόνο που αφιερώνουμε
στα παιδιά μας, ας είναι αυτός ο χρόνος ποιοτικός, μέσω της ανάγνωσης με το παιδί μιας
ιστορίας και μέσω μιας ολιγόλεπτης συζήτησης για το ηθικό δίδαγμα που αυτή πρέπει να εμπεριέχει.
Η ταπεινή μου γνώμη είναι, ότι με το τρόπο αυτό και το παράδειγμα μας, θα θωρακίσουμε
τα παιδιά μας με ηθική και ευγένεια απέναντι στην ανηθικότητα και τον ατομικισμό της
κρίσης ηθικής που βιώνουμε.

Αυτή εν συντομία, είναι η ιστορία της δημιουργίας των εκδόσεων "μέλει", Ελπίζω μέσα από
τη καρδιά μου να εμπνεύσει πολλούς από εσάς να κυνηγήσετε τα όνειρα σας . Να θυμάστε
ότι ο χρόνος που απαιτείται για οτιδήποτε έχετε σκοπό να κάνετε, είναι μόνο και μόνο για
δοκιμάσει τη θέληση σας και τίποτε παραπάνω.

Σας ευχαριστώ πολύ για το βήμα.

Φάνης Χαραλάμπους.

Πρόσκληση σε ποιητές: Ζητείται Ποίημα – One OFF

 

 

Ο δημιουργός Βαγγέλης Ευαγγελίου απευθύνει πρόσκληση μέσα από το δικτυακό του τόπο vaeva.gr για τη δημιουργία ενός συλλογικού ψηφιακού βιβλίου ποιημάτων:
Εδώ, με μία νέα ιδέα, αλλά με μία πολύ παλιά έκφραση! One Off λοιπόν, που σημαίνει Ένα στο είδος του. Μοιάζει με την πιο γνωστή έκφραση One of a kind μόνο που προηγήθηκε! Στη δική μας περίπτωση, θέλουμε ένα ποίημα.
Που σημαίνει πως κι ένα μόνο ποίημα να έχεις γράψει, μπορείς να συμμετάσχεις. Άλλωστε καθημερινά βλέπω νέες καλές πένες στο διαδίκτυο. Ανθρώπους που γράφουν ποίηση και είναι σημάδι, πως κάποιοι ακόμα ονειρευόμαστε!
Πάμε στο θέμα μας τώρα. Από 1n Ιανουαρίου 2013 έως 1n Μαρτίου 2013 θα μπορείτε να στέλνετε ένα ποίημα με ό,τι θέμα θέλετε και μέγεθος έως μία κόλλα Α4, το οποίο θα μπει μέσα σε ένα ψηφιακό βιβλίο / e – book και θα διανέμεται δωρεάν στο internet ώστε να σας διαβάσουν όσο περισσότεροι γίνεται.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε τον σχετικό δικτυακό τόπο ή επικοινωνήστε με το e-mail: vaeva25@hotmail.com

Γιώργος ΝικολόπουλοςΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Σήκωνες το κεφάλι και κοίταγες την αστροσκέπαστη νύχτα
μεταξένια μαγική νύχτα, στολισμένη με μυριάδες λαμπυρισμούς
πυγολαμπίδες του ουρανού, στολίδια στο στερέωμα, μάτια του αιθέρα, κουκίδες μέσα στο σκοτάδι
και φώναζες: «ουράνια σκόνη, ουράνια λιβάδια, ουράνια πλάσματα, κάποια μέρα, κάποια μέρα κι’ εγώ θα σας συναντήσω
στον κόσμο των άστρων δεν υπάρχει σκοτάδι
οι σκιές καθρεφτίζονται μέσα στην κοσμική φλόγα
ένα μαγικό κάτοπτρο – συνειδησιακό τηλεσκόπιο – φωτεινό μονοπάτι – θα με φέρει κοντά σας»
όταν κάποια μέρα κατάλαβες ότι τα αστέρια σε κοιτάζουν
ανοίγουν τρύπες μέσα στη μνήμη σου
αστερόσκονη σε σκεπάζει σαν αόρατος μανδύας
ήθελα να φωνάξω «μείνε εδώ, σε θέλω, σε χρειάζομαι, τα αστέρια δεν σε χρειάζονται, τα αστέρια δεν σε χρειάζονται όπως εγώ!» αλλά δεν τόλμησα, όχι δεν τόλμησα
 τώρα ταξιδεύεις πέρα από τη νύχτα
πέρα από τις αναμνήσεις
πέρα από τα όνειρα
πέρα από τα σύνορα
πέρα από τα τελευταία σύνορα
προσπαθείς να κατακτήσεις τον κόσμο των άστρων
ένα τόσο μακρινό ταξίδι
και εγώ εδώ να περιμένω, ποιος ξέρει τι...

ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΥΡΜΑΝΙΔΟΥ///ΛΕΙΠΕΙΣ…

Λείπεις τώρα
και πριν.

Και είμαι αδύναμη
αυτό να το αλλάξω.

Γι’ αυτό στόλισα το δάκτυλό μου,
σε καρφίτσωσα στο πέτο
και περιδιαβαίνω αδάκρυτη
τις ατραπούς της νοσταλγίας
και της αξόδευτης αγάπης.

Λείπεις και τώρα
και από πριν.
Λησμόνησα πως ήταν πριν…

Σωτηρία Κυρμανίδου (ποιήματα από συλλογή προς έκδοση)

Πηγή:Λογοτεχνικές και Εκπαιδευτικές Αναφορές