Γιώργος ΝικολόπουλοςΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Σήκωνες το κεφάλι και κοίταγες την αστροσκέπαστη νύχτα
μεταξένια μαγική νύχτα, στολισμένη με μυριάδες λαμπυρισμούς
πυγολαμπίδες του ουρανού, στολίδια στο στερέωμα, μάτια του αιθέρα, κουκίδες μέσα στο σκοτάδι
και φώναζες: «ουράνια σκόνη, ουράνια λιβάδια, ουράνια πλάσματα, κάποια μέρα, κάποια μέρα κι’ εγώ θα σας συναντήσω
στον κόσμο των άστρων δεν υπάρχει σκοτάδι
οι σκιές καθρεφτίζονται μέσα στην κοσμική φλόγα
ένα μαγικό κάτοπτρο – συνειδησιακό τηλεσκόπιο – φωτεινό μονοπάτι – θα με φέρει κοντά σας»
όταν κάποια μέρα κατάλαβες ότι τα αστέρια σε κοιτάζουν
ανοίγουν τρύπες μέσα στη μνήμη σου
αστερόσκονη σε σκεπάζει σαν αόρατος μανδύας
ήθελα να φωνάξω «μείνε εδώ, σε θέλω, σε χρειάζομαι, τα αστέρια δεν σε χρειάζονται, τα αστέρια δεν σε χρειάζονται όπως εγώ!» αλλά δεν τόλμησα, όχι δεν τόλμησα
 τώρα ταξιδεύεις πέρα από τη νύχτα
πέρα από τις αναμνήσεις
πέρα από τα όνειρα
πέρα από τα σύνορα
πέρα από τα τελευταία σύνορα
προσπαθείς να κατακτήσεις τον κόσμο των άστρων
ένα τόσο μακρινό ταξίδι
και εγώ εδώ να περιμένω, ποιος ξέρει τι...

ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΥΡΜΑΝΙΔΟΥ///ΛΕΙΠΕΙΣ…

Λείπεις τώρα
και πριν.

Και είμαι αδύναμη
αυτό να το αλλάξω.

Γι’ αυτό στόλισα το δάκτυλό μου,
σε καρφίτσωσα στο πέτο
και περιδιαβαίνω αδάκρυτη
τις ατραπούς της νοσταλγίας
και της αξόδευτης αγάπης.

Λείπεις και τώρα
και από πριν.
Λησμόνησα πως ήταν πριν…

Σωτηρία Κυρμανίδου (ποιήματα από συλλογή προς έκδοση)

Πηγή:Λογοτεχνικές και Εκπαιδευτικές Αναφορές

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ/// ΜΑΓΙΑ

Μάγια  κορίτσι,
Μάγια πόρνη,
(άκου πώς ο άνεμος σφυρίζει τ΄όνομά σου)
αίσθηση είσαι
ανένταχτη στον χώρο και τον χρόνο,
προσκυνάς αυτόν που σε χάλασε

Αχόρταγη για το στόμα του
αφρός της θάλασσας
σύννεφο έτοιμο να πέσει
βροχή  ηχηρή
(στο αγγιγμά του
γινόσουν μουσική!)

 Γυμνή σιωπή
υπάρχει μέσα σου ένα πουλί
φυλακισμένο


Ιούλιο κάνατε έρωτα
πάνω στη θάλασσα
φθινόπωρο σε είχε κιόλας
σκοτώσει

Αγάπη μου,του είπες,
Μάγια,σε άλλους τόπους ξημερώνεσαι τώρα
έγινες ψιθύρισμα μοναχικό.
Αγάπη μου,του είπες,
πάρε τη σιωπή μου
δώσε μου τη λήθη. 

[Η Μυστική Ζωή της Μάγιας Μ.]

AΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΙΝΗΣ// Η ΠΟΙΗΣΗ

Σπαταλώ

και το τελευταίο

δευτερόλεπτο ελευθερίας

της σκέψης μου,

αφιερώνοντάς το

σε σένα.

 Φαντάζομαι,

μια είσοδο σου,

στην πιο όμορφη τελετή.

Κάπου...

Εκτός κάποιου ναού.

Η ύπαρξη των ναών,

σημασία δεν έχει καμία.

Η ομορφιά,

μπορεί να υμνηθεί

και εκτός των ναών...

Κυρίως εκτός τους...

Έτσι,
 
 στήνω κι εγώ

με το μυαλό μου

τελετές...

Και είσαι πάντα

εσύ πρωταγωνίστρια...

Άτιμο που είναι

το μυαλό,

ταξιδεύει,πλάθει,

ζει,χαρίζει...

Δεν έχει όρια,

δεν έχει φρένα...

Όμως,

κάτι έχει...

Φαντασία;

Αγάπη;

Και τα δυο μαζί;

Και άλλα;...

Φαντάζομαι,

τα πρώτα σου βήματα,

τα πρώτα μου όνειρα...

Ντυμένη στα λευκά,

αγκαλιά με ένα σύννεφο,

αγκαλιά με την άνοιξη

και με λουλούδια

στα μαλλιά.

Λευκά, όλα λευκά,...

μέσα σε ένα κόσμο

κόκκινο...

Μέσα σε μια μάζα

 αλαλάζουσα,

μια μάζα τυφλή...

Κι εσύ προχωράς

μόνη,...

ντροπαλή,ανυπεράσπιστη...

Ποιός το είπε πως είσαι μόνη;

Γι αυτό μικρή μου

είμαι ποιητής....

Για να ξεπερνώ

τα όρια

και με τη σκέψη μου,

να ορίζω,...

τις ροές των ονείρων,

τις ροές των θαυμάτων...

Γίνομαι λοιπόν άνθρωπος,

γίνομαι σύντροφος,

γίνομαι χάδι

και συνοδός σου,

στην πιο όμορφη τελετή,...

στο πιο όμορφο

δειλινό των ονείρων σου ...

Έτσι,

σαν πορφυρός κομήτης

μιας πρωτοχρονιάς,

σαν πορφυρός ήλιος

μεσημεριού του θέρους...

Και το δάκρυ,

γίνεται χαμόγελο

στα χείλι σου

καθώς προχωρούμε,

στο διάδρομο

της ένωσης,...

στο διάδρομο

της ζωής...

Φεύγουμε μαζί...

Φεύγουμε στη νύχτα...

Φεύγουμε,...

για ένα παράδεισο,

για το δικό μας παράδεισο...

Τα δευτερόλεπτα τελειώνουν...

Η σκέψη χάνεται...

Ο διακόπτης κλείνει...

Μα η φυγή μας,

συνεχίζεται...

Δραπέτες,...

ναι δραπέτες

της αγάπης....

Και καταφύγιο

και ναός μας...

Ναι,

ναός μας

είναι

η ποίηση!!!

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ///ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Μόνο η θλίψη
Χωρίς το φως του ήλιου
Ξαναγεννιέται.


[Μισό σκοτάδι,εκδ.Γαβριηλίδης 2010]


Η ΣΙΩΠΗ 

Άσκηση μνήμης
Συναθροίζοντας πουλιά
Στην κορυφή μιας γυμνής λεύκας
Οι πτήσεις είναι χαμηλές
Πολύ κοντά στη θάλασσα
Πολύ κοντά στον ουρανό
Στο όριο να γίνει
Το άπειρο
Περατό.


*******
 

ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ

'Ενας χείμαρρος
Ακούω τη βουή του
Τη νύχτα
Δισύλλαβο μοιρολόι
Μοίρα και πρόκληση
Με χωρίζει από τους άλλους
Ό,τι δεν χάθηκε 
Είναι μέσα μου

[ΟΤΑΝ  ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΦΛΑΜΙΓΚΟΣ,Γαβριηλίδης  2005] 

*******

ΚΥΠΡΟΣ

Παλαιικά σπίτια,αργαλιοί,
το γιασεμί μας...

Ήρθαν οι ξένοι'
οδοστρωτήρες περνούν
ξερνώντας βρώμα
και πέντε δολλάρια. 


΄ΕΡΩΤΑΣ

Ο  έρωτας
μια αίσθηση πραγματικού
μια απεριόριστη ελευθερία.
Ήμουν βιαστική ,ήσουν βιαστικός.

[ΔΙΑΓΩΓΗ,ΓΝΩΣΗ 1981]


*******
 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΕΣ ΕΠΟΧΕΣ 


'Ολη τη νύχτα βηματίζοντας
Με την ηχώ της τρέλας
Όλα στην αυτοτέλεια της εμμονής της
Απαραβίαστα αραγμένη σαν σε όνειρο
Αυτάρκης μέσα στο σκοτάδι
Με τα δόντια  της νύχτας ο πανικός να τροχίζει
Αθεράπευτα ασυγκίνητη στις αντανακλάσεις
Όταν το φως...
                               Χάνεται! 


[ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΕΒΗ,ΟΜΠΡΕΛΑ 2002]


*******
 

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ  ΦΛΑΟΥΤΟ

Ένα αρχαίο  υδραγωγείο
Γεμάτο ψιθυρους 
Ξεπετάχτηκαν οι αιώνες δίπλα μας
Τυλιγμένοι με τα φύκια της θάλασσας
Εξισώσεις και άγριες βιολέτες

Πραγματικότητα εύθραυστη
Σαν το χαλάζι σκληρή
Όσο κρατάει μια στιγμή
Εξαυλώνονται οι άνθρωποι
Και οι πράξεις τους
Από φρίκη και νόημα 

[ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΦΙΝΙΣΤΡΙΝΙΑ,ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ 2008] 


******* 

ΕΚΑΒΗ ΣΕΧΗ //ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο θρήνος του Έρωτα


 
Φοβάμαι! Φοβάμαι, σου λέω.
Μήπως περάσουν κι άλλες εποχές
και μέσα από αυτήν την απόσταση
ερωτευτούμε κι άλλο.
Φοβάμαι! Φοβάμαι μήπως όταν σε δω
επιβεβαιώσω πως δεν ερωτεύτηκα εσένα,
αλλά τις ανυπεράσπιστες προσδοκίες
που μου γέννησες.
Μίλα, να χαρείς!
Πες με ανάσα σου.
Πες με μικρή σου.
Ψιθύρισε μου:
«Θέλω να παντρευτούμε οι δύο μας,
στην Ινδία, με τους ελέφαντες
και χρόνια αργότερα
να με χωρίσεις».
Και ας μην καταλαβαίνω
τον εθισμό σου στον πόνο.
Πες πως ο χρόνος στα αλήθεια δεν υπάρχει.
Τι να τα κάνουμε εμείς τα ανθρώπινα;
Εμείς ερωτευόμαστε σαν τους νεκρούς ποιητές:
Αιώνια εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας
και πεθαίνουμε από την υπερβολή.




Οι θλιμμένες ποιήτριες

Οι θλιμμένες ποιήτριες αγαπούν τη θλίψη τους .
Μπορούν και ξεχωρίζουν το φθινόπωρο από την άνοιξη
μέσα από τα εποχιακά ποιήματά τους.
Ξέρουν να βρίσκουν τα πεζοδρόμια
που χύθηκαν χωρισμοί επάνω τους
και μπορούν να χαράζουν εξιλέωση.
Ξέρουν να γράφουν ακόμα και όρθιες.
Κουβαλάνε πάντα ένα βιβλίο,
τη φωτογραφική τους μηχανή
και ψίχουλα από το πρωινό που πήραν
με τον αγαπημένο τους.
Ξέρουν να διανύουν το χώρο
και να σκοτώνουν το χρόνο με ευλάβεια.
Μπορούν να σου δοθούν
δίχως δεύτερη σκέψη,
δίχως όρια,
δίχως κανόνες
με απόλυτη ανάγκη να γίνουν ένα με εσένα.
Οι θλιμμένες ποιήτριες ξέρουν από κάβλα,
ξέρουν και από ταπείνωση και από ντροπή.
Μπορούν να κοιμούνται την ημέρα
με τα παντζούρια κλειστά
και να ονειρεύονται ξύπνιες.
Ξέρουν να σπαταλάνε τις σκέψεις τους
σε εικόνες που θέλουν να ζήσουν,
να λάβουν μέρος σε βρώμικες
αλλά όχι βρωμερές καταστάσεις
και να καθαρίσουν το τοπίο.
Μόνο τούτο δεν ξέρουν να κάνουν:
Να μετατρέψουν το μελαγχολικό τους βλέμμα
σε χαμόγελο μικρού κοριτσιού.
 



ΠΗΓΗ:H ΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΟΙΕΙΝ
 

ΝΙΚΟΣ ΤΟΜΑΡΑΣ///ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ακροβασία

Ακροβάτης

σε ανύπαρκτο νήμα

άγγιξα το άπειρο των χειλιών

ανατολή με δύση κοιταχτήκαν

Ακροβάτης

με τα κύτταρα σε εγρήγορση

σε πορεία μοιρόγραπτη

σε συνεύρεση εκρηκτική

Στην ελευθερία της κίνησης

ξεπερνώντας τη διαφυγή σου

τόλμησα το άγγιγμα

Στην εμμονή της διεκδίκησης

αγγίζοντας τα όρια

βρέθηκα στο βυθό των συναισθημάτων

ΘΕΛΩ Ή ΘΗΛΙΑ

Δύο γράμματα τρυπούν το μυαλό μου,
το θήτα και το λάμδα,
θήτα όπως θάλασσα
λάμδα όπως λέξη,
θάλασσα οι λέξεις, δηλαδή
το θήτα για την καμπυλότητά του,
το λάμδα για την καλλιγραφία του,
όγδοο και ενδέκατο στη σειρά ,
ως αρχικά
θάνατος και θείο
λάβα και λόγος
ως μόνα
λαθεύω, θηλυκό
και σε συνδυασμό
θηλάζω τη λήθη
λήθαργος ή θύελλα
λαθρεπιβάτης σε λιθόστρωτα
θέλησης και θαλπωρής.

Μονόλογος 

 

Για ό,τι παίρνουμε, κάτι δίνουμε
κι αν ο πόνος μετριέται και με τα δάκρυα
η θάλασσα λειτουργεί και ως σύρτης
που άλλοτε ανοίγει και άλλοτε κλείνει
αφού στου χρόνου το ταξίδι
- οι Ιθάκες ποτέ δεν έλειψαν -
κάποτε αποκαλύπτεται
φαντασίας και ζωής διάμεσος.
Για ό,τι κερδίζουμε, κάτι χάνουμε.
 
 

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ

 

Μου λες πως καίγεσαι
ανοίγεις την πόρτα
ψυχής και σώματος.
 

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ/// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο  ΤΥΦΛΟΣ


 Βολεύτηκε  στην αρχή με το μπαστούνι.
 Το κρατούσε μπροστά
 αποφεύγοντας τα εμπόδια.
Κάποτε αποφάσισε την εγχείριση.
Βρίσκοντας το φως του,
έκανε το  μπαστούνι ρόπαλο.


*******

ΠΕΡΛΕΣ 

Ι.ΕΙΚΟΝΑ

Νύχτα
κι η μοναξιά στην άσφαλτο
βαρύ ξανοίγει βήμα.

ΙΙ.ΜΟΝΑΔΙΚΗ

Πλήθος μεγάλο
που   η  συνάντηση μαζί σου
σκορπισε.

ΙΙΙ.ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΙΟΤΟ

Κι οι δύο μεθήσαν:
Αυτός μες τη νύχτα.
Αυτή με τη νύχτα.  

ΙΙV.ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ

Η  πόρτα μου δε χτυπά
κι ας χτυπά η καρδιά μου
για σένα.    

V.TA ΨΩΝΙΑ ΜΟΥ

Γυρνώ απέξω  βιαστικός
να ξετυλίξω 
ποιήματα.

VI. AYTAΠΑΤΗ

Ν΄ ακούμπαγε στο μάγουλο
το χέρι σου
χωρίς χαστούκι.

VII.AΠΟΜΑΧΟΣ

Καπνό κοιτούσε 
καραβιού.Τώρα κοιτά
του τσιμπουκιού του.

VII.AΓΩΝΙΣΤΗΣ

Δε σταματούσε να μιλά
παρά σαν  του΄παν
να προδώσει.               


 {Ο ΤΥΦΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ }

*******

ΕΡΗΜΟ ΠΟΙΗΜΑ

Όσο το γράψιμο διαρκούσε
ένιωθε κούραση ,μα και χαρά.
Το ποίημα γραφόταν
σα να΄χτιζε σπίτι.
Κάθε καινούργιος στίχος
κι έν ακαινούργιο δωμάτιο.
Εδώ το υπόγειο,εκεί η κάμαρα.
Τώρα το σαλόνι με φώτα κι έπιπλα λαμπρά.
Κι ο ποιητής να στριφογυρνά έκπληκτος,
να μπαινοβγαίνει από στίχο σε στίχο
σαν από δωμάτιο σε δωμάτιο,
ζ΄ντας ολόκληρη ζωή μέσα του.
Όταν το ποίημα τελειώσει,
σαν σπίτι κι αυτό θα κλειδωθεί
μ΄ελάχιστα πράγματα μέσα του αφημένα.
Τα άλλα-τα πολλά-
τα παίρνει φεύγοντας ο ποιητής μαζί του.     

[ΤΑ  ΆΛΛΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ]



   

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ///ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΑΝΤΙΘΕΣΗ

Τι παράξενο
τόσα λουλούδια γύρω μου
κι εσύ να λείπεις.

[Ερείπια,εκδ.ΡΕΩ,2010]

*****

ΤΟ ΤΡΕΝΟ


Νιώθω σαν τρένο,
να κυλάω πάνω στις ράγες.
Πολλά τα χρόνια,
γέρασε η μηχανή,
σκούριασαν τα γρανάζια.
Έχω σταθμεύσει,
σε μια ερημιά,
προσμένουν να με κάνουν παλιοσίδερα.
Μα κάθε νύχτα,
ανάβω τα φανάρια,
βάζω  μπροστά τη μηχανή 
και  δραπετεύω.

[ΞΕΡΟΚΛΑΔΑ,Εκδ.ΡΕΩ 2012]

***** 

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Δεν ξέρεις τί να γράψεις πια,
τα λόγια στέρεψαν ,
χαθήκανε οι λέξεις .
Μονάχα μουτζουρώνεις το χαρτί,
η ώρα να περάσει.
Κλείνουν τα μάτια,
ταξιδεύει ο νους,
ο ύπνος σε παίρνει στα φτερά του,
το όνειρο ξαπλώνει στο χαρτί
και γράφει ποίημα!  

[Πρόσωπα γνωστά,εκδ.ΡΕΩ 2011] 

Ευχές για καλή ψυχική υγεία///της Εύας Στάμου

Το πόσο σημαντική είναι η ψυχική υγεία για την ευτυχία του ατόμου αλλά και την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας, είναι πλέον κάτι που διαπιστώνουμε καθημερινά απλώς παρακολουθώντας τα δελτία ειδήσεων. Παρόλα αυτά, στις ευχές που ανταλλάσσουμε κατά την περίοδο των γιορτών παραλείπουμε να ευχηθούμε 'Καλή ψυχική υγεία', ίσως γιατί είναι ένα ζήτημα ιδιαίτερα ευαίσθητο και για τους περισσότερους ‘ταμπού’.
Η αντίληψη που επικρατεί σε κλειστές, συντηρητικές κοινωνίες όπως η ελληνική είναι ότι κανείς δεν μπορεί να κρίνει αν κάποιος συνάνθρωπός μας υποφέρει από ψυχικό πρόβλημα. Η άποψη αυτή είναι εσφαλμένη, κάτι που είναι μάλλον εύκολο να καταλάβουμε αν συλλογιστούμε περιπτώσεις που έχουμε συναντήσει στο οικογενειακό, φιλικό ή επαγγελματικό μας περιβάλλον. Άτομα με χρόνια ψυχικά προβλήματα και δυσλειτουργίες που προκαλούν οδύνη στους ίδιους και στο περιβάλλον τους καλύπτονται πίσω από αυτή την αντίληψη, με αποτέλεσμα αντί να αναζητούν βοήθεια από τους ειδικούς, να περιμένουν από το περιβάλλον να προσαρμοστεί στις ιδιαίτερες ανάγκες τους. Οι ενοχές των οικείων αποτελούν το τέλειο άλλοθι για την διαιώνιση αυτής της δυσάρεστης κατάστασης.
Ψυχικό νόσημα δεν σημαίνει προσωπική αποτυχία ή ηθική πτώση του ατόμου, και σε καμία  περίπτωση δεν αποτελεί απόδειξη χαμηλής διάνοιας. Άλλωστε, η καλή ψυχική υγεία δεν είναι κάτι αμετάβλητο. Οι περιστάσεις κι οι δοκιμασίες της ζωής -μια ξαφνική απώλεια, ένα διαζύγιο, μια σοβαρή ασθένεια, η ανεργία-, είναι γεγονότα που μπορούν να συμβούν στον οποιονδήποτε, τα οποία όμως δεν είμαστε όλοι στον ίδιο βαθμό προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε. Η απλή λύση θα ήταν η αναζήτηση βοήθειας από τους ειδικούς. Δυστυχώς όμως πολλοί συνάνθρωποί μας προτιμούν να υποφέρουν σιωπηλά με συχνά καταστροφικές συνέπειες, από το να ανοίξουν τον εαυτό τους, να μιλήσουν καθαρά για ό,τι τους συμβαίνει, και να παραδεχτούν ότι χρειάζονται υποστήριξη.
Ακραίο παράδειγμα αυτής της κατάστασης είναι το υψηλό ποσοστό αυτοχειρίας που διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Όπως θα ήταν λάθος να αγνοήσουμε τις οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις αυτού του φαινομένου, άλλο τόσο λάθος θα ήταν να υποκρινόμαστε ότι όποιος επιλέγει να αυτοκτονήσει χαίρει άκρας ψυχικής υγείας και ότι το μόνο που τον προβληματίζει είναι η οικονομική του θέση. Τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που αν και βιώνουν εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις (χρόνια ασθενείς, άστεγοι, άνθρωποι με σοβαρές αναπηρίες) αγωνίζονται με εμμονή και θαυμαστή αξιοπρέπεια να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους, είναι τουλάχιστον απλοϊκό να αναγάγουμε την κάθε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά στις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.
Το στίγμα για την οικογένεια του αυτόχειρα είναι τόσο δυσβάσταχτο που οι περισσότεροι  προτιμούν να αγνοούν αυτή την διάσταση του θέματος και να ασχολούνται με οποιονδήποτε άλλο παράγοντα τον οδήγησε στην πράξη της αυτοκτονίας. Ορισμένοι από σκοπιμότητα και κάποιοι λόγω ελλιπών γνώσεων, αποφεύγουν να εξετάσουν τα  προβλήματα ψυχικής υγείας που δεν αντιμετωπίστηκαν όταν και όπως έπρεπε από τον περίγυρο, όπως και την αδυναμία της πολιτείας να επιμορφώσει και να προστατεύσει τον πολίτη.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μία κατάλληλη στιγμή για να αναζητήσουμε τη βοήθεια που χρειαζόμαστε. Αφήνοντας ένα πρόβλημα να εκκρεμεί επ’ αόριστον το πιθανότερο είναι ότι στο τέλος θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα πολύ διαφορετικό και σίγουρα δυσκολότερο πρόβλημα. Αυτή άλλωστε δεν είναι και η περίπτωση σύνολης της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία δεκαετία;
Γι αυτό λοιπόν ας φροντίσουμε για την ψυχική υγεία μας, όπως φροντίζουμε για την υγεία των ματιών, της καρδιάς ή των νεφρών μας. Κι ας ευχηθούμε ο ένας στον άλλο: Καλή χρονιά, Καλή δύναμη και -κυρίως- Καλή ψυχική υγεία!

ΠΗΓΗ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=20957