371 ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Αγαπητοί φίλοι

το varelaki έχει προδημοσιεύσει σχετικά με τις tweet stories ,ένα εγχείρημα με εμπνευστή και οργανωτή τον Γιάννη Φαρσάρη....!!!!
Τώρα ήρθε η ώρα....να ολοκληρωθεί το ενδιαφέρον αυτό πόνημα....οπότε δεν εχετε παρά να το απολαύσετε!!!!!


ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΤΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ:


 _Ιστορίες μιας ανάσας

Ένας κλασικός ορισμός του διηγήματος είναι ότι πρόκειται για ιστορία μερικών
χιλιάδων λέξεων που μπορεί να διαβαστεί σε μία δόση. Περιορίζοντας ακόμα
περισσότερο την έκταση, ας μιλήσουμε για ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν με
μια ανάσα.
Ο μεγάλος Ernest Hemingway, άλλωστε, το έκανε πράξη γράφοντας την πιο μικρή
δραματική ιστορία με τη χρήση έξι μόλις λέξεων: "For sale: baby shoes, never worn". Κι
αυτό δεκαετίες πριν το Facebook και το Twitter καταφέρουν να επηρεάσουν τον
γραπτό τρόπο έκφρασης.
Το ανοικτό ερώτημα που τέθηκε από την ψηφιακή βιβλιοθήκη OPENBOOK ήταν εάν
μπορεί η λογοτεχνία να λειτουργήσει στο ασφυκτικό πλαίσιο της πολύ μικρής φόρμας
των αναρτήσεων στα κοινωνικά δίκτυα. Από τις εκατοντάδες συμμετοχές που
υποβλήθηκαν, επελέγησαν 371 μικροδιηγήματα για να δώσουν την απάντηση.
Καταξιωμένοι συγγραφείς, πολυπράγμονες bloggers, εθισμένοι των status updates &
των tweets, αλλά και πρωτόπειροι γραφείς τόλμησαν να στριμώξουν την έμπνευση,
την πλοκή και τις ιδέες τους σε 140 χαρακτήρες.
Ευχαριστίες θερμές σε όλους τους συμμετέχοντες, με μια παράφραση της ρήσης του
Μπρετόν: Το διαδίκτυο είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση.
Σταυρώνω τα δάχτυλα. Μακάρι η συλλογή να προσφέρει αναγνωστική απόλαυση.
Είναι ένα πείραμα που κρύβει πολύ αγωνία για το αποτέλεσμα.

                                                                                                      γ.φ.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ:


http://www.openbook.gr/2012/03/tweet-stories.html



Όσο για μένα....τιμή και χαρά μου  που συμμετέχω σε τέτοιες προσπάθειες που αφουγγράζονται την
εποχή μας....!

Καλή σας ανάγνωση,λοιπόν!

Ασημίνα Ξηρογιάννη

IOYΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ/// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                        

                                  

 Δεν  έχει άλλη δεν έχει άλλη εξόν από σένα ομιλία.


********



ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ


Ξυπνούν τα βράχια και με λίγο μάραθο στην κορυφή τους
Νίβουν οι άνεμοι.Πρωί μιας από πριν χλωμής
   χαλκογραφίας
Τα δάπεδα κοιτούν κατάματα μέσ΄από της  θαλάσσης
   τις ψηφίδες
Λείο και στρογγυλό τ΄Αβάθυστο τα βότσαλα του
   Βαγιανού
Και με τη μόνη εκκλησούλα η Σύρνα
Τινάζεται στον ύπνο της η γη κι ανώνυμα σκορπά μικρά
Ζωάκια να βοσκήσουν.Μίλια μετρούνε πλοηγοί κι εσύ
Βουτάς τα πόδια σου στο  αχανές γαλάζιο της ανάσσης
    το χτένι πάρε το
Τρεις όρμους που έσμιξε και τρεις χρησμούς
Τον μαύρο τον τραχύ τον αργοπορεμένο.Που εδώ
    ονομάζουνε Γυαλί
Και κλέινουνε τα βλέφαρα εργάτες νέοι ενώ ακόμη πελεκάνε
Φως σ' ένα λευκό διάτρητο γύρω παντού ορυχείο.Ηχώ
Από τέσσερα κοφτά καράβια που΄τανε νησιά
Και τώρα μες στο μέλλον μεταφέρουν κοβάλτια μπλε
Μπλε των παιδιών βαθύ της νύχτας μπλε
                                                                     μπλε του Οδυσσέα.



********



Ξέρει του  πόντου  ο νους μου λες και γαλουχεί τα πλοία.



********


ΕΡΧΟΥ


Κι ο ύπνος του ύπνου πιο σιωπή
Των ουρανών χωρίζοντας το αίμα
Νερά εδώ παντού  μιας κόκκινης
Βροχής τις παπαρούνες τους
Μασώντας σοφοί και νέοι  με μάτια
Πράσινα
Χτίζουν σιγά σιγά τη νύχτα
Δωμάτιο κλειστό σε διπλωμένο μέσα
Μαντιλάκι τετράγωνο σαν άρτος
Μοιράζεται η ζωή ψυχή ψυχή
Με τα συλλαβογράμματά της
Φωλεά προσηλωμένος έχιδνα να μη σε χάσω
Έρχου.



*******


Βράδυ
Και η ζωή  κρατιέται από τη μνήμη της σαν ψιττακός
                                                                     από μια λέξη.


*******



ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ


Ευθεία
Δεν έχει τέλος το τέλος.Ακατάπαυστα επιστρέφοντας
Η αρχή η πρώτη φορά που σ΄αναγνώρισα μέσα σε ύπνιο
Μεσημέρι.Δύτες ενός κατά φαντασίαν κυανού που αυτό
          μόνον
Υπάρχει κρατούν από τα γένια του Πριάμου τη ζωή
Θρυμματισμένοι που όλο και κάτι πιο πολύ τους λείπει
Απορούν μέσα στις καρποδόχες οι άνθρωποι και
Φωνές των ερειπίων κενές καμάρες συσστέλλοντας
Το εκεί φως
'Ενα βήμα σου σε σταματά η μία και αναπάντεχη πάντοτε
         αλήθεια.
Ευθεία.Δεν έχει τέλος το τέλος.




********


Λευκή
Απέραντη των ονομάτων μοναξιά που δεν αποκρίνονται.


********




ΕΥ-ΑΓΓΕΛΟΣ


Ομως εσύ γεννήθηκες για να με υπάρχεις
Ευανάγνωστα  τα βράχια και τα ονόματα
Υποβάλλοντας όπως άνεμος κυανός την αλήθεια
Με δεμένα τα σύμφωνα τα μαλλιά μου
Σιωπές τα κουκάκια τους σπάζοντας
Φείδες κατεβατές εως τη νύχτα εως το
Που  να μ΄αγκαλιάσεις ανοίγοντας
Μια από την αρχή νοσταλγία για σένα.


Αλλού αλλού να κοιτάζω και κατάματα να σε βρω.



[αποσπάσματα από το βιβλίο ΕΥΧΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙ,εκδ.Υψιλον/βιβλία,1997]


      

> Χόρχε Μπουκάι, Γράμμα στην κόρη μου

> >  Χόρχε Μπουκάι, συγγραφέας- ψυχαναλυτής
>
> Χόρχε Μπουκάι, Γράμμα στην κόρη μου
>
>             Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα'θελα να'μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:


> Να χαίρεσαι τον έρωτα
> Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου
> Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου
> Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή
> Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι
> Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς
> Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις
> Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου
> Να είσαι φίλη του εαυτού σου
> Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς
> Να ξέρεις πως αξίζεις να σ' αγαπάνε
> Να μιλάς στους άλλους τρυφερά
> Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό
> Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου
> Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου
> Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων
> Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων
> Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα
> Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός
> Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου
> Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου
> Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό
> Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν
> οι άλλοι τα δικά τους
> Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές
> Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες
> Να ρισκάρεις περισσότερο
> Να δέχεσαι την αλλαγή και ν' αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου
> Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου
> Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό
> Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν
> Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου
> Να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα
> Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο
> Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου
> Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι
> Να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί
> Να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου
> Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς
> ιδιαίτερο λόγο
> Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο εμένα
>
> [Χόρχε Μπουκάι - Μετάφραση: Κ. Επισκοποπούλου]

Είναι η τέχνη διέξοδος;12ο Φεστιβάλ Νάξου

Είναι η τέχνη διέξοδος;

Ελάτε στον Πύργο Μπαζαίου και σε άλλους χώρους της Νάξου να αναζητήσουμε την απάντηση

Εικαστικά: Μίλτος Παντελιάς και Ειρήνη Γκόνου

Συναυλίες: Έλλη Πασπαλά, Νατάσσα Μποφίλιου, Ross Daly, Markus Stockhausen

Κλασσική Μουσική: Harald Ossberger, Χρήστος Μαράντος

Χορός: Sinequanon, Janet Amato

Θέατρο: Cassandra – Κουκλοθέατρο: Μαιρηβή

Σεμινάρια: Intuitive music & more - Commedia Dell’ Arte and the Dramatherapist

Από 28 Ιουλίου έως 2 Σεπτεμβρίου 2012, το Φεστιβάλ Νάξου σας περιμένει…

Διοργάνωση: ΑΙΩΝ Πολιτιστικός Οργανισμός - Πρατίνου 72, 116 34 Αθήνα  - Τ. 210 7258741

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Στέλιος Κρασανάκης - Διεύθυνση Παραγωγής: Μάριος Βαζαίος

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Μαρία Καραγιώργη Τ.: 6937701641 Ε: aeongr@otenet.gr

www.naxosfestival.gr  www.bazeostower.gr

Με την υποστήριξη:

Με τη συνεργασία:

ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΔΗΜΟΥ ΝΑΞΟΥ & ΜΙΚΡΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ (ΝΟ.Π.Π.Α.Π.Π.Π.Α.)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ /ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

     

  ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ


Δεν υπάρχει θάλασσα, μονάχα η μουσική της.

Ηρόστρατε που με φειδώ αντικρίζεις καθετί
φυλακισμένος μες στο δικό σου άγονο τοπίο,
όποιος μοιράζει τη ζωή του δεν είναι πια νησί.

Ακροβατώντας , λοιπόν, σαν καρτερικό φύλλο
ανάμεσα στα χέρια του αέρα, ή κάπως έτσι,
πέφτεις για ύπνο και κάτω από τα φλέφαρα
ωριμάζουν οι απαγορευμένοι καρποί.

Διάδρομοι δοχεία, νυχτερίδες που δαγκώνουν το σκοτάδι,
άστρα που αμφιβάλλουν για τις νίκες σου.

Καταμέτρησε απόψε τις βελονιές πάνω στο χαρτί,
πώς θα διέχιζες ένα πυκνό δάσος με την πυξίδα
της διαίσθησης.

Η ευθεία ειναι η πιο κουραστική διαδρομή.

********

                                                Το θεώρημα της μη πληρότητας



Αυτός που σκάβει στωικά την έρημο διψώντας
ξέρει: οι δρόμοι δεν υπήρξαν ποτέ δικοί μας,

μόνο η ανάσα κάτω από κάθε υποστατικό,για το πουθενά,
φανερώνοντας ένα νοητό μονοπάτι
ανάμεσα στο σκοτάδι και στην τρικυμία.

Το δέντρο παλεύει με τις ξιφολόγχες της φωτιάς
ενώ ο άνεμος υφαίνει νιφάδες  στο θώρακα.

Το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης.


********

                                    Είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος




Οι άνθρωποι που έφυγαν κι εκείνοι που θα εξαυλωθούν,
τα πράγματα που δεν αντέχουν και στωικά λεηλατούνται,

όλα όσα  πλαισιώνουν αυτή την παράσταση ,
όσα αναγεννιούνται κι όσα πεθαίνουν.

Εμείς σκυμμένοι στη λάσπη  των θεμελίων,
εξαγνισμένοι μόνο ως προς το ανήλεο παρόν:

αυτή η πρόοδος-η εξευγενισμένη μας μάσκα-
βίαιη έξοδος στον κενό χώρο.


********

                                                      Διαλεκτική της φύσης


Το μήλο πεσμένο στο χώμα.
Μέχρι πρότινος εύγευστο
Τώρα ,μύγες,σκουλήκια,σήψη.

Ο ουρανός μοιάζει ωκεανός
κι έχεις μόλις βάλει
ίσαμε τους αστραγάλους
τα πόδια στο νερό.

Η πτώση σού ανήκει.

Πέταξε την πέτρα στη θάλασσα.
Την πορεία της ως το βυθό διαδέχεται
η επαναφορά του νερού
στην αρχική του γαλήνη.

Η οργάνωση της πτώσης
και το πρόβλημα του όντος
εντοπίζονται μεταξύ
πέτρας και νερού.

Η ζωή χωνεύει τα πάντα. 

Τα Όρια του Λαβύρινθου  , Κέδρος 2008       

MAΡΙΑ ΤΣΙΡΑΚΟΥ / ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

[...από το βιβλίο  «επιΣτροφή από την  απόΣταση», εκδ.Μανδραγόρας, 2012]


Ενοικιάζεται


Ενοικιάζεται

ένα μέτρο και εβδομήντα δύο εκατοστά

Σώμα.

Απόπειρες συνουσίας, πολλές.

Απόπειρες έρωτα, μετρημένες.

Απόπειρες αυτοκτονίας, μια.



Σε περίοδο κρίσης ενοικιάζεται,

έφτασε πια τη μέση ηλικία

με μόνη κατάχρηση αυτή

των αισθήσεων, κυρίως, της όρασης.



Ενοικιάζεται. Δεν πωλείται,

αφού η κάτοχός του επιστρέφει, κάθε που

ο άνθρωπος νυχτώνει δίχως φως.


Πληροφορίες εντός.


********


ΣΠΑΖΩ ΤΗ ΜΗΤΡΑ

Σπάζω τη μήτρα
που με γέννησε
Ώρες ανώριμες
ανώνυμα διαβαίνουν.

Μέσα στην άνυδρη
ομορφιά
μ΄αυτή τη σκόρπια
αγανάκτηση

Θωπεύω ίσκιους,
ξεμακραίνει ο τόπος
νυχτώνει ο φόβος,
συνεχίζω στο χώρο.

Γίνομαι  όπλου κρότος,
φωτιάς καπνός.
Είμαι η μήτρα η σπασμένη,
σωπαίνει ο κόσμος.

********


ΕΜΜΟΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ


Κάναμε έρωτα
πάνω στις παρτιτούρες
όλη νύχτα,
vύχτα όλοι
-εμμονικό δίκαιο-
ακουμπούσα τα λευκά
ακουμπούσες τα μαύρα
φάλτσο νύχτα
κόντρα ζωή
πάνω στα πλήκτρα μας
σε ένα υπόλοιπο κουρασμένης αφής
-εμμονικό δίκαιο-
γέρνω και αφήνω την ναυτία του στομάχου μου
το εσωτερικό μου κατακλύζει την εξασθένιση της ζωής σου
πόση απουσία
-κρεσέντο-
προτίμησες να στροβιλίζεσαι
κι ας ήξερες
φάλτσο στα πλήκτρα μας
να κάνεις
ξημέρωσα πόθο
νύχτωσες φυγή
εμμονικό δίκαιο
στις παρτιτούρες
στα λευκά
στα μαύρα
ύφεση-δίεση,εσύ.

Φώναξα δίκαιο την ώρα που χυνόμουν.



************


ΘεΣΣαλονίκη


Στο λιμάνι
με τ΄ασάλευτα πλοία
ένας κόσμος δύσκολος
και η ευτυχία μια λέξη
μπαλονάκι στον αφρό
στο λιμάνι
ρύποι ζωής που επιπλέουν

στο λιμάνι,
που τον ορίζοντα συνθέτουν γερανοί
μια σθεναρή αγκύλωση μνήμης
για το χρόνο που κάθισε στα σκαλάκια
και ένα σαξλοφωνο που κάνει φάλτσο
στην  κυκλοφορία του ετοιμόρροπού σήμερα
τέλη Οκτώβρη.

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ /ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 ΕΨΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΕΙΔΑ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ



Φωνή και ούτι
Αμαν !
Βγήκε κι αυτή η ανάσα...
μνήμες την έπνιγαν
πείσματα τη σπρώχναν,
ουλές την ομορφαίναν.
Έρωτες πόνου,
κρυφοί σαν
την ελπίδα
άγριοι
όπως κάθε σαρκοφάγου,
που συνήθως
πεινά.
Αμαν !
Κι απ΄εδώ και κάτω
δάκρυα βγαίνουν
Χασούρες
λάθη
γλύκα υγρή,
γι΄αυτό
‘’κοίτα με
κι από τη μέση
και χάμω’’
Τσιφτετέλι,
επιτάφιος.



********




ΠΑΖΛ



Στη λεωφόρο σταυρώνουν ένα αγόρι,
μπροστά στη μάνα του
Κατέβηκαν και πήραν
τα εργαλεία απ΄ τη καρότσα.
Το δέντρο πνιγμένο
στο απέραντο μπετόν,
τα πλακάκια ιδρωμένα.
Κατέβασαν τσεκούρι
μιαν αξίνα, φτυάρι, το ψαλίδι του κουρέματος.
Πρώτα βέβαια του πήραν αίμα
-Επιβεβαίωση.
‘’Πονάω’’ φώναζε το αφτί
το χέρι ψιλοχάιδευε το πεζοδρόμιο χωρίς τα δάχτυλα
‘’καθήκια’’ είπε το δόντι,
‘’όχι μπροστά της’’ , αυτό, από το δεξί του μάτι.
Τα γένια προσπαθούσαν
να παρηγορήσουν τη γριά,
αλλά εκείνη δεν έβλεπε
τίποτε.
Ούτε μάλλον ήταν εκεί.
Είχε πάει
ντάλα μεσημέρι
κατ΄ ευθείαν στο μνήμα του.




********




ΚΡΥΩΝΕ

Βρέθηκε να φιλιέται με πάθος
μ΄ενα τεράστιο ψάρι
Με το που εμφανίστηκε μπροστά της,
έβγαλε επιθετικά
τη γλώσσα
και την έσφιξε στην αγκαλιά του.
‘Ηταν η λίμνη;
Τα όνειρα υγρασίας που έφτιαχνε;
Ο Ψάρης πάντως δεν εμφανίστηκε
Υπήρχε.
Όσο την έσφιγγε
κοκκίνιζαν τα μάτια του.
Τα λέπια του σκληρά τη ματώναν,
τα πράγματα στο δωμάτιο πέταγαν,
ο χώρος άδειαζε,
αυτη θυμάται πια μόνον κάποιες λέξεις
κυρίως ονόματα,
τώρα δα γδαρμένη αλλα χωρίς πόνο
κολυμπά,
απολαμβάνει την ανάσα
με τα βράγχια
‘’εραστή.... δεν έχω πια βάρος
πότε πέθανε η μάνα μου;
Το φανταζόμουν γκρι
μα είναι γαλανό
ως και το αίμα μου,
απλά κάνει
πολύ κρύο....
η υγρασία είναι;’’


 ********


ΑΙΩΝΑΣ 



Ακέφαλα κορίτσια
εσυ χωρις φίλους
λάθος απαντήσεις
κύκλοι παντού.
Τηρουμένων των αναλογιών
ονoμάστε το
Πρώτη
Μοναδική
Παρουσία


 ********


 Τα δοκάρια

Η βασιλεία
είναι του παιδιού......
Όμορφο να ζεις ανάμεσά τους
μέσα στη σοφία τους
με τις εκπλήξεις τους.
‘’Τυχαιότητα’’
Με τον όγκο που δίνουν
στην επιβίωσή μας.
Κι αν έρθουν και άλλες
απόλυτες απογοητεύσεις,
ένας άστεγος
κι ένας με πρισμένη κοιλιά
θα βγάλουν τη γλώσσα
στις εμπειρίες,
θα χλευάσουν τις παροιμίες,
μέσα στο λόφο της κοπριάς
θα βαφτούν και θα φλερτάρουν.
Σκέτα

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ/TWEET STORIES/ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΕ 140 ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

    

Η ανοικτή βιβλιοθήκη OPENBOOK (www.openbook.gr) προσκάλεσε συγγραφείς να συμμετέχουν σ’ ένα συλλογικό έργο εμπνευσμένο από τη μικρή φόρμα γραφής των κοινωνικών δικτύων.

Το ζητούμενο ήταν η συγγραφή ενός ολοκληρωμένου μικροδιηγήματος έκτασης μόλις 140 χαρακτήρων (όσο μια ανάρτηση στο Twitter). Οι συμμετοχές ξεπέρασαν τις 600 και η επιλογή ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία.

Η διαδικασία ολοκληρώθηκε και τα καλύτερα μικροδιηγήματα θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες μέρες σε ψηφιακό βιβλίο (e-book), που θα διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο με άδεια Creative Commons μέσω του δικτυακού τόπου www.openbook.gr. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες και αρκετοί καταξιωμένοι συγγραφείς που βρήκαν ενδιαφέρουσα πρόκληση τη δημιουργία μιας ιστορίας σε ένα τόσο ασφυκτικό πλαίσιο. 

 

Η επιμέλεια της έκδοσης του ψηφιακού βιβλίου @Tweet_Stories έγινε από τον Γιάννη Φαρσάρη (www.open-sesame.me) και ο σχεδιασμός του εξωφύλλου από τον Στέλιο Καλογεράκη (www.kalogerakis.org).

Ο ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗΣ προδημοσιεύει σήμερα 15 μικροδιηγήματα από τη συλλογή (τα ονόματα των συγγραφέων τους θα τα ανακαλύψετε στο ψηφιακό βιβλίο):

Ένα κορίτσι κρατά ένα κομμένο χέρι και πάει. Βάφει το δρόμο το αίμα. Περνούν μαζί θάλασσες, μέρες. Σχεδόν βγαίνει το ρολόι απ' τον καρπό...

«Σας παρακαλώ κυρία, έχω τρεις μέρες να φάω». Δεν γύρισε να τον κοιτάξει. Δεν μπορούσε να κοιτάξει ξανά στα μάτια τον κύριο Προϊστάμενο.

 

Γούρνα με λιγδόνερα. Ξέβγαλμα. Τριχάκια ολόρθα και το μάτι καρφώνει πίσω απ’ τ’ αχνό τζάμι. Πρέπει να κατασκευάσω ελπίδα.

Γεια σου Παναγιώτη. Γεια σου Κοσμά. Μα δε με λένε Παναγιώτη. Ούτε κι μένα Κοσμά. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Το ξέρω. Άντε γεια. Γεια.

Νουάρ: «Για σένα, αγ..». Πριν η σφαίρα τσακίσει το κρανίο του, ο Άντον θυμήθηκε πως της Άννας της άρεσαν τα κόκκινα, όχι τα ροζ τριαντάφυλλα.

Σου σφύριζαν στο δρόμο κι έβριζες ! Ένα κομμάτι κρέας βλέπουν, έλεγες. Μα τώρα σεργιανάς στο διαδίκτυο ... ένα κομμάτι φαντασίωση !

Ήταν συγγραφέας, αλλά έχει σταματήσει πια εντελώς να γράφει. Τον ρώτησα γιατί. “Γιατί περνάω καλά στο Twitter, καλύτερα απ' ότι στο Word”.

Μ' αγαπάς; σε ρώτησα. Σ' αγαπώ, απάντησες. Γύρισες την πλάτη κι έκλεισες τα μάτια. Γύρισα την πλάτη και τα άνοιξα.

 

Κλείνει τα μάτια. Κλαίει. Ο «θείος» κουνιέται πάνω της. Μετά από λίγο τα ανοίγει. Κοιτά πάνω. Χαμογελά. Η Μαίρη Πόππινς την καλεί να φύγουν.

-Τουίτ / -Τουίτ τουίτ τουίτ / Retweet / Follow / -Τουίτ τουίτ / -#ff@!%^^^%$**& / ΩΡΑ ΓΙΑ ΥΠΝΟ. ΑΡΚΕΤΑ ΓΑΜΗΣΑΜΕ ΑΠΟΨΕ!

-Δεν μπορώ να αυτοκτονήσω. Όχι ακόμα. -Τι το θες το όπλο λοιπόν; -Θα σκοτώσω εσένα. -Τι; -Χρειάζομαι τις τύψεις. Μετά θα μου είναι εύκολο. –Μπαμ

"Θεέ μου είμαι έγκυος" είπε στον εραστή της. "Πως θα το πω στον άντρα μου;". "Μ'ένα κουτί γλυκά αγαπημένη μου.Εγώ είμαι εκ γενετής στείρος!"

Ντύθηκε το ξύλο κι άγιο νερό τη ράντισε για κατευόδιο. Ήπιε αρμύρα διψώντας ταξίδια. Ναυάγησε στη γη που ρίζωνε κάποτε το σκαρί της.

Έχουν περάσει τρεις μέρες και έχω αρχίσει να το παίρνω απόφαση. Ο μοναδικός φανταστικός εχθρός μου σκότωσε το μοναδικό πραγματικό μου φίλο

 

Πάντα ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα με εκατόν σαράντα χαρακτήρες. Πιστεύω ότι τα κατάφερα. Και περισσεύουν και καμιά δεκαριά ακόμα! 

 

πηγή:BIΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗΣ

http://vivliodeiktis.blogspot.gr/2012/07/tweetstories-140_06.html 

 

 

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ/ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

 ...Οχτώ ποιήματα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη που φέρει τον τίτλο
  <<Εποχή μου είναι η Ποίηση>>.[προδημοσίευση]

H κατάρρευση έγινε πλέον τρόπος ζωής.
Και συ δεν θα γράψεις άλλο για ανισόρροπους έρωτες
ή ιδανικούς εραστές.
Η εποχή σού δείχνει τον δρόμο,
δεν έχεις παρά να τον ακολουθήσεις.
Πάρε υλικό από τη διάλυση και χτίσε ένα ακέραιο ποίημα.


********


Μπορεί η ποίηση να χωρέσει την Εθνική μας κατάθλιψη;
H Ποίηση είναι μια πολυτέλεια σε τέτοιους καιρούς,θα πεις.
Κι όμως,μπορεί να είναι δρόμος.
Και δεν είναι σφάλμα ότι ακόμα ελπίζουμε.
Η Ιστορία μας το απαιτεί.
Εν τέλει,τί σημασία έχει ποιός θα μας παρηγορήσει;
To θέμα είναι να παρηγορηθούμε κάπως.



********


Διαλυμένοι άνθρωποι είμαστε.
Τί κι αν ολόκληροι γινόμαστε κραδασμοί
στην αγκαλιά του έρωτα.


********

Πες μου,
γιατί να γράφεις ποιήματα
όταν δεν υπάρχουν αναγνώστες;
Οι άνθρωποι απελπίστηκαν
και βγήκαν στους δρόμους.
Κι η ποίηση μοιάζει τώρα μακρινή ανάμνηση,
μια τέχνη γραφική....
Εδώ υπάρχει η ζωή που πρέπει να διασωθεί.
Υπάρχουν τα παιδιά
και τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με λέξεις
Εδώ χρειάζονται χέρια και σώματα
και περίστροφα
που θα δολοφονούν τους δισταγμούς και τις αναβολές.


********


Οι δρόμοι της πόλης είναι πιο όμορφοι τη νύχτα.
Περπατάς μονάχος
Ακούς τους ήχους των βημάτων σου
Το ποίημα σού έρχεται στο στόμα
Αβίαστα σχεδόν
Και συ αναρωτιέσαι
αν αύριο θα υπάρχουν δρόμοι.
Αν αύριο θα υπάρχει πόλη.

 ********


Κάθε τοίχος και ένα σύνθημα.
Αυτή είναι η Ποίηση που διαθέτουμε σήμερα.


*********


Οι καιροί μάς σπρώχουν σε δράμα
που δεν υπάρχουν λέξεις να εκφραστεί.
Μέσα σε αυτούς τους καιρούς
σκηνοθετώ την πορεία μου
και αξιώνω κόσμο ομορφιάς.
Άλλοτε ο κόσμος μου ήταν τα ποιήματα
μα δε αρκούν πια.
Δεν παλεύεται η πραγματικότητα
με όμορφα συνσυασμένους τρόπους
και έντεχνη αθωότητα.
'Εχουν αρχίσει να με ενοχλούν οι αμαρτίες μου.



******** 

    MΕΤΑΝΑΣΤΗΣ 

        Α-πολις 

        κατάντησε

        κι όμως 

        δεν ξέρει

        να σου πει

        πώς λέγεται

        αυτό το -α.

        Μα το σώμα του  

        ξέρει καλά

        τα στερητικά τα άλφα

           τί σημαίνουν.

******** 

 

MIA ΚΙΜΩΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ / ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Επτά  ποιήματα  από τη συλλογή του Τόλη Νικηφόρου<<Μια κιμωλία στον Μαυροπίνακα>>[Εκδ.Μανδραγόρας]



                                  [...να γυρίζεις στο φως
                                      πρώτη φορά να είναι ωραίος
                                      τόσο μεθυστικά ωραίος ο κόσμος]



ποίηση

η θλίψη από την παιδική καρδιά του κόσμου
μια θλίψη τελεσίδικη μέσα στο φως


********

ένα χάος κατασκότεινο που αστράφτει


όπως σε κάθε απάντηση
τα νέα πάντα ερωτήματα
όπως στον πυρήνα του ήλιου
το αρχέγονο σκοτάδι

γαλήνια θάλασσα
θάλασσα απέραντη τα μάτια σου
και μνήμες
μνήμες της καταιγίδας
ναυάγια στον βυθό
ανεξερεύνητα

είσαι το νήμα στο λαβύρινθο
η έξοδος στο βάραθρο ή το φως
ένα χάος κατασκότεινο
που αστράφτει


********

μνήμη

ο συνήθης τόπος των εκτελέσεων,εκεί όπου
οι νεκροί έχουν για πάντα αλώσει την ψυχή μας


********

σαν

ωραία μέρα σήμερα
μεθυστική
με μυρωδιές και χρώματα
μες στη λιακάδα
σαν ανθισμένη φλαμουριά
κάτω από το μπαλκόνο  μου

ωραία μέρα σήμερα
σαν άνοιξη
σαν νιότη
σαν θαμπωμένα μάτια
σαν το αίμα που φουντώνει
και σαν έρωτας

ωραία μέρα σήμερα
σαν τίποτα
τίποτα να μην χάθηκε για πάντα.

********

εξουσία

ένας εφιάλτης που δραπέτευσε
από τα μουσεία φρίκης του μέλλοντος

********

δέος

είσαι η απουσία μου
το  μυστικό πριν από μένα
πριν απ΄το πρώτο χάραμα

κρύβεις και κρύβεσαι
ένα ουδέτερο που πάντα είναι θηλυκό
κυοφορείς τα θαύματα
και χάνεσαι στην πρώτη λάμψη μου
ενώ ποτέ δεν παύεις μέσα μου να υπάρχεις

είσαι το αρχικό
μα και το τελευταίο ερώτημα
το προαιώνιο δέος

είπε το  φως

πυκνό βελούδινο σκοτάδι
καταγωγή μου και πατρίδα μου

********

μια κιμωλία στον μαυροπίνακα

ξαναδιαβάζω τα ποιήματά μου
χρόνια μετά βυθίζομαι στα χρώματα
στη μουσική των λέξεων
εκπληκτος διακρίνω
να αναδύονται γρίφοι και αινίγματα
εκστατικά φωνήεντα
που θέλγεται το άγνωστο να μου υπαγορεύει

κάπως καλύτερα αναγνωρίζω τώρα
αυτά που γράφει ο δάσκαλος στον μαυροπίνακα
μια κιμωλία εγώ που λιώνει αργά
ανάμεσα στα δάχτυλά του

********